katten

Gerrie en de vlooien

Mijn aankondiging van een paar dagen geleden dat ik het blog of in ieder geval sommige artikelen achter een wachtwoord ga zetten, heeft tot een stortvloed aan mails geleid. Iets wat ik niet echt had voorzien. De meest gestelde vraag was of ik alsjeblieft niet de kattenstukjes achter slot en grendel wilde gaan zetten.

Dat ga ik inderdaad niet doen. Sterker nog, hier komt er één, vangen!

De dag nadat we van vakantie terugkwamen vertelde de googlekalender mij dat onze Gerrie een vlooienpil moest. Ik gebruik weliswaar nog steeds een papieren agenda, maar dit soort dingen, vlooien- en wormenbestrijding en zo, zet ik graag in de agenda op mijn telefoon. Ik krijg op de dag zelf een reminder en zo weet ik vanzelf welke kat de bofkont van de dag is. Ik doe ze nooit allemaal tegelijk, want als ik er twee heb gedaan krijg ik de andere twee niet meer te pakken. Dus doe ik een kat per keer en is de volgende een dag of twee dagen later aan de beurt.

Nu is dat toedienen bij Gerrie niet heel makkelijk. Hij kent drie standjes:
1) bang, ik vertrouw jou niet,dit is het einde van alle fijne dingen
2) ik zit op de trap en gluur naar potentieel enge dingen
3) extreem aanhankelijk en knuffelig, ik ben nu Chef Kopstoot

Toen hij hier net woonde gaf ik hem een paar keer een vlooienpipet. Dát was geen succes. Geen enkele kat vind dat fijn maar meestal herstellen ze zich daar snel van. Het is vooral verontwaardiging dat dit ze nu wéér overkomt, die ongepaste smerige geur op hun rug.

Maar Gerrie herstelde er niet van als ik het deed. Hij bleef tot wel twee dagen erna angstig en geagiteerd, durfde ook niet meer naar binnen te komen. Na het toedienen gaat hij een soort van buikschuiven. Alsof het spul op zijn rug eraf valt als hij gaat tijgeren, echt te zielig.

Dus stapte ik na een tip van een bloglezer over op Comfortispillen. Dat zijn pillen ter grootte van een aspirientje dat zeer effectief is. Alleen de pil moet dus wel in de bek worden gepropt. Omdat de pil zo groot is, moet hij bovendien in vieren worden gesneden. Je propt er dus niet een pil in maar vier keer een kwart pil.

Dat lukte redelijk. Gerrie was in het begin zo schuw en bang dat als ik hem eenmaal vast had, hij compleet verstijfde en zich als een mak lammetje liet ‘mishandelen’. Want zo voelt het wel als je een kat iets tegen zijn zin in zijn bek moet proppen.

Nu ben ik echt een ervaren pillengever. Ik ken inmiddels alle trucjes die je kunt toepassen. Maar Gerrie is een geval apart. Hij laat zich – waarschijnlijk omdat hij gewoon wat sterker is inmiddels en meer zelfvertrouwen heeft – niet meer zomaar oppakken en een pil in zijn bek stoppem. Hij heeft een tactiek dat hij met alle vier poten de lucht in springt als je hem probeert te pakken, zo glibberig als zeep. Heb je hem eenmaal tóch vast dan lukt vast blijven houden bijna niet. Laat staan dat je dan een gevierendeelde pil in zijn bek krijgt. Een wormenpil lukt over het algemeen wel, die is veel kleiner.

De laatste paar keer was het al een drama om hem de Comfortis toe te dienen en ik vroeg daarom nu deze keer aan de man hulp. Het eindigde met opengekraste armen, gekwetste zielen, een kat die van de stress overmatig ging kwijlen en waarbij er ook iets in zijn bek was beschadigd, ik denk door het scherpe randje van die kloterige gevierendeelde pil. In ieder geval het bloed kwam er uit. Om het geheel compleet te maken had hij tot vier dagen na toediening een soort zenuwtic met zijn bek en kop, ik denk van de stress. En vond ik delen van de pil later op de grond.

Nou, mens en dier hebben hadden hier een groot trauma te verwerken. 

Dit wil ik niet meer maar ik wil natuurlijk ook geen kat met vlooien en hij laat zich niet kammen. Dus bedacht ik dat ik hem bij zijn jaarlijkse dierenartscontrole en enting, meteen een vlooieninjectie wil laten geven. Dat werkt een half jaar en bespaart me het maandelijkse worstelen met vier stukken pil.  Ik stop hem eerlijk gezegd liever twee keer per jaar in een mand en ga met hem naar tante dierenarts dan dat ik maandelijks die pil in zijn bek moet proppen. 

Maar hem optillen is ook een ‘ding’. Dus oefen ik nu met optillen. Tijdens onze knuffelsessies pak ik hem af en toe op en zet hem dan meteen weer neer. Zodat de weerstand wat minder wordt. De reismand staat al weer klaar en hij krijgt lekker hapjes in de buurt van die mand.

