Alles ging heel goed vandaag. Morgen vertel ik er meer over. Nu slapen en morgen lekker uitslapen. We gaan even bijtanken Gerrie en ik. Al wil Gerrie eigenlijk al weer naar buiten toe 😉
D-day voor Gerrie
Nadat Gerrie de afgelopen tijd ineens continu aan de boemel was en een paar dagen en nachten weg bleef, is er sinds zondag weer wat meer rust bij hem. Het ergste krolse gedrag is weg (voor nu) en hij is weer meer thuis. Hij ligt vooral boven te slapen, doet dan overdag 1 of 2 kleine (verkennende) rondjes en na het eten in de avond gaat hij op stap. Dan komt hij zo rond half 8/8 uur in de ochtend weer binnen wankelen.
Vandaag verstoren we de pret want we hebben een afspraak met de dierenarts voor castratie, chippen, een kattenaidstest, entingen en röntgenfoto’s, dat laatste omdat we zekerheid willen hebben over ons vermoeden dat hij oude breuken heeft. Hij heeft er regelmatig last van volgens ons en hij loopt een beetje vreemd.
Wie hier al langer leest weet dat ik ME heb en dat één van de kenmerken een overprikkeld zenuwstelsel is. Ik kan dus niet zo goed met stress omgaan, ik krijg snel stress van gebeurtenissen ondanks veelvuldig mediteren om mijn hysterische brein wat rustig te houden. Het gaat al veel beter dan een paar jaar geleden maar een castratie van een ex-zwerfkat die niets gewend is en in een mand moet worden gestopt, is een wel erg grote uitdaging. Ik heb het afgelopen week wat weg gedrukt door er niet veel aan te denken maar sinds gisteren is er geen ontkomen aan. Stom genoeg vergat ik gisteren een deel van de slaapmedicatie te nemen en dat was de pil die me laat doorslapen. Dus werd ik vannacht wakker om drie uur en als ik wakker zeg dan bedoel ik wakker, helemaal alert en hyper de pieper.
Dus zit ik al vanaf 6 uur beneden, ik ga zo maar even de krant lezen, wat mediteren en wachten op Gerrie. Als hij binnenkomt, krijgt hij een heel klein beetje eten met een beetje kalmeringsmiddel (lijkt mij ook wel fijn). Dat moet binnen een uur gaan werken. Ik gok erop dat hij na dat eten meteen naar boven gaat om te slapen. De kattenmand staat klaar in het kamertje waar hij meestal slaapt. En dan na een uurtje ga ik hem in de mand stoppen, zodat we hem rond een uur of negen kunnen afleveren bij de dierenarts.
Hij komt net binnen lopen, op hoop van zegen!
Skeeleren voor het goede doel – een school in Nigeria
Op de school van S. is enige tijd geleden een actie gestart waarbij er geld wordt ingezameld voor de bouw van een school in Nigeria. Het bouwen van die school is een initiatief van de Stichting Life and Peace International . Deze stichting houdt zich oorspronkelijk bezig met het bevorderen van de integratie van Afrikaanse immigranten in Nederland, maar sinds 4 jaar is men bezig te kijken of er in de landen van herkomst zelf ook verbeteringen kunnen worden aangebracht.
Nigeria is een heel arm maar ook een heel corrupt en complex land. De stichting schrijft hierover:
“We kunnen natuurlijk bij de pakken neer zitten en denken dat er in een dergelijk probleem (noot Min of Meer: corruptie) geen verandering te brengen is, maar hier denkt de Stichting Life & Peace anders over. De manier om een (deel) van een samenleving te transformeren is het opleiden en vormen van de denkwijze van de nieuwe generatie. In Ilogbo, een onderontwikkelde voorstad van Lagos, zal daarom een school worden gebouwd die zich focust op het aanleren van de normen en waarden van integer leiderschap.
Naast de huiselijke omgeving van kinderen, wordt ook op school de normen en waarden van kinderen en jongvolwassenen gevormd en dit is waar we ons op gaan richten. De school zal Integral School International (ISI) gaan heten, deze naam is een weerspiegeling van de academische vaardigheden en de normen en waarden die in dit onderwijssysteem zullen worden geïntegreerd. Naast de reguliere academische vakken zullen de leerlingen ook onderwezen worden in rentmeesterschap, relatiegerichtheid, leiderschap en ontwikkeling van de lokale gemeenschap.”
