Het is niet niks, zo kom je aanlopen en ben je de jongste in een troep van vier katten en zo ben je de enige overgebleven kat.
Gerrie, de schrikachtige, teruggetrokken kat, die nu zó zijn best doet maar het heel zwaar heeft.
Gerrie
Categorie: katten
Wisselgeld
Het is niet voor het eerst. Dat weet ik. En toch helpt dat niet echt als je er middenin zit. Want elke keer dat mijn baseline aangetast wordt, begint hetzelfde proces: de onzekerheid over wat dit is. Gewoon PEM na een concrete aanleiding, of het begin van een nieuwe periode van achteruitgang waar ik weer een jaar of langer mee bezig ben om van overeind te krabbelen?
Emoties en ME: als huilen een PEM oplevert
Drie weken aanstaan omdat onze kat Dibbes ziek werd, heeft natuurlijk voor een flinke PEM gezorgd. Ik ging elke drie dagen mee naar de dierenarts, terwijl ik normaal altijd in bed lig, en moest dan een eindje van de parkeerplaats lopen naar de praktijk. Daar meedenken en praten over de behandeling. De zorgen en stress. Het thuis zorgen voor Dibbes. Het heeft er ingehakt met natuurlijk als dieptepunt het uiteindelijke overlijden.
Het vervelende met ME is dat hevige emoties ondergaan en ze uiten niet goed gaat. Hard lachen, druk of geanimeerd praten, woede, huilen…het leidt allemaal tot een PEM of een intensivering van een PEM waar je al in zit.
Doorgaan met het lezen van “Emoties en ME: als huilen een PEM oplevert”Gemis
Wakker worden en voelen wat er niet is. Geen Dibbes die mijn neus likt. Geen ochtendshow voor het eten. Dat was te aandoenlijk om te zien, met veel kopjes, omrollen en hard werken voor zijn eten.
Doorgaan met het lezen van “Gemis”Rouw 🐾
Wie huisdieren heeft, weet dat het ooit komt: afscheid. Dat is moeilijk, doet pijn en vraagt veel van ons. We moeten zelfs in de meeste gevallen zelf beslissen wanneer het “genoeg” is geweest.
Doorgaan met het lezen van “Rouw 🐾”🐾 Dibbes
Dibbes kreeg drie weken geleden ineens klachten waar we van schrokken. Hij ging zwalkend lopen, zakte door zijn achterpoten, hield zijn kopje scheef en leek wat gedesoriënteerd. We zijn savonds laat nog naar de dierenarts gegaan, we mochten gelukkig meteen komen.
In het begin dacht de dierenarts aan iets tijdelijks, een vestibulaire stoornis veroorzaakt door mogelijk een middenoorontsteking, omdat dit 90% van de tijd de oorzaak is bij dit soort verschijnselen. De prognose was gunstig.
Daar is hij ook voor behandeld met eerst antibiotica, toen penicilline, prednison, antimisselijkheidsinjecties en eetlustopwekkers.
Wat ons al snel opviel, was dat hij niet echt verbetering liet zien, maar juist langzaam achteruit ging. Elke dag leek hij iets zwakker te worden. Zijn lopen verslechterde, en hij kon steeds minder goed springen en eten ging steeds slechter
Dat was het pijnlijkste, Dibbes wilde duidelijk eten. Hij bleef zelf om eten vragen, maar ging dan erg kwijlen, waarschijnlijk ook veroorzaakt door misselijkheid.
We boden alle soorten voer aan van vers gekookte kabeljauwfilet tot zijn lievelings hapjes, krachtvoer, nutrigel, liquid snacks en snoepjes. Maar het lukte hem niet meer.
Ook dwangvoeren werd geprobeerd. De ene dag lukte dat nog, de volgende dag liep het zo zijn bekkie weer uit, doorslikken lukte niet
Het viel me de laatste dagen ook op dat hij zijn tong niet goed meer kon gebruiken, likte langs het voer heen, liet het eten dus uit zijn bek lopen en begon te kwijlen.
We zagen dat de wil er nog wel was maar dat zijn lichaam het niet meer aankon.
Dat was voor ons een belangrijk keerpunt. Het werd steeds duidelijker dat het probleem niet alleen misselijkheid of zwakte was, maar dat er iets misging in de aansturing en coördinatie vanuit zijn koppie.
Een tong die niet meer goed werkt, wijst meer op een centrale neurologische oorzaak dan een middenoorontsteking, een hersentumor als oorzaak werd daardoor toch waarschijnlijker. Zo’n tumor verstoort steeds meer functies en is bij katten niet te behandelen.
Ondanks alle liefde, aanmoediging, zorg, medicatie en ondersteuning bleef Dibbes achteruitgaan. Hij verloor zijn kracht, zijn zelfstandigheid (kon zich bijvoorbeeld ook niet meer poetsen) en uiteindelijk ook dus het vermogen om te eten, terwijl zijn wil er nog wel was.
