Leven in het nu – hoe gaat dat dan?

Leven in het nu klinkt zo mooi en in balans, 
vinden jullie ook niet?
Maar het is nog geheel niet eenvoudig hoor.
Veel mensen werken heel hard
om te ontdekken dat ze te hard werken
en gaan dan voor veel geld
een workshop volgen 
in hun schaarse vrije tijd
om te onthaasten en het nu te vinden
en te leren dat ze vaker 
niets moeten doen.
Het nu is maakbaar
volgens veel mensen.
Ben je ongelukkig in 
je leven, je baan, je gezin,
dan schrap je iets
en dan komt het vanzelf 
allemaal goed 
Of niet.
 Maar daar is dan vast
ook een workshop voor.
Ja.

Als er al met de kaasschaaf
gewerkt gaat worden,
ben jij meestal degene 
die geschaafd moet worden.
Niet wat je doet
maar hoe je het doet, 
is het probleem.
Klinkt al beter.

Maar wat als er in het nu 
veel vermoeidheid en pijn is
of andere ongewenste ellende?
Doe me dan maar een ander NU!
Is er een winkel 
waar ik dat kan kopen?
Nee, dat is niet te koop.
Jouw nu
is je eigen unieke nu
wat je meekrijgt bij je geboorte
en waarmee je het moet doen.
Niet zomaar weggooien hoor!
Je bent goed zoals je bent.
Omhels jezelf.
Omarm het leven.
Euh?
Soms ben je nu eenmaal
niet goed zoals je bent
omdat je geen flauw idee hebt
wie je bent,
laat staan dat je jezelf
kunt zijn.
In het nu, 
dat ook nog.
Klinkt als een onmogelijke opgave!

Wat werkt voor mij 
is zien dat het nu alles is.
Niet alleen balans 
maar ook onbalans.
Niet alleen helemaal lekker jezelf zijn 
maar ook jezelf dwars zitten.
Wat nu is, 
hoeft straks niet te zijn.
Wat nu is, 
is (gelukkig) 
geen garantie voor de toekomst.
Die wetenschap kan behoorlijk opluchten.
Alles verandert, óók het nu.
Doordat het vanzelf later wordt.
In het nu leven 
betekent niet dat ik passief ben.
Of alles over me heen laat komen.
Verre van dat.
(was ik maar eens zo).
Ik ben eerder tegenover gesteld.
Altijd op zoek naar meer gezondheid.
Maar die gezondheid verbetert soms ook wel,
zonder interactie van mijn kant.
In het nu leven betekent voor mij 
dat ik niet alles in de hand heb
en dat dit ook niet hoeft.
Dat ik geniet van leuke dingen
en dat ik als er niets leuk lijkt, 
gewoon wat beter moet kijken.
Kijken zonder te zien
gebeurt zo vaak. 
Je slecht voelen
kan zo overheersen.
Met even rondkijken, 
vind ik meestal toch snel 
iets leuks, fijns, moois, ontroerends
Opstaan en achterblijven in een leeg huis,
terwijl man en kind de deur uitgaan
en niet meegaan
omdat mij de energie ontbreekt,
wordt ineens prima als ik kaarsjes aansteek.
Als ik mijn ‘te lezen voor ik doodga‘-bestandje open
en een potentieel geweldig boek reserveer bij de bieb.
Als ik recepten uitwerk van maaltijden 
die lekker én gezond zijn.
Als ik mijn bank en bed moet delen met 4 katten
en stiekem enorm geniet
van de weinige ruimte die me gegund wordt
omdat ze op en naast en over me heen liggen.
Leven in het nu wordt een stuk beter te doen
als ik beter weet waar ik blij van word.
Als ik me richt op wat kan en wat lukt.
En als ik mijn dag zo inricht
dat ik niet aan het eind ervan denk:
‘had ik maar dit of had ik maar zus of zo’.
Dus ga ik met jullie permissie
 nu weer verder in het nu leven.
Vandaag betekent dat
De Noorderlichttrilogie (*) uitlezen,
terwijl de mannen 
naar een voetbalwedstrijd zijn.
Ik heb al zó ver vooruit gedacht
dat ik vanavond niet hoef te koken
zodat ik nu lekker kan blijven lezen
én het volgende boek 
al heb gereserveerd in de bieb,
voor je weet maar nooit.
Want ook al leef ik in het nu,
geheel in balans met mijn onbalans,
een beetje planner kijkt wel vooruit,
zodat ik nooit hoef te denken: wat nu?
ps: ernstig en dringend aanbevolen leesvoer voor iedereen die van lezen houdt én van magische boeken. Wel zorgen dat je geen verplichtingen hebt als je begint te lezen, want tussentijds stoppen met lezen is niet te doen wegens acuut verslavend effect aan de verhaallijn en de schrijfstijl.

