Perspectief en lijden

De afgelopen week was raar en zwaar voor mij. En hoe meer ik dacht, hoe slechter ik me voelde.

Het accepteren van een situatie die voortduurt, kan heel ingewikkeld zijn. Zeker wanneer die situatie ongemakkelijk of pijnlijk is en zich blijft ontwikkelen, helaas soms de verkeerde kant op.

Wie bijvoorbeeld ziek is, wordt geconfronteerd met periodes van verbetering en verslechtering en met de onzekerheid of de toestand die er nu is, stabiel blijft of niet. Daar kun je onzeker van worden of angstig, soms zo erg dat het lijden wordt.

Het besef dat we nergens grip op hebben, grijpt er diep in. We zijn aangewezen op het moment, op hulpmiddelen, op empathie en op mantelzorg.

Soms verzetten we ons daartegen omdat we niet willen dat dit ons leven is. We willen niet afhankelijk en beperkt zijn. We willen zeker niet leven met gevolgen waar we helemaal nooit voor hebben gekozen.

Maar wát we ook willen, de situatie ís zoals hij is. En in dat stukje, de spanning tussen wat er is en wat we dénken dat er zou moeten zijn, ontstaat het nare gevoel. Niet in de feiten zelf, maar in het verhaal dat we ons er zelf over vertellen.

Iedereen heeft dromen, verwachtingen en een beeld van hoe het leven zou moeten verlopen. En dan zien we dat we in een realiteit leven die daar heel ver vanaf staat.

Tegelijk leven we in een wereld die doorzettingsvermogen beloont, die gelooft dat hard werken, positief blijven en ‘manifesteren’ tot verandering leidt. Voor een lichaam dat hapert, zijn dat slechts ideeën. Ze doen niets met onze fysieke realiteit.

Je kunt je gedachten zo positief maken als je wilt, je kunt doorzetten tot ver voorbij je grenzen en tot je een ons weegt, je fysieke situatie verandert daardoor niet. Wat wél verandert, is de manier waarop je die situatie beleeft. Dat hangt volledig samen met het perspectief in jou dat op dat moment actief is.

Alles wat we meemaken, krijgt betekenis door hoe we het interpreteren. Die betekenis staat niet vast, het is veranderlijk en persoonlijk. Jij ziet iets anders dan ik, zelfs als we in dezelfde omstandigheden leven. Wat zwaar voelt, voelt later soms weer veel lichter, zonder dat de situatie zelf veranderde.

Daar moest ik deze week aan denken toen ik iets meemaakte wat heel heftig binnenkwam. Mijn gedachten gingen met me aan de haal. En mijn ideeën over hoe ik zóu moeten reageren, het beeld dat ik van mezelf heb, mijn aannames over hoe anderen mij zien, zorgden dat ik naar beneden getrokken werd

En nu, een paar dagen later, voelt precies dezelfde situatie anders. De gebeurtenis bleef hetzelfde, maar mijn perspectief veranderde weer.

Uiteindelijk draait het niet om forceren of vechten met wat er is. Zeker niet wanneer je leeft met een lichaam dat onvoorspelbaar is en je steeds weer confronteert met grenzen die je niet zelf gekozen hebt.

Wanneer duidelijk wordt dat je zelf elke ervaring maakt, kan een situatie iets van haar zwaarte verliezen. Puur omdat je niet meer een enorme strijd voert met je eigen gedachten over ‘het gebeuren’.

En dat geeft ruimte die net groot genoeg is om alles wat draaglijker te maken.

Martine