Het geloof in maakbaarheid

We leven in een wereld die maakbaar lijkt te zijn. Loopt je relatie niet soepel? Dump je partner en zoek een ander, of word een gelukkige single. Niet helemaal gelukkig in je baan? Laat je omscholen tot coach, kleurenspecialist of voedingstherapeut. Maak van jouw crisis een verdienmodel en schrijf er een boek over, of bied een masterworkshop aan waar je “gratis” vertelt hoe mensen het heft in eigen handen kunnen nemen, namelijk door jouw cursus aan te schaffen.

Word je ziek? Zit niet bij de pakken neer en neem verantwoordelijkheid voor je eigen beter worden. Heel je trauma’s, ga de dialoog aan met je innerlijke demonen en knap op!

Doe dit natuurlijk ook als je chronisch ziek bent! Blijf je desondanks toch ziek? Dan deed je blijkbaar niet goed genoeg je best, loste je jouw intergenerationeel trauma niet goed op en zijn er wellicht blokkades die jouw behoefte aan ziekzijn in stand houden. Denk aan de geweldige ziektewinst waar je van geniet, je onbewuste weerzin tegen leefstijlverandering en luisteren naar de verkeerde mensen.

De schade van het geloof in het maakbare leven is groot. Het leidt ertoe dat mensen denken dat alles te fiksen is, als we het maar écht willen. En is het niet zomaar te fiksen, dan manifesteren we gewoon dat het beter wordt, gaan we positief denken en laten we belemmerende factoren miraculeus los. Of dat nu onze partner is of de overtuiging dat we ziek zijn.

Als dat niet lukt, dan waren we er blijkbaar niet voldoende klaar voor of zit er nog een hobbel in dat zenuwstelsel dat weg gemediteerd moet worden.

Het geloof in het maakbare leven is een verloochening van wat is, ten voordele van het heilige geloof in wat zou kunnen zijn.

Ik ben niet tegen hoop en optimisme. Ik bezit van beide grote hoeveelheden. Het sleept me door de dagen. Ik maak er het beste van en hoop vurig dat dit het niet is.

Zo probeerde ik ook alles uit, op aanraden van de omgeving, goedbedoelende vreemden en gebaseerd op onderzoek. Ik lees veel over ME, de wetenschap, behandelingen én verhalen van lotgenoten.

Ik zie zelden iemand opknappen. Dat zegt vanuit het maakbaarheidsdenken iets over het karakter van de gemiddelde ME-patiënt. Aangezien slechts 5% opknapt, heeft de overige 95% blijkbaar last van emotionele en mentale blokkades die voorkomen dat we er écht voor gaan.

Shame on us.

Martine