lezen·recensie

Review: De onschuld

Tracy Chevalier is een voor mij tot nu toe onbekende auteur. De hype rond ‘Meisje met de parel’ is mij niet ontgaan en ik wist ook wel dat ze historische romans schrijft maar op de één of andere manier kwam het er maar niet van. Volgens mij was het Ogma’s Mirjam die een tijd geleden iets schreef over ‘De onschuld’, ook van Tracy Chevalier en toen ik bij haar de woorden circus, Londen en 18e eeuw in één zin las, rende ik als het ware meteen naar de bieb toe. Dat moest ik lezen! Dus las ik het en nu wil ik alles van Chevalier lezen.

De familie van Jem Kellaway laadt na een groot verlies in het gezin hun boedel op een kar en vertrekt naar Londen. De vader van Jem kan daar aan de slag als stoelenmaker en timmerman voor Philip Astley, de eigenaar van een groot circus. De overgang van het rustige dorpje waar ze woonden naar het grote Londen is groot. Al snel leert Jem Maggie kennen, in alles zijn tegenpool, ze is wereldwijs, brutaal, heel ondernemend en de twee kinderen, bijna pubers, raken bevriend met elkaar én met de buurman van Jem, de dichter William Blake.

De familie Kellaway vindt langzaam haar weg in de nieuwe leefomgeving maar de revolutie in Frankrijk laat ook zijn sporen na in Engeland. Verhoudingen worden op scherp gezet en mensen worden gedwongen loyaliteitsverklaringen aan de koning te tekenen. De stemming wordt steeds grimmiger en grijpt in op het dagelijks leven van Jem en Maggie.

Wat grote indruk maakte was de geweldige sfeerbeschrijving van het dagelijks leven en de leefomgeving van de mensen. Maggie werkt in de mosterdfabriek en is na een dag werken geel van de mosterd en snuit bloed. De straten van Londen zijn op koude dagen altijd mistig, niet zozeer door het weer maar door de walm van de kolen die verstookt worden en de ogen van de mensen zijn om die reden rood en betraand. De wereld is grauw en ellendig en het circus van Philip Astley biedt mensen de broodnodige afleiding.

Mooi, heel mooi.

Tracy Chevalier
De onschuld

382 pagina’s

lezen

Review: De verloren familie

De Duits joodse Peter Rashkin overleeft als enige van zijn gezin de Tweede Wereldoorlog en de concentratiekampen. Hij emigreert na de bevrijding naar Amerika, waar hij familie heeft wonen en probeert daar een leven op te bouwen, maar wordt voortdurend achtervolgd door de schimmen uit het verleden.

Hoewel hij op zo het eerste oog heel succesvol is, hij heeft een goed lopend restaurant, is hij niet in staat echt te leven en contact te maken met anderen. Desondanks trouwt hij met June, samen krijgen ze een dochter. Zijn verleden hangt als een donkere wolk boven het huwelijk want wie kan concurreren met een dode vrouw en twee schattige dode dochtertjes? June niet.

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel is geschreven vanuit het perspectief van Peter, in de andere delen voeren June en de dochter het woord en zien we hoe de oorlog doorwerkt in het huwelijk van Peter en June en het leven van hun dochter beïnvloedt. Die opzet vind ik een beetje jammer want ik vind Peter véél boeiender en de delen van zijn Amerikaanse vrouw en dochter grijpen me een stuk minder aan.

Desalniettemin vind ik ‘De verloren familie’ een mooi boek over liefde, oorlog en loslaten. Het biedt ook een interessante kijk op het naoorlogse Amerika, waar de maatschappij razendsnel verandert. Ondanks het zware onderwerp, voelt het niet zwaar. Aanrader.

Jenna Blum
De verloren familie
368 pagina’s

lezen

Review: Wat het hart verwoest

Al jaren ben ik een groot fan van John Boyne. Zijn boek ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ (ook verfilmd) is wereldberoemd, mooi en hartverscheurend. Ik vond zijn boeken ‘De scheepsjongen’, ‘Het winterpaleis’ en ‘De grote stilte’ minstens zo mooi. Tegenvallers waren er ook, ‘De jongen op de berg’ vond ik saai en langdradig ook al was het een heel dun boekje.

‘Wat het hart verwoest’ is zijn nieuwste roman. Een heftig verhaal over Cyril Avery die in de jaren 50 in Ierland wordt geboren als de bastaard van een ongetrouwd meisje. Dát is al een vloek want bijna een doodzonde in het Ierland van die tijd maar dat hij homoseksueel is, iets wat hij gaandeweg ontdekt nadat hij de charismatische Julian leert kennen, is zo mogelijk een nóg ergere doodzonde en bovendien strafbaar dus iets wat niet onderzocht en in het openbaar beleefd kan worden.

Cyril groeit op bij nogal kille adoptieouders die elke gelegenheid gebruiken om duidelijk te maken dat hij geen bloedverwant is. Bij zijn vriend Julian vindt hij wel warmte en vriendschap maar geen liefde dus zoekt hij dat elders. In het naoorlogse Ierland is geen ruimte voor ‘afwijkingen’. Hij zoekt liefde maar vindt alleen sex, veel ranzige sex in steegjes, bosjes en bioscopen. Homoseksuele liefde kan niet worden geuit anders dan in het geniep. Als hij 25 is heeft hij honderden sexpartners gehad maar hij kent niemands naam, laat staan dat iemand hem vol liefde heeft aangekeken tijdens de sex.