Levenswensen en hobbels op de weg

Soms word ik er even aan herinnerd dat het leven anders loopt dan vooraf gedacht. Door een stem uit het verleden – een jeugdliefde nam contact met me op – kom ik al mailend tot de conclusie dat het leven absoluut niet is geworden zoals ik het vroeger had gehoopt (bij wie wel trouwens, maar nu heb ik het even over mezelf). Of door een mooi stuk van Weg naar zelfvoorziening dat in mijn hoofd bleef spoken. Hierin schrijft ze te twijfelen of ze nog op het rechte pad loopt. Haar hang naar zelfvoorzienend leven staat haaks op haar deelname aan het zelfdestructieve systeem, zoals zij het omschrijft. Het is een mooi blogje, met stof tot nadenken, lees het maar eens.

Sommige mensen doen heel veel om zich te ontwikkelen en hun levenspad te ontdekken en te volgen. Ze kopen een stuk grond, volgen een opleiding, gaan moestuinieren, gaan bij hun partner weg, ze stippelen van alles uit over hun levens, maken planningen van ‘over 5 jaar staan we hier en over 10 jaar zijn we klaar en gaan we met vroegpensioen’.

Ik sta op een punt in mijn leven dat van plannen maken geen sprake kan zijn. Ik ben nog steeds – ondanks alle vooruitgang – aan het overleven. Eén slechte nacht en alles ligt stil, wegens het gebrek aan reserves. Ik kan wel bedenken wat ik zou willen maar de kans dat dit lukt is heel klein. Dus doe ik het maar niet meer. Ik hobbel gedurende de dag nog steeds van moment naar moment. Is aankleden en opstarten gelukt dan kan ik misschien in de middag even naar de bieb. Maar niet als ik naar de fysio moet. Dan gaat de energie daar naar toe. En neem ik dus ook maar niet de rinkelende telefoon op. Want ik wil energie hebben om naar de fysio te fietsen, daar mijn verhaal te doen en te bespreken wat we de komende tijd gaan doen en weer naar huis fietsen. Waar ik mezelf in de wachtstand zet zodat ik in de namiddag het avondeten kan maken.

Op een dag zoals vandaag loopt alles anders dan normaal. Vanavond hebben we een voorlichtingsavond op school van half 8 tot half 10. Dat betekent dat ik de hele dag een aangepast programma moet draaien om te zorgen dat ik daar vanavond inderdaad naar toe kan gaan. Morgen ga ik ook weer naar de fysio en dat betekent weer dat het handig is als ik niet hoef te koken, want ik ben morgen vast moe van vandaag. De kans dat ik slecht slaap is groot, door de extra prikkels van het in de avond weg zijn.

Dat is geen doemdenken, dat is gewoon zoals het gaat. Dat betekent niet dat ik nooit nadenk over mijn levenspad of mijn ontwikkeling. Als je mijn ontwikkeling al in een zin zou kunnen samenvatten dan is het: ‘mezelf ontdoen van al het onnodige en het moeten’. Ik doe heel veel niet. In feite doe ik steeds minder. Maar voel ik me mentaal steeds beter. Ik kom steeds meer in de buurt van mezelf. Was ik vroeger in de ‘gezonde tijd’  regelmatig op zoek naar mezelf – ik raakte mezelf om de haverklap kwijt door de ratrace – nu struikel ik steeds vaker over mezelf. De verschillende delen van mij schuiven in elkaar en het past steeds beter. En dat voelt goed.

