algemeen

Het topje van de ijsberg

Hoewel ik best veel deel hier, laat ik niet het achterste van mijn tong zien. Vanzelfsprekend. Ik ben al lang geen anonieme blogger meer. Maar ook toen ik anoniem blogde, deed ik dat niet. Als ik iets deel, overweeg ik vooraf altijd waarom ik het zou willen delen. Is het een ‘dagboekmomentje’? Dan kan ik het beter in een andere vorm gieten die meer afstand schept of gewoon met de man bespreken.

Toch schrijf ik wel makkelijk over ziek zijn, rouw, verdriet of eenzaamheid. Dat zijn nu eenmaal onderwerpen waar ik tegenaan loop en tegelijkertijd zijn het universele thema’s, voor velen herkenbaar. Dat merk ik wel aan de reacties en mails die ik krijg. Bovendien vind ik het belangrijk dit soort onderwerpen beter bespreekbaar te maken vanwege het taboe dat er vaak op rust. Het werkt vaak goed als ik hierover schrijf vanuit eigen ervaringen.

Zit mij iets dwars, dan zal ik dat niet hier publiekelijk bespreken. Trek ik mijn haar uit mijn kop van frustratie omdat ik al drie weken plat lig? Ik zal daar eerder een grappig stukje over schrijven dan dat ik ga klagen dat het allemaal zo tegenvalt. Dat is mijn manier van verwerken. Ik houd van humor en door een tegenvallende of moeilijke situatie absurd te beschrijven of mezelf en mijn eigen gedrag flink op de hak te nemen, maak ik van iets vervelends uiteindelijk een woordspel en dient het toch nog een doel. Ik vind het bovendien soms effectiever de impact van ME op een grappige manier te beschrijven, omdat de boodschap er dan als het ware lachend inglijdt. De kans dat mensen afhaken tijdens het lezen is iets minder groot.

Over afhaken gesproken. Dát er überhaupt nog mensen hier lezen, vind ik heel tof. Toen ik nog over andere onderwerpen schreef op mijn consuminderblog, had ik redelijk wat bezoekers. Ik haalde ooit 140.000 kliks in een maand. Dat vind ik ongehoord veel voor iemand die gewoon liggend wat stukjes schrijft. Het was wel erg druk: ik schreef dagelijks artikelen, deed interviews, schreef recensies en schreef vooral over onderwerpen die populair zijn. Ik had contact met een uitgever om een boek te schrijven en dat was natuurlijk allemaal heel vleiend.

Het was ook veel te veel allemaal, ik zit immers niet vanwege mijn zweetvoeten thuis. Ik realiseerde me dat ik veel te veel bezig was met gelezen worden, succes hebben, bezoekersaantallen. Op zich niet zo vreemd want het is best vleiend als je blog redelijk bezocht wordt. Ik was arbeidsongeschikt geraakt en was toentertijd erg bezig met zingeving. Ik voelde me vaak nutteloos. De bezoekersaantallen leverden een goed gevoel op. Maar het leverde ook een druk op waar ik helemaal niet mee om kon gaan.

Uiteindelijk zag ik in dat wat ik deed niet goed voor mij was. Omdat ik wel wilde blijven schrijven, veranderde ik het één en ander. Inmiddels ben ik een paar jaar verder, heb ik een soort ‘coming out’ doorgemaakt qua opener zijn over leven met een chronische aandoening en werden jullie ongevraagd specialist in onderwerpen als ‘leven met ME’ of ‘hoe red ik een getraumatiseerde zwerfkat’. Dat veel lezers dat niet waardeerden, merkte ik aan de pageviews. Dat niet iedereen wegliep na die omschakeling vat ik op als een compliment. En er zijn zelfs wat lezers bijgekomen, die juist op zoek zijn naar stukjes over ME. Inmiddels heb ik tussen de 20.000 tot 30.000 kliks per maand (ik moest het nu even nakijken want ik let er eigenlijk nooit meer op) en grappig genoeg past hoe ik het nu doe veel beter bij mij.

Ik schrijf nu meer over mijn eigen leven en ervaringen en dat heeft ook wel eens tot gevolg dat mensen me totaal verkeerd begrijpen of alles letterlijk nemen wat ik schrijf. Niet iedereen vat bovendien mijn humor, niet iedereen snapt beeldspraak of de kunst van het overdrijven en begrijpend lezen is ook niet voor iedereen weggelegd.