Het boek biedt een inkijk in bepaalde perioden van zijn leven en de keuzes die hij maakt. Zijn geaardheid en het feit dat daar een straf op staat, dwingt hem tot het bedriegen van mensen van wie hij houdt, iets wat hem op latere leeftijd steeds meer opbreekt. Hij wendt zich zelfs in wanhoop tot artsen en priesters maar dat helpt natuurlijk geen mallemoer. Homoseksualiteit bestaat officieel niet in het Ierland van de jaren 60.

“Er zijn in de hele wereld homoseksuelen. Engeland heeft er veel. Frankrijk zit er vol van. En ik ben nog nooit in Amerika geweest maar ik neem aan dat er ook daar meer dan genoeg zijn. Ik zou niet denken dat het veel voorkomt in Rusland of Australië, maar ze hebben waarschijnlijk als compensatie wel iets ander weerzinwekkends. Hoe dan ook onthoud: er zijn geen homoseksuelen in Ierland. Misschien heb je in je hoofd gezet dat je er een bent, maar je hebt gewoon ongelijk, zo simpel is dat. Je hebt ongelijk.”

Zijn zoektocht naar een eigen leven brengt hem naar Amsterdam en New York waar hij probeert een waarachtig leven te leiden zonder leugens.

Een prachtig vaak beklemmend boek met soms hilarische fragmenten over iemand die ondanks de minachting voor ‘zijn soort’ toch zoekt naar zijn eigen weg in het leven. Soms kon ik Cyril wel door elkaar rammelen, zo passief en lamgeslagen is hij, met al zijn zelfhaat. Maar zo is hij wel gemaakt door de omstandigheden. Absolute aanrader.

John Boyne
Wat het hart verwoest
608 pagina’s

lezen

Review: Moeder van glas

Een tijdje geleden kreeg ik ‘Moeder van glas’ cadeau, het boek dat journalist Roos Schlikker over haar bipolaire moeder Emma schreef. Zelden zo’n mooie liefdesverklaring van een dochter aan haar overleden moeder gelezen. Niet dat al die liefde die ook zo overduidelijk tijdens het leven van haar moeder aanwezig was, iets van het lijden van Emma wist te verzachten. Laat staan dat professionals ook maar iets wisten te doen.

De moeder van Roos kwam op een hele lullige manier aan haar einde, een val van de trap maakte een eind aan een leven vol helse momenten. Emma werd pas laat gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis en het afstemmen met de juiste medicatie lukte niet of nauwelijks. Voor die diagnose leidde Emma jarenlang een leven van perfectionisme om de barsten die ze in zichzelf voelde, niet te laten zien aan de buitenwereld.

Een dappere ridder maar breekbaar als glas

Na het overlijden van haar moeder duikt Roos in haar herinneringen en in de dagboekfragmenten van haar moeder in een poging de vrouw die zo lang de schijn wist op te houden, beter te leren kennen.  Bijzonder pijnlijk om te lezen want wat een eenzaamheid, kracht en liefde tegelijk.

Ik kan niet goed duidelijk maken wat dit boek bij mij teweeg bracht, het raakte me enorm. Het is prachtig geschreven, héél indringend, zeker ook door de handgeschreven briefjes van de moeder die door het hele boek heen staan die eens te meer duidelijk maken hoe verschrikkelijk het lijden kan zijn als je moet leven met een bipolaire stoornis.

Ergens in het boek omschrijft Roos haar moeder als ‘een dappere ridder maar breekbaar als glas’. En zo is het, prachtig verwoord. ‘Moeder van glas’ is een mooi portret van een dochter over haar moeder, een schrijnend verhaal over bipolariteit en een indringende schets van hoe het is voor een dochter te leven met een chronisch ziek familielid.

lezen

Leesvoer

De afgelopen tijd las ik een aantal boeken die ik jullie niet wil ontzeggen, zó mooi en sprookjesachtig. Allemaal in het fantasygenre dus als je daar een hekel aan hebt, kun je nu stoppen met lezen. En dat scheelt vast weer in de overvolle dag die je voor je hebt liggen. Óf je laat je verrassen en rent na het lezen van dit blog naar de bieb. Dát kan natuurlijk ook.

Ik kreeg van een bloglezeres bijna alle delen van een serie opgestuurd, er zijn 15 delen en ik heb er nu geloof ik 10. Eerst had ze er 6 gevonden en naar mij opgestuurd en een paar maanden later meldde zij dat ze er weer een aantal heeft gevonden. Bij haar in de flat is het blijkbaar de gewoonte dat bewoners boeken voor elkaar achterlaten op een tafel en dat die meegenomen kunnen worden.

