De dag nadat….

~ MB ~ 19 reacties

Vandaag is het de dag nadat de beugels zijn geplaatst. Gisteren kropen S. en ik toch wel een kleine beetje gespannen in de stoel bij de orthodontist. Voor de zekerheid had ik het avondeten al klaar staan. Soep, een enorme pan soep want de verwachting is dat eten best even wennen zal zijn met je bek zo vol met ijzer een beugel in je mond. Dus kunnen we als het moet de hele week soep eten. En smoothies en roerei en aardappelpuree…

Dit weekend genoten we nog even volop van vanaf nu verboden zaken. Sem sloeg flink wat cola en fanta achterover en ik knabbelde een enorme reep chocola weg. Suiker, harde etenswaren en beugels zijn geen goede combinatie. Dus geen drop, frisdrank, toffees, chocola, noten, keiharde appels, popcorn, zuurtjes….Nu eet ik eigenlijk toch vrijwel nooit niets uit dit rijtje, behalve de appels, chocola en noten. Ik zou natuurlijk wel af en toe een heel beschaafd klein blokje chocola op mijn tong kunnen leggen en daar dan zeer gedoseerd wat op kunnen sabbelen, zodat het vanzelf smelt. En dan meteen tanden poetsen. Maar ongegeneerd een hap uit een reep nemen is er dus niet meer bij.  En ik ben meer een happer van ongedoseerde brokken in plaats van een heel klein stukje chocola nemen en daar dan 2 uur mee doen, als u begrijpt wat ik bedoel. Dus. Wat was het lekker! Doen we gewoon over een jaar of 2 weer. Of niet, misschien ben ik dan wel zo afgekickt…

Het plaatsen van de beugels zelf viel reuze mee en daarna was het weer richting huis. We hebben de rest van de dag rustig aan gedaan, deden er een half uur om een roerei naar binnen te werken en daarna duurde het ook een half uur om alles weer schoon te krijgen. Ik ga ervan uit dat het snel went en dat we snel handiger worden in eten en poetsen met een mond vol materiaal.

Toen onze tandarts nu ruim 1,5 jaar geleden vertelde dat S. aan de beugel moest, namen wij een aanvullende verzekering voor orthodontie. En gaandeweg besloot ik om ook een beugel te nemen, iets wat onze tandarts al diverse malen had geadviseerd. Ik heb als kind wel gebeugeld maar de laatste jaren is mijn gebit in rap tempo steeds schever geworden. Vooral de tanden aan de onderkant staan steeds meer te dansen en zijn daardoor ook moeilijker schoon te houden. Ik heb wel lang getwijfeld, ga ik dit nu wel doen? Is dit niet onzin, ik zit bijna alle dagen thuis, wie ziet me nou (behalve man en kind). Ik ben geen ijdeltuit, geef weinig uit aan kleding, lig niet wakker van rimpels, laat mijn moeder mijn haar knippen en geef over het algemeen heel weinig geld uit aan mezelf of mijn uiterlijk. Neem ik bovendien niet een groot risico door als ME-patiënt een dergelijk traject in te gaan? Ik ben eindelijk stabiel maar kan nog steeds nogal heftig reageren.

Kortom, ik maakte me eigenlijk over van alles druk, behalve over het geld. En dat terwijl het toch een behoorlijk dure grap is. De behandeling van S. wordt tot €2000 vergoed maar voor mij tot ‘maar’ €500, terwijl de kosten voor mij naar schatting rond de €2500 uitkomen. Dat ik me daar niet druk om maak, is echt een enorme luxe. Er is een buffer en ik kan dit betalen. Nu, met veel minder inkomen dan vroeger! En dat voelt heel goed! Ik zie dit als een heel groot cadeau aan mezelf. Gewoon, omdat ik graag een recht gebit wil.

Dus even doorbijten dan maar. Het voelt natuurlijk heel raar en niet alleen eten is anders, praten gaat ook moeilijker. Ik ging gisteren even bij de buren langs om een geleend boek terug te brengen en de buurvrouw vroeg waarom ik zo raar praatte, volgens mij dacht ze dat ik dronken was. Ze zag de beugel in eerste instantie helemaal niet omdat ik in de deuropening van haar huiskamer stond en zij aan de andere kant van de kamer. Waarschijnlijk dacht ze ‘wat staat dat mens toch te wauwelen met geslis en dubbele tong….’


Duimen jullie voor een mooi en snel resultaat?

Zaterdag

~ MB ~ 20 reacties

Wat een heerlijke week was dit. Kind had een keer een bijeenkomst met zijn mentor en was met school een dag op stap naar de Efteling. Verder was het dus vooral al het vrije leven, met veel uitslapen, ook voor mij dus.

Vorig weekend is het er niet van gekomen om naar de Stadsfeesten te gaan helaas. Ik wilde dit graag nu eens een keer meemaken maar voelde me op het moment zelf niet goed genoeg om het risico van een terugslag te nemen. Ik word daar overigens steeds makkelijker in. Lukt iets, helemaal geweldig. Lukt iets niet, schouders ophalen en niet te lang bij stil staan.