Een mooi doel dus waar veel geld voor nodig is, bijna een ton. De helft van dit bedrag is al ingezameld maar er is nog veel nodig en hier komt de school van S. in beeld. Een oud-leerling van de school nam contact op met de directie met de vraag of zijn oude middelbare school dit project wilde steunen. Zijn vader komt oorspronkelijk uit Nigeria en vader en zoon zijn bij de bouw van de school in Nigeria betrokken. De school van S. steunt hen daarin door de kinderen aan te moedigen acties op touw te zetten om geld in te zamelen. Aan de school wordt momenteel al gebouwd en het streven is dat de eerste lichting leerlingen in 2016 naar school kan gaan.
De leerlingen op de school van S. hebben na een informatiebijeenkomst over het project tot 9 april de tijd gekregen om zelf acties te verzinnen en uit te voeren. Dat kan door bijvoorbeeld de kinderen tot ondernemers te maken, elk kind kreeg bijvoorbeeld € 5,- van de school met de bedoeling dat dit bedrag wordt vermeerderd. Bijvoorbeeld door met die € 5 ingrediënten in te kopen, cakejes te maken en te verkopen, zodat je met € 10 terugkomt op school.
S. wil het anders aanpakken. Hij wil gaan skeeleren voor het goede doel, van Hoorn naar Schellinkhout en terug. Dat is 10 km en hij is op zoek naar mensen die hem willen sponsoren!
De details
S. gaat 10 km skeeleren in het weekend van Goede Vrijdag (3,4,5 april). De precieze datum hangt af van de weersverwachting. Hij skeelert vanuit huis in Hoorn over de IJsselmeerdijk naar Schellinkhout en terug. Van zijn tocht worden foto’s gemaakt die ook dat weekend hier worden gepubliceerd, voor de donateurs een bewijs dat er is geskeelerd. 10 km is voor hem een flinke uitdaging, deze afstand heeft hij nog nooit geskeelerd.
Ben je enthousiast geworden na dit verhaal en vind je het leuk om een puber te steunen die voor het goede doel 10 km gaat skeeleren, dan kun je een mail sturen naar aanminofmeer@gmail.com of een berichtje sturen via het reactieformulier rechts op de site. Vermeld in je bericht: je naam (ook achternaam s.v.p.) en het bedrag waarvoor je hem wilt sponsoren. Je krijgt nadat hij zijn tocht heeft volbracht een mail met een link naar de foto’s en het rekeningnummer waar je het geld naar kunt overmaken. Dat is zijn eigen rekeningnummer, hij haalt het daarvan af en neemt het mee naar school op de dag dat het project sluit.
ps: normaal vraag ik nooit om geld maar ik vond dit een uitzonderlijke situatie en wil hem graag helpen zo veel mogelijk geld in te zamelen. Er lezen hier dagelijks gemiddeld 4000 mensen mee, daar zit vast wel iemand tussen die een euro voor het goede doel overheeft ;-).
Meer informatie over het project vind je hier.
Gezondheid
Sinds een maand ben ik onder behandeling bij een acupuncturist en er gebeurt veel in mijn lijf sindsdien. Ik slaap veel beter, vooral dieper. Heel welkom is dat, aangezien ik ondanks slaapmedicatie toch vaak wakker word in de nacht. Ik word nog steeds wakker maar de slaap zelf is dieper. Er is ook meer rust in mij. Ik neem meer en makkelijker rust. Dat is een tendens die ik al langer voel maar dit wordt versterkt door de acupunctuur. Geen energie om te wandelen? Nou, dan wandel ik toch niet?
Ik word door deze man iets sterker met de neus op de feiten gedrukt. Als hij mijn linkerpols voelt, dan vertelt hij dat het helemaal leeg is. Ja, daar kan ik me van alles bij voorstellen. Maar het helpt me wel om me iets rustiger te houden en vooral: minder van mezelf te moeten. Niet meer elk sprankje energie hoeft te worden uitgegeven, ik mag het ook bewaren. Dat concept is me niet aankomen waaien en het is goed dat het me steeds beter lukt.