Super tof dus. Deze serie kende ik alleen van naam maar was wel benieuwd. Het Rad des Tijds  van Robert Jordan schijnt één van de best verkochte fantasyreeksen ooit te zijn. Er valt niet fatsoenlijk in een artikel uit te leggen waar de serie over gaat dus doe ik dat maar niet en stip alleen wat dingen aan. Het is een verhaal over de strijd tussen goed en kwaad en het wachten op ‘de herrezen draak’ die de wereld moet redden. Uitgangspunt is een groep vrienden uit een klein dorpje met boerenjongen Rand Althor als middelpunt. Magie, vreemde wezens, een ingewikkelde verhaallijn, veel personages en een mengeling van mythologie, fantasy, elementen van bekende middeleeuwse sagen  maar ook thema’s als vriendschap en trouw. Heerlijk om te lezen! Ik ben inmiddels in deel 4 dus heb nog heel veel te gaan.

Hier een overzicht van alle boeken in deze reeks:  Het rad des tijds

Van vriendin D. (die van driepotige kat Droppie) leende ik Lycidas en Lilith van Christoph Marzi. Volgens mij is dit een jeugdboek of in ieder geval een young adult boek. Gezien de best ingewikkelde verhaallijn en vele personages en gruwelijkheden die er gebeuren, lijkt het me alleen meer geschikt voor volwassenen.
Ook deze serie valt niet makkelijk uit te leggen. Deze boeken lezen betekent dat je een wereld in stapt vol pratende ratten, engelen die zingen, dwaallichten, alchemisten, weerwolven en bestaande historische personages als Jack the Ripper. En een stad onder de stad, met poorten naar de hel en dood. Lekker opwekkend. Werkelijk de complete mythologie, literatuur, muziek worden hier verweven tot een sprookjesachtig verhaal over twee kleine weesmeisjes Emily en Aurora die op zoek zijn naar hun roots en die dat doen met de hulp van alchemist Wittgenstein en de elf Mauritus Melkwit.

Ook dit is weer een strijd tussen goed en kwaad, waarbij wie goed en wie kwaad vertegenwoordigt soms onduidelijk is. Niet eenvoudig te lezen door de vele personages en wendingen, wel adembenemend mooi en fijn. Het deed mij denken aan de Noorderlichttrilogie van Philip Pullman.

Meer weten: Christoph Marzi

Om maar in één adem door te gaan met Philip Pulmann: zijn Noorderlichttrilogie las ik een aantal jaar geleden en was diep geraakt. Ook dit is een kinderboek maar heel geschikt voor volwassenen met een grote fantasie. Het gaat over het meisje Lyra dat haar ouders niet kent. Opgegroeid op de universiteitscampus van Oxford, gaat zij op onderzoek uit als haar vriend Roger vermist wordt. Ze ontdekt dat er nog meer kinderen worden vermist en dat er waarschijnlijk vreemde experimenten met die kinderen worden uitgevoerd. Met behulp van een vreemd instrument, een alethiomether, moet ze de waarheid zien te achterhalen en de kinderen opsporen.

Afgelopen jaar kwam er een lang verwacht nieuw (afzonderlijk te lezen) deel uit, Het boek van Stof  dat zich afspeelt vlak na de geboorte van Lyra en met Malcolm Polstead als hoofdpersoon. Deze 11-jarige jongen ontdekt dat er een kleine baby’tje, Lyra,  wordt verborgen in het nonnenklooster vlak bij zijn huis en dat wel heel veel mensen in dit meisje zijn geïnteresseerd. Malcolm die een zeer levendige fantasie heeft en erg nieuwsgierig is, probeert uit te zoeken wat er aan de hand is en voor hij het weet wordt hij achtervolgd door allemaal lieden die zijn leven compleet op zijn kop zetten.

De verhaallijn lijkt wat kinderlijk zoals ik het opschrijf maar niets is minder waar. Ook dit is sprookjesachtig en meeslepend. Wat mij bijzonder raakt in deze reeks is dat alle mensen in deze wereld een daemon hebben. Mens en daemon zijn één. De daemon is een soort ziel die buiten de mens leeft maar wel onderdeel van de mens is en elk mens heeft zijn eigen daemon, die  altijd de vorm van een dier aan neemt. In de kindertijd wisselt de daemon voortdurend van gedaante al naar gelang de stemming of situatie. Pas bij het volwassen worden wordt een keuze gemaakt voor een definitieve diergedaante, eentje die past bij het karakter van de mens.

Mens en daemon kunnen niet zonder elkaar en kunnen ook niet fysiek van elkaar worden gescheiden omdat er een onzichtbaar draadje is wat hun verbindt. Natuurlijk heel symbolisch allemaal, maar ik vind het prachtig.

Van de Noorderlichttrilogie en het Boek van Stof weet ik dat mensen het óf geweldig vinden óf helemaal niets. De Noorderlichttrilogie is verkrijgbaar in één uitgave. Maar de drie delen zijn ook afzonderlijk verschenen: Het Gouden Kompas, Het Listige Mes en Amberkleurige Kijker.

Last but not least: al heel lang stond er op mijn te lezen lijst de Tearlingtrilogie van Erika Johansen. Een reeks die ik voorbij zag komen in de lijst met nieuwe boeken van mijn bieb, maar waarvan ik eigenlijk geen flauw idee had waarover het ging, laat staan of het de moeite waard was. Maar waarvan wel iemand ooit – ik weet niet meer wie- had gezegd dat het mooi was. Toen ik een recensie las bij Ogma waar de woorden bingereading in voorkwamen, niet kunnen slapen en niet kunnen stoppen met lezen was dat natuurlijk een teken dat niet genegeerd kon worden.