S. moest dinsdag naar de tandarts om weer 2 kiezen te laten trekken. Dit keer viel het wat tegen en in de uren na het trekken lag hij wat zielig op de bank. Pijnstillers hielpen niet echt. Wat wel hielp was een washandje met ijsklontjes tegen zijn wang aanhouden. Daarna nam de pijn af en de volgende ochtend was al het ongemak al weer vergeten. Wat ook goed hielp natuurlijk, was de aanwezigheid van de mantelzorgers die ervoor zorgden dat liggen op de bank toch wel erg gezellig werd.

Woensdag werd ik behandeld door de acupuncturist en had daar een flinke reactie op. Eigenlijk kwam ik in maart bij hem naar binnen lopen voor mijn schouder. Ik heb al jaren een steeds terugkerende schouderblessure waarvan de fysio ook niet meer wist wat ze ermee aan moest. De acupuncturist wilde me wel behandelen maar constateerde dat er in mij te weinig reserves en energie aanwezig waren om een schouderblessure met naalden aan te pakken. Dus werkten we aan de energie. Die is inmiddels iets meer aanwezig dus was nu de schouder aan de beurt. Volgens mij heb ik liggen gillen op de tafel, het deed echt pijn! En ook daarna, alle spieren in de behandelde arm voelden de dagen erna alsof ik met zware halters in de weer ben geweest. Helaas doet de schouder zelf ook weer flink pijn, dus ik twijfel of dit een succes was. Er moet in ieder geval denk ik wel meer dan één keer worden geprikt…

Dank allemaal voor de boekentips voor pubers. Ik heb alles vlijtig opgeschreven en denk dat ik er zelf nog het meeste lol van ga beleven, ik ben inmiddels in het 3e deel van de Grijze Jagerserie begonnen en geniet er echt van. De regel dat er hier tijdens de zomervakantie eerst een uur moet worden gelezen voordat er gecomputerd mag worden, pas ik natuurlijk ook op mezelf toe, dat vind ik wel zo fair. Dus ik vlieg door de boeken heen.

Ook bedankt voor de computertips, leuk om te lezen hoe meer ervaren ouders van pubers hiermee omgaan. Ik vind het interessant om te lezen dat het merendeel van de ouders een laptop inmiddels als hetzelfde ziet als schoolboeken of een fiets: iets wat noodzakelijk is, niet kan ontbreken én niet door het kind zelf hoeft te worden betaald. Daar ben ik het op zich wel mee eens, alleen het gaat hier natuurlijk ook voor een deel om de fun factor: het gamen. Immie merkte heel terecht op of het eerlijk is wel een bijdrage te verwachten als we tegelijkertijd ons kind nog te jong vinden om het geld te verdienen. Dat is natuurlijk wel iets om op te letten. In dit geval is de bijdrage van €150 die we hebben afgesproken gebaseerd op wat hij zelf voorstelde bij te dragen. Onze ervaring is bovendien dat hij iets zuiniger is op apparatuur waaraan hij zelf heeft meebetaald. Wel hebben we besloten naar aanleiding van de reacties te gaan voor iets goeds dat wat langer mee kan en ons dus niet te houden aan het oorspronkelijke bedrag van €500.

Een aantal mensen schreef over de mogelijkheid van werken voor de laptop. Ik denk dat het inderdaad niet vreemd is als een kind een bijbaantje heeft. Maar ik persoonlijk vind 13 best jong voor een bijbaantje. Er is toch meer dan werken in het leven? Een puber moet naar mijn mening naast school en sport ook tijd over houden om te lanterfanten, om puber te zijn, werken kan zijn hele leven nog. Ik zal hem niet tegenhouden als hij zegt dat hij per se een krantenwijk wil nemen maar ik zal hem ook niet aanmoedigen. Liever zie ik hem op iets latere leeftijd gaan werken. Ik ben zelf op mijn 15e gaan werken om het geld voor een zomervakantie bij elkaar te krijgen, een kampeertrektocht door Nederland met 3 vriendinnen. En wie weet, misschien bedenkt hij wel iets dat heel ludiek is, zoals die twee jongens uit Amsterdam die laatst in de krant stonden omdat ze op zondagochtend croissants en vers sinaasappelsap rondbrengen.

Maar vooralsnog komt hij goed uit met zijn zakgeld,  zo veel eisen heeft hij overigens ook weer niet tot nu toe gehad. Hij heeft zakgeld dat – als ik het zo zie – keurig overeenkomt met de door het Nibud genoemde adviesbedragen voor pubers (waarbij het wel zo is dat of dat bedrag toereikend is natuurlijk geheel afhankelijk is van wat je kind er van moet betalen, maar dat is voer voor een ander blogje). Daarnaast haalt hij cash behoorlijk wat op met verjaardagen en rapporten en familiebijeenkomsten. Er zijn nogal wat gulle (over)grootmoeders en ooms en tantes van M. die nogal eens met geld wapperen.

