PEM

Het duurde even maar de PEM is nu pas, drie dagen na de opening van de expositie “Ongebroken”, echt goed op gang gekomen.

Ik heb dat vaker als ik heel erg over mijn grenzen ben gegaan. Dan lijkt de reactie de eerste paar dagen erna best mild, en “ineens” komt de man met de 🔨 langs om een flinke klap uit te delen.

Met die klap komen ook de pijnen, en een enorme somberheid. Relativeren lukt even niet.

Ik heb weer even geproefd van het leven, sociaal mogen doen en nu wil ik meer en dan kan natuurlijk helemaal niet.

“Terug je hok in” , zegt die man met de hamer. “Wat dácht jij nou helemaal!”.

Na elk uitje is het terugkeren naar mijn normaal van isolement en duisternis pijnlijker. Ik word overspoeld door rouw en verdriet. Ik wíl dit niet. Kut ziekte!

Martine