Hoe het hier gaat

Inmiddels heb ik nu tien dagen heel veel stress om een heel erg zieke kat. En dat doet veel met mijn lijf. Ik maak me niet alleen zorgen om Dibbes maar ook om mezelf.

Alles in mij staan aan. Bij elk geluidje ’s nachts schiet ik wakker. Overdag lukt slapen ook niet goed omdat ik gewoon niet in slaap val. Ik blijf alert.

Een van de problemen nu is dat hij ontzettend slecht eet en dat betekent constant aanbieden, uitproberen , nadenken over wat eventueel dan wel zou lukken. Wat de ene dag lukt, wordt de volgende dag afgewezen.

Daarnaast ga ik elke drie dagen mee naar de dierenarts. Dat lukt maar vraag niet hoe. Ik zeg elke keer vooraf dat ik thuisblijf maar als puntje bij paaltje komt, zie ik mezelf toch weer schoenen en kleding aanschieten. Dibbes ís ook wel rustiger als ik meega, hebben we het idee. En ja, ik stop ook een gedragen shirt van mij in de reismand, zodat mijn geur wat geruststellend kan werken.

Ik lig buiten het “zorgen voor” de rest van de dag plat, veel in het donker om zoveel mogelijk te ontprikkelen. Ik leg een paar keer per dag een warmtekussen op mijn buik omdat dat enigszins ontspant.

Iets kijken voor afleiding of lezen lukt niet, het wordt niet door mijn hoofd verwerkt.

De vraag is natuurlijk hoe lang ik dit volhoud en wat dit op de lange termijn doet. Ik heb nog steeds geen knallende PEM maar voel me over de gehele linie wel slechter en instabieler.

Er is duidelijk weinig veerkracht laat staan dat er een goede mentale verwerking is. Mijn lichaam staat  normaal al op scherp en de stress om Dibbes duwt mijn  systeem nog verder uit balans.

Ook nu ik verder alles doe om mezelf te ontzien, rust te nemen en te ontprikkelen, blijft mijn lichaam reageren alsof er voortdurend gevaar is.

Dat de stress om hem nog volop gaande is en er geen einddatum op kan worden geplakt zal niet meewerken denk ik.

Het is een combinatie van zorgen om hem, van onduidelijkheid over waar dit voor hem naartoe gaat en hoe het afloopt, én wat daarvan de impact op mij is, nu en op de langere termijn. Dat alles samen geeft opnieuw stress. Stress om de stress.

Ik probeer daarom mijn gedachtentrein zoveel mogelijk te stoppen en niet te ver vooruit te kijken. Want in gedachten begin ik bij een ziek dier en eindig ik bij mijn eigen begrafenis, omdat ik zo ver achteruit zou zijn gegaan 🙈

Martine 🐾