Niet verwacht maar toch gebeurd is dat ik van een aantal lezers een mail kreeg met het aanbod om een donatie te doen aan de laptop van S. Lieve mensen, dat is niet de bedoeling! Daarom schrijf ik er niet over! Ik schrijf om onze overwegingen te delen op financieel gebied. De ene keer gaat dat over uitkomen met het boodschappenbudget, de andere keer over een puberkind en zijn laptop. Als ouder maak je telkens de afweging: wat hoort erbij, wat moet hij zelf betalen, wat is de manier om hem goed om te laten gaan met geld, wat betalen wij en wat moet hij betalen. Dat wij iets kunnen betalen wil niet zeggen dat wij iets ook daadwerkelijk betalen. Soms vind ik het beter als hij zelf een bijdrage doet en soms ook niet. Dat hangt elke keer van de situatie af. Dat vind ik gewoon leuk om te delen op het blog. Maar ik schrijf nooit in de hoop op gulle bijdragen, dus houd je geld lekker voor jezelf!

Zo, dan kom ik nu maar eens mijn bed uit. S. en M. staan al een uur op het voetbalveld voor een oefenwedstrijd. Ik kies er vandaag voor mijn spieren een langzame start te gunnen zodat er later op de dag wat meer mogelijk is. We gaan vanavond eten halen bij de toko, om te vieren dat de vakantie is begonnen. Iets wat zeer uitbundig gevierd wordt, want gisteren waren S. en ik in de stad en toen vond ik dat we ergens moesten lunchen, om te vieren dat de vakantie is begonnen. Zo kun je dag in dag uit hetzelfde heugelijke feit vieren denk ik. Ik heb wat geld opzij gezet om de komende weken vaker dit soort dingen te kunnen doen en daar gaan we even volop van genieten.

Fijn weekend allemaal!

Vakantie

~ MB ~ 19 reacties

Deze zomer blijven we thuis. En ik vind het nu al heerlijk. Naast het feit dat we dit jaar andere kosten hebben (tuin opknappen, beugel voor mij) had ik ook echt geen zin om weer in de snikhitte op het drukste moment van het jaar 3 uur in de file bij Parijs te staan. Natuurlijk is vakantie meer dan dat maar ik vind die reis echt wel een dingetje.

Als we op vakantie gaan, is dat meestal naar het buitenland. Meer kans op zon en het zijn op een plek waar een andere taal wordt gesproken, voegt ook echt wel iets toe aan mijn vakantiegevoel. Het nadeel van altijd huisjes huren is dat dit meestal van zaterdag tot zaterdag is en dat je dan altijd in de vakantiedrukte terecht komt. We hebben natuurlijk wel besproken of kamperen inmiddels geen optie is (ik ben van oorsprong een verstokte kampeerder), dan heb je niet de wissel op zaterdag maar mag je komen en vertrekken op zelf gekozen momenten. De realiteit is helaas dat de voor mij beschikbare energie dan volledig in het kamperen zou gaan zitten. Een paar keer per dag heen en weer lopen naar het toilet en de afwasplaats en ik zit er doorheen voor wat kan op een dag. Ook heb je op een camping meer prikkels te verwerken dan als je een huisje midden in het niets huurt, is mijn ervaring. Er zijn meer omgevingsgeluiden, in geval van hitte slaap je slechter in een tent, simpele handelingen zoals koken zijn gewoon meer gedoe. Allemaal hartstikke leuk als je je goed genoeg voelt maar voor een ME-patiënt iets te veel van het goede.

Dit jaar zijn we in mei van opgespaard zakgeld een weekje weg geweest naar ons favoriete plekje in de Auvergne en dat beviel zo goed dat we dat volgende meivakantie in 2016 met een week willen uitbreiden. Dan gaan we een week naar de Auvergne en een week naar een nog uit te zoeken plek. Wie heeft zin zijn favoriete vakantieadres in Frankrijk te verklappen? We willen niet heel zuidelijk rijden, de Ardèche of de Dordogne vallen dus af. In de Auvergne hebben we al een adres maar Frankrijk is groot, dus kom maar op met die leuke tips ;-).

Hoewel het vakantiegeld voor een deel aan de tuin is opgegaan en een ander deel opzij is gezet op een rekening, wachtend op de komende kosten voor de beugel, heb ik een klein deel achtergehouden. Dat is voor de komende weken. M. neemt als het goed is 2 weken vrij maar laat het van het weer afhangen wanneer. Ook is nog niet duidelijk of het 2 aaneengesloten weken zijn of een afwisseling van werken en af en toe een paar dagen vrij. Er is in ieder geval wat extra geld opzij gezet zodat er ijsjes kunnen worden gekocht, af en toe op terrasjes kan worden gezeten, een filmpje pakken of naar een museum. Maar S. en ik zullen ons ook veel met elkaar moeten gaan vermaken als zijn vrienden weg zijn deze zomer en M. aan het werk is.