Dus op naar de bieb, boeken van de plank geplukt en inderdaad verslavend. Het gaat over Kelsea die opgroeit bij een ouder echtpaar en op haar 19e verjaardag wordt weg gehaald door gardisten om haar naar het paleis te brengen. Ze blijkt troonopvolger te zijn en haar troon te moeten opeisen. Natuurlijk willen een heleboel mensen dat zij dat niet doet, haar vijanden zijn talrijk, de gevaren eveneens.

Het verhaal kent meerdere lagen. Grappig genoeg denk je fantasy te lezen en doet de wereld in het boek middeleeuws aan maar gaandeweg stap je toch in andere tijden en werelden.

Meer zeg ik niet, het lijkt me meer dan voldoende om nu allemaal naar de bieb te rennen en je tas vol te laden met deze tips waarmee je zeker de zomer doorkomt.

Hebben jullie nog fantasytips?

Geen categorie·lezen·recensie

Zaterdag: wind, boeken en een hondje

Het is echt Sint Maarten weer, onstuimig, nat, winderig. Als kind liep ik ook altijd in de storm en regen met een lampion die na 4 stappen lopen uit elkaar viel van het vocht en nu, al die jaren later, is dat nog steeds zo. Niet meer mijn lampion maar die van kleine verkleumde kindjes die me vanavond gaan toezingen. Deze week was ook de eerste week dat we weer regelmatig de verwarming hebben aangezet. Wel rijkelijk laat, normaal is dat zo half oktober al het geval dus ik ben benieuwd of we iets gaan merken als we de afrekening krijgen.

Deze week sloeg ik weer mijn slag. Onlangs kocht ik via Marktplaats de Boeken van de Zieners. Een trilogie van Robin Hobb. Al vanaf het moment dat ik de hele serie uit had gelezen vorig jaar, wilde ik deze boeken hebben. Zou ik alle boeken willen verzamelen (alles van Fitz en de Nar, maar ook de boeken over de Levende Schepen en de Draken) dan kom ik op geloof ik 16 boeken. Dat is me wat te gortig maar ik wil wel alle boeken over de 6 Hertogdommen hebben (De boeken van de Zieners, de boeken van de Nar en de boeken van Fitz en de Nar). Heb je het evengoed over 9 delen.

Waar het over gaat vertel ik niet want dat is a) niet in een alinea uit te leggen en b) op boekenblog Ogma is (terecht) veel gejubeld over deze serie. Zelfs de hond van Tineke’s Ogma werd naar één van de hoofdpersonen genoemd. Zij heeft een stuk geschreven op Ogma met de titel: Fitz voor beginners en daarin staat alles wat je moet weten om te beginnen

Vreemd genoeg was ik nooit een grote fantasyliefhebber (inmiddels wel) maar de schrijfstijl van Hobb is zo dat je het verslindt, al die vuistdikke pillen voor lief neemt en er doorheen vliegt.

Hebben dus. Vooral de eerste serie is moeilijk te krijgen in Nederlandse vertaling.  Het eerste deel is uit 1995. Er zijn veel herdrukken geweest maar heel lang was deze trilogie niet nieuw verkrijgbaar en moest je het hebben van tweedehands aanbod. Sinds ik dat in de gaten hield, verschoot ik af en toe van kleur van de gevraagde prijzen. Soms werd er €120 gevraagd voor de eerste trilogie. Dan heb je weliswaar een hardcover editie maar toch!

Dus besloot ik te sparen voor de paperback jubileumuitgave die begin november zou uitkomen. €75 voor drie dikke boeken, dat vind ik acceptabel. Ik besloot toch nog een keer te kijken op Marktplaats en vond ze daar in hardcover voor €60.  Als een kind zo blij!

De verwachting dat het weer maanden zou duren voor ik weer een goede deal voorbij zou zien komen bleek niet te kloppen want ik vond De boeken van de Nar deze week tweedehands via Bol. Via drie verschillende kopers voor in totaal €53. Eerder die week had ik met iemand op Marktplaats onderhandeld die per se €75 wenste te ontvangen voor de trilogie en mijn bod van €50 onrealistisch vond. Dan niet hoor. Dat het toch kan bewees ik een dag later (nou ja, met een afwijking van €3). De gekochte delen werden binnen een dag afgeleverd en staan nu in de kast te pronken. Maar goed dat ik de afgelopen jaren zo heb opgeruimd, er is weer ruimte.

Herlezen dus. Maar eerst moet ik me door de bijna 1280 pagina’s heen werken van ‘Het achtste leven (voor Brilka) van Nina Haratischwili, een tip van Mirjams Ogma (lees hier de recensie). Een prachtig boek over het leven van een familie in Georgië tussen 1900 en nu. Nogal overweldigend doordat alles er in zit: politiek, oorlog, liefde, chocola. Ik ben er nog niet doorheen (zit op de helft) maar kan nu al vertellen dat dit een aanrader is. Ik lees de papieren versie en dat is nogal een gewicht dus als je het lezen wilt en je ziet kans het in een e-bookversie te pakken te krijgen, dan moet je dat zeker doen. Aan de andere kant, dit is lezen en gewichtheffen in één, dat heeft ook zijn voordelen.