En ik denk grappig genoeg dat dát het gevoel is waar zoveel mensen naar op zoek zijn. Het gevoel zichzelf te kunnen zijn. Alleen is mijn weg en les dat het niet zo zeer uitmaakt wat je doet maar hoe je het doet. In mijn geval: accepteren dat de hobbels er zijn en vooral blijven ademen. Ook een slak komt op zijn eindbestemming.

Van die dagen

Ook nu het zoveel beter gaat dan een paar jaar terug, heb ik dagen dat ik loop door dikke stroop. Dat ik niet verder kom dan de bank en het bed. Afgelopen week ging ik (bewust want het was erg gezellig) wat over mijn grenzen heen en dat maakte – samen met de terugkeer naar het school- en werkritme van de huisgenoten (vroeger opstaan) – dat bankhangen en  bedliggen dit weekend veelvuldig werd gedaan. Ging zoiets vroeger gepaard met gemopper en me heel boos voelen, nu kijk ik daar anders tegen aan. Het is zoals het is. En ik geniet van het gezelschap…

Wel moet ik oppassen dat ik de aandacht eerlijk verdeel. Dat valt niet mee want de ex-zwervers hebben de neiging zich ervoor te gooien en dat gaat soms ten koste van de anderen. Dus een beetje druk heb ik het wel, zo in bed liggend.

Maar het is vooral genieten. Het doet me zo goed dat Gerrie zo ontspannen kan liggen. We zorgen nu precies een jaar voor hem en in dat jaar is hij veranderd van een schuw, angstig katje tot een prachtige kater vol vertrouwen. Hij heeft zich enorm ontwikkeld. Momenteel verdeelt hij zijn aandacht over 2 dingen: of hij ligt lekker te pitten of hij is aan het spelen. Hij rent achter bolletjes wol aan, valt het kleed aan, speelt verstoppertje met de anderen (die dat niet altijd door hebben en zich rot schrikken als hij ineens tevoorschijn komt stuiven). Dat te zien en dat te kunnen bereiken, doet me goed.

Op zo’n manier een huisdier erbij krijgen is niet alleen een investering qua tijd, geld en liefde, we krijgen er vooral ook weer heel veel voor terug.

55 jaar getrouwd

Vandaag zijn mijn ouders 55 jaar getrouwd. Niet dat het uitbundig gevierd wordt, want de bruidegom in kwestie is 9 jaar geleden gaan hemelen, de boef. Mijn moeder bleef alleen achter in het huwelijk. Toch is ze nog steeds getrouwd, ze voelt zich getrouwd.

Mijn moeder was heel jong dat ze mijn vader leerde kennen, een jaar of 14, een meisje nog. Het schijnt dat ze al in bed lag en er door haar moeder – mijn oma – uit werd gesleept omdat er een enorme spetter op de bank beneden zat. Ik denk dat mijn vader daar was via mijn oom en vrienden van mijn oom.

Afijn, het was liefde op het eerste gezicht en laatste gezicht. Ze trouwden, kregen twee dochters en hadden het goed samen. Mijn vader is 20 jaar ziek geweest voor hij overleed en dat was zeker voor mijn moeder niet makkelijk. Maar hij beschikte over een enorme dosis humor en dat maakte denk ik veel goed.

Mijn moeder is zonder mijn vader door gegaan. Voor het eerst in haar leven woonde ze alleen, nam alle beslissingen alleen. In haar leven is geen ruimte voor een andere man. Weduwen in haar omgeving hertrouwden, vonden een andere partner maar zij doet dat niet. Haar hart is nog vol. Vol van mijn vader. Ze is nog steeds getrouwd en zet haar huwelijk in haar eentje voort. Omdat ze daar voor kiest.