Van de energieleverancier kregen we een gratis toegangskaart voor NEMO in Amsterdam, Oma spaarde toegangskaartjes voor Artis en in geval van mooi weer kunnen we naar het IJsselmeer dat hier op 5 minuten lopen ligt of als M. vrij is naar het strand bij Hargen rijden. Ook willen de mannen een keer gaan wadlopen of een zandplaatexcursie maken en ik wil graag eens naar het Cobramuseum in Amstelveen. Zo bezien moeten we nog keuzes gaan maken ook!

Wat zijn jouw plannen voor deze zomer? Heb je überhaupt plannen?

Leven in het moment (met 2 opdringerige katten)

~ MB ~ 19 reacties
Het is ochtend,
ik lees de krant
en drink mijn koffie.
Het huis is leeg,
op mij en 2 katten na.
Het is tijd
om wat te gaan doen.
Het lijf voelt goed.
Aankleden dan maar.
Misschien een boodschap.
Of een was erin.
De katten denken
daar heel anders over.
Die zien een schoot
en strijden om die plek.
Gerrie hangt over me heen
en in antwoord daarop
kruipt Dibbes op schoot.
Ze zitten kont aan kont.
En maar duwen met die kont.
Hé jij daar,
ik was eerst!
Ga weg!
Na wat geduw en gedoe,
is de vrede gesloten.
Twee knorrende tevreden katten.
Daar zit ik dan.
Eigenlijk wilde ik opstaan.
Nog even blijven zitten dan maar.
De koffie is op,
de krant gelezen.
Ik zit nog steeds op de bank.
Niets te doen.
Nou ja, niets.
Noem het maar niets.
Zó veel geluk op schoot.
Het was hard werken hoor
die twee katten zover krijgen!
Nou.
Zit ik dan.
Te zitten.
Ik aai.
Ik kijk wat,
mijmer wat.
Eigenlijk wel heel prettig,
zo zitten en niets doen.

Gezondheid

~ MB ~ 25 reacties

In maart begon ik met een behandeling bij een acupuncturist. In het begin ging ik wekelijks, na een tijdje tweewekelijks en nu inmiddels één keer per maand. De behandeling heeft vrij veel effect, al speelt zich alles letterlijk onderhuids af.

Alles gaat wat rustiger nu. Ik slaap beter en bouw de slaapmedicatie af. Ik voel me redelijk maar bouw niet mijn acitviteiten uit. En dat is eigenlijk het grootste verschil met daar voor. Voorheen dacht ik erg in uitbouwen. Dus extra energie werd meteen gebruikt om conditie op te bouwen. Alle dagen lopen, ook al is het een klein rondje. Gewoon, omdat ik denk dat het goed is om te blijven bewegen.

Het is ook goed om te blijven bewegen, maar niet voor mij en niet nu. Elke keer weer val ik terug als ik alle dagen of om de dag probeer te lopen. Eerst dacht ik dat het aan het moment van lopen lag. Dat ik te vroeg op de dag liep, als mijn lijf nog in de ‘pijn,stijf & stram’-stand staat. Of dat ik te laat op de dag liep en dat ik al te veel had gedaan.

Pas recent viel het kwartje. Ik kan best alle dagen lopen. Maar dan kan ik niet ook een boodschap doen, of douchen en koken of een was in de machine stoppen en ophangen. Het is nog steeds of-of.  Regelmatig lopen vraagt meer van mij dan ik nu in huis heb. En daarom is het soms ook zo’n gedoe. Want kies ik voor dagelijks lopen dan gaat het in rap tempo ten koste van een was in de machine kunnen doen, de huiskamer even vegen of iets anders dat soms echt wel nodig is om te doen.

Ik wist dat al wel, maar het duurde ook heel lang voordat ik dit echt wist en ook voelde en dus het lopen kon laten voor wat het was. Soms is vooruitgang het besef dat je gewoon even op je plek moet blijven staan. Dat is wat het geprik met de naalden met me doet.

Dus ga ik de zomervakantie nu in zonder plannen en zonder een dagelijkse loopje. En dat voelt heel fijn. Na de vakantie wil ik dan eens voorzichtig gaan kijken of ik inmiddels voldoende energie heb verzameld en vooruitgang heb geboekt om wel weer regelmatig te kunnen lopen of weer te beginnen met een revalidatietraject met de fysiotherapeut.

Zaterdag

~ MB ~ 5 reacties

De week gleed wat suf voorbij. Op dinsdag hadden S. en ik een ingreep bij de tandarts ter voorbereiding op ons beugeltraject. Woensdag en donderdag lag ik vooral plat. Kind had geen les meer op school maar nog wel wat toetsen. Kat Moos ving een merel en legde die als offerande onder het bureau van M. die hem daar donderdag vond op zijn thuiswerkdag. Gerrie en Dibbes lieten zich voor het eerst kammen met een vlooienkam door mij. Vrijdag ging ik even naar mijn moeder om mijn tante en haar vriend gedag te zeggen die daar op bezoek waren. Mijn tante woont in Duitsland (eigenlijk is het de nicht van mijn moeder) maar heeft in haar jeugd ook enkele jaren in Nederland gewoond. Ze heeft nu verkering met haar Nederlandse vrijer van toen. Zo leuk om te zien, twee verliefde zeventigers.