Omdat de acupuncturist eerst wil werken aan het verbeteren de verteringsenergie, doe ik dat ook door het volgen van een dieet gebaseerd op de ayurveda. Omdat de spijsvertering niet optimaal werkt, raakt onder andere de lever uitgeput. Een uitgeputte lever kan niet goed zijn werk doen (ontgiften) en zo hoopt er zich gif op in het lichaam. Dat leidt tot klachten. Jullie weten inmiddels wel dat ik dol ben op eten en eten klaarmaken en voor mij is dit een mooi aanvullende manier om met het thema verteringsenergie te werken. Ik eet meer warm (drie keer per dag) en verwarmend (door middel van kruiden en specerijen). Het was even omschakelen maar nu ben ik er wel aan gewend. Voor wie het leuk vind om te lezen wát ik dan precies eet, kijk even op mijn kookblog.
De eerste resultaten zijn bemoedigend. Ik – die het altijd koud heeft – heb het nu veel minder koud. Ik lig niet in de avond 2 uur te rillen onder mijn 5 dekens voordat ik eindelijk in slaap val, maar val nu relatief snel in slaap. Mijn voeten zijn ook veel warmer, dat scheelt enorm. Vreemd genoeg ben ik ook ruim 2 kilo afgevallen, zonder daar veel moeite voor te doen. Ik merk het tenminste niet. Ik eet weliswaar iets anders, maar het voelt niet als ontzeggen (behalve de chocola, die mis ik wel). Ook begint mijn tong er uit te zien als een normale tong, hij wordt steeds mooier roze. Toen ik aan het traject begon was mijn tong wit beslagen, dat is al jaren zo. Nu verandert dat dus
Zoals gezegd voel ik me dus ook veel rustiger. Maar niet alleen dat, ook veel meer ontspannen. Mijn spieren voelen veel losser aan, Ik heb de neiging alles aan te spannen, ook als het niet hoeft. En nu laat ik meer los. Niet bewust, dat komt waarschijnlijk door het geprik met naalden. Maar ik ben daar wel heel blij mee, dat begrijpen jullie wel.
ME/CVS is een etiket dat wordt geplakt op een cluster van aandoeningen. De klachten zijn dus heel divers. Daarom is genezen ook zo moeilijk. De klachten variëren van uitputting tot pijnen, voedselintoleranties, hormoonstoringen en neurologische klachten. Waar moet je beginnen op zoek naar genezing want wat is de oorzaak? Door stap voor stap telkens aan iets te werken, worden mijn klachten minder of verdwijnen zelfs. Niet elke behandeling werkt en soms modder ik ook tijden maar wat aan omdat ik het ook niet meer weet.
Al met al heb ik nu wel weer het idee dat ik op de goede weg zit qua behandeling. Voor mijn gevoel stond ik het afgelopen jaar stil en gebeurde er weinig. Telkens weer nieuwe voedingssupplementen slikken haalde weinig uit. De fysiotherapeut heeft meerdere malen gesuggereerd dat acupunctuur misschien interessant zou zijn maar ik was wat huiverig voor wéér een teleurstelling. Ik ben blij dat ik me over mijn aarzeling heen heb gezet want nu kruip ik weer heel langzaam vooruit, de goede kant op. Ook een slak komt op zijn eindbestemming.
Wel is het weer even flink rekenen want de aanvullende verzekering die ik heb vergoed tot € 400 aan alternatieve geneeswijzen. Dat zijn ongeveer 8 behandelingen. Vanaf mei zal ik het zelf moeten betalen. Een behandeling kost € 60 per keer. Ik ga nu wekelijks maar dát kan ik dan niet betalen. Ook had ik geen rekening gehouden met deze kosten en ga ik al een duur beugeltraject in. Het is dus weer schuiven, meten en rekenen….
Kat in de mand
De kat in de mand training ging weken lang heel goed. Stap voor stap wende Gerrie steeds meer aan de mand. Ik had hem zover dat hij in de mand bleef zitten als ik het deurtje dicht deed. Dat gaf moed voor de volgende stap, de mand optillen.
En sindsdien denkt Gerrie ‘bekijk het maar met je mand!’. Een paar dagen wilde hij helemaal niet meer en hij haalde zelfs twee keer naar me uit. De enige keren dat het lukt is als ik alleen in de huiskamer met hem ben en de andere katten er niet bij zijn. Want ja, die zitten er met hun neus boven op als er lekkers wordt uitgedeeld. Gerrie krijgt dat in de mand en de andere katten krijgen dat zo voor hun voeten gegooid, ik maak er meestal een spelletje van.
