Categorie: lezen

Het nut van een apparaat dat het niet doet

~ MB ~ 13 reacties

Zonder lezen kan ik mijn leven niet voorstellen. Lezen doe ik altijd en overal, zodra ik letters achter elkaar leerde vormen tot woorden was ik verslaafd. Ook als ik me niet goed voel, lukt lezen meestal wel. Er is altijd wel een boek voor de stemming of voor het haperende concentratieniveau waar ik op dat moment over beschik. Ik lees daarom vaak ook meerdere boeken tegelijk.

Lezen doe ik het liefst met echte fysieke boeken. Als ik op vakantie ben of ergens naar toe ga doe ik dat niet, dan neem ik een een e-reader mee. Maar ook voor die momenten dat ik fysiek slecht ben, is de e-reader een uitkomst. Dan hoef ik immers niet naar de bieb om boeken uit te zoeken maar blader in mijn eigen e-bieb en zet het op de e-reader. Ik ben er enorm blij mee en heb er al drie jaar eentje. Helaas begon de eerste na 2,5 jaar te haperen (nou ja haperen, ineens was ie dood) en bleek dat de leverancier was gestopt met de productie van e-readers. Dus kocht ik een andere, een Kobo Glo, waar ik redelijk tevreden over ben.

Blijdschap met apparaten duurt helaas echt alleen maar tot zo lang ze het doen. Doe je een stekkertje in het ding om op te laden en gebeurt er niets, dan is het meteen een nutteloos en waardeloos ding. Waarvan het niet doen wel erg gevoeld wordt.

Helemaal dood is hij niet. Ik kan nog wel lezen. Alleen de communicatie tussen laptop en reader komt niet meer tot stand. Ik kan er geen boeken meer opzetten of vanaf halen. Ik heb al andere usb-kabels geprobeerd, een andere usb-poort en zelfs een andere laptop (misschien lag het wel aan de latop) maar ik bleef de melding krijgen: map onbekend.

Tja, toen wist ik het ook niet meer. Googlen op ‘kobo wordt niet herkend door laptop’ leverde op dat ik alle stappen had gezet die de Kobo website ook aanraad. Dus legde ik het probleem voor aan de klantenservice van Bol waar ik de reader in december kocht en mocht hem meteen ter reparatie opsturen. Nu maar hopen dat het niet te lang gaat duren!

Dus nu, hop naar de bieb. Want ik las eergisteren deel drie van Outlander uit. Deel 4 is wel aangevraagd maar nog niet beschikbaar dus zal ik wat ‘tussenvoer’ moeten zoeken. Dat gaat vast lukken! Voor de zekerheid haal ik het maximale aantal boeken dat ik mag lenen (10) want geen boeken op voorraad hebben, levert bij mij hetzelfde paniekgevoel op als ik vroeger had bij het zien van een pakje sigaretten waar er nog maar één in zit.

Toch baal ik er wel van. We zijn zo afhankelijk van apparaten geworden en er is altijd wel wat mee. Ik gooi niet me de reader, doe er voorzichtig mee, er zit een beschermhoes omheen. Net als de laptops die we ook bijna elke 2 jaar moeten vervangen of telefoons die ineens gaan hemelen. Ons leven is verrijkt door alle mogelijkheden van deze tijd maar die verrijking is zo kwetsbaar vinden jullie ook niet?

Ritme, rust en boeken

~ MB ~ 17 reacties

Deze week probeerde ik over te gaan tot de orde van de dag en mijn ritme weer te vinden. Na de toch wat onrustige weken door het ziekenhuisonderzoek, heb ik daar grote behoefte aan. Maar dat valt niet mee. De boel in de bovenkamer is nog wat geagiteerd. Ook al is het sein veilig gegeven, mijn brein begrijpt dat niet helemaal. Dat is overigens gewoon iets wat bij het hebben van ME hoort. Prikkels komen harder binnen, er wordt sneller alarm geslagen en ook al staan alle stoplichten op groen, de spoorwegovergang blijft nog een paar weken rinkelen. Gewoon, voor de zekerheid.