Het normale ritme is hier ver te zoeken. S. heeft geen les meer. Maandag heeft hij zijn laatste toetsen. En dan zijn de echte verplichtingen klaar. Omdat hij afgelopen week ook al niet meer les had, genieten we dus al een beetje van het vrije leven. Geen brood meer smeren om mee te nemen maar gewoon in de middag samen lunchen, echt fijn.

Gisteren toog M. even naar de bouwmarkt waar we de tegels voor onze tuin hebben gekocht. Zowel de voor- als achtertuin is klaar. Alleen, nu hebben we een hele pallet met tegels over. Echt precies 1 pallet. Waar het nu mis is gegaan weten we niet, maar we hebben ergens een rekenfout gemaakt. Dus staat die pallet nu al 1,5 week op de parkeerplek voor ons huis verschrikkelijk in de weg, want even verplaatsen doe je zo’n pallet niet. Dus nu ging M. maar eens proberen of ze de tegels eventueel terug willen nemen.  Het zijn nieuwe tegels, het plastic zit er nog om heen. Nadat hij op aanraden van de ene medewerker een formulier invulde met alle relevante gegevens, kwam een andere medewerker vertellen dat zoiets tegenwoordig via het hoofdkantoor moet worden geregeld. Dus belde hij na thuiskomst met het hoofdkantoor en gelukkig bleek dat te kloppen. De pallet kan wel worden terug genomen en we krijgen er ook geld voor terug. Wel met aftrek van eventuele ophaalkosten maar dat vind ik wel logisch. De verwachting is dat we er toch nog wel iets van €180 van terugkrijgen, dat zou een mooie meevaller zijn!

Dit weekend zijn de Hoornse Stadsfeesten, een weekend lang is de binnenstad de plek voor muziekoptredens, dansvoorstellingen en verschillende vormen van theater. Ik ben er nog nooit geweest maar ik hoop dit jaar voor het eerst eens te kijken wat het is. Het trekt natuurlijk veel mensen dus ik ga kijken of ik me goed genoeg voel om me even in een mensenmassa te begeven, al is het alleen maar om even de sfeer te proeven!

Fijn weekend allemaal!

Het ‘trek-4-kiezen-en-neem-een-beugel-dieet’

~ MB ~ 12 reacties

Eergisteren werd het tweede paar kiezen bij mij getrokken. Voor S. was het de eerste ingreep. Doordat hij vorige week ziek was, loopt hij wat het trekken betreft nu een weekje achter op mij. Omdat het de week ervoor zo goed was gegaan bij mij, zag ik niet echt op tegen de behandeling. Om nou te zeggen dat we jodelend naar binnen liepen is wat overdreven, maar ik riep wel bij binnenkomst dat we voor het grote kiezentrekfeest kwamen. De dames achter de balie keken me aan alsof ik niet goed snik was en reageerden met een zuinig ‘nou echt leuk is het niet hoor…‘. Waarschijnlijk was zo doen (vrolijk doen terwijl je eigenlijk hard weg wilt rennen) gewoon nog een restje oud en inmiddels bijna afgeleerd gedrag dat ineens naar boven kwam floepen.

Na de ingreep werd S. meteen door oma opgevangen, die voor dat doel was mee gekomen en die ons ook heen en weer reed met haar auto. Toen was ik aan de beurt. De verdoving werkte dit keer niet meteen naar behoren dus kreeg ik uiteindelijk meer verdoving dan de vorige week en dat viel eigenlijk meteen na de laatste spuit al verkeerd. Ik was in één klap duizelig. Van het verwijderen van de kiezen zelf had ik – net als de vorige keer – weinig last en ook de napijn viel reuze mee. Maar de duizeligheid verdween niet, ook gisteren nog niet. Ook heb ik wat typische ME-reacties. Naast de vermoeidheid barst ik van de spierpijn. Ik dacht dat ik alleen maar in de die tandartsstoel lag maar mijn lijf dacht daar blijkbaar heel anders over en heeft (in gedachten) een marathon gelopen. Dat is jammer. Maar hé, ze zijn eruit en ik heb nu even rust tot 29 juni, dan gaat de beugel erin.

Eten met vier kiezen minder is nog wel even een ‘dingetje’ merk ik. Ik at de afgelopen 1,5 week vooral soep en smoothies. Kauwen gaat nog wel mits iets niet te hard is en ik het goed achterin mijn mond weet te stoppen, waar nog wel kiezen zitten. Handig is anders. Een handje ongebrande noten eten of een lekkere harde wortel met tahinpasta (mijn favoriete namiddagsnack) naar binnen werken is niet meer mogelijk. Nu eet ik die noten niet alleen voor het lekkere maar ook voor de calcium, omdat ik verder helemaal geen zuivel eet (en verdraag). Dus maakte ik van de gemengde noten notenmelk en doe dat nu in de smoothies. De overgebleven notenpulp kan worden gebruikt om muffins te maken, die zijn ook niet zo hard en nog wel te kauwen voor mij.