Ze is niet zielig. Ze geniet vaak van het alleen wonen. Van het met niemand meer rekening hoeven te houden. Van de vrijheid die ze nu heeft. Ze was immers door de ziekte van mijn vader jaren aan huis gekluisterd. Nu kan ze gaan en staan waar ze wil. Een paar dagen naar mijn zus in Assen gaan, ze ging met ons een paar keer mee op vakantie maar ook soms gewoon even mee naar het strand, dat was allemaal niet mogelijk in de laatste levensjaren van mijn vader.

Daar kan ze van genieten, maar het gemis is er nog steeds. Ze houdt nog steeds maar van één man. 55 jaar getrouwd dus, om 14 uur in de middag. In liefdevolle herinnering aan mijn vader…

Zeehonden gespot


  

Na jaren 
van bankliggen
wordt het kleine groot
en het grote klein.
Genieten
kan op veel manieren
maar och wat is het fijn
om ook eens gewoon mee te gaan.
Ik zat op de boot,
keek om me heen
en zag dingen
die ik een paar jaar geleden
niet meer had verwacht 
te kunnen zien.
De zorgeloosheid
van kunnen uitwaaien,
zeehonden spotten,
‘gewoon’ met zijn 3-en
op stap zijn,
is onbetaalbaar.
En fijn,
héél fijn.
 

Op zoek naar zeehonden

Als een kind zo blij zit ik op de bank. In afwachting van straks. Vandaag gaan we op stap. We gaan iets doen wat ik al heel lang wil doen: met een robbenboot mee! Opstappen in Den Oever, varen en ondertussen genieten van de zee en dan na een tijdje is het de bedoeling dat we heel veel zeehonden gaan zien.

Man en kind maakten deze boottocht een paar jaar geleden. Ik was toen te ziek om mee te gaan. Hoewel ik dat wel gewend was (en ben) om vaker niet dan wel mee te gaan, baalde ik die keer toch wel enorm. Nu een paar jaar later ben ik behoorlijk opgeknapt in vergelijking met toen. Zitten in een boot moet lukken. Dus gaan we! En hoop ik dat de zeehonden zich nu wel laten zien, want toen M. en S. een paar jaar geleden zijn geweest, hebben ze heel veel gezien en kwamen ze dol enthousiast terug maar een zeehond was niet gespot….nu wel hoop ik!

Vakantie, vakantiegevoel en vakantiebudget

Deze zomer bleven wij voor het eerst in jaren thuis in de zomer. Andere dingen hadden prioriteit: Dingen die veel geld kosten zoals een beugel in mijn mond, de tuin opnieuw betegelen en een zeer ambitieus aflosdoel voor dit jaar.  Hoe bevalt het thuis blijven tot zover?

Thuisblijven heeft voor- en nadelen leer ik nu. Het bevalt op zich heel goed! Ik merk dat het best veel rust oplevert dat ik niet hoef te pakken en te reizen en te acclimatiseren in een andere omgeving. Op vakantie gaan geeft naast plezier ook stress, er is altijd het gevoel dat er iets moet. Je moet wat van de omgeving zien en dingen ontdekken. Natuurlijk is het maar net hoe je er zelf tegen aankijkt maar 1000 km rijden om vervolgens daar te gaan zitten en alleen te lezen, voelt toch als een gemiste kans. En die dwang van dingen doen en moeten genieten kan best veel energie opslorpen.

De laatste jaren begon ik het steeds vervelender te vinden om te reizen in de zomer. Omdat de mannen altijd naar North Sea Jazz gaan in het tweede weekend van juli, kwam het op de één of andere manier altijd zo uit dat we op zwarte zaterdag aan het rijden waren. Eerder vertrekken, bijvoorbeeld op de vrijdag, had weinig zin, ook dan stonden we uren in files en bovendien ben je dan meer geld kwijt aan hotel/eten. Dat vind ik niet erg, als ik dan kan genieten van een mooi hotel in een leuke plaats maar zoals vorig jaar, helemaal gaar om 9 uur op de vrijdagavond in Orléans aankomen en dan wel veel geld kwijt zijn voor een hotel maar eigenlijk te moe om nog wat van de stad te zien wegens uren vast staan in Parijs, vind ik niet relaxt.