Natuurlijk heb ik inmiddels trucjes om daarmee om te gaan dus hield ik de agenda zo goed als leeg, sliep veel en probeerde weer meer te mediteren. Wat ik altijd weer verbazend vind, is dat de weerstand tegen mediteren groter is in tijden dat ik het meer nodig heb. Op de één of andere manier lukt het minder goed om tot rust te komen en rust te pakken en zoek ik afleiding in andere dingen. Maar goed, ik ken de valkuilen en weet ook dat het vanzelf weer overdrijft. En tot die tijd vermaak ik me met veel lezen.

Voor wie van fantasy houdt. Ik las – nou nee, ik verslond – de boeken van Brian Staveley:

 

Dit zijn de eerste twee delen van een trilogie over het keizerrijk Annoer waar een machtsvacuüm is als de keizer wordt vermoord. Zijn drie kinderen, een monnik, een krijger en een politica proberen de moord op hun vader op te lossen en te zorgen dat de troon veilig wordt gesteld voor de rechtmatige opvolger. Gaandeweg lopen hun belangen steeds meer uiteen en het wordt steeds spannender. Normaal ben ik niet zo van boeken met veel knok-werk en beschrijvingen van vechtpartijen maar deze trilogie is daar een uitzondering op omdat het gewoon verdomd spannend is. Het verhaal wordt wisselend vanuit het perspectief van de monnik, de krijger en de politica geschreven. Heel beeldend en enorm meeslepend. Deel drie is nog niet verschenen dus ik zal nog even geduld moeten hebben.

Na Staveley stortte ik me op Trudi Canavans trilogie ‘Het tijdperk van de vijf’. Ik las ‘Priester’ en ‘Magiër’ en verwacht vandaag ‘Godin’ uit te lezen. Ook dit is een fantasyreeks maar dan heel anders dan de boeken van Staveley, meer sprookjesachtig. Ook deze boeken lees je achter elkaar door in één adem uit.

Nou, een weinig diepgaande review, maar zo was het ook niet echt bedoeld, zie het meer als aanraders. Ga ik nu lekker verder lezen. Fijne zondag allemaal!

ps. hoewel ik een enorme vreetlezer ben is fantasy redelijk onontgonnen gebied voor mij, dus als jullie tips hebben, deel ze hier!

Boeken opruimen en ordenen

~ MB ~ 11 reacties

In vroegere tijden gaf ik een fortuin uit aan boeken. Ik werkte bij een uitgeverij en kon alles wat er verscheen met 40% korting kopen. Ik was al een verwoed lezer maar die kortingsmogelijkheid leidde tot een verzameldrift die niet in verhouding stond tot de grootte van mijn huis. Een groot deel van mijn salaris ging op aan boeken. Dat was prima, ik had een lage huur te betalen en weinig vaste lasten. Toen ik bij de uitgeverij vertrok, bleef ik boeken kopen. Gelukkig ging ik ook op zijn tijd wat groter wonen, maar toch. In ons huidige huis stonden lange tijd in alle kamers boekenkasten en die waren allemaal vol.

En dát vloog me wel eens aan. Ik ben gaan opruimen en stopte met zo veel boeken te kopen. Ik koop alleen nog van die schrijvers waar ik echt iets mee heb (zoals Mankell, Irving, Allende). De rest van het leesvoer haal ik bij de bieb, naar volle tevredenheid.

Sinds een paar jaar heb ik een e-reader. Ik lees niet alleen nog maar e-boeken maar wel heel regelmatig. Met een lidmaatschap van de gewone bieb, is het ook mogelijk om e-boeken te lenen en er is veel keus. Makkelijk voor die momenten dat ik geen tijd of energie heb om naar de fysieke bieb te gaan. Daarnaast heb ik een abonnement op een e-boekenclub waarbij ik elke maand 10 boeken kan downloaden.