Minder kiezen in je mond heeft wel een remmend effect op überhaupt willen eten, heb ik gemerkt. Ik volg het trek-4-kiezen-en-neem-een-beugel-dieet. Mijn broeken zit ineens allemaal een stuk ruimer. Maar ach, ik val al jaren dezelfde 5 kilo af (en kom die ook weer aan) dus ik juich niet te vroeg.

S. knapte gelukkig wel razend snel op en dat was erg fijn aangezien hij deze week een toetsweek heeft. Achteraf gezien had ik het dus allemaal niet zo handig gepland. Hij heeft deze week vanaf woensdag elke dag 2 toetsen tot en met komende maandag. Daarna volgen nog wat uitjes maar les wordt er niet meer gegeven. Eigenlijk komt het er op neer dat de kinderen gewoon 8 weken vrij zijn in plaats van de officiële 6 weken.

Vorige week had ik trouwens een afspraak met een middelbare schoolvriendin die op Malta woont en heel even in Hoorn was. We hadden een heerlijke avond in de haven van Hoorn, waar zij lag met haar zeilboot, een leuke en onverwachte ontmoeting. Zij heeft een paar jaar geleden ook een slotjesbeugel gehad en wist te vertellen dat als je kiest voor keramische slotjes/brackets, de kans groter is dat je erge last van blaren krijgt. Blijkbaar zitten er haakjes op die bij de gewone zilverkleurige brackets buigzamer zijn dan bij de keramische. Zij heeft haar hele beugeltraject blaren gehad en had wel erg heftig gereageerd volgens haar orthodontist. Maar ze zei wel dat blaren vaker voor kunnen komen bij keramische brackets vanwege de onbuigzaamheid van die haakjes (en dat steekt dus in je wang begrijp ik). Nu was ik eigenlijk van plan te kiezen voor keramische brackets maar schrok wat van haar verhaal. Zijn er lezers hier die deze ervaring ook hebben?

Meer ruimte voor jezelf

~ MB ~ 34 reacties

Laatst schreef ik een logje over een dag dat ik me niet goed voelde en dat slechtere dagen tegenwoordig zo makkelijk voorbij glijden omdat ik die omroeper in mijn hoofd heb ontslagen. Wat een rust. Ik kreeg nogal wat reacties, ook per mail, waarbij de strekking was:  
– Doe mij ook eens zo’n recept voor meer rust in je hoofd.
– Geef eens een voorbeeld van de ontslagbrief zodat mijn commentator ook opstapt.

Het is blijkbaar heel herkenbaar voor veel mensen. We zijn ons eigen ergste criticus. Genadeloos becommentariëren we onszelf over ons uiterlijk, gedrag, niet gezond zijn, onze gedachten. Soms is het maar op één gebied, maar als je pech hebt leef je samen met een commentator in je kop, die de hele dag brult wat voor nietsnut en sukkel je bent. En het erge is dat we dat dan soms ook gaan geloven.

Dat kan er toe leiden dat bij alles wat we doen een gevoel van onzekerheid meereist en dat we onze successen niet kunnen waarderen of niet kunnen genieten van wat goed gaat. Wanneer word ik ontmaskerd? Ik heb dit of dat wel goed gedaan maar toch voelt het alsof er straks een grote pijl op mij wordt gericht, met veel herrie en lawaai en dan ziet iedereen dat ik eigenlijk een mislukking ben, dat ik maar doe alsof….

Ik ben jaren lang heel streng voor mezelf geweest. De licht manische trekjes van mijn geest in combinatie met een neiging tot perfectionisme en ‘een het moet wel allemaal kloppen’- neiging hadden tot gevolg dat ik nooit aan mijn eigen standaard kon voldoen. Dus leefde ik continu met de teleurstelling van nooit waar gemaakte torenhoge verwachtingen, in combinatie met die omroeper in mijn kop die steeds harder ging brullen wat voor een loser ik was.

Toen werd ik ziek. Nou als dat geen falen was! Dus tetterde die omroeper nóg harder: je kunt niet eens de trap oplopen, lig je hier een beetje op de bank slap te doen terwijl je moeder/kind/man je moet verzorgen. Wat ben jij nou voor moeder dat je elke voorstelling/judo-examen/voetbalwedstrijd of rapportgesprek mist. Gek werd ik er van. En erger: ik geloofde die stem.

Totdat ik ermee stopte. Dat gebeurde niet van de ene op de andere dag. Maar het gebeurde wel. Van een keer tegen die commentator zeggen dat ie zijn snater moest houden, tot het moment dat ik ‘ineens’ dacht, wat een rust en later dat ik merkte dat ik tegen mezelf kon zeggen dat ik iets goed had gedaan. Hoe deed ik dat?

