Opgelucht om wat er niet is

Al maanden heb ik pijn langs de zijkant van mijn borsten. Soms met een uitstraling naar de borst zelf en de oksels. Links meer dan rechts. In eerste instantie dacht ik dat het geïrriteerde tussenribsspieren waren en zo werd het ook door de fysio behandeld, met wisselend resultaat. De tape die in eerste instantie zoveel verlichting bracht, leverde na een aantal behandelsessies alleen nog een tegengesteld effect op omdat ik een allergische reactie op de tape zelf had en gek werd van de jeuk. Dus lieten we de tape voor wat het was en werd ik gemasseerd, met wisselend resultaat.

Toen voelde ik ineens naast mijn linkerborst een verdikking. Geen knobbel maar een verdikking. Natuurlijk ook meteen mijn borsten bevoeld maar daar voelde ik niets. Nou ja niets, een handvol borst maar geen knikkers op plekken waar het niet hoort. Maar toch. Meestal ben ik vrij nuchter maar nu even niet. Komt echt door de plek. Ik heb pijn en ontstekingen op zoveel plekken gehad de afgelopen jaren sinds ik ME heb. Dat hoort er ook echt bij. Maar zo naast de borst vind ik eng, geef ik meteen toe.

De huisarts bevoelde de boel en voelde wat ik bedoelde maar voelde net als ik in de borst zelf niets afwijkends. Wel ernaast. Voor de zekerheid stuurde ze me door naar het ziekenhuis voor een mammogram en een echo. Toen ik daar kwam werd mij verteld dat de echo een 3D-echo werd en dat kon pas een week later. En toen werd ik zenuwachtig. Echt zenuwachtig als in heel erg geagiteerd.

Enig gevoel voor drama heb ik wel dus was ik in gedachten mijn begrafenis al aan het regelen (kartonnen kist graag en na de ceremonie veel en lekker eten voor iedereen) maar gelukkig is de fantasie voortvarender dan de werkelijkheid en kreeg ik vrijdag uitslag dat alles goed is. In die zin dat er niets afwijkends is gevonden buiten een onduidelijke verharding naast de borst

Dus nu ben ik een blij ei. Want wat een opluchting. Advies van de huisarts was doorgaan met fysiotherapie. Maar eerst gun ik het rust. Dat gekneed op die plek heeft nog weinig opgeleverd (wel op andere plekken, ik heb de beste en meest geduldige competente fysiotherapeut van Nederland). Zelf heb ik het gevoel dat het ontstoken is en ben ik begonnen met ibuprofen. Dat levert verlichting op en werkt ook ontstekingsremmend. Dus even rust en slikken en kijken wat er dan gebeurt. Normaal ben ik niet van het slikken maar ik loop hier al maanden mee en voor nu weet ik het ook even niet meer. Maar dat hoeft ook niet. Niet alles kan meteen worden opgelost. Dus ben ik opgelucht om wat er niet is en geniet ik van wat er wel is. Zoals van de zon die vandaag zo uitbundig schijnt.

Uitgepraat en uitgeschreven?

Het valt jullie vast op dat het zo stil is hier. Mijn aandacht wordt momenteel opgeslokt door andere zaken. Het is met mijn energie nog steeds zo dat als ik het ene doe, dan moet ik het andere laten vallen. Op dit moment zijn er hier twee mensen erg vaak over de vloer, er wordt regelmatig meegegeten en gelogeerd. Dat heeft gevolgen voor wat ik dan verder nog kan doen met mijn dag.  Ook is het zo dat ik even niet zo goed weet waar ik over wil schrijven. Dat we wel of niet uitkomen met het budget? Dat we weer een aflossing deden? Dat Gerrie precies een jaar officieel onze kat is en dus weer naar de dierenarts moet voor een enting? Dat we onze paspoorten moeten verlengen. Mwah. Wat boeit dat eigenlijk? Mij niet zo heel veel op dit moment