Al die e-boeken die gekocht en gedownload werden, had ik in eerste instantie op een usb stick staan. Maar dat werd wel snel een onoverzichtelijk zootje. Mijn eerste Sony e-reader bood de mogelijkeid tot een bepaalde mate van ordering via ‘reader for pc’, een programmaatje speciaal voor die e-reader waarbij je de boeken in een digitale bibliotheek kunt plaatsen en van daaruit op je e-reader kunt zetten. Dat was overigens geen fijn programma, nogal statisch en het werd voor mij al vrij snel onoverzichtelijk. Wat had ik nu gelezen en wat niet? Uit een gewone boekenkast pak je makkelijk een boek even van de plank, blader je het door en dan weet je weer, o ja, dat las ik toen en toen. Of je maakt een aparte plank aan met nog te lezen boeken. Die behoefte had ik ook voor mijn e-boeken.

Nadat de Sony ging hemelen, geheel toevallig nadat ik hem aan kind had uitgeleend, kocht ik een Kobo reader. Maar dat matchte niet met het ‘reader for pc’ programma dat ik had. En ik kreeg steeds meer het gevoel alsof ik een lading boeken in een kamer had liggen die allemaal dwars door elkaar lagen. Dat probleem werd snel opgelost toen ik Calibre ontdekte, dat is gewoon vrij te downloaden en een fantastisch programma om je e-boeken te beheren.

In de Calibre-bibliotheek kun je al je boeken zetten en vandaar uit op je e-reader zetten. Je ziet in een oogopslag in de bieb wat er op je e-reader staat. Je kunt zoeken op auteur of genre. Je kunt aangeven of je een boek al gelezen hebt en wat je ervan vond. Ik ben er echt blij mee, een aanrader! Calibre is te gebruiken voor alle verschillende merken e-readers dus stuit je niet op een probleem als je e-reader kapot gaat. Je e-bibliotheek is nog gewoon te benaderen. Helemaal super!

Wat voor systeem gebruik jij om je e-boeken te ordenen?

Over boeken en hypotheken

~ MB ~ 8 reacties

Vandaag is de eerste dag in weken dat ik me redelijk voel. Dus is het zaak heel goed te bekijken waar ik de energie aan uit ga geven, óf ik de energie wel uit geven. In het zonnetje het tweede deel van de Boeken van de Levende Schepen uit lezen (nieuwsgierig?Levende Schepen), is ook een fijn plan natuurlijk. Alleen, dat lezen dat doe ik al zó veel. Op zich is het wel ironie ten top dat ik vroeger bij het denken aan ‘wat wil ik later worden als ik groot ben‘ altijd een fantasie had waarbij ik alle gelegenheid had om te lezen. Nou, dát deel is in ieder geval uitgekomen. Nu de rest nog (gezond, energiek, fijn sociaal leven, een leuke baan…)

De eerste tijd toen ik ziek was, lukte lezen niet. Niets lukte, dus lezen ging ook niet. De concentratie was belabberd en een normaal gesprek voeren of een boek lezen, was gewoon te hoog gegrepen. Een gesprek voeren aan de telefoon gaat nog steeds heel moeizaam en face to face alleen als het niet te lang duurt. Maar lekker lezen gaat weer, al zit ik nog lang niet op mijn ‘oude’ niveau. Informatie verwerken gaat nog steeds moeizaam en heel traag. ‘Gewoon”  lezen als een lekkere dikke pil verslinden met interessante personages en niet al te beeldend geschreven, dat lukt wel.

Zo verveel ik me dus nooit. Ik doe heel weinig op een dag maar die is dan toch gevuld. Het afhalen en opvouwen van een was, een maaltijd bereiden of de vaatwasser uitruimen wordt altijd in stukjes gehakt. En in de tussenstukjes lees ik.