 

Om toch even bij boeken te blijven nu ik zo lekker op dreef ben: Anna Boom is overleden, de hoofdpersoon uit de biografie die Judith Koelemeijer over haar schreef. Anna was een zeer opmerkelijke vrouw die de conventies van haar tijd ver vooruit was.  In het boek wordt het leven van Anna ontraadseld, ze ging tijdens de oorlog naar Boedapest, sloot zich bij het verzet aan, werkte in een ondergronds ziekenhuis, vermoordde een Rus toen deze een kind verkrachtte, had verschillende liefdes maar vond pas op latere leeftijd het echte geluk.  Ze is 97 jaar geworden.  Judith Koelemeijer schreef op haar Facebook pagina dat Anna tot het laatste moment genoot van haar hondje Sophie. Waarop ik me natuurlijk onmiddellijk druk begon te maken – wáár is Sophie nu? – maar ik kreeg gelukkig antwoord op mijn vraag en de hond is ondergebracht bij een goede vriendin die haar al vaker uitliet. Ja, dáár maak ik me nu druk om mensen. 😉

Fijn weekend allemaal!

lezen

Dag Donald Duck, hoi National Geographic

Toen S. zijn A-diploma haalde, kreeg hij van Oma een abonnement op de Donald Duck. Dat is nu 9 jaar geleden. Jaar na jaar verlengde ze dit in de wetenschap dat het blad verslonden werd. Op donderdagmiddag wordt het bezorgd en het was nog net niet zo dat S. op de deurmat ging klaar liggen om het uit de handen van de postbode te rukken. Maar vaak was het wel zo dat hij het blad meteen zodra hij het zag uit de bus haalde en ging lezen. Hij had een tijd ook een abonnement op de Donald Duck Extra, dat hij betaalde van zijn zakgeld. Dat werd na twee jaar opgezegd omdat hij het aantal pagina’s van het blad niet in verhouding vond met wat hij er voor betaalde (ja ja, kritische consument, kind van zijn moeder).

De afgelopen twee jaren jaar viel het me op dat ik telkens degene was die de Donald Duck van de deurmat pakte. Op mijn vraag of het niet tijd werd het abonnement op te zeggen werd echter zeer heftig gereageerd, nee, hij kon écht nog niet zonder. Maar sinds een jaartje is het blad soms al twee dagen in huis voordat het gelezen wordt. Soms leg ik het wat in het zicht, bijvoorbeeld op de trap en neemt hij  het mee naar boven. Toen ik op zijn kamer een ongelezen Donald Duck vond van weken oud, nog met het cellofaanfolie erom heen, stelde ik de vraag opnieuw. Wordt het geen tijd afscheid te nemen? Het abonnement loopt tot juli en in geval van opzegging moeten we dat wel snel doorgeven.

Nu ging hij wel overstag. Hij vindt het blad nog wel leuk maar ziet na 9 jaar ook dat sommige verhalen telkens terugkeren. Hij wordt ook wat ouder natuurlijk (alhoewel ik ook volwassenen ken die het met veel plezier lezen). Oma werd geïnformeerd en zei meteen dat de Donald Duck wat haar betreft mocht worden ingeruild voor een ander blad, hadden we suggesties?

Nu heeft S. jaren geleden toen hij nog op de lagere school zat een keer een promotie-exemplaar van de National Geographic Junior gekregen, wat hij erg leuk vond. De onderwerpen in dit blad vindt hij interessant. Veel verhalen over landen en diersoorten, geologie, ongerepte gebieden, steensoorten, klimaat en duurzaamheid maar wel gegoten in een makkelijk leesbaar format.

Op de proef kochten we laatst een gewone National Geographic en dat beviel. Oma vond het ook een prima idee en vorige week viel de eerste op de mat. Wél wat meer uren leesvoer dan de Donald Duck maar net zo blij ontvangen. Niet alleen door S. trouwens want M. en ik lezen het ook heel graag.

lezen·recensie

Lezen: Judas

judas

Hoewel ik dol ben op thrillerboeken  en misdaadseries  sla ik misdaadartikelen in de krant meestal over. En tv-programma’s zoals van Peter R. de Vries kijk ik ook niet. Het interesseert me matig. In de wereld van de misdaad lichten mensen andere mensen op en krijgen misdadigers onderling vaak ruzie. Wat kan leiden tot een schietpartij waarbij A. iemand inhuurt om C. neer te laten knallen en dan B. de schuld geeft. Dat heeft veel impact als je het van vlakbij meemaakt maar is voor mij een ver-van-mijn-bed-show.

Eén aspect  hiervan vind ik wel heel interessant en dat is de psyche van een crimineel. Dus toen ik het boek Judas in handen kreeg  dat vanuit het perspectief van de zus van Willem Holleeder is geschreven, zette ik me over mijn desinteresse heen en las het.

