Categorie: algemeen

Opladen, zo doe ik dat

~ MB ~ 9 reacties

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die op dit moment behoefte heeft aan wat afstand nemen. Vlasje schreef er ook over. Zij houdt een nieuws- en tv-dieet waarbij ze heel beperkt het nieuws tot zich neemt. Ik doe dat ook. En ik besteed vooral wat meer aandacht aan ontspanning. Ik probeer het me heel bewust wat gezelliger en fijner te maken. Ga net iets langer onder een douche staan. Doe net wat gemotiveerder mijn ademhalingsoefeningen. Maak een grote pan soep. Lees veel.

Uit! Nog maar 1 te gaan uit deze serie ;-(
Een andere schrijver als tussendoortje
Pompoensoep

lekker spelen met mijn nieuwe smartphone
Smoes met een weer groeiend abces
Gescharrel tussen Gerrie en mij

demonstratie van Moos en Smoes ‘ontspannen doe je zo’

Zo voel ik me al snel weer een stuk beter, in ieder geval rustiger. Nu ga ik me nog goed rustig houden omdat we morgen weer met Smoes naar de dierenarts moeten. Het abces gaat maar niet weg. Ik denk dat er iets in de wang zit, dus ik hoop eerlijk gezegd dat ze morgen kunnen snijden.

Voor wat betreft mijn nieuwe smartphone: ik had een hele ouderwetse met heel weinig geheugen. Dus als iemand mij een appje stuurde met foto of überhaupt veel appjes, liep mijn hele telefoon vast. Omdat dit toch wel heel erg irritant werd, kocht ik een andere, dezelfde als S. heeft, zodat hij mij fijn alles kon uitleggen. Want de nieuwe is veel sneller en met veegscherm. Mijn oude toestel had nog een ouderwets toetenbord met drukknoppen dus het is even wennen.

Enige tijd geleden meldde Daantje die tegenwoordig bij C.oolblue werkt, dat dit bedrijf 2e kansjes verkoopt, zoals dat genoemd wordt. Dit zijn nieuwe producten die retour zijn gestuurd, soms omdat de klant toch iets anders wilde en wellicht ook omdat soms een verpakking beschadigd aankomt. In ieder geval producten die uit coulance zijn omgeruild maar waar niets mis mee is. Dat wordt met grote korting uiteindelijk weer verkocht. Met de smartphone die ik uitzocht scheelde me dat €30 op de nieuwprijs. Het loont dus zeer de moeite daar eens te kijken als je op zoek bent naar iets. Deze spullen worden op M.artplaats aangeboden onder de zoekterm Coolblue Tweedekans.

Fijne dag!

Stil en inspiratie

~ MB ~ 3 reacties

Het is wat stil hier de laatste tijd. Dat heeft zo zijn redenen. De toestand van de wereld in het algemeen, op microniveau mijn eigen haperende gezondheid en een kat die maar niet beter wil worden, het schiet allemaal niet zo op.  Het is zoals het is. Neemt niet weg dat ik me ondanks de stilte wel laat inspireren door anderen. Ik zoek naar fijn en positief nieuws op het net. Ik lees me met een sneltreinvaart door de boeken van Fitz en de Nar heen (een na laatste boek nu uit, nu beginnen in het laatste deel, maar dat stel ik even uit want daarna is het op….) Maar inspiratie vind ik ook op aflosgebied,want aflossen gaat gewoon door. Nog  een kleine week en we kunnen weer een aflossing doen, de laatste van dit jaar! Op het blog van Juul staat vandaag een interessant artikel dat gelezen moet worden door iedereen die iets vindt van het aflossen van hypotheken en vooral door mensen die nog steeds beweren dat het beter is ondanks extra aflossen toch nog een restschuld op je huis te houden.