Toch ga ik vandaag wel even op de fiets naar de stad. Een boek halen dat ik reserveerde (deel 3 van de schepentrilogie, Het Bestemde Schip) en inktcartridges laten vullen. Die zijn namelijk leger dan leeg en ik wil wel kunnen printen. We zijn namelijk weer met de hypotheek bezig. Eerder dit jaar probeerden we de rentevaste periode open te breken. Uiteindelijk hebben we dit niet doorgezet. De te betalen boete was voor ons te hoog ten opzichte van het maandelijkse voordeel. Dat voordeel zou wel terug te verdienen zijn maar echt pas na jaren. Maar de hap uit de buffer zou wel moeten worden bijgespaard en tot die tijd zou er niet kunnen worden afgelost.

Afijn, lang verhaal en veel gerekend en we hebben het afgeblazen. Omdat we toen ook al lazen dat de verstrekker uitgaat van een executiewaarde van € 210.000 voor ons huis, bleek het eenvoudiger en goedkoper te zijn om gewoon nog even verder te gaan met aflossen. Onze lening bedraagt nu € 211.000. Dat betekent dat we wat te betalen rente betreft in een andere staffel vallen. De rente die je betaalt is namelijk gebaseerd op de verhouding tussen de executiewaarde van je huis ten opzichte van wat je leent. Die verhouding was bij ons nogal zoek en de lening bedroeg meer dan 125 % van de executiewaarde van ons huis.

Maar nu niet meer! Dus stuurden we een mail met het verzoek om een offerte. Die kregen we. Alleen, het was een rente-aanbod voor 2 van de 3 leningdelen. Het 3e leningdeel ‘vergaten’ ze te offreren waar natuurlijk net de hoogste rente op wordt betaald (5,7%). Op mijn antwoord dat we ook voor dat leningdeel graag een offerte willen ontvangen en waar we de aangeboden rentetarieven eens kunnen nakijken want op de site vind ik dat niet terug, kreeg ik een bericht:

In uw e-mail van 29 september 2015 stelt u een uitgebreide vraag die we graag telefonisch zouden willen toelichten. Wij verzoeken u om contact met ons op te nemen via telefoonnummer 0800- xxxxxx.

Nou, zo uitgebreid was die vraag niet hoor, gewoon waarom we voor 2 leningdelen wel en voor het 3e leningdeel geen correctie krijgen….

Bovendien, het zou toch wat zijn als ze mijn uitgebreide vraag telefonisch gaan toelichten. Wat ze bedoelen maar niet schrijven is: u stelt een vraag en die willen wij graag uitgebreid beantwoorden en wel zo uitgebreid dat we dat liever telefonisch doen..(zodat u er wellicht van afziet).
(excuses aan bloglezeres M. die dit verhaal al heeft aangehoord/gelezen…).

Nou ja, weer terug gemaild dat we gewoon een gecorrigeerde offerte willen ontvangen en geen advies vragen. Ik begrijp het op zich wel. Wij stellen rechtsreeks vragen en dat zijn ze niet gewend, meestal zit ee een financieel adviseur tussen. Bij elke offerte die we kunnen ondertekenen is ook altijd een document toegevoegd, waarbij we moeten ondertekenen dat we zonder financieel adviseur door het leven gaan en desalniettemin niet geheel hersenloos ondoordachte beslissingen nemen maar wel het aangebodene begrijpen en zo niet dan is de hypotheekverstrekker daar niet aansprakelijk voor.

Afijn, het is dus weer eens wachten. Op een reactie. Maar als die reactie komt en bevalt dan moeten we wel kunnen printen. Dus ga ik hop, naar de stad ,om de inktcartridges te laten vullen!

Over boeken en katten…

~ MB ~ 9 reacties

Vorige week schreef ik een review van het in december verschenen Paleo Lifestyle Magazine op mijn kookblog. Trouwe lezers hier hebben ook vast wel mee gekregen dat ik al geruime tijd paleo eet. Sinds ik dat doe (en sinds ik de gluten uit mijn eetpatroon schrapte) zijn mijn darmen aanzienlijk opgeknapt. Het eetpatroon bevalt me goed, wel ‘kak’ ik af en toe in en eet te veel pure chocola om vervolgens te veel van het pad af te wijken. Het tijdschrift gaf me weer veel inspiratie en ik ging meteen weer strakker in paleostyle eten. Grappig genoeg merkte ik meteen een toename in energie dit keer, wat misschien ook te maken heeft met dat ik eens niet over mijn grenzen ging in de week ervoor, maar toch.

