Natuurlijk moet ik enorm uitkijken met wat ik schrijf – niets gênanter voor een puber dan een jubelende moeder – maar ons zonnetje is vandaag 15 jaar geworden.

S. is het liefste  en leukste kind ooit. Echt. Zeg ik zonder enig voorbehoud. Grappig, lief, zorgzaam, nieuwsgierig, dol op katten (een pré in dit huis), slim, sociaal bewogen, hart op de juiste plek, gul, kan enorm genieten van uit eten gaan, ergens wat drinken en nu zich in rap tempo losmakend van zijn ouders.

Een puber in huis is echt andere koek weet ik inmiddels ;-). Maar evengoed hebben we het hier heel fijn met elkaar, discussiëren we er vrolijk op los en begeleiden we hem bij de grote en kleine dingen van het leven maar beslissingen nemen kan hij inmiddels prima zelf. Hij heeft een geweldig goed beoordelingsvermogen (kan ik nog wat van leren), laat zich niet gek maken en voelt scherp aan wat goed voor hem is.

Straks als hij uit school komt vieren we dat met chocolademuffins, vanavond laten we pizza komen van de Italiaan en zondag vieren we het iets uitgebreider met familie.

(tekst en foto’s vooraf goedgekeurd door de puber)

Pas geleden kreeg ik via messenger een berichtje van een oude vriendin van mij. Ze had een rouwadvertentie gezien van ene Ruud. Of dit ‘onze’ Ruud was. Ze bedoelde een schoolgenoot van ons, een paar jaar ouder maar wel iemand met wie we regelmatig zijn omgegaan. Omdat ik geen flauw idee had, nam ik contact op met mijn eerste liefde die nog steeds contact met hem had. Een dag later kreeg ik bevestiging dat het inderdaad om onze jeugdvriend ging. Begin 50. Kreeg alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever en binnen een paar weken was het gebeurd.

Dat komt dan wel binnen. Ook al had ik de man jaren niet gezien, herinneringen te over. Vorig jaar om deze tijd hebben wij weer een tijdje contact gehad. Hij nam via Facebook contact op, wilde weten hoe het ging, van het één kwam het ander en we hebben wat heen en weer gemaild over zijn en mijn leven. Hij zat vol plannen, schreef dat hij na een paar heftige jaren door o.a. zorg voor zijn ouders eindelijk weer aan zichzelf toekwam en zin had om lekker in Parijs te struinen, daar een appartement te huren, zonder iets te moeten. Nog geen jaar later is hij dood.

Het contact verwaterde snel na de mails van vorig jaar. Kwam door mij. Ik ben niet echt in de positie om met mensen intensief een contact op te bouwen. Ik heb een heel klein kringetje van mensen om mij heen met wie ik contact heb. Meer lukt ook niet. Wie weet ooit wel weer. En ook heb ik geleerd dat het leuk is om met mensen van vroeger weer contact te hebben maar dat het vaak met een reden is dat er geen regelmatig contact meer is. Niet omdat er geen vriendschappelijke gevoelens meer zijn maar omdat de gemeenschappelijke deler die ons verbindt, is verdwenen. Je gaat verder met je leven met nieuwe contacten, ontwikkelingen, werkzaamheden, interesses, liefdes. In ons geval was de gemeenschappelijke deler onze middelbare school en de vriendschapskring rond mijn eerste vriendje. Zo kwamen wij elkaar regelmatig tegen en hadden goede gesprekken en vaak felle discussies waar ik met heel veel plezier aan terugdenk. Het was een lief, interessant, integer en vooral heel intelligent mens. Ook iemand die je zag hoe je was en niet wat je wilde zijn of hoe je je voordeed.

Zijn overlijden relativeert ook. Ik vind het vaak wat ongemakkelijk als mensen van vroeger contact met mij opnemen. Ze vertellen over reizen, werksuccessen, plannen en dat soort dingen en ik blijf het moeilijk vinden om mensen te vertellen hoe het ervoor staat in mijn leven. Niet dat ik me schaam maar ME is nu eenmaal een relatief onbekende aandoening waar veel mensen vaak wel een overduidelijke negatieve mening over hebben die me wat al te vaak in het gezicht is geslingerd. Als ze de moeite nemen, soms stopt het contact ook van de ene op de andere dag als ik zeg dat ik ME heb.