Zo dus. Ik merk dat ik met andere zaken bezig ben. Ik ben nog volop met de Buteykobehandeling bezig. Dat slokt me best op. Ik probeer ook heel langzaam het wandelen weer op te pakken. Ik lees veel, heel veel. Het laatste net verschenen deel van de Grijze Jager ligt nu op mij te wachten, kind heeft hem al verslonden. Ik ga vandaag snel het boek uitlezen waar ik nu in bezig ben, dat is van Claudie Gallay.  Ik las nu twee boeken van haar achter elkaar, met heel veel plezier. ‘Een deel van de hemel‘ en ‘De branding‘. Beide boeken hebben een vrouw als hoofdpersoon, die recent een verlies heeft geleden door overlijden (De branding) en scheiding (Een deel van de hemel). Het gaat deels over het verwerken hiervan en hoe verder te leven zonder de geliefde. En in beide boeken staat het Franse dorpsleven centraal op een manier die me erg fascineert. Gallay schrijft over hele kleine dorpsgemeenschappen waar schijnbaar niets gebeurt maar waar zaken van soms wel 30 jaar terug nog een grote rol spelen in hoe de bewoners nu met elkaar omgaan. Prachtig beschreven, een echte aanrader deze auteur.

Verder genoten we toch van het zonnetje dit weekend, na een aarzelende en grijze start. Dat smaakt naar meer maar helaas komt het hier nu met bakken gelijk uit de hemel. Dus ga ik mijn kippensoepje maar opwarmen en naar binnen gieten. Vanmiddag gaan we naar het gemeentehuis om een nieuw paspoort aan te vragen, dat is mijn ding van de dag. Ga ik in de namiddag een lekkere pompoenrisotto voorbereiden en dan is de dag al weer klaar. Moet ik nog even nadenken wat ik nu met het blog wil. Of ik er nog iets mee wil en wat dat dan is…

14 jaar geleden

 14 jaar geleden
tijdens een wedstrijd 
Ajax-Feyenoord
met uitslag 1 – 1
werd jij geboren.
 Het leukste, grappigste, 
liefste, mooiste
 en meest stralende kind ooit.
Vinden wij dan toch.
Huilen, tja,
nou, dat kon jij 
het eerste jaar
heel goed!
Net als niet slapen.
Maar toen slapen 
eenmaal lukte
en ook het huilen stopte,
begon het grote genieten.
Rode draad 
in jouw leven
is je altijd stralende humeur,
je grapjes,
je uitgebreide verhalen
(zal ik even over mijn dag vertellen)
en je constante voorkeur
voor lang haar,
je liefde voor de katten,
je zachtheid
en je vermogen
helemaal jezelf te blijven
in elke situatie. 
Wát een voorrecht
jouw moeder te mogen zijn!
met opa op de scootmobiel

Loslaten: meer gemak

Niet alleen op budgetgebied probeer ik wat losser te worden, ook op andere gebieden. Dat is goed voor mij. Ik deed de afgelopen 8 jaar heel veel om mijn gezondheid te verbeteren, ik probeerde zowat elke beschikbare behandeling, slikte me suf aan voedingssupplementen en paste mijn leefstijl noodgedwongen aan. Betere voeding, rust pakken tussen activiteiten door, vermijden van stress, leren nee zeggen, vermijden van prikkels en over het algemeen een leefstijl hanteren waar een bejaarde van in slaap valt, is het beste voor mij.

Zo bezien ben ik een heel eind. Maar het kan altijd beter. Want ook in het aanpassen van de leefstijl kan ik wat rigoureus zijn. Alles altijd helemaal verantwoord, biologisch, suikervrij, alles altijd vers en zelf snijden. Dus snijd ik in etappes een rode kool als die op het menu staat. Want voorgesneden kopen doen we niet, dat is duurder en minder vers.