Ook merk ik wel eens dat mensen denken dat ze alles van mij weten als ze hier meelezen. Wellicht vanuit de gedachte ‘als ze er niet over schrijft, bestaat het niet’. Maar ook ik schets (nog steeds) een zorgvuldig beeld. Een ander rauwer beeld dan je wellicht tegenkomt op overige Social Media. Maar ook bij mij is de werkelijkheid gelaagder dan ik laat zien. Het is net als het topje van de ijsberg. Wat er onder ligt zie je niet, maar is er wel.

(afbeelding afkomstig van Pixabay)

13 gedachten over “Het topje van de ijsberg

  1. Ik doe het net als jij. Open en bloot en rauw. Maar idd met enige reserve. Niet omdat ik niet durf, maar omdat ik anderen niet wil kwetsen.
    Dat heb ik in het verleden een paar keer onbedoeld gedaan en dat voelde niet goed. Verdrietig.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik schrijf bewust met gebruik van mijn volledige naam.
    Alleen in mijn reacties bij anderen laat ik soms iets meer van mijzelf zien.

    In het werkelijke leven zijn er soms ook verborgen diepten te ontdekken.

    Ik lees graag bij jou.
    Dat wat je deelt raakt mij.

    Vriendelijke groet,

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik houd gewoon een dagboek bij waarin ik alles schrijf! Geen blog, ik zou mezelf dan te gauw helemaal bloot geven. Respect voor jouw manier om daarmee om gaan!

    Geliked door 1 persoon

  4. Lees je verhalen al een tijdje en moet zeggen dat ik je manier van schrijven/delen heel fjn vind.
    Zo ben ik inderdaad van de financieen in de katten, ME en wat al niet meer gerold
    Als ik het niet interessant en/of leuk, soms hilarisch, vond was ik ook afgehaakt
    Dus vooral zo doorgaan, zolang als jij het kunt en leuk vind
    dank voor al die jaren tot zover

    Geliked door 1 persoon

  5. ik volg en lees je al jaren … nog van het consuminderen .
    de kattenverhalen lees ik maar mijn grootse interesse heeft alles wat je verder deelt .
    dat dat een topje van de ijsberg is ; logisch … je bent meer dan je blogs.
    ik hou van je humor en vileine kracht om met weinig woorden heel veel te zeggen of te duiden .
    zolang het jou energie geeft en je kunt het aan …..ga vooral door !

    Geliked door 1 persoon

  6. Yep. Ongewild “ME kenner” geworden, specialist wil ik mezelf niet noemen.

    Maar dat ik nu een beetje iets weet van ME is alleen maar een verrijking, bedankt daarvoor! Ook dát is zingeving trouwens, daar kan nog menigeen een puntje aan zuigen.

    En weet je, eerlijk gezegd hoef ik niet die hele ijsberg. Van niemand niet. Beetje afstand en iets te raden dat houdt het des te intrigerender.

    Geliked door 1 persoon

  7. Ik denk er net zo over, als Mariimma. Dank zij jouw blogs weet ik een beetje van de tomeloze diepte, de ambities, die je toch hebt, het langzaam maar zeker achteruit gaan, tot je weer een nieuwe grens over gaat. En altijd toch met humor naar jezelf kijken, de bakens verzetten, een nieuwe manier verzinnen om toch iets te doen.
    Petje af, stoere meid!

    Ik las overigens al mee onder je vorige blognaam, en heb nooit overwogen te stoppen met meelezen toen je van onderwerp veranderde. Ik lees je gewoon graag.

    Geliked door 1 persoon

  8. Ik sluit me bij voorgaande reacties aan. Ik lees je graag al vanaf het consuminderen waar je voor mij een voorbeeld in was. De kattenstukjes zijn hilarisch of ontroerend en aangezien ik er ook drie heb vind ik dat helemaal leuk. Mijn wereld is verder verrijkt door jouw stukken over chronisch ziek zijn. Ik heb zelf ook mijn beperkingen en jij verwoord het zo goed.
    Ik heb enorme bewondering voor jouw positiviteit en natuurlijk lees ik en weet ik dat er ook diepe dalen zijn.
    Wat je prijs wil geven van jezelf mag je helemaal zelf weten en dat je hele stukken van je leven voor je houdt lijkt mij alleen maar logisch. Maar ik lees gewoon graag wat je wel kwijt wilt 😉

    Geliked door 1 persoon

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s