Medeblogger Marga las mijn review en bood mij een aantal paleoboeken aan die ze weg wilde doen. Lief! Twee dagen later kwam haar pakje binnen. Drie hartstikke mooie en als nieuw uitziende boeken vol informatie en inspiratie. Vooral het boek van Robb Wolf stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Helaas is onze bieb zeer behoudend en de meeste paleoboeken worden niet aangeschaft. Het boek ‘Oergondisch genieten’ bijvoorbeeld werd dan onlangs wel aangeschaft door de bieb en nu sta ik al weken op een wachtlijst. Dat schiet dus niet op. Als ik erover wil lezen, moet ik dus op andere manieren aan de boeken zien te komen. Ik was dus heel erg blij met het gulle gebaar van Marga.

De katten waren ook blij met het pakje. Marga heeft twee honden en die geuren werden duidelijk opgepikt, héél interessant vonden ze dat.

Over katten gesproken (kijk nou toch eens hoe vloeiend ik van het ene naar het andere onderwerp ga). ‘I have a cunning plan‘ – zoals Baldrick in mijn favoriete TV-serie Blackadder altijd zegt – om Dibbes en Gerrie meer aan elkaar te laten wennen. Gerrie is een gewoontekat en ligt vaak op dezelfde stoel aan tafel. Nu heb ik daar vlak bij twee kleine krukjes gezet, met een kleedje erover heen. Dat plekje is bovendien heerlijk warm want het staat bij een luchtrooster van onze hete luchtverwarming. Mijn inschatting was dat Dibbes gezien zijn egocentrische aard – nieuw plekje dus van mij, van MIJ! – niet zou kunnen weerstaan. En jawel, wat heerlijk toch als beesten zo voorspelbaar zijn:

Dus slapen de heren sindsdien uren vlak bij elkaar in de buurt, naar volle tevredenheid. Ik hoop dat dit ook gaat schelen op de moeilijke momenten, als ze elkaar bijvoorbeeld passeren in de keuken, op de trap of in de deuropening. Dat leidt nu nog vaak tot gemep maar wordt misschien zo wel minder.

Fijn weekend allemaal!

Tem je geest

~ MB ~ 13 reacties

De hele dag worden we gebombardeerd met prikkels. Door de reclame, je smartphone, je facebookaccount, je mail, je partner, je kinderen, je baas. En ook door je brein. Dat brein kakelt de hele tijd door: check je mail, pak wat lekkers, ga zitten, nee niet gaan zitten hang de was op, ik ben niet goed genoeg, mijn buik zit in de weg, wat kijkt die vrouw naar me, iedereen ziet wat een mislukking ik ben, ga eerder naar bed, nee naar de sportschool, ik heb trek in chocolade, check je mail zeg ik!

Herkenbaar? Vast? Iedereen heeft te maken met stemmetjes in het hoofd, al zullen ze bij de één luider klinken dan bij de ander. Sommige mensen weten van nature dat ‘zij niet de stemmetjes zijn’ en kunnen het gekakel negeren. Anderen beseffen dat niet en nemen voor waar aan wat ze horen en vallen zo ten prooi aan allerlei impulsen die ze wel willen veranderen maar hoe.

afbeelding gemaakt door Serge Seidlitz,
afkomstig uit ‘Tem je geest’,
hier geplaatst met toestemming van Ruby Wax,
waarvoor dank

Toen ik Ruby Wax een tijdje geleden bij ‘College Tour’ zag, ging ik rechtop zitten. Ik kende haar van haar tv-programma’s en vind haar heel leuk en grappig. Dat is ze nog steeds, maar ze is ook heel erg depressief. Ze stopte met TV-maken, zat een paar keer in een inrichting, leed aan ernstige depressies en wist dit ‘behapbaar’ te maken door mindfulness te gaan beoefenen. Bij ‘College tour’ vertelde ze over haar depressies, haar boek en ons fenomenale brein dat plastisch is.

