Deze week was wel oké. Het goede weer maakte dat ik veel in de tuin kon zitten en daar genoot ik volop van. Mijn lijf sputterde nogal tegen deze week en ik had veel pijn. Ik kon daarom helaas niet  mee naar het strand met de mannen woensdag, maar zo in de zon zittend in de tuin was het ook fijn.

Donderdagmiddag ging ik met kind naar Kedi, de kattendocumentaire. Ik vond het een aanrader. Vooral om te zien dat veel zwerfkatten meerdere mensen hadden die zich om hen bekommerden. Heel realistisch vond ik het beeld dat werd gegeven van zwerfkatten overigens niet. Misschien betekent het iets heel anders om een zwerfkat in Istanbul te zijn. Maar mijn beeld van zwerfkatten is dat ze vaak een behoorlijk ellendig bestaan hebben met veel ellende, ziekte en geweld waar ze aan bloot worden gesteld. Toen ik het er met M. over had zei hij dat ze voor deze documentaire wellicht de wat beter benaderbare katten hebben gevolgd. Degenen met een miserabel bestaan en een schuw karakter laten zich natuurlijk niet zomaar zien. Dat zou goed kunnen.

Meer actie was er niet deze week. Volgende week heb ik het beduidend drukker. Ik moet maandag naar de audicien om mijn super telefoonclip op te halen. Die wordt gekoppeld aan mijn mobiel en mijn gehoorapparaten en dan kan ik weer eens gewoon de telefoon opnemen als die overgaat. Dinsdag moet ik even naar de huisarts voor de B12 injectie en aansluitend meteen even een onderzoek in het kader van  het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Vrijdag weer de B12 injectie en dan in de middag met puber naar een orthopedische zolenmaker omdat zijn oude zolen aan vervanging toe zijn.

De voetbaltrainingen van puber zijn ook weer begonnen dus eigenlijk vallen we langzaam al in een regelmatiger ritme van meer verplichtingen en trainingen, ook al is er nog een week vakantie te gaan. Op zich vind ik dat wel fijn. Ik merk dat het me nu ook weer lukt om bepaalde routines op te pakken. Iets wat me maanden niet lukte door het rommelige van de verbouwing.

Nu ik weer mijn normale dagroutines oppak zit ik ook weer beter in mijn vel. Ik ben nog niet helemaal uit het zwarte gat geklommen maar wel een heel eind. Al wordt een deel ook zeker veroorzaakt door hormonen en de overgang. Ik heb wel wat ‘anger issues’ momenteel om het maar netjes te zeggen en kijk soms met verbazing naar de heks die in mij schuilt. Nou ja, waait ook wel weer over tot die tijd moeten de mannen maar een helm op doen en vaak tot 10 tellen ;-).

Zo, de mannen zijn nu naar de vuilstort en de kringloop en het huis is weer een stukje opgeruimder en leger. Alles stond eigenlijk vorig weekend al klaar maar tegen de tijd dat eindelijk de auto ingeladen was, was de vuilstort al gesloten. Blij dat het nu weg is.

Deze week heb ik ook de computer flink opgeschoond. Hij was erg traag geworden maar nu doet hij het weer als een zonnetje. Ik heb gebruikt gemaakt van het programma CC Cleaner om op te ruimen. En verder even alle bestanden doorgelopen en handmatig oude documenten verwijderd en één en ander verplaatst naar de externe schijf.

Tot slot kochten we een wifi-versterker omdat we boven bijna geen signaal hebben. We hadden er al eerder eentje aangeschaft en dat was geen succes. Maar toen Zuinige Zeeuw schreef over haar wifi-versterker die het naar volle tevredenheid  deed, heb ik haar gevraagd welke zij had en die gekocht. En inderdaad, hij doet het prima (voor wie het weten wil: de TP-Link TL-WPA4530 KIT – Wifi Powerline ).

Het nieuws over de aanslag in Barcelona hakte er goed in, bij veel mensen natuurlijk. Het kwam ook dichtbij want ik heb vrienden wonen in Barcelona. Nu wist ik dat hij er niet was wegens vakantie met hun drie kinderen, maar zij wel. Sterker nog, zij komt bijna alle dagen vlak bij de Ramblas omdat zij daar vlakbij werkt. Meestal mijdt ze het vanwege de drukte maar juist deze week plaatste zij foto’s van de Ramblas omdat het ’s ochtends zo rustig was. Lang leve Messenger, ik had meteen contact met haar en ze was gelukkig ongedeerd.