Ga ik me nu weer even verder opladen…

Drukte in de hal

~ MB ~ 23 reacties
Mijn agenda is leeg
maar mijn hoofd is vol.
Dat zit zo.
Er wordt gebeld.
Ik neem op 
en voer een gesprek.
5 minuten,
meer niet.
Dan wordt er
weer gebeld.
Weer een gesprek,
5 minuten,
meer niet.
Kort bezoek,
uurtje,
meer niet.
Glazenwasser
staat tussentijds
op de stoep.
Ook even praten.
Nou ja,
meer slap ouwehoeren.
Dan weer de telefoon.
Wat moeten
al die mensen 
toch van mij!
(meestal geld)
Of ik
de ijsbeer
wil redden.
Wel hoor,
wil ik wel.
O ja,
eten maken.
Eigenlijk
is de energie op,
weg foetsie.

En dan,
laptop kapot,
als in kaduuk,
doet het niet meer,
de geest gegeven,
kassiewijle.
Stress,
want: laten maken
of nieuwe kopen?
Beslissingen nemen,
liefst nu,
meteen,
onmiddellijk!
De laptop
is mijn mobiele eenheid
naar de buitenwereld toe.

In de nacht,
in bed,
vraagt mijn laptop
aan mij
of ik ijsberen wil redden
door mijn ramen
te laten lappen..

Mijn hoofd
zit vol.
Alle informatie
en woorden van de dag
verdommen het
om netjes
 naar de afgesproken laatjes
te gaan.

Wederom
is mijn aankomsthal
veranderd in een
vergaarbak
van woorden, emoties,
herinneringen en beelden
die niet netjes
in een rij
gaan staan
maar door elkaar
blijven rennen.
Zie ze dán
maar eens
te pakken
te krijgen.

In de ochtend
is de vrouw
die ik gisteren
nog was
overgenomen
door een griezel
met piekhaar en
enorme wallen
die gelukkig
op de laptop
van het kind
haar onzin
de wereld
in kan sturen
zodat die woorden
in ieder geval
niet meer
in de aankomsthal
blijven hangen.

Nu de rest nog
uit dat brein
zien te krijgen.
Ik denk
dat ik maar begin
met die ijsbeer…

Waar is de kluts?

~ MB ~ 17 reacties
Zeg,
hoor eens,
ik ben de kluts kwijt.
Zó maar ineens,
poef, weg was de kluts.
Het laatst zag ik de kluts
in een hoekje
op zijn hurken zitten.
Maar ja,
wát zijn hurken 
en waar zitten die dan?
Weet ik niet
wat en wáár,
dan kan ik wel zoeken
naar die kluts
tot ik een ons weeg.
Nou en dát moment,
tot ik een ons weeg,
daar zijn we
ver van verwijderd.
Want ik zoek vooral
vanaf de bank
en vanaf het bed.
Tja,
dan vind je geen kluts.
Wél een Rubensvrouw
met weelderige vormen
ter compensatie
van de beperkte energievoorraad.
Maar dát is weer een ander verhaal.

Terug naar de kluts.

Ik had hem nog
tot ik eerder deze week
oude koeien uit de sloot haalde.
En ineens stortte mijn kaartenhuis
helemaal in elkaar.
Jezelf zijn en worden
is net zo pijnlijk 
als een uitje pellen en snijden.
Telkens als je denkt
nu lukt het zonder te janken,
begint het tóch weer te stromen.
Dus dáár is die kluts gebleven!
Ik blijf heel stil zitten
tot de kluts terugkomt
en weer netjes
 op zijn hurken gaat zitten.
Tot die tijd
vermaak ik me wel
met flauwe woordgrapjes
en spelletjes.
Daar houd ik van
 en de kluts ook.
Komt ie misschien
nog sneller terug ook…

Opruimen

~ MB ~ 10 reacties

Sinds geruime tijd zijn wij bij vlagen aan het opruimen. Niet à la Kondo en ook niet heel slim maar er is wel een tactiek: wat in de weg ligt en van discutabele (gevoels)waarde of niet meer gebruikt wordt, gaat richting het kleine kamertje. Daar wordt nog meer (emotioneel) afstand van genomen van het toch al geruime tijd verwaarloosde voorwerp/boek/kledingstuk en als de tijd rijp is gaat het richting kringloop/iemand anders/vuilstort. Verkopen doen we niet of nauwelijks. Meestal is hetgeen weg gaat nog weinig waard of zien we (ik) tegen de moeite op van het bieden en onderhandelen via Marktplaats. Of vinden we het gewoon leuker er iemand anders zomaar blij mee te maken.