Soms heb ik ook gewoon niet zo veel te vertellen – jullie schieten nu allemaal in de lach aangezien ik hier honderden blogs hebt geschreven – maar mijn wereld is nu eenmaal vrij klein.  Ik doe weinig op een dag, maak niet heel veel mee (nou ja, in mijn brein wel) en het voelt vaak alsof ik niet veel te bieden heb. Het is voor heel veel mensen niet voor te stellen dat een topdag voor mij een dag is dat ik kan douchen, koken en even naar buiten gaan. Ik leef wat dat betreft in een heel andere wereld dan mensen die gezond zijn, werken, sociale contacten hebben. Mensen van vroeger hebben een beeld van mij dat heel ver af staat van hoe ik nu ben (dat geldt natuurlijk voor iedereen, dat besef ik me). Ik ben niet meer die enorm energieke drukke dame met 1001 plannen die wel even de wereld ging redden en als dat niet lukte op zijn minst een boek ging schrijven. Contact met stemmen uit het verleden drukt me vaak met mijn neus op de feiten (en op mijn beperkingen). Ook omdat mensen hun plannen vertellen en ik me besef dat ik geen plannen meer maak.

Maar ik leef nog en hij niet. En dat is best wel cru. Was ik vorig jaar nog best jaloers op de mogelijkheden die voor hem lagen, nu niet. Want ik zit nu weliswaar met een deken om mij heen op de bank met al weer een oorontsteking, hij is er niet meer. En ben ik dankbaar voor alles wat ik heb en kan. Wat nu is, zegt niets over hoe het zal zijn. Dus geniet ik van wat kan en sta stil bij levens die plotsklaps stoppen.

afb.Stadsarchief Amsterdam

Toen ik nog studeerde had ik een geweldige bijbaan. Ik kookte voor een heer van stand. Dat was hij als oud-notaris echt. Wonend aan de Reguliersgracht in Amsterdam, geboren aan de Prinsengracht en opgegroeid in een huis met dienstboden leek hij afkomstig uit een andere wereld.

Een paar jaar lang kookte ik de ene week drie keer en de andere week vier keer voor hem. Ik wisselde de dagen af met een vriendin. Het koken ging altijd door, ook met Kerst, Oud & Nieuw, jarig of niet jarig, Meneer B. moest gevoed worden. En dat deed ik graag. Koken was toen ook al mijn hobby en meneer B. werkte het met graagte naar binnen, niet gehinderd door het feit dat hij voor mijn komst in zijn 85-jarige bestaan op culinair gebied nooit verder was gekomen dan een slavink en bloemkool, vond hij alles was ik hem voorzette heerlijk.

Meneer B. was lang vrijgezel geweest, pas op zijn 50e getrouwd en had nooit kinderen gekregen. Zijn vrouw was gaan dementeren en leefde nog wel toen ik daar begon met koken, maar woonde inmiddels in een verzorgingshuis. Een man van de klok en de regelmaat. Nooit een dag ziek geweest. Hoofdpijn, hij wist niet wat het was. Elke dag om half vier thee, om half vijf een glaasje port, half zes eten, half zeven het jeugdjournaal kijken (dat vond hij leuker dan het gewone journaal) en daarna piano spelen, muziek luisteren of lezen. Twee keer in de week ging hij naar Artis en een keer per week naar het concertgebouw waar hij naar toe ging ongeacht wat er werd aangeboden.

Het was een andere wereld daar op de Reguliersgracht, één van klassieke muziek, goede gesprekken over kunst, geschiedenis en de oorlog. Hij had twee wereldoorlogen meegemaakt, was behoorlijk intelligent en belezen en interesseerde zich voor heel veel. Hij las soms gewoon voor de lol mijn studieboeken over cultuurgeschiedenis, gewoon om er met mij over te kunnen praten. Hij vormde door hoe hij was en door de regelmaat die hij bood, een scherp contrast met mijn nogal onrustige studentenbestaan. Nadat hij meerdere malen was bedonderd en bestolen door huishoudhulpen, ging ik dat naast het koken ook maar doen. Niet dat ik er echt op zat te wachten om een grachtenpand van vier verdiepingen schoon te houden maar ik wist dan tenminste dat die ruimtes die door hem gebruikt werden, schoon waren en dat zijn bed elke week werd verschoond.

Tussen ons groeide een vriendschap die heel bijzonder was. Toen ik uiteindelijk voor het echie ging werken, bleef ik bij hem komen. Het koken werd inmiddels door anderen gedaan maar ik ging nog zeker één keer per week naar hem toe. Langzaam verschoof de verhouding van kokkin/huishoudhulp tegen betaling naar ‘soort van kleindochter’ die voor hem zorgde. Toen ik op Eerste Kerstdag voor hem kookte, nadat ik eigenlijk daar niet meer werkte en het gewoon voor de gezelligheid deed, zei hij stralend dat wij nu echte vrienden waren. En dat klopte.