Dat maakte het heel erg verdrietig. We zagen een kat die wilde, maar niet meer kon.
Uiteindelijk hebben we moeten erkennen dat doorgaan hem geen kans meer bood op herstel, maar wel op lijden. Daarom hebben we besloten hem te laten inslapen.
Dibbes heeft tot het eind toe veel tussen ons in gelegen, hij bleef contact zoeken en genieten van knuffels.
Dibbes promoveerde op 15 oktober 2013 van zwerver naar huiskat en nam zijn taakjes zeer serieus. Hij was een ras entertainer, grappig, super aandoenlijk en overweldigend in zijn liefde en vertrouwen. Zoals Dibbes was er maar een en we zijn compleet van de rel.
Dibbes is naar schatting 14 of 15 jaar oud geworden.
Update Dibbes
De antibiotica die we twee keer daags moeten toedienen, mogen we in ons haar smeren. We hebben alle beschikbare tactieken uit de hoge hoed getoverd en de stand na 1,5 dag, is dat er welgeteld een halve pil inzit.
Zieke Dibbes
🐾 🐾
Wie hier al lang meeleest, weet dat ik een groot kattenliefhebber ben. We hebben altijd katten gehad, en vrijwel altijd kwamen die aanlopen.
Zo ook Dibbes in 2013. Een magere jonge zwerfkat, extreem schuw en met een zeer ernstige vorm van entropion. Dat is een ziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien.
Kattig
Sinds een jaar hebben we nog maar twee katten. De ex-zwervers over wie ik toen ze net kwamen aanlopen, al zoveel blogs schreef: Dibbes en Gerrie.
Voor wie dat toen niet heeft gevolgd:
Op een dag zat er een verwaarloosde kat in de tuin. Hongerig. We gaven hem te eten. Maar een uur later was hij er weer.
Het duurde even voor we beseften dat het niet om een maar om twee straatkatten ging. Beiden verwilderd en nauwelijks te benaderen.
Met veel geduld, lekkere hapjes en liefde hebben we ze gesocialiseerd en naar binnen gelokt. Daar gingen maanden overheen. Want de angst bij de heren was groot. Dibbes ging het eerst overstag in 2013, en Gerrie in 2014. Waarschijnlijk zijn het broertjes, gezien de gelijkenis in uiterlijk en qua gedrag.
De heren zijn inmiddels senioren en gewend aan het goede leven. Al zijn er vooral bij Gerrie nog wel momenten met nerveus en achterdochtig gedrag. Ik denk niet dat dat ooit zal veranderen.
Gezien hun achtergrond en nare start in het leven, zijn ze qua vertrouwen toch van heel ver gekomen. Dibbes mogen we tegenwoordig zelfs optillen! Beide heren bieden buiken aan die geknuffeld mogen worden. Gerrie is bijzonder vocaal, gilt de boel bij elkaar. Dibbes doet weer andere dingen om aandacht te krijgen.
Ze houden me vrijwel de hele dag op bed gezelschap. Trouwe vrienden. Onbetaalbaar. Gisteren lagen ze allebei best hard te snurken terwijl ze naast me lagen. Dat zijn kleine geluksmomentjes. 🐾🐾
Katten die afdankertjes van anderen zijn zo te zien opbloeien is het mooiste wat er is ♥️
Dibbes
Onze berebol is weer thuis. Bij de dierenarts is hij weer wat uit zichzelf gaan eten. Dus mochten we hem gelukkig ophalen. Wel moeten we hem met dwangvoeren bijvoeren omdat hij anders te weinig binnenkrijgt. Want het zijn nu nog kleine hapjes die hij naar binnen werkt.
Ook heeft hij antibiotica, probiotica en pijnstilling.
Vannacht ging het goed. Hij heeft heerlijk tegen me aan liggen slapen. Overduidelijk heel blij dat hij weer thuis is.
Dibbes doet goed zijn best met eten. We noteren de hoeveelheden zodat we weten wat we moeten bijvoeren. Ook de medicijnen worden via de voerspuit gegeven.
Met mij gaat het zo zo. Ik sta nog erg “aan” door het dwangvoeren. Dat doen we met zijn tweeën want alleen lukt dat Mischa niet, gezien de een Dibbes vasthoudt en de ander het voer toedient.
Het dwangvoeren is voor mij wel fysiek echt heel zwaar om te doen. Als ik te lang sta krijg ik POTS symptomen als duizelig zijn, hoge hartslag, trillen en misselijkheid. Ik sta dus door de symptomen van mijn eigen lichaam heen te ademen om te dwangvoeren.
Tussendoor dus zoveel mogelijk rusten!
Min of Meer 