Relatief

20 jaar geleden had ik een kindje van vier, een druk sociaal leven en een baan, daarnaast deed ik ook nog een opleiding. Als je mij toen had verteld dat ik heel blij zou zijn dat ik op een dag lunch kon klaarmaken voor mezelf, koffie zetten en de kat eten geven, terwijl ik óók nog in de tuin heb gezeten overdag, dan zou ik je voor gek hebben verklaard.

Ik zou waarschijnlijk nachtmerries hebben gekregen als het besef zou zijn ingedaald dat dit op een dag in de verre toekomst zou gelden als een goede dag.

Alles is relatief. Wat toen als een nachtmerrie zou zijn opgevat, is nu een top dag en de bevrediging van het doen van dagelijkse handelingen, die lang heel ver buiten bereik lagen, is enorm.

Het gaat niet zozeer om de handelingen als om de zelfstandigheid die er mee wordt bereikt. Lunch maken als ik honger heb en niet als mijn mantelzorger tijd heeft. De kat eten geven als Mischa onverwachts later thuis komt uit zijn werk, zodat het arme beest niet een dramatische ‘ik-word-hier-verwaarloosd-show’ hoeft op te voeren. Genieten van een kop zelf klaargemaakte koffie op dagen dat Mischa op kantoor is.

Zes jaar geleden kon ik met moeite vijf stappen naar het chemische toilet zetten. Het was een exercitie waar ik van bij moest komen, het duurde dan gemiddeld een half uur voordat mijn op hol geslagen hartslag weer zakte naar een normaal niveau.

Meer zelfstandigheid betekent ook meer zelfbeschikking en daar geniet ik van. Terwijl evengoed mijn wereld door de ogen van een ander heel klein zal zijn. Ik kan niet dagelijks douchen (het is nu bijvoorbeeld alweer twee weken geleden…), ik kan niet naar buiten gaan om bijvoorbeeld een boodschap te doen en in de auto stappen om zelf naar mijn zoon te rijden is ook onmogelijk.

Maar ik kan wel weer op goede dagen een rondje in de tuin lopen. De pulletjes in de sloot bekijken. Een boek lezen. Af en toe beneden op het toilet gaan. Me een paar keer per week aankleden. Een boterham smeren. Koffie zetten. Stukjes schrijven. Muziek luisteren. De gordijnen open hebben. Wat langer met Mischa praten. Af en toe een vriendin op bezoek hebben. Foto’s maken van bloemen in de tuin en naar lotgenoten sturen, die in het donker liggen. Meedoen aan een kunstexpositie en naar de opening gaan. De verjaardag van mijn kind vieren met familie.

En de vrouw die dat allemaal doet, is niet meer de vrouw van 20 jaar geleden. Die verdween onderweg, samen met veel van wat zij vanzelfsprekend vond. Er is nu een andere vrouw: die zichzelf opnieuw uitvond door te schrijven, verbinding te zoeken, door te genieten van dat wat lukt. Omdat het kleine groots is. En dat is niet niets.

Martine