Emoties en ME: als huilen een PEM oplevert

Drie weken aanstaan omdat onze kat Dibbes ziek werd, heeft natuurlijk voor een flinke PEM gezorgd. Ik ging elke drie dagen mee naar de dierenarts, terwijl ik normaal altijd in bed lig, en moest dan een eindje van de parkeerplaats lopen naar de praktijk. Daar meedenken en praten over de behandeling. De zorgen en stress. Het thuis zorgen voor Dibbes. Het heeft er ingehakt met natuurlijk als dieptepunt het uiteindelijke overlijden.

Het vervelende met ME is dat hevige emoties ondergaan en ze uiten niet goed gaat. Hard lachen, druk of geanimeerd praten, woede, huilen…het leidt allemaal tot een PEM of een intensivering van een PEM waar je al in zit.

Want dat ik een PEM kreeg na die drieweekse rollercoaster was logisch natuurlijk. We krijgen een PEM van fysieke, cognitieve of emotionele inspanning. Nadat de adrenaline eindelijk ging liggen viel er een blok beton op me van alle geleverde inspanningen. En daar kwam de rouw en het huilen nog eens overheen.

Huilen zorgt voor spierspanning, afgifte van stresshormonen en een verhoogde hartslag. Ze zeggen wel eens dat huilen oplucht, maar sinds ik ME heb is dat niet meer zo. Huilen levert een crash op, acute zware hoofdpijn en spierpijn. Mijn lijf kan erna niet meer terug keren naar ‘normaal’ en het leidt tot een zwaar verstoorde slaap.

Dat is ook de reden dat ik bijvoorbeeld zware emotionele gesprekken nooit ’s avonds voer. Of eigenlijk als ik heel eerlijk ben, überhaupt zoveel mogelijk ingewikkelde gesprekken vermijd, al jaren. Ik heb er geen energie voor.

Dat vaak moeten onderdrukken van emoties, doet wat met een mens. Het is niet gezond natuurlijk om alles maar op te kroppen. Zo heb ik de afgelopen jaren af en toe enorme emotionele uitbarstingen gehad uit woede om mijn situatie, rouw, frustratie, angst, depressieve buien en nu dan uit verdriet om een overleden huisdier.

Sinds Dibbes’ dood barst ik een paar keer per dag in huilen uit. En dat neemt dus vrijwel alles van mijn energie in beslag. Die energievoorraad is al niet groot dus moeten er andere dingen voor wijken. Ik kan niet anders dan me eraan overgeven maar maak me ook met elke huilbui zorgen over de gevolgen en de stapeling ervan. En dat geeft weer stress.

Stress managen is ingewikkeld bij ME. Sowieso is mijn stressthermometer van slag sinds ik ziek ben, hoewel ik dus probeer emoties te vermijden. Mijn systeem lijkt voortdurend op scherp te staan. Dingen waar ik vroeger geen stress van kreeg, brengen me nu enorm uit mijn doen. Ik kan bijvoorbeeld enorm veel stress krijgen als ik een belafspraak heb met mijn behandelaar. Nadat ik een paar keer heb meegemaakt dat de verbinding om wat voor reden ook niet tot stand kwam en de afspraak dus op dat moment niet doorging, heb ik sindsdien al uren voor de afspraak een verhoogde hartslag van de stress.

Wat ik normaal doe als ik stress heb is Dibbes aaien. Het geruststellende lijfje op me, het zachte geknor, ontbreekt. Er is nog een kat, Gerrie, en hoewel hij zijn best doet, is het geen Dibbes. Gerrie is een schuwe terughoudende kat die korte aanvallen van liefdesuitingen heeft en dan elders op bed gaat liggen slapen.

Andere mogelijkheden om emoties te reguleren zijn er eigenlijk niet. Ik kan niet elke dag uren onder lekker warm water gaan staan onder de douche, ik kan niet dagelijks lange wandelingen maken, ik heb geen energie om een vriendin te bellen en over mijn verdriet te praten, en ik wil het wel maar kan beter geen kilo’s chocola naar binnen werken nu.

Dus ik huil, zit in PEM en onderga de emoties die er zijn vanuit bed, in de kamer waar ik 22/7 leef. En mis mijn kat. En mis de mogelijkheid om gewoon verdrietig te mogen zijn zonder nadelige gevolgen.

Martine