Want dat is het goede nieuws: wij zijn helemaal niet de gevangene van ons brein, we kunnen het veranderen. Je kunt je gedrag aanpassen en zo nieuwe verbindingen aanleggen in je brein. Dat dit zo is, heb ik zelf ervaren doordat ik de behandeling van Ashok Gupta tegen ME volg. Zijn theorie kent dezelfde basis: ME is het gevolg van een overprikkeld zenuwstelsel met allerlei fysieke en neurologische problemen tot gevolg. Dit kan worden teruggedraaid door het doen van oefeningen uit de NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), meditaties en het beoefenen van mindfulness. Zo verander je delen van je brein.

Dit helpt echt. Ik knapte enorm op. En toen ik dacht dat ik het niet meer nodig had en stopte met de dagelijkse discipline van het aanleggen van nieuwe verkeerswegen in mijn brein, stortte ik weer in. Een ander neemt een pilletje om zijn aandoening onder de duim te houden, ik mediteer en doe aan mindfulness om mijn brein een beetje afgekoeld te houden. En ik weet nu dat ik dit moet blijven doen.

Ruby Wax ervaart zelf ook de voordelen van mindfulness maar – om zichzelf en de kritische lezer te overtuigen – somt ook een hele waslijst op van wetenschappelijk bewezen voordelen van mindfulness: mensen worden minder gevoelig voor pijn, het heeft een bewezen positief effect op het immuunsysteem en het concentratievermogen, het vertraagt de achteruitgang van HIV-patiënten, het gaat letterlijk veroudering tegen (omdat je meer van een bepaald enzym krijgt dat bevorderlijk is voor celdeling en helpt bij gezond ouder worden) en het helpt tegen stemmingswisselingen en depressies. En dan is dit nog maar een kleine opsomming, lees vooral het boek voor de rest.

Na mijn recente instortmoment (dat klinkt alsof het eventjes duurde maar we hebben het uiteindelijk over een periode van een paar maanden) greep ik mezelf bij de lurven en begon weer: mediteren, mindfulness, ademhalingsoefeningen, alle dagen meerdere keren per dag. En zie, ik knapte weer op.

Wat goed is voor mijn overprikkelde ME brein, is goed voor iedereen. Bijna iedereen heeft last van een opgejaagd gevoel in deze maatschappij. Natuurlijk zijn er mensen die een hekel hebben aan ‘luchtfietsen’ en vaag gedoe. Maar ten eerste is mindfulness dat dus niet, er staat een enorme wetenschappelijke bewijslast klaar om je te overtuigen dat het dat juist niet is, en ten tweede: wat is het alternatief? Natuurlijk kun je lekker gewoon wat gaan lummelen en luieren. Maar weet jij nog hoe dat moet? Lig je lekker in het gras wolkjes te tellen, schiet je ineens te binnen dat je nog een boek op de bus moet doen/een mail moet beantwoorden/bent vergeten je aan te melden voor ‘zeg t maar wat natuurlijk wel heel belangrijk is’. De meesten van ons voelen voortdurend impulsen en het is moeilijk daar weerstand aan te bieden en om de impulsen niet voor waar aan te nemen. Mindfulness leert je hoe je dat doet. Kun je daarna lekker gaan luieren.

Ruby Wax, Tem je geest. Gids voor geestelijk welzijn
ISBN 9789000334629 / € 19,99 (ook verkrijgbaar als E-book, dan € 15,99)

Terug in de tijd: Hemelvaart

~ MB ~ 13 reacties

Tijdens mijn laatste twee jaren op de middelbare school, kwam er een nieuwe leerlinge in onze klas. Ik keek mijn ogen uit, want wat een wereldwijze vrouw! Annette had humor, was heel gevat en straalde iets uit waardoor je graag bij haar in de buurt wilde zijn. Ik ging wel eens met haar stappen en gaf met haar en mijn vriendin Judith ons eindexamenfeest. Een paar weken later was Annette dood. Ze kwam om het leven toen ze met Judith en wat andere meiden op vakantie was naar Griekenland.

