Waarom geen thuiszorg aanvragen voor douchehulp?

Als ik vertel dat ik zelden kan douchen, krijg ik regelmatig de vraag waarom we dan geen thuiszorg aanvragen. Zodat ik hulp bij het douchen krijg.

Dat lost helaas niets op.

Gedoucht worden door een ander is op zichzelf al overweldigend. Je geeft je over aan contact, aan de bewegingen van iemand die je misschien niet kent.

Die soms te hard drukt of te snel wrijft.

Die praat omdat ze er een gezellige ervaring voor jou van willen maken.

Die je afdroogt met meer kracht dan je verdraagt.

Die zo dicht naast je staat dat hun energie zich aan je opdringt, zelfs als ze het goed bedoelen.

En dan heb ik het nog niet eens over de onvoorspelbaarheid.
Thuiszorg betekent afwachten wie er komt. Waarschijnlijk niet steeds dezelfde persoon. En afwachten hoe laat, want “ergens in de ochtend” is niet exact genoeg als je heel gevoelig bent voor onzekerheid en verstoring.

Dat wachten zelf kost trouwens ook al energie. Energie die ik niet heb.

Vaste douche-afspraken maken is voor mij niet mogelijk. Ik kán helemaal niet twee of drie keer per week gedoucht worden op een moment door iemand anders bepaalt. Die energie is er simpelweg niet.

Mischa doucht me soms, en zelfs dat is al snel te veel. Terwijl hij zo vertrouwd is. Terwijl hij inmiddels weet hoeveel druk ik wel of niet verdraag. Terwijl hij begrijpt dat ik “ineens” besluit te douchen omdat het nú kan, en straks misschien niet meer.

Dat is hoe het werkt bij ernstige ME. Niet gepland en niet op afspraak. Maar op het kleine, onvoorspelbare moment dat er nét heel even genoeg ruimte lijkt te zijn.

Martine