Omdat we deze ongecoördineerde tactiek wel al een flinke tijd volgen, wordt het leger in huis. Er verdween enorm veel en door ook de voorraadkasten niet meer tot in het belachelijke aan te vullen, komt er steeds meer ruimte. Ook in het kleine kamertje.

Eigenlijk was dat kamertje bedoeld voor mij. Mijn schrijf- en mediteerkamer. M. maakte een paar jaar geleden zelfs een bureau zodat ik daar kon schrijven maar de praktijk leert dat ik dat veel liever beneden doe. En mediteren doe ik daar niet omdat het er te rommelig is. Weliswaar minder rommel dan voorheen maar toch qua indeling van de kamer en los zwervende spullen zoveel dat het erg onrustig is. Dát is natuurlijk juist een mooie meditatieoefening, maar wel een voor gevorderden.

Door een situatie in onze omgeving bedacht ik dat het wel fijn zou zijn als wij een goed logeerbed hebben. Op zich hebben we wel een logeermatras en daar hebben al heel wat vriendjes van S. op geslapen. Maar wil je een volwassene ook op een matras op de grond leggen? Voor even kan dat wel natuurlijk. Maar als het voor langer is? Of als de volwassene een bejaarde is? Stel dat mijn moeder een paar dagen verzorging nodig heeft, dan zou ik ons eigen bed moeten afstaan. Of mijn moeder op de grond gooien en af en toe weer omhoog takelen. Bovendien komen Schoonouders hier ook af en toe logeren en nemen dan altijd een 2persoonsopblaasluchtbed mee omdat er hier een logeerbed ontbreekt. Eigenlijk best vreemd want we wonen met zijn 3tjes in een huis met 4 slaapkamers. Daar moet toch voldoende ruimte zijn, dacht ik zo.

Dus kochten we een slaapbank, die voor 1 persoon is maar ook kan worden uitgetrokken/uitgeklapt en dan een 2-persoonsbed wordt. Om de bank in het kleine kamertje te laten passen moest er toch wel weer wat worden ontrommeld en haalden we weer 4 dozen met zooi uit de kamer. Daarna werd de bank afgeleverd en met veel gevloek en getier in elkaar gezet op een moment dat ik er helemaal doorheen zat maar M. dat ding wel per se op dat moment in elkaar wilde zetten om het maar gedaan te hebben (ga jij maar zitten, je hoeft niets te doen). Maar waarbij hij dan wel af en toe dingen riep als we hebben een probleem! (waarbij het jullie vast opvalt dat jij hoeft niets te doen blijkbaar niet uitsluit dat wij een probleem hebben). Mijn toch al snel hysterische overprikkelde brein merkte dat ook op en wel zodanig dat er een krijspartij nodig was om de boel te ontluchten.

Maar goed het bed staat, er is wéér een kast leeg, die is beloofd aan iemand die nog even wacht op haar droomhuisje en het kamertje is nu dan eindelijk van mij. Want zo vaak hebben we niet logerende gasten. En wat een lief, fijn, zonnig en rustig kamertje is dat eigenlijk zeg. Dé ideale meditatieplek.

Gluur-TV

~ MB ~ 32 reacties

Soms kijk ik op uitzending gemist een aflevering van ‘Dubbeltje op zijn kant’. In de avond kijk ik nooit TV maar zo overdag soms wel en dan is het makkelijk dat ik dat op mijn laptop zo kan kijken. ‘Dubbeltje op zijn kant’ heb ik vorige seizoenen niet gekeken maar dit seizoen heb ik tot nu toe volgens mij wel alle afleveringen gezien. Op zich vind ik het format vrij suf. Het is elke week meer van hetzelfde en de adviezen zijn ook elke week hetzelfde, namelijk bezuinigen op de uitgaven én meer inkomen genereren en ergens halverwege het programma wat tranen vanwege hoog oplopende emoties.