In Judas laat Astrid Holleeder zien hoe haar broer Willem zijn misdaden plant en uitvoert en wat voor impact dit heeft op de wereld om hem heen. Het boek begint met zijn vrijlating in 2012 en de verbijstering die Astrid voelt als ze ontdekt dat het publiek hem omarmt alsof hij een beroemdheid is. Zijn optredens in de media maken van hem een ‘knuffelcrimineel’ en dat imago staat in scherp contract met de tiran die de man voor zijn omgeving is.

Vandaar uit gaat het boek verder, we lezen hoe zij zich stap voor stap los maakt van Willem omdat ze geen moment rust kent, zich altijd bedreigd voelt en haar leven – en dat van zus Sonja – 24 uur per dag gedicteerd wordt door wat Willem eist. Ze fungeert als klankbord, vertrouwenspersoon, raadgever en bemiddelaar en nee zeggen is er niet bij vanwege de dreigende gevolgen. Uiteindelijk leggen Astrid, Sonja en Sandra Klepper, de ex-vriendin van Willem, in het geheim verklaringen af bij de politie over de betrokkenheid van Willem bij  5 onderwereldmoorden, omdat ze niet langer hun leven willen leven op de manier zoals dat gaat in de buurt van Willem.

Die stap is enorm en met mogelijk grote gevolgen. In het diepste geheim voert Astrid gesprekken met mensen bij de politie, voortdurend bang dat Willem erachter komt omdat hij mollen bij de politie zegt te hebben.  Dit alles wordt afgewisseld met veel herinneringen aan hun gezamenlijke jeugd in de Jordaan, waarbij al snel duidelijk wordt dat de vader van het gezin een alcoholist was en ook een tiran.

De aanvankelijke verbondenheid en kameraadschap tussen de kinderen van het gezin, wordt langzaam in de kiem gesmoord door het steeds meer criminele en agressieve gedrag van broer Willem. Als Willem en zijn vriend Cor van Hout – later door hem vermoord- , biermagnaat Heineken en zijn chauffeur Doderer ontvoeren is de wereld daarna definitief anders.  Niet alleen voor de ontvoerders Willem en Cor of natuurlijk de slachtoffers maar vooral ook voor hun omgeving. Zoals Astrid schrijft, zij heeft niemand ontvoerd, maar door de naam Holleeder kleeft er een smet aan haar die nooit meer weg gaat en alles heeft beïnvloed, van relaties en keuzes tot mogelijkheden op het gebied van werk. Het voelt als een gijzeling en dat gevoel en de bijbehorende angst escaleert na de moord op Cor van Hout. De twee zussen zijn bang de volgende te zijn op de zwarte lijst van Willem.

Ik vond het een indrukwekkend boek. Geen makkelijk leesbaar boek. Het is bij vlagen erg rommelig en nogal van de hak op de tak. Ik vind het niet goed geschreven, Astrid heeft weliswaar een heftig verhaal te vertellen maar schrijven is duidelijk niet haar vak. Het is onbegrijpelijk dat de uitgeverij hier niet een ervaren redacteur of coauteur op heeft gezet die had kunnen helpen de tekst leesbaarder te maken. Want ik stel me voor dat best veel mensen zijn afgehaakt tijdens het lezen en dat is zonde, ze heeft echt wel iets te vertellen.

Ik denk wel dat het leven in zijn omgeving ook zo was, rommelig en van de hak op de tak en dat illustreert het wel goed. Er komt een enorme hoeveelheid namen voorbij en fragmenten uit stiekem opgenomen gesprekken tussen Willem en Astrid ‘wie wie heeft gedaan en waarom’ en omdat ik meestal de nieuwsberichten in de krant daarover heb genegeerd vond ik het soms bij vlagen niet te volgen.

Het boek is wel een geweldige illustratie hoe een chronische manipulator het leven van zijn omgeving verziekt door het uitoefenen van een constante terreur. Elk probleem weet hij zo te verdraaien dat het vooral het probleem van de ander wordt. Zo heeft Willem geld nodig en denkt hij dat zus Sonja over veel geld beschikt. Haar geld is in zijn beleving geld waar hij recht op heeft. Dat zij hem dat geld niet zomaar uit vrije wil geeft, is een belediging van Sonja aan hem en met gevolgen. Zij ontzegt hem dat geld! Zus Astrid wordt door hem telkens weer op pad gestuurd om dreigementen aan Sonja over te brengen, die steeds banger wordt omdat ze voor haar leven vreest.

Astrid Holleeder vind ik een dappere vrouw en ik vind het onvoorstelbaar wat zij heeft bereikt ondanks haar broer. Ze heeft jaren gewerkt als strafrechtadvocaat maar kan haar beroep niet meer uitoefenen nu bekend is geworden dat zij met de politie heeft gepraat.  Deze vrouw vreest voor haar leven maar komt daar toch mee naar buiten. Om met hem af te rekenen wellicht, om de wereld duidelijk te maken wat voor psychopaat hij is en als testament zoals zij zelf zegt, omdat zij ervan uit gaat niet lang meer te leven.

Ik hoop voor haar dat ze 100 jaar wordt en met de opbrengst van dit boek (al meer dan 385.000 exemplaren verkocht) ergens riant en veilig mag gaan leven zonder tiran die dicteert wat mag en niet mag.