Of Gerrie het nu onrechtvaardig vindt dat hij altijd de mand in moet rennen en de andere katten niet? Ik betwijfel het. Maar enige weerzin voel ik wel bij hem. Het doel van de training is om hem de mand in te krijgen en dan hop naar de dierenarts, voor castratie, chippen en aidstest.
Omdat ik wel denk dat ik hem in de mand krijg als het moet, heb ik besloten hem volgende week te laten castreren. Liever zou ik hem nog meer tijd geven, zoveel als hij nodig heeft maar het is een redelijk jonge kater met ballen en hij is nu al hele nachten opstap, ‘hoeren en sloeren’ zoals vriendin I. dat noemt. Hij maakte het eerder deze week zó bont en bleef zó lang weg dat ik zelfs al op de site van Amivedi keek. Bleek daar net die dag een melding te zijn gekomen van een hier niet ver vandaan gevonden ongecastreerde kater die qua omschrijving leek op hoe Gerrie eruit ziet. Dus nam ik contact op en stuurde foto’s mee van Gerrie met de vraag of dit leek op de kat die was gevonden. Ik kreeg vrijwel meteen een reactie, de gevonden kat was overleden maar leek gelukkig helemaal niet op de foto’s die ik had gestuurd. Net op dat moment koos meneer uit om luid miauwend binnen te komen, tevreden over zijn avonturen.
Het is en blijft een ongecastreerde kater en hormonen zijn sterk. Ik vind het dus best wel urgent. Ook ben ik bang dat hij op straat wordt opgepakt. Hij is inmiddels iets beter benaderbaar en een volwassen kat met ballen. Voor een ander zal hij een straatkat zijn, er hangt geen bordje om zijn nek met ‘wordt aan gewerkt, nog even geduld a.u.b.‘
Dus belde ik en overlegde met de dierenarts. Ook zij moet voorbereid worden. Een kat die jarenlang op straat heeft geleefd en pas sinds kort went aan aanrakingen, kan zich natuurlijk onvoorspelbaar gedragen. We hebben nu een afspraak gemaakt voor volgende week. En nu maar hopen dat hij op de dag zelf ook wel thuis is. Het kattenluik dicht doen en hem binnenhouden is geen optie, daar is hij nog te wild voor.
Toch zijn er ook weer vorderingen te melden. Ik ging laatst naast hem zitten om wat te knuffelen en toen legde hij zijn kop op mijn been. Het was maar even, maar toch. Later in de week tilde ik hem op ons bed en toen ging hij helemaal tegen me aan liggen na me eerst zulke diepe kopjes te geven dat het een halve koprol werd. Ontroerend om te zien hoe hij zich steeds meer laat gaan. Hij begon laatst zelf te kwijlen toen ik hem aaide, drup, drup, zo een plasje voor me op tafel. Ook begint hij steeds meer tegen me aan te miauwen en die miauw wordt steeds luider. In het begin was het vooral zacht gepiep wat er uit kwam, nu lijkt het vaker op een mooie volle miauw. Dat is fijn die vooruitgang. Maar echt rust heb ik pas als die ballen eraf zijn en hij gechipt is.
ps: meneer is vandaag weer op stap, vertrok na het eten gisteravond rond half 6 en sindsdien weg. Terwijl het de bedoeling is dat ik hem op de dag van de castratie tussen 9 en half 10 aflever bij de dierenarts. Nou ja, ze weten van de hoed en de rand…
Op naar mooiere tanden
Vandaag is het eindelijk zo ver: ik heb een afspraak met de orthodontist. Of liever gezegd: wij. Want S. en ik krijgen allebei een beugel. Vanmiddag hebben we een intakegesprek en worden er röntgenfoto’s gemaakt. Dan worden de mogelijkheden besproken. Na dat eerste gesprek krijgen we een kostenbegroting. De beugel van S. wordt tot € 2000 vergoed vanuit onze aanvullende verzekering en die van mij tot € 500. Ik zal dus zelf flink bij moeten betalen, ik reken op zeker € 2000. Dat betalen we van de buffer.
Natuurlijk heb ik er lang over nagedacht of ik dit zou gaan doen. Het is heel veel geld en dat kunnen we ook anders besteden. Mijn gebit is al heel lang een grote frustratie voor mij en naarmate ik ouder word gaan mijn al behoorlijk scheve tanden nóg schever staan. Vooral de onderzijde van mijn gebit gaat dansend door het leven.