Toch kijk ik wel. Omdat het me fascineert. Omdat soms mijn mond echt openvalt bij het zien van de keuzes die mensen hebben gemaakt en hoe moeilijk het is de waarheid onder ogen te zien. Het stel van de aflevering van deze week heeft geen hoog inkomen maar wel een enorme boot en twee auto’s, een doorlopend krediet, een schuld bij hun dochter en een bedrijf dat alleen maar verlies oplevert. De totale schuld bedraagt ca € 44.000 en daar zijn de laatste uitgaven voor zonnepanelen nog niet eens in meegerekend. Annemarie van Gaal blijft altijd heel neutraal maar nu hoorde je wel aan de klank van haar stem dat ze vond dat deze mensen niet echt verstandig bezig zijn geweest. Op zich vind ik het wel een gave van haar dat zij – op een moment dat je als tv-kijker deze mensen het liefst even door elkaar zou willen rammelen – heel neutraal zegt dat ze misschien niet zo verstandig zijn geweest.

De man van het stel bleek financieel adviseur te zijn. Daar viel mijn mond van open. Net als dat mensen waarschijnlijk van een diëtist toch onbewust verwachten dat die een gezond gewicht heeft, zou je van een financieel adviseur meer kennis van geldzaken kunnen verwachten. Maar kennis van geld staat niet gelijk aan goed om kunnen gaan met geld, blijkt maar weer.

Denken dat een financieel adviseur niet in de geldproblemen kan kopen is een open deur en doet mensen natuurlijk geen recht. Net als dat deelname aan een dergelijk programma mensen niet van hun beste kant laat zien. Als je zo met de billen bloot gaat ben je wel wanhopig denk ik. Des te meer bijzonder vind ik het dat mensen het dan soms toch vertikken om offers te brengen of hun gedrag aan te passen. De man van deze week wilde in eerste instantie niet zijn boot verkopen, omdat het niet alle geldproblemen zou oplossen. Hij bleef draaien en moeilijk doen en het deed me denken aan het ontwijkende gedrag van kleuters die hun haar zelf hebben geknipt met een nagelschaartje en dan tegen mama liegen dat ze niet weten wat er is gebeurd. Niet onder ogen willen zien wat er aan de hand is. Geen keus willen maken om het op te lossen. Alsof er trouwens nog een keus is. Blijkbaar dringt dat echt heel moeilijk door. En ergens begrijp ik het wel (die kleuter met dat nagelschaartje was ik, alleen had ik in het haar van mijn zus geknipt) maar aan de andere kant begrijp ik het ook helemaal niet.

Zoals gezegd, het fascineert me enorm. Geld is emotie en omgaan met geld ook. Maar een beetje een voyeur ben ik natuurlijk wel door naar het programma te kijken, het is echt wel gluur-TV. Ik vraag me serieus af waarom ik dat eigenlijk doe.

Is dit nu een guilty pleasure? Kijk jij naar dit soort programma’s?

Willen + Wensen = Wilskracht

~ MB ~ 16 reacties
Als Willen en Wensen
sterker zijn dan Weten,
dan loop je op Wilskracht.
Dus liep ik collecte
voor de Dierenbescherming.
Dat kind mee moest
om de collectebus
te dragen
die te zwaar 
voor mij is,
had natuurlijk
een teken aan de wand
kunnen zijn.
Als ik had gekeken.
Vooraf 
ging ik
naar het oplaadpunt
voor Wilskracht
en zei gooi maar vol!
Weet u het zeker?
vroeg de pompbediende,
Van Wilskracht 
heeft u
al te veel.
Net als
Eigenwijsheid
 en Doorzettingsvermogen.

Wilt u liever niet wat
Gezond Verstand?
of Realiteitsbesef?
Die tanks zijn 

zo te zien

nogal leeg

bij u.

Ik haal 
mijn schouders op
en dring aan.
Volgooien, nu!
Ik loop 
de collecte,
bel overal aan,
troggel mensen 
hun geld af
voor de dieren
en heb het best leuk,
zo met kind.
 De volgende dag
wordt er aangebeld.
Ik doe open.
Voor de deur
staat een man
met een hamer.
Ik breng u
de rekening!
zegt de man
en haalt flink uit.
En met die uithaal
zijn meteen 
de tanks met
Realiteitsbesef 
en Gezond Verstand
in één klap gevuld.
Denk ik.
Hoop ik.
Zeker weten
doe ik dat niet
want bij het uitdelen
van Willen en Wensen
zit ik altijd vooraan
en dat blokkeert
het uitzicht nogal.

