Druk

Op mijn laatste post (Tijd) kreeg ik een paar geschokte reacties. Mensen wísten wel dat ik 22/7 in bed lig, maar daar foto’s van zien – van mijn uitzicht, de plank waar alles op staat wat ik nodig heb – doet mijn realiteit iets meer doordringen. Dat ik dus daadwerkelijk al 6 jaar op een paar vierkante meter leef, liggend op de linkerzijde van het bed, in een hoek van de slaapkamer. Een gevangene heeft meer ruimte.

Mensen kunnen zich er weinig bij voorstellen, tenzij het ze zelf overkomt.

Zo leven doet natuurlijk wat met een mens. Ik had iets anders voor mezelf gehoopt. En nog steeds, na al die jaren, dringt soms het absurde van mijn leven tot me door: ik lig hier gewoon alle dagen.

Maar ik kan niet continu stilstaan bij wat het betekent om zo te leven. Dat besef haalt me teveel onderuit. Het haalt de wil weg om het leven zo te verdragen. Dus doe ik dat meestal niet. Ik kijk over die waarheid heen, “stap” er (al liggend) behoedzaam omheen en benoem het niet elke dag. Dat is geen ontkenning maar overleven.

Ik richt me bewust op andere dingen. Zo deel ik de dag in stukjes om het behapbaar te maken. Momenten als eten en koffie drinken geven houvast. Ik schrijf, heb levenslijntjes met een paar hele bijzondere mensen, lees in etappes en kijk wat series.

Fysieke handelingen nemen ook veel tijd in beslag: mezelf wassen in etappes is een taakje dat veel kost en waar ik van moet bijkomen.

Mijn hoogtepunten zijn de bezoekjes van onze zoon en zijn vriendin. Daarvoor spaar ik zoveel mogelijk energie en ik heb er een PEM over.

Vanuit bed regel ik mijn administratie, onderhoud contact met de buitenwereld en probeer op mijn manier bij te dragen. Maar ook daar betaal ik voor. Alles komt met een rekening.

Ik betaal voor handelingen waar gezonde mensen misschien niet bij stilstaan. Waar naar beneden gaan voor mij een prijzig uitje is, is het voor een ander gewoon een verplaatsing van boven naar beneden. Voor mij betekent het echter fysieke inspanning, andere prikkels, meer licht en een ander uitzicht. Daadwerkelijk in een grotere ruimte zijn doet al iets met hoe ik me verhoud tot de wereld. En ook dat moet achteraf allemaal verwerkt worden.

Dus het beeld dat ik lig en niets doe klopt niet. Ik heb het razend druk met mezelf in acht nemen, toch iets zinnigs doen, voor mezelf zorgen en bijkomen van prikkels en handelingen.

Ik zou er bijna overspannen van worden.

Martine