Het niet reizen bevalt dus goed. Het thuis blijven op zich ook. We hebben natuurlijk mazzel met het weer en ik heb in jaren niet zo veel en zo lang in de tuin kunnen zitten. Ik ben ook in  geen jaren zo bruin geweest.

Mijn grote angst was altijd dat de man zou gaan klussen als we thuis bleven in de zomer. Helaas, die angst bleek volledig gegrond. Hij besloot dat er een wijnrek nodig was en dat moest zelf worden gemaakt. Een ingenieus ingewikkeld ontwerp werd gemaakt en vervolgens werden opgenomen vrije dagen besteed aan zagen, boren, schilderen….Het geklus ging weliswaar niet ten koste van uitstapjes, ik zit niet goed in mijn energie, maar wel ten koste van de rust. Bij de buren werd ook geklust, er werd een schuur gebouwd en daarna het dak gerepareerd, en ik heb hier en daar wel wat lopen vloeken doordat of mijn eigen vent herrie aan het maken was of de buren herrie maakten. Maar goed de schuur van de buren is klaar, het wijnrek is ook klaar en de relatie valt te redden als M. zich nu verder onthoudt van activiteiten waarbij er geboord en gezaagd wordt ;-).

Een ander nadeel van thuisblijven vind ik dat alles gewoon doorgaat. Vriendjes van S. staan op de stoep, Oma komt langs, de postbode belt aan, het huishouden moet worden gedaan en ik merk dat het dagelijkse leven mij toch zoveel energie kost dat er eigenlijk weinig overblijft om echte uitstapjes te maken. Op zich vind ik dat niet heel erg – ik geniet zonder ook wel – maar vooraf had ik anders verwacht. Ik had een lijstje gemaakt met leuke dingen die we eventueel zouden kunnen doen zoals een tochtje met de robbenboot, museumbezoek, een dagje naar Amsterdam of Haarlem, maar het komt er niet van. Ik zie nu ook in dat als ik op vakantie ga, er weliswaar wat dwang gevoeld kan worden om dingen te ondernemen, maar ik ook wat meer energie overhoud om dat te ondernemen, omdat veel dingen thuis gewoon doorgaan en op vakantie niet. Dat is iets om in de toekomst meer in het achterhoofd te houden. Ik moet mijn verwachtingen wat bijstellen.

Deze zomerweken heb ik een budget van €600,- voor leuke/lekkere dingen. We zijn dus vooral thuis gebleven en het was de bedoeling met dit geld net even lekker de teugels te laten vieren. Hoe staat het er tot nu toe mee?

Het eerst wat opviel wat hoe goed het bevalt, de teugels laten vieren ;-). We hebben van dit budget tot nu toe €405,69 uitgegeven. Niet dus aan dagjes uit, we gaven het vooral uit aan eten en ijsjes (je ziet wel waar hier de prioriteiten liggen, bloos). We hebben zeer regelmatig Indisch eten gehaald bij de Toko en aten een paar keer per week vers ijs van de ijssalon en op mijn verjaardag haalden we Thais eten. De Thai was een behoorlijke uitspatting, we haalden voorgerecht en nagerecht en het kostte meer dan €70. Helaas viel het bij mij volledig verkeerd en bracht ik de avond op de WC door. Buiten afhaaleten en ijsjes kopen, deden we ook wat luxere boodschappen, gingen we een keer naar de film en kocht ik voor de slechtere dagen DVD’s (onder andere Samba, die we eerder in de bioscoop zagen en echt heel erg leuk is). En eigenlijk levert dit al met al ook een goed vakantiegevoel op. Meer hebben we niet nodig.

Conclusie: valt niet tegen, bevalt zelfs goed maar er zijn wat verbeterpunten. Niet op het gebied van geld uitgeven, wel op het gebied van verwachtingen.

Hoe zorg jij voor een vakantiegevoel als je thuisblijft en de dagelijkse dingen allemaal doorgaan?