Zojuist kreeg ik een mail van mijn lieve mailmaatje uit Zandvoort die me vertelde dat ze het idee heeft dat ik aan zelfkastijding leid, dit vanwege het ontbreken van een wasdroger in dit huis. Ik kan het alleen maar helemaal eens met haar zijn, jammer genoeg, het klopt helemaal. En van altijd maar de beste en meest verantwoorde keuze maken, kun je ook heel veel stress krijgen. Dát heb zelfs ik eindelijk ontdekt. Dus besloot ik de prioriteiten eens om te draaien, de oplettende bloglezer heeft deze nieuwe rode draad in mijn leven natuurlijk al lang opgemerkt. Niet langer het beste of het meest verantwoorde, maar dat wat voor mij het meeste gemak op het moment zelf oplevert, zou de juiste keuze moeten zijn.

Tijd voor verandering, dus:

  • namen we een glazenwasser (dat is oud nieuws want dit vertelde ik al eerder maar ik ben er blijkbaar heel trots op)
  • kocht ik vorige week niet één, maar twee zakjes voorgesneden soepgroenten voor in de tomaten-pompoensoep mensen! (en nu niet allemaal mailen dat ik op goede momenten groenten kan fijnsnijden en in de vriezer flikkeren om die er op de slechte momenten weer uit te halen want dat kan ik ook zelf bedenken en dat deed ik dus niet omdat ik mezelf probeer af te leren altijd vooruit te denken…)
  • kocht ik glassex toen ik net toch bij de HEMA was. U weet wel dat spul voor luie huisvrouwen. Ik maakte geen sopje met soda en azijn om in mijn hervulbare spuitflacon te doen maar kocht gewoon zomaar een fles voorgefabriceerd spul. En glanzen dat die ramen doen!
  • haalden we de afgelopen maanden bijna eens per 2 weken patat, gewoon wegens lekkere trek en omdat het zo uitkwam Ik genoot daar volop van en grappig genoeg is mijn gewicht 5 kilo minder dan vorig jaar om deze tijd….
  • maak ik tegenwoordig geen dagplanning meer. Leidend is wat voor energie ik op het moment voel en wat voor weer het is. Dus, wil ik oefeningen gaan doen maar begint de zon te schijnen? Schijt aan die oefeningen, die komen later wel, nu eerst in het zonnetje zitten!

Alleen de wasdroger is er nog niet. Nu is het feit dat er hier geen wasdroger is, niet zozeer te wijten aan vrekkigheid van mijn kant maar wordt meer veroorzaakt door een ruimtegebrek. Waar moet dat ding staan? In de schuur is er alleen plek voor als we voortaan een fiets buiten laten staan. In de keuken is geen plek. Boven is er wel een plek in onze slaapkamer achter een wand met louvredeurtjes, maar daar staat nu de vriezer. We kunnen een droger er bovenop zetten maar dan moet er eerst in die hoek een stopcontact worden geplaatst. Want de vriezer staat daar met een verlengsnoer. Twee grote apparaten en een verlengsnoer is vragen om moeilijkheden.

Er zou eventueel plek kunnen worden gemaakt in een andere ruimte maar dat wordt wel enorm proppen. We hebben een heerlijk huis maar wel met kamers die allemaal heel smal zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet zomaar om ons bed heen lopen, ik schuifel langs de randen eromheen, meer ruimte is er niet. In onze slaapkamer staat ons bed en aan weerszijden van die bedden twee oude kleuterstoeltjes van S. voor onze boeken die we op dat moment lezen. Verder is de kamer leeg, op die ingebouwde kastenwand na. Die je niet zomaar even weghaalt want dan moeten alle muren opnieuw gestuct worden…En verder is het dus niet zo dat we ergens nog een vergeten niet gebruikte hoek hebben in het huis, dat je de hoek omslaat en ineens denkt maar natuurlijk, die droger kan hier staan! Dus zijn we nog wat aan het dubben en piekeren hierover. Maar juist dat dubben en piekeren zorgt voor onrust in mijn hoofd dus heb ik het onderwerp wasdroger even geparkeerd. Wordt vervolgd.