Herfstblues

~ MB ~ 10 reacties
Straks, 
als ik beter ben,
ga ik
wil ik
en zal ik.
Je begrijpt vast 
wat ik bedoel. 
Waar zal ik
eens beginnen,
straks
als het zover is?
Wat eerst?
Maar wat 
als ik straks 
niet beter word?
Straks 
is trouwens 
nu
voor je het weet.
En nu,
nou,
dát ken ik wel.
Ik leef al jaren
in het nu.
Straks
is nu
met net 
een beetje meer.
Een beetje meer energie,
een beetje meer gezondheid,
een beetje meer veerkracht
en een beetje meer vooruitzicht
op een leven
zoals ik het 
graag zou willen.
Nou, 
kom maar op,
met dat straks!
Ik ben er 
klaar voor
en het moment
is voorbij
voor je het weet.
Zit ik 
als ik niet uitkijk
wéér een eeuwigheid
te wachten,
op straks, 
als ik beter ben…  

Door stroop lopen

~ MB ~ 20 reacties

Het is najaar, de dagen worden korter, we krijgen minder licht en hoppa, ik heb het gevoel door stroop te lopen. Dat is niet onverwacht, ik heb elk jaar rond deze tijd een terugslag. Dit keer is het iets sneller en feller. Een oorzaak kan zijn dat mijn jaarlijkse opleving deze zomer wat minder was. De start van een beugeltraject én het stoppen met slaapmedicatie hakten er denk ik toch wel behoorlijk in.

Spijt heb ik daar niet van. In de spiegel zie ik nu al resultaten, na slechts 3 maanden. Natuurlijk ben ik nog lang niet klaar, maar de scheve boventand waar het me allemaal om te doen is, staat inmiddels recht. De tand staat nu braaf tussen zijn buurtanden in en niet half verstopt achter een andere tand.

En zonder slaapmedicatie voelt het voor mij ook veel beter. Ik ben nu in de ochtend sneller alert en veel minder suf. Ik werd wel nog vaak en veel wakker, dat was immers de reden dat ik ooit slaapmedicatie kreeg voorgeschreven. Maar ook daar heb ik een oplossing voor: mijn nieuwe behandeling.

Ik ben nu drie keer bij de Buteykotherapeut geweest. Het is nog te vroeg om conclusies te trekken maar ik ben wel positief over wat ik tot nu toe voel in mijn lijf. Het is een ademhalingstherapie die uitgaat van de gedachte dat veel mensen te vaak en te diep ademhalen. Hierdoor houden ze te weinig koolzuur binnen. En dat koolzuur hebben we nodig voor heel veel dingen onder meer voor zuurstoftoevoer naar de spieren maar ook voor een ontspannen zenuwstelsel. 

Een tekort aan koolzuurgas kan de oorzaak zijn van op het eerste gezicht verschillende aandoeningen: van het zenuwstelsel, het endocriene systeem, het systeem van hart en bloedvaten, het spijsverteringssysteem, het systeem van botten en spieren en van welke stofwisselingsstoringen dan ook. (citaat: de buteykomethode).

Genezen van ME/CVS is een eindeloze zoektocht en uitproberen van behandelingen. Het is geen duidelijk afgebakende aandoening, het is veeleer een cluster van klachten dat samen het label ME draagt. Dus is het telkens weer uitproberen. Soms help ik mezelf een stapje vooruit, soms doet een behandeling niets en blijkt het weggegooid geld te zijn maar echt slechter word ik er nooit van. En ik leer toch steeds meer over wat werkt voor mij. Dat is gunstig.