Woensdag

Als ik er aan denk dan krijg ik de slappe lach. Vandaag ben ik 48 geworden. 48! Dat is iets voor oudere vrouwen. Dat ben ik niet. Ik ben een meisje. Met wat rimpels en hier en daar een grijze haar. Maar toch, een meisje…

Lekker verwend ben ik door de mannen. Ook al vier ik het niet echt. Want dat doe ik eigenlijk nooit. Ik vind het wel leuk om jarig te zijn maar niet om het te vieren als in ‘visite krijgen en zorgen dat iedereen zich vermaakt’. Heb ik nooit fijn gevonden, ook niet toen ik nog wel over sloten met energie beschikte. En zeker niet sinds mijn vader het voor elkaar kreeg de dag voor mijn verjaardag te overlijden, daarna vond ik het helemaal niet meer nodig om het te vieren. Dus vier ik het al jaren op mijn eigen manier, gewoon met het gezin, met een lekker stukje zelf gebakken taart en verder wat tutten op de vierkante millimeter.

Het spontane plan om uit eten te gaan vanavond is vanzelf de kop weer ingedrukt wegens een acute aanval van rugpijn, ik denk niet dat ik zo lang op een stoel kan blijven zitten. Bovendien is de energie ook niet optimaal. De geplande stranddag maandag ging niet door. Eigenlijk komt er van alle plannen voor uitjes die ik vooraf had bedacht om te doen in de zomervakantie bar weinig terecht. Ach, wat maakt het uit. De zon begint te schrijven op het moment dat ik dit stukje tik. Dus gaan we lekker in de tuin liggen/zitten/staan. Genieten van het onverwachte bezoek dat wél welkom is, zoals dit egeltje:

Een heel nieuwsgierig en niet bang egeltje. Hij komt tegen schemering aanlopen en scharrelt dan wat in de tuin. Hij krijgt wat kattenbrokjes en er staat een schoteltje water. Gisteren bracht hij versterking mee en waren ze met zijn tweetjes…
Kijk Gerrie lekker triomfantelijk kijken, mooie kat in mooie doos!
Verliefde oma met Dibbes op schoot
Dagelijkse exzwervermassagesessie…
Taart! Omdat taart altijd lekker is, of je je verjaardag nu wel of niet viert 😉
Belangrijke zaken, de cadeaus: 
Glutenvrij bier gekregen van M, heel attent. 
Er staat alvast een lekker wit biertje koud te worden 
in de koelkast, ga ik vanavond van genieten.
Prachtige waxinelichtjes van S.
De laatste CD van Leonard Cohen (jeej!) 
en seizoen 5 van The Spiral (Engrenages) 
een onvoorstelbaar spannende Franse misdaadserie 
over een Parijs onderzoeksteam, echt een aanrader.

En last but not least: 3 lekkere theetjes van kind
Van mijn moeder kreeg ik geld en ik denk dat ik daar in ieder geval een andere serie van ga kopen: The Missing, een BBC serie die net verschenen is en erg bijzonder schijnt te zijn. En wat ik met het overgebleven geld doe, weet ik nog niet. Ik zet het denk ik gewoon op mijn rekening totdat het vanzelf wel een bestemming krijgt en anders ga ik er lekker een paar keer van naar de sauna!

Zaterdag

De vakantie kabbelt wat voort en ik kruip langzaam uit mijn dal omhoog. Ik krijg weer grip op het slapen en dat is heel goed nieuws. Deze week hield ik me wel heel rustig om de nieuwe energievoorraden niet meteen weg te geven: ik moest sparen voor een avondje uit. En dat lukte, gisteren gingen we heerlijk uit eten met mijn moeder die jarig was. Dus ga ik nu weer verder met rustig aan doen.

De komende week hopen we maandag met eventueel mooi weer naar het strand te gaan. Woensdag ben ik jarig, ik vier het niet maar M. is wel vrij. Dus wellicht kunnen we spontaan besluiten die dag ook iets te gaan ondernemen als er voldoende energie is, we zien wel.