Een echte kat-in-de-mand-training wordt het niet. Dat heb ik wel geprobeerd vorig jaar maar is met hem – in tegenstelling tot Dibbes – geen succes. Hij stapt niet uiteindelijk zelf de mand in, hoeveel lekkere brokjes ik er ook in leg. Het valt hem gewoon niet aan te leren.  Ook niet als ik de bovenkant van de reismand eraf haal, zodat het wennen in etappes gaat. Dibbes had ik na 5 maanden zover dat hij in de mand zet met deksel dicht en dat ik de mand al kon optillen. Gerrie zat toen na 5 maanden nog steeds op een meter afstand naar het lekkers in de mand te kijken. Lekkers vóór de mand wordt wel gepakt, maar lekkers in de mand is ‘de vijand’.

Ik weet uit ervaring dat als ik hem eenmaal in de mand heb, hij wel rustig blijft. Dus ligt de nadruk nu vooral op hem op kunnen pakken.

Je kunt de kat wel uit het trauma halen – zoals het leven op straat bij Gerrie heeft veroorzaakt –  maar je haalt het trauma helaas nooit meer uit de kat. Honden kunnen volgens mij makkelijker een verleden achter zich laten. Bij Gerrie is toch wel het hoogst haalbare dat hij tevreden is en zich veilig voelt en geen vlooien heeft. En dat is goed zo.

15 gedachten over “Gerrie en de vlooien

  1. Het blijft ook hier een probleem ! Vroeger ging ik op de grond zitten, kat tussen mijn benen en kon ik van alles met ze doen. Inmiddels heb ik twee kunstknieën en kan ik niet meer zo op de grond zitten. Herrie is ook een zwerfkat geweest en ook niet zo makkelijk met dit soort dingen. Tegenwoordig moet ik mijn vriend erbij hebben, want anders lukt het niet meer. Hij heeft net gisteren een pipetje in z’n nek gekregen.
    Groetjes Tineke.
    .

    Geliked door 1 persoon

  2. Kan de dierenarts niet naar jullie komen? Dat doet ze bij mijn extreem angstige kat. Kost iets meer dan een gewoon consult en de resutaten van het bloedonderzoek komen iets later ipv binnen een kwartier, maar het is zo veel fijner voor het poezebeest.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat hebben we in het verleden geprobeerd maar dat was geen succes. Meteen na dat de dierenarts binnen was, brak er hier blinde paniek uit 😅.
      Ik denk door de geur wellicht en ze herkennen haar stem.

      Like

  3. Verstandig om het dan maar door de dierenarts te laten geven, wanneer je toch moet voor de check-up. Bij onze Tommie is pillen geven ook een drama. Die pipetjes geven was hier in het verleden ook nog wel eens een uitdaging. Dan zat de inhoud van het pipetje op de bankhoes i.p.v. op de kat 🙁 Nu hij doof is, is hij wat makkelijker te besluipen 😊

    Geliked door 1 persoon

  4. Hier geef ik de hond niet het hele jaar die pipetjes, ik geef ze eigenlijk alleen in de zomer, vooral voor de teken.
    Is dat bij katten anders?
    Vlooien nog nooit gehad, hij is nu ruim 8.

    Geliked door 1 persoon

  5. Moeilijk. Mijn schoondochter heeft drie katten waarvan er twee regelmatig pillen moeten slikken. Zij heeft een pillenschieter.
    Ik kan er niet mee omgaan, voor haar een fluitje van een cent. En de beestjes hebben nergens last van. Geen trauma of zo.

    Liefs Joanne

    Geliked door 1 persoon

  6. Zou toch jammer zijn wanneer we deze ervaringen zouden moeten missen.
    Ook goed om te weten dat we niet de enige zijn die maandelijks worstelen met onze katten.
    Pipetje geven is geen probleem zodra je hem in een onbewaakt ogenblik hebt opgepakt, maar pillen geven doen we hier niet, dat wordt te bloederig, dat mag de dierenarts doen. 😉
    Die is nu ook wat voorzichtiger nadat ze een keer goed in haar vinger was gebeten

    Geliked door 1 persoon

  7. Ooh katten en pillen de meest ongelukkige combinatie. Karisma heeft twee antibioticakuren gehad. Ze was toen nog maar net bij ons dus oppakken was nog niet zonder gevaar. Ik heb de pillen verpulverd en door haar eten (natvoer) gedaan. Zo lang de smaak van eten de overhand had, werkte het. Dus misschien helpt dit Gerrie ook.

    En wat geniet ik toch steeds van je kattenverhalen. Zo heerlijk herkenbaar.

    Geliked door 1 persoon

    1. Haha nee daar trapt Gerrie echt niet in hoor! En verstoppen in worst, of er een stukje gerookt zalm om heen wikkelen, of Easypill. Dat werkt ook niet.
      Met uitzondering van zylkene, dat is een poedertje dat iets voor ontspanning zorgt en placque off tandpoeder (tegen aanslag op de kiezen en tanden). Dat lukt wel.

      Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s