Meneer B. had een ‘neefje’, zoals hij het zelf zei. En daar praatte hij veel en graag over. Natuurlijk was ik enorm benieuwd naar het neefje en keek dan ook uit naar onze ontmoeting. Toen ik hem dan zag bleek het een man van eind 70 te zijn. Neef J. kwam logeren niet lang nadat ik bij meneer B. was gaan koken. Dat deed hij vaker. Vanuit het verre en suffe Steenwijk (zijn eigen woorden) kwam hij naar Amsterdam, bleef daar een paar weken bij grote neef B. en vertrok dan weer, verbijsterd over zoveel verloedering van stad en mens naar de rust van zijn eigen woonplaats.

Het neefje was 10 jaar jonger dan meneer B. en overduidelijk de jongere, een wildebras. In zijn studententijd had hij ingewoond bij meneer B. die hem wat op weg had geholpen in de wereld. Als je Meneer B. mocht geloven. J. dacht daar heel anders over, die vond dat hij B. had gered van eenzaamheid, een zinloos bestaan en oeverloze verveling.  Eten met die twee was een voortdurend gekakel en geklets waarbij J. een meestal zeer opruiende stelling verkondigde, meneer B. begon te giechelen en dingen zei als  ‘let maar niet op  J., hij is een beetje raar‘.

Was J,.in de stad dan kon je er de donder op zeggen dat er briefjes aan de takken van de struiken in de plantsoenen en geveltuintjes werden gehangen met teksten als: ‘zorg voor mij, ik heb meer nodig dan dit‘. Als ik hem wel eens om een boodschap stuurde (dat deed hij graag) omdat ik iets vergeten was, dan kon het zomaar zijn dat de bestelde tomaten met een vertraging van drie uur kwamen omdat er tussendoor een bezoek aan de Hortus moest worden gebracht. Toetjes werden eerst gegeten en dan pas de hoofdmaaltijd. Sokken werden bij voorkeur niet bij elkaar passend gedragen. In gezelschap van vrienden van meneer B. begon J bij voorkeur over het voortplantingssysteem van slakken te praten en waar hij kans zag, vond hij het leuk om te choqueren. Op een leuke manier, hij heeft bij mijn weten nooit ruzie getrapt om het ruzie maken. Al was meneer B.  vaak wel verlegen om zijn nogal uitbundige neef.

Liet meneer B. mij met rust als ik kookte, hij zat liever te lezen, J. hield mij graag gezelschap als hij er was. Voeten op tafel en praten maar. Op een dag vertelde hij eigenlijk schrijver te zijn. Hij wás weliswaar een predikant in ruste (en dat voor zo’n rebelse geest) maar hij voelde zich schrijver. Zat alleen wat vast in de uitvoering. ‘Zal ik u af en toe schrijfopdrachten geven’ stelde ik voor. Nou, gelukkiger had ik hem niet kunnen maken. Maar ik mocht het hem niet te makkelijk maken – zo verzocht hij uitdrukkelijk – en de opdrachten moesten per post worden verstrekt.

Dus stuurde ik een kaart naar hem toe. ‘Graag een verhaal over een slang op sterk water’. Drie weken later – hij was inmiddels al lang weer vertrokken naar Steenwijk – lag er een envelop in de bus met tien hele dunne vellen papier – bijna vloeipapier – ,getypt op een typemachine waarvan de G het overduidelijk niet deed, die was overal met de hand ingevuld.

Dat hielden we een paar jaar vol. Ik gaf de meeste krankzinnige opdrachten en hij schreef de meest krankzinnige verhalen. Echt schrijftalent had hij niet, maar we vermaakten ons er enorm mee en we hadden bij elk nieuw bezoek van hem aan Meneer B. stof tot uren praten.

Laatst vond ik de map met zijn verhalen, ik heb ze altijd bewaard. J. is al jaren geleden gaan hemelen, Meneer B. ook maar ik denk nog heel vaak aan ze, die twee oude mannen, giechelend om elkaar aan tafel. De een net zo flamboyant als de ander behouden was, tegenpolen in alles maar wel heel erg verknocht aan elkaar. En ik mis ze nog steeds.

Groot geluk op donderdag

Even een kleine update tijdens de blogpauze. Deze week probeerde ik weer in een ritme te komen, na alle ziek/virus/bacterie-ellende van afgelopen weken. Dat lukte redelijk al had ik wel last van die klote klok, jullie ook vast! Ik begrijp het nut niet en vind het niet fijn. Om 7 uur in de avond ben ik gewoon helemaal klaar met de dag en rijp voor bed.

