Naar aanleiding van een bericht dat ik kreeg van iemand, moest ik denken aan begrippen als kwetsbaarheid, schaamte en loslaten, in relatie tot ziekte.
Wie ziek is, wordt kwetsbaar en móet ongewild loslaten. Je moet de controle loslaten, je zelfbeschikking en soms je waardigheid. En dat leidt bij mij regelmatig tot schaamte.
Rationeel wéét ik dat ik er niets aan kan doen dat ik heel weinig kan douchen. Maar toch schaam ik me ervoor, ik ben bang dat ik niet fris ruik.
Ik wéét dat ik niet kan werken. Maar toch schaam ik me ervoor dat ik een uitkering krijg. Ik voel me een profiteur. Waar ik dan van profiteer is wat onduidelijk, want genieten is er niet bij.
Ik wéét dat ik niet lang kan staan of lopen. Maar toch schaam ik me vaak als ik in de rolstoel zit. En ik zie ook aan mensen dát ze het confronterend vinden dat ik erin zit. Dat maakt dan weer dat ik me opgelaten voel.
Schaamte is een gevoel dat ons leert dat we niet voldoen aan onze eigen standaard, of die van anderen. We wijken af, of dénken dat we afwijken, en daar voelen we ons ongemakkelijk bij. Ook al is die afwijking, in geval van ziekte, niet iets wat we zelf in de hand hebben.
Afgelopen week bleef ik maar denken aan hoe groots het voor mij was om bij de opening van de expo “Ongebroken” te zijn. En dat ik sindsdien niets meer heb kunnen doen, mijn bed niet meer heb kunnen verlaten op gisteren een uurtje overeind zijn na, waarvoor ik nu weer de prijs betaal.
Terwijl het merendeel van de mensen die daar was sindsdien waarschijnlijk minstens acht keer heeft gedoucht, ik niet één keer. Zij hadden erna andere afspraken, werkten, wiedden onkruid in hun tuin, zorgden voor hun kinderen en deden hun administratie.
Het stomme is dat ik me daardoor soms minder voel. Minder mens dan anderen, omdat mijn leven niet gevuld is met “normale” dingen.
Tegelijkertijd weet ik dat de situatie waarin ik zit me in sneltreinvaart tot inzichten heeft gedwongen waarvoor anderen op een duur betaalde retraite gaan of coachingstrajecten volgen. En míjn gebreken zijn zichtbaar. Die van andere mensen niet. Maar ook zij worstelen natuurlijk, met het leven en alle uitdagingen eromheen.
Toch is het niet het me minder voelen dan anderen wat me het meest pijn doet. Het is wat schaamte daarna doet. Ze zorgt ervoor dat ik regelmatig geen verbinding durf te maken of te zoeken. Dat ik bij sommige contacten denk: “ach, wat heb ik nou te bieden”. En het er dan maar bij laat zitten.
Terwijl oprechte verbinding misschien wel precies is wat ik te bieden heb. Juist omdat ik weet hoe het is om kwetsbaar te zijn en los te moeten laten.
Martine
Min of Meer 
Ik begrijp je gevoel.
Jij doet er net zoveel toe als ieder ander! Wat jij neerzet, ondanks de uitdagingen die je hebt, zorgt voor verbinding en herkenning. Dus ja, zeker heb je wat te bieden!
Als ik mag: Probeer jezelf niet gek te maken door die gedachten van schaamte. En vul ook niet in wat anderen doen, want misschien heeft een deel wel eenzelfde instorting als jij na die opening. Of hebben ze een andere last te dragen.
Als je de dingen die je doet, en de hulpmiddelen die je gebruikt, kunt zien als jouw aanpak om je leven leefbaar te maken, dan kan het gevoel van schaamte misschien plaatsmaken voor een gevoel van trots. En lukt het later ook om je niets aan te trekken van wat een ander misschien wel (of niet) denkt. De meeste mensen hebben het veel te druk met zichzelf om iets van een ander te vinden.
Wees lief voor jezelf, dat ben je waard!
LikeGeliked door 1 persoon
ik schaam me alleen als ikzelf iets vreselijks doms gedaan of gezegd heb. Spijt en of schaamte. Ziek zijn overkomt je(meestal) je kunt het niet voorkomen, soms denk je achteraf Had ik maar wel of juist niet.. maar in alle gevallen is schaamte een emotie die totaal onnodig is, want je hebt niets gedaan waar jij je voor hoeft te schamen. Het leven ging zijn beloop en jouw lichaam werd ziek.
LikeGeliked door 1 persoon