Op kattengebied kan ik melden dat de kat-in-de-mandtraining met Dibbes een enorm succes is en met Gerrie gaat ’t zo zo. Die wil niet echt. Maar Dibbes wel en gisteren bereikte ik een nieuwe mijlpaal. Na het oefenen met in de reismand springen en het oké vinden dat het deksel dichtgaat, was hij gisteren zover dat ik de reismand met hem erin even kon optillen, zonder dat hij in paniek raakte. Natuurlijk heb ik hem daarna weer uitbundig geprezen.

Dit blijven we even een paar weken herhalen. De volgende stap is dan optillen en even lopen, daarna optillen, lopen en even naar buiten en uiteindelijk in de auto een klein rondje rijden. Ik ben dus nog wel een paar maanden bezig denk ik. Maar ik ben nu al verder met hem gekomen dan ik had verwacht. Het doel is hem zonder zware drugs in de reismand te krijgen voor de dierenartscontrole eind van het jaar. Met Gerrie denk ik eerlijk gezegd dat dit niet goed lukt met het tempo waarin het nu gaat. Daar moet ik nog even wat op gaan verzinnen.

Op dinsdag had ik een spontane Pippi-actie. Het was best mooi weer en vriendin M. appte dat zij in het buitenbad in Zwaag was met haar gezin. Ze is op vakantie in de buurt en we hadden een afspraak staan voor vrijdag. Maar vrij spontaan besloot ik dat S. en ik ook wel even naar het buitenbad zouden komen. Dat is ca. 15 minuten fietsen en voor mij met de e-bike nét te doen.

Zo gezegd, zo gedaan, dus gingen we op weg. Alleen toen we net 5 minuten onderweg waren, zag ik dat de accu bijna leeg was. Een verstandig mens was toen omgedraaid. Maar dat lukte me niet. Ik had al gezegd dat ik er aan kwam, zat me ook lekker te verheugen en door de adrenaline van die spontane actie voelde ik me erg overmoedig.

Dus doorgefietst en heen heb ik het net gered met de accu. We hadden een heerlijke middag in het zwembad en praatten elkaar de oren van het hoofd. We zien elkaar normaal bijna nooit, ik heb haar via het blog leren kennen. Aangezien zij net als ik chronisch ziek is en dus beperkt in wat ze kan doen, hebben we vooral contact via app en mail.

Toen weer op naar huis met een accu die meteen uit ging. Dat ging eigenlijk verbazingwekkend goed vond ik, zeker conditietechnisch. Mijn benen deden wel wat pijn maar verder ging het wel.

Die euforie duurde tot de volgende dag, toen werd ik zwaar verkouden wakker, met lichte koorts, een bezweet en grieperig lijf. Jammer. Eerst dacht ik nog dat het kwam doordat ik het idee heb dat er al een flinke tijd iets sluimert in het lijf, ik had op vakantie ook al een koortslip en keelpijn. Maar toen in de loop van de dag de verkoudheid ineens was verdwenen drong het tot me door dat dit gewoon een ME-reactie was van mijn lijf. Ik heb voor mijn doen een zware fysieke actie gedaan en mijn lijf roept dan de noodtoestand uit met een grieperig gevoel en rare symptomen.

Toen ik net ME had, had ik dit constant. Ik werd elke ochtend wakker met de griep als het ware. Verkoudheden kwamen en gingen in een paar uur tijd, last van keelontstekingen die op kwamen zetten en dan ineens weer verdwenen. Het duurde lang voordat ik begreep wat dit was en dat dit er dus blijkbaar bij hoort.

Spijt dat ik ging? Nee, zeker niet! Het was gewoon zo’n onverwacht leuke middag met een gouden randje. Wel heel jammer dat ik hierdoor onze echte afspraak van vrijdag moest afzeggen. Maar ik hoop dat we die volgende week alsnog kunnen hebben. Het is zoals het is. Voor nu weer even bij tanken en voortaan die accu beter in de gaten houden. Ga ik nu lekker van de zon genieten want het is vrij onverwacht toch heel mooi weer vandaag. Fijn weekend allemaal!