Maar voor de rest. Grote stappen gezet! U ziet het, er is duidelijke een glijdende schaal, ik zak helemaal af en laat behoorlijk wat punten vallen op consuminder- en milieugebied. Maar, het is wel een transformatie van manische zelfkastijder naar ontspannen levensgenieter! De punten op het gebied van ontspanning stijgen met sprongen en goed dat het voelt! Ik kan het van harte aanbevelen.

Opgeruimd en drugs die nodig zijn

Niets beter voor muizenissen in de kop dan een goeie griep. Echt opvallend hoe ik me nu voel in vergelijking met 1,5 week geleden. En dat terwijl ik nog een enorme snotkop heb en onder de koortsuitslag zit én (ik ga voor de overtreffende trap zoals jullie zien) gekneusde ribben heb en aan een kant helemaal ingetapet ben. Maar toch. De wereld ziet er weer anders uit. Ik zal het er wel uit gesnoten hebben maar het komt ook zeker door het zonnetje.

Elk jaar zo eind januari, begin februari wacht ik ademloos af tot de zon over de daken van de huizen aan de overkant heen komt. En als die zon hoger staat, dan is daar ‘ineens’ het magische moment dat ik met de deur open in het halletje in de zon kan zitten. Uit de wind. Met een bak koffie. Jongens wat is dat fijn!


Morgen gaan we met Dibbes naar het Dierenziekenhuis in Amsterdam waar hij een hartecho krijgt om te onderzoeken waar de hartruis vandaan komt. Dat is best wel spannend en geeft ook wat stress. Dibbes en artsbezoeken is geen fijne combinatie. Dus krijgt hij alweer een week antidepressiva om hem vooraf optimaal gelukkig te maken en krijgt hij morgen een sterker kalmeringsmiddel. Even zag het ernaar uit dat dit niet mocht. Mijn dierenarts was nogal stellig dat dit niet gegeven mag worden voorafgaand aan een hartecho, terwijl ik dat wel heb nagevraagd bij het maken van de afspraak. Dus belde ik met het Dierenziekenhuis en dat werd een enorm gedoe omdat ze daar met de telefooncentrale bezig waren en ik echt iedereen in het pand daar heb gesproken, van spoedopname tot receptie tot radiologie. Dus nu weet iedereen dat Dibbes komt morgen ;-). Gedrogeerd, want dat was geen probleem. Gelukkig maar anders hadden we de hele afspraak wel kunnen vergeten. Duimen jullie voor ons?


Afscheid van een muzieklegende

Als meisje van 14 maakte ik kennis met de muziek van David Bowie. Mijn zus had voor zichzelf de LP Lodger gekocht en die werd naar mijn kamer gesmokkeld en gedraaid op mijn platenspeler.Wat volgde was jarenlang obsessief draaien van die lp’s die ik me kon veroorloven. Ik had niet veel geld en niet veel LP’s dus ik heb Lodger, Heroes en Low echt grijs gedraaid. De klas ging voor Doe Maar, Madness en Prince (en sommigen zelfs voor Duran Duran, jak!) maar die muziek ging geheel aan mij voorbij. Alleen Bowie telde voor mij, met als toenmalig hoogtepunt de Serieus Moonlight Tour – ik denk in 1983 of ’84 – waar ik met mijn neus in de boter viel en door een paar sterke beveiligers over dranghekken werd getild en zo ineens op een paar meter afstand van het podium stond. Dat ik hiermee in een klap gescheiden werd van het gezelschap waar ik mee was gekomen en het uren duurde voor ik ze in dit prémobiele tijdperk weer terugvond na t concert, boeide me niet. Ik had de ervaring van mijn leven!