Afgelopen week heb ik gebruikt om na te denken over de volgende stappen in mijn zoektocht naar meer gezondheid. Ondanks dat ik door de behandeling van Gupta, de aanpassingen in mijn voedingspatroon en de geduldige begeleiding van de leukste fysio van Hoorn sprongen heb gemaakt, kom ik niet echt verder dan een bepaald niveau van activiteiten. Telkens als ik met behulp van de fysio probeer te revalideren, fluit mijn lichaam me terug door middel van een verslechtering van hoe ik me voel en een toename van spierklachten.

Sinds maart volgde ik een traject bij een acupuncturist. Als gevolg hiervan lijkt mijn lijf iets beter afgesteld in de zin van dat ik grenzen beter voel en dat het makkelijk is om te doseren. Ik ben meer ontspannen en moet minder van mezelf. De laatste weken was er weinig vooruitgang en ik denk dat ik voor nu eruit heb gehaald wat er te bereiken viel met behulp van acupunctuur. Wel hoop ik bij de acupuncturist in september te starten met Tai Chi. Hij is namelijk ook Tai Chi docent en start dan een nieuwe groep. In het verleden heb ik al aan Tai Chi gedaan en dit is een bewegingsvorm die me bijzonder aanspreekt. Ook M. gaat meedoen, iets waar ik erg blij mee ben. Het is leuk om na al die jaren eens samen op een vast moment in de week te gaan doen.

Eén van de kenmerken van ME (ik schreef er al eerder over) is inspanningsintolerantie en een verminderd zuurstoftransport in het lichaam. Hierdoor veroorzaakt zelfs de kleinste beweging al melkzuur. In mijn poging om dit op te heffen slikte ik voor honderden euro’s aan supplementen weg, zoals bijvoorbeeld carnitine maar dat hielp niet.

Omdat ik zo veel baat heb bij ademhalingsoefeningen zocht en vond ik op internet interessante informatie over gerichte oefeningen die door renners worden gedaan om het zuurstoftransport in het lichaam te bevorderen, zodat de renners tot betere prestaties komen. Nu wil ik mijn prestaties niet verbeteren, ik wil gewoon een normaal leven kunnen leiden maar mijn interesse was gewekt. En zoals dat gaat, klikte ik door, las wat, klikte weer door en stuitte vervolgens op een ademhalingstherapie die oorspronkelijk bedoeld is voor astmapatiënten maar die ook veel goede resultaten kent bij veel voorkomende aandoeningen van longen en bronchiën, hart en bloedvaten, het hormonale systeem en het zenuwstelsel. En ME is zoals ik al vaker schreef een aandoening van een voortdurende overprikkeld zenuwstelsel. Een van de kenmerken van die therapie is dat het het zuurstoftransport in het lichaam verbetert door mensen te leren minder diep en minder vaak te ademen. Kijk, dat klink nou interessant!

De Buteykomethode, want daar heb ik het over, is ontwikkeld door een arts uit de Oekraïne in de jaren 60 van de vorige eeuw. De methode is niet heel erg bekend maar toch is er wel wetenschappelijk onderzoek dat staaft dat er succes kan worden behaald.  Er zijn niet zo heel veel Buteykotherapeuten in Nederland maar er zit er wel een in mijn woonplaats! Ik zocht dus contact, voerde een telefoongesprek, vulde medische vragenlijsten in en hoop binnenkort te starten met een traject dat naar verwachting uit 5 of 6 sessies zal bestaan waarbij zij me deze ademhaling gaat leren. Ik ben heel benieuwd!

Ademhaling is zo cruciaal. Ik volgde al eerder een ademhalingstherapie om te leren te ontspannen, ook Gupta leerde me verschillende soorten ademhalingsoefeningen die ik nu voor het slapen toepas en ik hoop met deze methode weer een volgende stap te zetten. Er hangt natuurlijk wel weer een prijskaartje aan. Ik schat dat het me iets van €400 gaat kosten. Dat is wel weer even slikken, want niet begroot. En ik gaf dit jaar al veel meer uit aan gezondheid dan andere jaren. Maar toch doe ik het. Er is geld op de buffer en ik heb sterk het gevoel hiermee mijn vooruitgang een tik de goede kant op te geven. Ik houd jullie op de hoogte!