Judas. Een familiekroniek

  • auteur: Astrid Holleeder
  • Uitgeverij Lebowski
  • 576 pagina’s
  • ISBN  9789048825028
  • ook verkrijgbaar als e-boek

 

 

lezen

Lezen en boeken en e-readers

Mijn e-readerprobleem is opgelost! Hoewel de problemen tussen Windows 10 en Kobo e-readers inmiddels blijkbaar tot het verleden behoren, wist ik dat niet toen ik een vervanging zocht. Omdat ik in het verleden goede ervaringen had met de Sony prs t3 ging ik daar naar op zoek, op Marktplaats. Want die Sony e-readers zijn echt fijn. Ze worden om onbegrijpelijke redenen helaas niet meer geproduceerd maar zijn makkelijk in het gebruik. Hebben een veegmogelijkheid maar ook vaste knoppen. En je kunt er echt weken op lezen zonder dat het ding leeg raakt. Dat is wel iets anders dan de Kobo e-reader die ik had, die was na een dag lezen al weer leeg. Op zich geen ramp maar wel onhandig als je bijvoorbeeld een dagje naar het strand gaat.

Via Marktplaats zocht en vond ik de door mij begeerde Sony e-reader, die nog nieuw was ook. Een zaak in electronica apparatuur deed een magazijnopruiming en dit was een vitrinemodel geweest en verder nooit gebruikt. Ik ben er helemaal blij mee. Hoewel ik ook graag fysieke boeken lees, vind ik een e-reader in bed ideaal. Lekker op mijn zij liggen lezen met een echt boek gaat niet fijn maar met een e-reader wel. Ik lees dus vaak twee boeken tegelijk: een overdag en een e-book voor in bed voor het slapen gaan. Tenzij één van de twee boeken te spannend is om weg te leggen, dan wijk ik hiervan af.

Gisteren stuurde Bol.com trouwens via het contactformulier op mijn blog een bericht naar mij. Ze hadden mijn blogjes over de falende kobo-reader gelezen. Wat uit dat contact voortkwam, lezen jullie binnenkort hier.

Over naar boeken en lezen! Wat las ik de afgelopen tijd?

Ik las de nieuwste Elisabeth George, deel zoveel in de inspecteur Lynley-serie: Dag des oordeels. In deze serie wordt telkens een misdaad opgelost door het duo Linley en Havers die zich steeds meer ontwikkelen naarmate de serie vordert. Lynley is de beschaafde aristocraat die niet hoeft te werken maar dat wel doet, als inspecteur bij Scotland Yard. Havers is zijn slonzige assistente die rebels is en dingen op haar eigen manier aanpakt, waardoor ze continu in de problemen komt met haar meerderen. Problemen die Lynley moet oplossen door haar de hand boven het hoofd te houden. Verder is er een liefdeslijn waar ik niet op ingaan zal gaan wegens spoilers als je net bij deel 1 wil gaan beginnen.

Nou dat was in een notendop de achtergrond van deze serie. Het nieuwste boek gaat verder met de bekende thema’s terwijl de dood van twee personen wordt onderzocht, de zelfmoord van een jonge man en de dood van een bekende feministische schrijver.

Ik vond het allemaal iets minder dit keer. Maar dit kan ook aan mij liggen, een zekere Lynley-moeheid heb ik wel na 19 delen in deze serie. Maar, het is op zich wel weer fijn geschreven leesvoer, het leest vlot weg en hoewel niet heel erg spannend, is het wel een goed tijdverdrijf. Voor Lynley-fans is het toch een aanrader als je net als ik gewoon de serie volgt. Ben je een Lynley-maagd dan raad ik je aan om bij het eerste boek (‘Totdat de dood ons scheidt‘) te beginnen en ben – je afhankelijk van je leessnelheid – de komende maanden lekker onder de pannen.

Een andere auteur van wie ik ook vrijwel alles wel lees is Lisa Gardner. Net als Elisabeth George een thriller schrijfster. Haar nieuwste boek ‘Tot op de bodem‘ is het derde boek waarin Tessa Leoni één van de hoofdrollen speelt. Naast het drama dat moet worden opgelost – Nicole Frank overleeft een auto-ongeluk en blijft roepen om Vero, een klein meisje dat echter niet wordt gevonden en in het niets lijkt te zijn opgelost – gaat het over de ontluikende relatie tussen Tessa Leoni en Inspecteur Wyatt.

De zoektocht naar Vero vangt aan maar gaandeweg ontstaat er twijfel of ze überhaupt wel bestaat of dat Nicole haar verzonnen heeft, dan wel ze niet allemaal op een rijtje heeft. Het boek leest makkelijk weg maar ik vond de hele verhaallijn erg ongeloofwaardig en vooral erg warrig door de vele flashbacks. Ik vind het geen aanrader.

Vandaag las ik  ‘Het kleine paradijs’ uit, van Victoria Hislop. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van Griekenland vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog tot nu. Omdat ik eigenlijk weinig tot niets weet van de recente Griekse geschiedenis, vind ik het geen eenvoudig boek om te lezen. Historische personages die worden genoemd zeggen me weinig en daarom moet ik soms een bladzijde eens overlezen of terugbladeren om het echt goed te kunnen volgen. Maar het verhaal is schitterend, geschreven vanuit het perspectief van Dimitri, een jongen uit een rijk milieu en Katerina, een meisje dat uit haar dorp Smyrna in Turkije wordt verdreven naar Griekenland en daar als vluchtelinge haar leven weer opbouwt. Tijdens de vlucht raakt ze haar moeder kwijt – in de chaos om bij de boot te komen – en sluit ze zich bij Eugenia aan, een vrouw met twee dochters in de leeftijd van Katerina, op dat moment 6 jaar.