Tot zeker mijn 25e kende ik maar één echte liefde op muziekgebied en ook nu nog wordt zijn muziek regelmatig gedraaid. Dat zegt wat over mij maar ook zeker wat over de kwaliteit van zijn muziek. Zijn muziek is verbonden met veel hoogte- en dieptepunten uit mijn leven en daardoor nooit meer weg te denken. Nu is de man met zoveel muziekstijlen, gezichten en performance persoonlijkheden overleden. Niet te bevatten. Afscheid van David Bowie maar niet van zijn muziek.

 mijn favoriet: 5 years

Geen goede voornemens maar wel een jaarmotto…

De kerstdagen waren erg oké dit jaar. Eerste Kerstdag kwamen Schoonouders, mijn moeder en een huisvriendin hier eten. Iedereen nam iets mee zoals taart, toet en vooraf dus wij hoefden alleen voor het hoofdgerecht te zorgen. Onder de kerstboom stond een mand vol met cadeaus en ik geloof dat iedereen vol gegeten en blij weer naar huis ging. Het was gezellig en relaxt en goed te behappen. Ikzelf ben erg verwend met het laatste boek van Henning Mankell, een prachtig knalrood espressokannetje, de 3e serie van The Bridge en nog wat kleinere frutsels waar ik eens goed van ga genieten de komende tijd.

Tweede Kerstdag deden we niets dan uitslapen, lezen en in pyjama rondlopen totdat M. ineens kluskriebels kreeg en motiveerde waarom hij nu net die dag een kastje moest gaan bouwen voor de kamer van S. Nou ja, als hij daar blij van wordt, dan is het prima. Dus trok hij het luik naar de zolderverdieping dicht om de zaag- en boorherrie tegen te houden en zat ik lekker te lezen op de bank met 4 katten om me heen.

Geheel in stijl en traditie kreeg ik op zondag de terugslag van vrijdag en lag ik de hele dag plat. Ik heb uiteindelijk een groot deel van de middag geslapen terwijl de mannen verder ging met project kastje maken. Na die terugslag wist ik meteen weer waarom ik zo’n moeite met de feestdagen heb. Tegen de tijd dat ik een beetje ben bijgekomen van de kerstdagen, dient het volgende feest zich al weer aan, oudejaarsavond.

We vieren het niet echt, we gaan nergens naar toe, dat gaat niet met mijn slechte gezondheid en 4 katten waarvan er 2 echt heel erg bang zijn voor het geknal. Dus hebben we een rustige avond met zijn 3tjes (eigenlijk 4tjes, oma eet hier mee en gaat daarna richting haar eigen huis), blijven op tot 12 uur, roepen hard hoezee en duiken erna in bed. Dat klinkt wat liefdeloos en zo bedoel ik het helemaal niet. Ik geniet van het bij elkaar zijn maar zie deze periode als een aanslag op de energie terwijl ik al zo slecht het najaar in ging. Ik voel me al maanden niet goed en dat vertaalt zich in wat ik kan doen en in hoe mijn lijf aanvoelt. Daarom was het ook zo stil hier op het blog de afgelopen tijd. De concentratie is slecht en voor mijn gevoel heb ik weinig te vertellen. Toch mis ik het wel dus en ben ik er blijkbaar toch weer ;-).

Ik kijk terug op een jaar waarin we onze financiële doelen haalden maar mijn persoonlijke doelen mislukten. De gestage vooruitgang van de afgelopen jaren op gezondheidsgebied stokte en het is moeilijk geweest om daar mee om te gaan. Ik heb mijn verwachtingen flink moeten bijstellen en het duurde even voordat ik die drol wist door te slikken. Want ondanks alle dit jaar gevolgde behandelingen, aangepaste voeding en leefstijlverbeteringen ben ik dit jaar een stuk slechter dan vorig jaar en heb ik weer een stuk van mijn herwonnen vrijheid moet inleveren. Het leven is weer vooral in huis en op de bank. Zo dus. Het is zoals het is en ook dit zal wel weer voorbij gaan.