Naar aanleiding van mijn stukjes over de luchtontvochtiger vorige week, kreeg ik een geweldig aanbod van een bloglezeres om die van haar over te nemen. Het apparaat is inmiddels in huis en doet zijn werk.Nu er op de eerste en tweede verdieping tegelijk twee apparaten staan te brommen hoeven we én niet meer te slepen én de luchtvochtigheid daalt aanzienlijk, echt fijn!

Gisteren gingen we met Dibbes en Smoes naar de dierenarts voor de jaarlijkse controle en enting. Dibbes in een reismand krijgen is nogal een gedoe. Meerdere mensen vroegen mij waarom we het dan wel doen en waarom we de dierenarts niet thuis laten komen.

De dierenarts is twee jaar geleden inderdaad hier thuis gekomen, nadat bleek dat we Dibbes niet in de mand kregen. Enten is toen niet gelukt. Hij zag haar en vloog er vandoor mij in het voorbijgaan openkrabbend. Hij ontsnapte naar buiten en bleef daar een etmaal jammeren en durfde niet meer naar binnen te komen. Het arme beest doet normaal geen vlieg kwaad en de paniek was enorm. In overleg met de arts hebben we toen besloten het dat jaar even te laten rusten. Ik wil ook liever dat thuis een veilige plek is in plaats van een plek waar ook ineens de dierenarts kan verschijnen met injectienaald en al.

Waarom ons toch al die ellende op ons hals halen? Dibbes is een kat met een verleden. Jaren van zwerven hebben zijn weerslag op zijn gezondheid. Zijn ogen zijn kwetsbaar door zijn oogaandoening, waar hij weliswaar aan geopereerd is maar het moet wel in de gaten gehouden worden. Zijn immuunsysteem werkt niet optimaal. Zijn gebit is dat van een hele oude kat in plaats van het jonkie van 5 jaar oud dat we denken dat hij is. Een keer per jaar de dierenarts naar hem laten kijken vind ik echt noodzaak.

Inmiddels ben ik beter voorbereid en ga ik er niet meer vanuit dat ik hem zomaar in de mand krijg. Tegenwoordig krijgt hij voordat we naar de dierenarts moeten een spierverslapper en kalmerend middel. Dat is ook niet fijn voor hem maar ik krijg hem wel in de mand. Het duurt ongeveer 1,5 uur voordat het werkt. Ik geef hem een pil en ga dan met hem naar de logeerkamer tot het tijd is om te gaan. Hij blijft dan meestal heel rustig, is alleen na het toedienen van die pil wat ontstemd. De reden dat we in de logeerkamer zijn is dat hij zich daar nergens kan verstoppen of kan verwonden. We kunnen niet beneden blijven omdat we een open trap naar boven hebben in de huiskamer, daar kan hij vanaf vallen als de pil begint te werken.

Vorig jaar bleek tijdens de controle dat er twee kiezen moesten worden getrokken, dat gebeurde in december. Ook constateerde de dierenarts een hartruis. Die werd verder onderzocht in het Dierenziekenhuis in Amsterdam, waar we in februari 2017 moeten terugkomen voor opnieuw een hartecho. Dit om te kijken of hij HCM ontwikkelt, een bij katten heel veel voorkomende hartziekte.

Na het kiezen trekken vorig jaar en het nieuws over de hartruis ging ik dit keer toch wel met de verwachting dat zijn gezondheid voor verdere problemen gaat zorgen. En inderdaad, opnieuw zijn er twee kiezen in zeer slechte staat. De komende maand moet ik dagelijks zijn wangen masseren, om te kijken of door een betere doorbloeding de ontsteking vermindert. Maar de verwachting (van de dierenarts)  is dat dit niet lukt. Dus is er voor de zekerheid al een afspraak gemaakt voor begin december om die kiezen operatief te laten verwijderen.

Groot Verraad op vrijdag, zien jullie die blik….

Buiten dat ging het hele ‘krijg Dibbes in de mand’ gebeuren beduidend beter dan voorgaande jaren. Hij begint door te krijgen dat dit niet het einde van de wereld is, blijft de hele tijd in contact met mij en ik heb goede hoop dat het ooit zonder drugs gaat lukken.

Smoes ging ook mee voor controle en een enting want dat was er vorige maand bij ingeschoten, toen had hij een abces in zijn wang dat eerst behandeld moest worden. Nu was hij weer stralend en in top conditie.

Gaan we nu weer verder met de blogpauze. Fijn weekend allemaal!