Word fan van jezelf
Ik heb geen commentator met negatieve opmerkingen meer in mijn hoofd. In plaats daarvan ben ik mijn eigen grootste fan geworden. Dat is iets anders dan mezelf geweldig vinden, dat bedoel ik niet. Maar in plaats van te benoemen wat slecht ging, ging ik aandacht vestigen op wat goed ging. Dat ging heel kort gezegd zo:
– Ik heb 5 minuten gelopen vandaag, wauw!
in plaats van:
– Ik heb maar 5 minuten gelopen vandaag en buurvrouw van 90 haalde me in.

Dat scheelt echt een slok op een borrel! In het begin gaat het misschien wat krampachtig en moet je soms heel hard nadenken om het positief om te draaien, maar het went snel.

Stel verwachtingen bij
Mijn verwachtingen bleken heel vaak niet realistisch te zijn of gebaseerd op wat ik dacht dat anderen van mij verwachten. Ja, dat is vragen om moeilijkheden. Nu verwacht ik niet meer zoveel en daardoor word ik regelmatig blij verrast.

Wees realistisch in wat kan
Lijkt op wat hierboven staat maar is net wat anders. Tegenwoordig werk ik niet meer met te-doenlijstjes en hobbel ik gewoon achter mijn eigen energie aan. Ik heb geleerd dat een te-doenlijst mij een heel erg opgejaagd gevoel geeft. Toen ik nog wel te-doenlijstjes maakte, zag ik op een bepaald moment dat wat ik dacht te kunnen doen, niet matchte met wat ik kan doen op een dag. Niet alleen qua energie maar vooral ook qua tijd dat het kost om een taak uit te voeren. Ik onderschatte de meeste activiteiten in tijdsduur. Ja, zo krijg je een te-doenlijst nooit af…

Doe lekker rustig aan en maar één ding tegelijk.
Hoe langzamer je dingen doet, hoe meer er lukt en hoe rustiger je blijft. Niet meer alles ‘snel snel’ en ‘even tussendoor’ en liefst ook nog alles tegelijk maar gewoon één ding per keer doen met je volle aandacht en in een prettig tempo. Hoe gejaagder ik was, hoe meer die stem in mijn hoofd begon te brullen. Waarschijnlijk stapte mijn commentator gewoon van pure verveling op, omdat ik alles zo traag en rustig ging doen. 

Stop met jezelf te straffen
Wat ik daarmee bedoel? Nou, bijvoorbeeld niet in de zon gaan zitten omdat je werkloos of arbeidsongeschikt bent en bang bent voor het commentaar van anderen op je bruine hoofd. Stop daarmee! Ook als je werkloos of ziek bent mag je genieten. Ik vond dat in het begin héél moeilijk. Tegenwoordig denk ik: die paar zonnige maanden dat ik in de tuin kan zitten terwijl anderen aan het werk zijn is mijn beloning voor die ellenlange winter dat ik me meestal beroerd voel en soms dagen niet buiten kom.

Schep ruimte
Vraag je bij alles af: moet dit echt? Wat gebeurt er als ik dit niet nu doe? Hoe kan ik het makkelijker voor mezelf maken?

Ontspanning
Voorheen ging ik pas ontspannen als ik klaar was met alles. Maar die situatie kwam nooit, er bleef altijd wel iets te doen ook al kon ik het helemaal niet doen. Dus bleef het brein voortdurend malen en actief denken over alles wat er moest gebeuren. Nu zorg ik tijdens de dag heel bewust voor momenten van ontspanning. Of iets nu af is of niet, dat boeit me niet zo. Wel dat ik elke dag een paar momenten heb dat ik echt ontspan. Door te lezen, te mediteren, muziek te luisteren, onder de douche te staan of wat dan ook.

Compassie en zachtheid
De belangrijkste wat mij betreft. Met mildheid en zachtheid voor je zelf zorgen en naar jezelf kijken. Kijk wie er in jouw omgeving compassie bij jou opwekt en projecteer dat gevoel op jezelf. Klinkt compassie en zachtheid je te wollig in de oren, vervang dat dan voor vriendelijkheid. Wees vriendelijker voor jezelf. Oefen jezelf in mildheid. Wordt niet boos als je iets vergeet of fout doet maar constateer in plaats daarvan dat je blijkbaar je dag niet hebt of dat je misschien wat veel aan je hoofd hebt. Vat het als een signaal op dat je misschien even een pauze moet nemen. Het zegt niets over wie je bent. Je zou toch ook niet tegen een kind van 8 dat met een slecht cijfer voor rekenen thuis komt zeggen dat hij een nietsnut en een sukkel is en dat dit maar weer bewijst dat hij niets waard is en iemand op wie niemand kan bouwen? Waarom dan wel tegen jezelf? Niet alles in het leven is een bevestiging van dat je niets waard bent. Die omroeper in je hoofd heeft gewoon continu een slechte dag en hoe meer jij hem gelooft, hoe harder hij gaat gillen.  Dus heb compassie met jezelf en stuur hem de laan uit.