Ik wil jullie een hele fijne avond wensen en een mooi 2016. Voor mezelf hoop ik op meer gezondheid en meer ruimte voor mezelf door andere keuzes te maken. Geheel in strijd met andere jaren – ik houd niet van goede voornemens want de uitvoering wordt bij mij aangepakt alsof het een militaire operatie is – kies ik dit jaar wel voor een motto of leidraad. Het is een vraag die – zo weet ik omdat ze dat ooit schreef – bij ons aller Vlasje aan de muur hangt.  Een mooi behapbaar motto, toepasbaar op alle grote en kleine levensvragen maar ook geschikt voor kleine huis/tuin/ en keukenperikelen. Want als ik iets heb geleerd dan is het dat het bij mij nooit goed genoeg is. Het kan altijd beter. En juist het loslaten van die enorme verbeterdrang van mij geeft ruimte en rust. Dus mijn motto voor 2016 wordt:
 Is dat zo?

In gesprek met mezelf

Zeg, 
wat is het stil hier.
Ja, héél stil.
Want het is zo druk
in mijn hoofd.
Vooral
door de drukte
die ik zelf maak.
En dan mijn lijf,
nou, dat sloeg op slot.
Zo dus.
Dus zoek ik 
de rust op.
Die is er wel,
ik moet mezelf 
alleen af en toe
even uitzetten,
grote schreeuwlelijk
dat ik ben.
Praatpaal.
Druktemaker.
Breinonrustkweker.
Hou nou je mond maar!
Ja jij!
Dat kan jij wel. 
Als jij nu 
die klep dicht houdt 
kan ik mezelf
eindelijk horen.
Dus.
Dag!
Tot later! 
Doei!

Opladen, zo doe ik dat

Ongetwijfeld ben ik niet de enige die op dit moment behoefte heeft aan wat afstand nemen. Vlasje schreef er ook over. Zij houdt een nieuws- en tv-dieet waarbij ze heel beperkt het nieuws tot zich neemt. Ik doe dat ook. En ik besteed vooral wat meer aandacht aan ontspanning. Ik probeer het me heel bewust wat gezelliger en fijner te maken. Ga net iets langer onder een douche staan. Doe net wat gemotiveerder mijn ademhalingsoefeningen. Maak een grote pan soep. Lees veel.

Uit! Nog maar 1 te gaan uit deze serie ;-(
Een andere schrijver als tussendoortje
Pompoensoep

lekker spelen met mijn nieuwe smartphone
Smoes met een weer groeiend abces
Gescharrel tussen Gerrie en mij

demonstratie van Moos en Smoes ‘ontspannen doe je zo’

Zo voel ik me al snel weer een stuk beter, in ieder geval rustiger. Nu ga ik me nog goed rustig houden omdat we morgen weer met Smoes naar de dierenarts moeten. Het abces gaat maar niet weg. Ik denk dat er iets in de wang zit, dus ik hoop eerlijk gezegd dat ze morgen kunnen snijden.

Voor wat betreft mijn nieuwe smartphone: ik had een hele ouderwetse met heel weinig geheugen. Dus als iemand mij een appje stuurde met foto of überhaupt veel appjes, liep mijn hele telefoon vast. Omdat dit toch wel heel erg irritant werd, kocht ik een andere, dezelfde als S. heeft, zodat hij mij fijn alles kon uitleggen. Want de nieuwe is veel sneller en met veegscherm. Mijn oude toestel had nog een ouderwets toetenbord met drukknoppen dus het is even wennen.

Enige tijd geleden meldde Daantje die tegenwoordig bij C.oolblue werkt, dat dit bedrijf 2e kansjes verkoopt, zoals dat genoemd wordt. Dit zijn nieuwe producten die retour zijn gestuurd, soms omdat de klant toch iets anders wilde en wellicht ook omdat soms een verpakking beschadigd aankomt. In ieder geval producten die uit coulance zijn omgeruild maar waar niets mis mee is. Dat wordt met grote korting uiteindelijk weer verkocht. Met de smartphone die ik uitzocht scheelde me dat €30 op de nieuwprijs. Het loont dus zeer de moeite daar eens te kijken als je op zoek bent naar iets. Deze spullen worden op M.artplaats aangeboden onder de zoekterm Coolblue Tweedekans.

Fijne dag!