Ik doe nu twee keer per dag een ademhalingsoefening, doe als het zo uitkomt ook wat aandachtsoefeningen (als ik merk dat de ademhaling niet goed is) en in de nacht adem ik ook zo veel mogelijk alleen door de neus, want dat is de bedoeling. De effecten van alleen door de neus ademen, merkte ik al heel snel: ik heb warmere handen en voeten en voel me behoorlijk ontspannen. Om ook in de nacht door de neus te ademen, plak ik mijn mond af met van dat schilders-afplaktape. Natuurlijk schrok ik wel even van deze opdracht, maar ik heb nu bijna 2 weken zo geslapen en verdomd: ik slaap door en ik slaap veel dieper. Mijn spieren zijn veel meer ontspannen dan voorheen bij het wakker worden! Wauw, wat een vooruitgang! Als ik verder geen progressie maak en het hier bij blijft, dan ben ik al tevreden. Iedereen die regelmatig slapeloze nachten kent, begrijpt vast waarom.

Beter slapen dus. Maar nog wel moe. Zó snel verdwijnt dat natuurlijk niet en ik heb echt een terugslag. De fysiotherapeut heb ik afgezegd want er valt niet zo veel te revalideren als douchen weer een activiteit is waar ik van bij moet komen. Kortom, de terugslag, de net doorgemaakte griep en de vallende blaadjes die op mijn gemoed inwerken, maken dat ik door stroop loop.

Och en wee, het is toch wat. Nee hoor, het is zoals het is. Het betekent vooral dat ik gewoon weer even flink moet schakelen. Wat lang wel kon, kan nu niet meer. Ik moet opnieuw zoeken naar waar de grens ligt, meer doseren en beter vooruit kijken.

Volgende week hebben we een begrafenis, de opa van M. is gaan hemelen. De man was ver in de negentig dus dat kwam natuurlijk niet onverwacht. Een begrafenis hakt er voor mij erg in. Het is niet naast de deur en met het heen en weer rijden en het afscheid, koffie plus maaltijd dan wel samenzijn, zijn we wel een dag kwijt.

Dus schakel ik nu naadloos over op de noodstand (kijk eens hoe flexibel ik ben!). Bij elke activiteit bedenken: moet dit nu? Is dit echt nodig? Die vragen stellen én beantwoorden, levert mij altijd veel op. Bijvoorbeeld het inzicht dat ik het blog dus even laat voor wat het is.

Dus: fijn weekend allemaal en ik ben er even niet.

Genieten met een Hoofdletter

~ MB ~ 17 reacties

Kat Gerrie woont nu precies één jaar bij ons. Hij kwam vorig jaar eind augustus de keuken binnenwandelen, na ruim 2 jaar voorverkenningen te hebben gedaan en sindsdien is het snel gegaan. Vanaf oktober sliep hij ook in de nacht binnen en in maart werd hij gecastreerd en gechipt. En daarvoor en daarna werkten we hard aan zijn socialisatie. Hij was niet gewend om aangeraakt te worden, had overduidelijk nog nooit in een huis gewoond en was niet gewend om met andere katten om te gaan. Hij keek dan ook zijn ogen uit om te achterhalen hoe de interactie tussen mens en dier en kat en kat hier ging in huis. En hij leerde snel. Heel snel.

Deze kat lijkt echt helemaal niets te hebben overgehouden aan zijn toch behoorlijk heftige verleden. Oké, hij wantrouwt nieuwe mensen die hier op bezoek komen en houdt gepaste afstand. Maar kom je hier regelmatiger langs, dan komt hij uiteindelijk toch wel even snuffelen. Maar buiten dat vind ik hem buitengewoon sociaal en relaxt geworden. Hij speelt, knuffelt, ligt tegen ons aan en tussen ons in, kletst ons de oren van de kop, laat zich kammen en ontvlooien, eet alles wat hem voorgezet wordt met smaak op (en vraagt onmiddellijk om meer) en straalt 24 uur per dag uit dat hij Heel Erg Gelukkig Is. En dat is zo fijn om te merken. Want hoewel ik dol ben op al onze katten zal Moos altijd zijn moodswings houden,, is Smoes altijd nerveus en is Dibbes nu eenmaal enorm hysterisch. Maar Gerrie is gewoon Gerrie. Helemaal zichzelf en heel erg gelukkig.