Voor mij was een combinatie van het bovenstaande voldoende om de omroeper in mijn hoofd langzaam te laten verdwijnen. Ik heb geleerd dat te veel overprikkeling en te weinig ontspanning leidt tot meer stress en meer vatbaarheid voor negatief commentaar. Dus probeer ik dat te vermijden. Nu is mijn positie anders dan veel anderen. Ik kan verplichtingen vermijden omdat ik niet werk. De meeste mensen hebben wel verplichtingen en dingen die ze dagelijks moeten. Maar ook dan kun je met meer compassie met jezelf omgaan. Dat kan soms net het verschil maken tussen iets volhouden of niet. Bovendien vind ik het voordeel van compassie en zachtheid dat je veel meer beseft waarom je ergens voor kiest. Kies voor jezelf in plaats van dat je de verwachtingen van anderen waarmaakt.

Dit was mijn recept. Wat voor mij werkt hoeft natuurlijk niet voor jou te werken. Maar wie weet pik je er wél iets uit of heb ik je op een idee gebracht.

Heb jij nog tips die je wilt delen met anderen?

Zaterdag

~ MB ~ 21 reacties

Het is jullie vast niet ontgaan, de afgelopen weken werd onze tuin opgeknapt. M. heeft zowel de voor- als achtertuin leeggehaald en opnieuw betegeld. Twee containers volgestouwd met in totaal iets van 8 kubieke meter puin! En dat deed hij in zijn eentje! Nu is het klaar, ten minste, zo goed als. Er moet hier en daar nog wat zand worden in geveegd. Maar dat is een kwestie van alle dagen even vegen…

Hoe zag het er uit in de achtertuin?

Er was natuurlijk helemaal niets mis met deze tuin! Een prima tuin. Alleen wij vonden de tegels niet mooi en moeilijk schoon te houden. Grinttegels gaan vol zitten met mos en vuil en als je dat niet regelmatig schoonmaakt wordt het met nat weer al snel erg glad. Het leek ons ook heerlijk om gewoon op blote voeten te kunnen lopen in de tuin. En om gewoon er iets in te hebben liggen wat we zelf hebben uitgekozen en mooi vinden. Als je in een ander huis gaat wonen (zoals wij nu bijna 8 jaar geleden) ga je niet meteen alles zomaar vervangen. Eerst deden we de noodzakelijke klussen. Maar nu is het dan tijd voor een klus die we doen omdat we het gewoon willen en omdat het ook kan, daar ben ik me van bewust. En och, wat zijn we er blij mee. De tuin lijkt veel groter en het voelt veel meer als één geheel.

tegels eruit slopen

wel een pad leggen voor de kruiwagen

laatste loodjes na dagen onafgebroken werken

eten stond al op tafel maar er moest toch nog geveegd worden

en het resultaat!

Liefste kat van de wereld demonstreert hoe lekker de tegelvloer ligt

wij hebben niet alleen 4 katten maar ook 1 kip

Dit is ons uitzicht, foto is genomen vanaf de zolder

En nu gaat M. vooral lekker relaxen. Het enige wat dit weekend moet worden gedaan is een nieuw matras kopen. S. had vorige week voedselvergifting en heeft enorm over moeten geven. Dat heeft zijn matras niet goed doorstaan. Ik heb het geprobeerd schoon te maken maar ik krijg de geur er niet uit, dus zijn ze nu een ander matras aan het uitzoeken.

Fijn weekend allemaal!

Standje klein en behapbaar

~ MB ~ 17 reacties

Als het gaat zoals het nu gaat – plat op de bek voorover gevallen van uitputting euh niet helemaal zoals het hoort, dan schakel ik over op een andere versnelling. En kan ik daar ook wel van genieten. Want het gaat zo moeiteloos tegenwoordig. Het scheelt zó veel stress en energie dat ik die vervelende omroeper in mijn brein die alleen maar negatief commentaar had, ontslagen heb. Wát een rust.

Dus lag ik gisteren de hele dag plat met laptop, boeken, de krant en hier en daar een kat binnen handbereik. In de namiddag voelde ik me goed genoeg om even in de tuin te zitten en van de zon te genieten.

Vandaag ga ik door met keutelen op de vierkante meter. Ik heb goed geslapen en voel me beter dan gisteren. Nu komt ’t erop aan: niet meteen alle energie uitgeven maar eerst reserves opbouwen. Misschien even een boodschap doen maar als dat niet lukt, is ’t ook goed. De container die volgestort is met de oude tegels uit de tuin wordt vandaag opgehaald maar dat vergt van mij geen andere activiteit dan ‘hoi’ en ‘doeg’ zeggen tegen de meneer die hem komt halen. Ik ga weer lekker lezen, op mijn e-reader staan nog iets van 40 te lezen boeken, dus vervelen doe ik me niet…

 Vroeger – als in toen ik net ziek was – kon ik dit niet. Altijd dat machteloze gevoel en commentaar op mezelf. Nu heb ik daar geen last mee van en dat levert zo’n gevoel van vrijheid op. Heb jij last van negatieve stemmetjes in je hoofd of kun je die ook uitzetten?