Veel aandacht gaat uit naar de conflicten tussen Turkije en Griekenland aan het eind van WO1 die onder meer een gigantische bevolkingsuitwisseling tussen de twee landen op gang bracht. Moslims werden naar Turkije gestuurd in ruil voor Christenen die naar Griekenland gedwongen werden te verhuizen. Iets waar ik niet van op de hoogte was.

Na de Eerste Wereldoorlog gaat het leven weer verder maar is er een constante dreiging, door hongersnood, agressie van Italie en Duitsland en de erop volgende Wereldoorlog, de jodenvervolging en het verzet van de communisten tegen de bezetter, de conflicten na de oorlog tussen de communisten en de gevestigde orde en de voormalige collaborateurs die alleen maar beter werden van de oorlog, de militaire coup na de oorlog. Dit en nog veel meer komt allemaal voorbij gezien door de ogen van Dimitri en Katerina die hun levensverhaal aan hun kleinzoon vertellen, als hij vanuit Engeland bij hen op bezoek is. Heftig verhaal, mooi geschreven en een echte aanrader.

De volgende op mijn te lezen stapel is ‘Ik heet geen Miriam‘, van Majgull Axelsson. Ook van haar las ik meerdere boeken. Dit boek gaat over een Roma-vrouw die om te overleven in de oolog een andere identiteit aan heeft genomen. Als 85-jarige overlevende van de holocaust blikt zij terug op haar verleden.

Vanavond begin ik – eindelijk – met ‘Pogingen iets van het leven te maken‘ van Hendrik Groen, dat op mijn e-reader staat. Ik ben heel benieuwd, de één vindt het hilarisch en de ander wordt er somber van omdat blijkbaar de staat van ons zorgstelsel wel heel treffend beschreven wordt.

Welk niet te missen boeken lazen jullie de afgelopen tijd?

lezen

Nooit meer een Kobo e-reader!

Nou, deze ezel stoot zich zonder probleem meerdere malen aan dezelfde steen! Omdat mijn Kobo e-reader kapot was en niet meer te maken, kreeg ik mijn geld retour van Bol. Het viel nog ruim binnen de garantie van twee jaar. Ik wist niet goed wat te doen. Een andere merk kopen of hetzelfde merk, ervan uitgaand dat het waarschijnlijk gewoon vette pech was dat het ding al na 8 maanden zijn laatste adem uitblies?

Eén ding wist ik wel, ik moest niet zo tutten. Veel lezers vonden het onzin dat ik wilde wachten op een aanbieding en eigenlijk hebben jullie gewoon helemaal gelijk. De vorige kocht ik ook in een aanbieding en dát geld kreeg ik retour. Deze knieperd had geen zin om er geld op toe te leggen. Maar, uit jullie reacties bleek dat ik wel erg streng ben voor mezelf. Vanwege dat én de reactie van de man (koop dat ding gewoon, is voor jou een levensbehoefte) besloot ik te gaan voor het makkelijkste en het snelste: een nieuwe Kobo maar dan een upgrade, net een maatje groter omdat het me prettiger lezen lijkt. De Kobo Glo die ik had is namelijk wel heel erg klein. Dus kocht ik een maatje groter.

Die kwam zaterdag al binnen. Jeej! Alles inpluggen dan maar. En wat gebeurde er? Niets. Helemaal niets. Ook dit apparaat werd niet herkend door mijn laptop, of die van kind wat ik voor de zekerheid wel even controleerde. De sony-reader van de man maakt daarentegen wel zonder problemen contact met de laptop en met mijn calibre-ebibliotheek. Maar die e-reader wordt helaas niet meer geproduceerd, anders wist ik het wel.

Die Kobo ging dus dezelfde dag al weer retour. Wat het is? Bloglezeres Ilse wist een gelijksoortig probleem met haar Kobo te melden na een windows 10 update. Wat heel goed mogelijk is en veel verklaart. Wel jammer dat de reparatieservice van Bol daar geen melding van maakt. Ik ben vast niet de enige met dit probleem. Kan me zo voorstellen dat de Bol klantenservice nu vast overspoeld wordt met Kobo e-readers. De klantenservice van Kobo zelf had trouwens ook geen zinnige verklaring. Mijn mail met vragen naar de Nederlandse klantenservice leverde een volslagen onbegrijpelijk antwoord op, waarbij overduidelijk google translate een rol in heeft gespeeld.

Dus nu verkeer ik in een impasse en weet ik het even niet.  Ik ga alle tips die jullie mij gaven naar aanleiding van de eerdere blogposts hierover maar even teruglezen. Waarvoor hartelijk dank trouwens! En na het lezen van die tips stort ik me op de fysieke boeken die ik gelukkig hier nog hebben liggen. Lang leve papier!