Als er iemand overlijdt, hakt dat er in. Voor mij was het een groot drama maar ook een vreemd drama. Ik kende Annette nog niet lang en niet heel goed maar ik kende mijn vriendin Judith wel heel goed en haar raakte ik (ook) kwijt. Ik zat vol emoties en verdriet zoals iedereen in de omgeving van Annette maar was niet bij machte dat te delen.  Wat niet meewerkte was dat onze ‘nieuwe levens’ meteen van start gingen na de crematie. Ik zat op 4-hoog achter in een klein kamertje in Amsterdam en ging Italiaans studeren en Judith ging in Baarn wonen. Onze levens liepen al snel uit elkaar.

Nu, meer dan 25 jaar later is er een prachtig boek verschenen – Hemelvaart– waarin Judith verslag doet van de laatste fatale vakantienacht waarin Annette om het leven kwam. Maar het is meer dan dat, ze onderzoekt ook hoe het toch kan dat de herinneringen aan het ongeluk bij de betrokkenen allemaal anders zijn. Judith stuurde me het boek op en ik heb het verslonden.

Dat het boek geschreven werd wist ik. Judith nam een tijd geleden contact met me op met het verzoek eens te praten over vroeger en ze vertelde me over haar plannen. Ik dook op zolder achter de schotten en vond mijn oude dagboeken uit die tijd en brieven die we elkaar hadden geschreven. Dat terug lezen, deed van alles terugkomen bij mij. We hadden een fijne middag in de tuin en er werd veel gesproken over hoe we 25 jaar geleden waren, hoe het doodgaan van iemand zo dichtbij je leven beïnvloedt, je leven dat nog niet eens is begonnen. Wie waren we toen en wat deed dat met ons?

Voor mij was die periode nadat ik het huis uitging de zwartste tijd uit mijn leven. Na Annette overleed mijn oma, mijn verkering ging uit en het broertje van mijn toenmalige verkering pleegde zelfmoord en dan heb ik nog niet eens alle doden genoemd. Mijn studie Italiaans was – dat zal niet verbazen met zoveel onrust – geen groot succes en ik zwierf maar wat door Amsterdam, las veel en probeerde te bevatten wat er allemaal gebeurde.

Hemelvaart is een prachtig boek. Vanaf de zijlijn heb ik alles zelf meegemaakt en ik heb altijd veel vragen gehad die ik niet kon of durfde te stellen, over Judith en over Annette. Het lezen was een reis terug in de de tijd. Judith beschrijft met veel liefde details van Annette, hoe ze rookte, hoe ze fietste, over haar eigen voeten struikelde.  Alles kwam weer naar boven drijven. Doordat Annette en de gebeurtenissen zo gedetailleerd maar wel met veel integriteit worden beschreven, heb ik bijna het gevoel Annette aan te kunnen raken.

Ook was het lezen erg pijnlijk. Het bracht me terug naar een tijd van verdriet en veel onmacht. Het bracht me ook terug naar Judith, toen mijn liefste vriendin. Ik kon haar al die jaren terug niet meer bereiken. Nu zoveel jaar later heeft dit mooie boek dat gat weten te overbruggen. Het boek is natuurlijk niet voor mij geschreven, maar zo voelt het wel. Het voelt als een prachtig cadeau, een eerbetoon aan een mooie, bijzondere, wilde meid van een vrouw die me heel erg lief is geweest.

Ook voor buitenstaanders zal dit een mooi boek zijn om te lezen. De thema’s van het boek zijn immers universeel: vriendschap, verlies en hoe je daar mee omgaat, onmacht, verliefdheid, schuldgevoelens. Dus: lees dit boek!

Hemelvaart. Op zoek naar een verloren vriendin
Judith Koelemeijer
Uitgeverij Atlas / ISBN 9789045021829