Doe ik het nu niet, dan doe ik het denk ik nooit meer. Ik ben nu 47 en ik zie me niet op mijn 60e met een beugel rondlopen. Dus haal ik nu diep adem en begin aan een traject dat misschien wel een paar jaar gaat duren. Ik vind het enorm spannend en ben ook heel blij dat ik het ga doen. Het lijkt me heerlijk eens gewoon voluit lachend op een foto te staan zonder dat ik me schaam voor mijn tanden.
Ook daar is een buffer voor. Dit is een lang gekoesterde wens die nooit mogelijk was omdat er – ondanks twee goede inkomens – nooit geld voor was. Nu met veel minder geld en hogere lasten lijkt het soms wel alsof we kunnen toveren, want er is zó veel mogelijk. Ik kan daar zo van genieten.
Het zuur en het zoet
Een vol hoofd,
een vermoeid lijf,
een drukke week,
Twee afspraken met behandelaars,
Eén afspraak met een vriendin,
en als bonus een begrafenis.
De koek is op,
al eet ik geen koek
De pijp is leeg,
al rook ik niet
Het leven is soms zuur,
maar zoet gebruik ik niet.
Het leven gaat door.
Ik eet met mijn gezin,
in het besef
dat er bij een ander gezin
nu iemand ontbreekt.
Het leven gaat door.
Ik ga doen
wat het belangrijkste is,
koesteren wat ik heb,
genieten van wat kan.
En even bijkomen, ook dat
Fijn weekend allemaal!
De kat-in-de-mand-training en de onderlinge verhoudingen
Zoals jullie weten vierden we onlangs de verjaardag van S. Vooraf was ik benieuwd hoe dat zou gaan, Gerrie en een huis vol visite. Nou, boven verwachting! Voordat het bezoek kwam had ik hem boven geïnstalleerd met lekkers en water. Ik wilde voorkomen dat hij naar buiten zou rennen als er ineens continu werd aangebeld. Dat doet hij wel vaak als hij beneden is. Hij bleef nu keurig boven en ging na een paar uur bovenop de trap alles eens goed bekijken. Rond etenstijd liep hij naar beneden – het is een kat van de klok – en ging bij zijn bakje zitten wachten. Na het eten vertrok hij naar buiten voor de avondronde.
Het ging dus helemaal super. Dibbes was wel erg geagiteerd. In tegenstelling tot vorig jaar, toen hing hij de clown uit. Maar toen konden we wegens onverwacht stralend weer buiten zitten. Een huis vol mensen is duidelijk wat bedreigender voor Dibbes. Natuurlijk had ik ook hem boven geïnstalleerd, maar Dibbes doet nooit wat je wil dat hij doet en trekt altijd zijn eigen hysterische plan.
De krijg-Gerrie-in-de-mand-training gaat goed. 1,5 week geleden plaatste ik het deurtje in de mand en negeerde dat vervolgens een dag of wat. Daarna deed ik af en toe voorzichtig de deur dicht en meteen weer open. De eerste paar keer vond hij dat best eng en stapte hij snel de mand uit. Maar het wende vrij snel. Nu ben ik zover dat ik, als hij in de mand zoekt naar lekkere hapjes, de deur echt dicht doe en hem soms het lekkers door de tralies aangeef. Hij raakt niet in paniek maar stapt wel zodra het dan kan, uit de mand.
Zodra ik merk dat hij in de mand blijft liggen als ik het deurtje weer opendoe, ga ik de mand een keer met dichte deur optillen en weer neerzetten. Zoals het nu gaat heb ik er wel vertrouwen in dat we hem deze maand kunnen laten castreren.
Tussen de heren ex-zwervers gaat het de laatste tijd een stuk meer ontspannen. Ik zie soms zelfs een voorzichtige poging tot neuzen. Fijne plekken bij elkaar in de buurt maken bevordert de sfeer, dus maakte ik er ook eentje boven en bespoot dat met kattenkruidspray. Gerrie ligt vaak op deze stoel. Binnen 5 minuten nadat ik een lekker kleedje in het witte mandje had gelegd, kroop Dibbes erin. Dibbes is wel iets te groot de mand is weliswaar iets te klein, maar Dibbes kan zich heel goed oprollen. Als Gerrie boven slaapt, ligt Dibbes daar ook. Gaat Gerrie naar beneden, dan hobbelt Dibbes er meestal achteraan. Of dat nu nieuwsgierigheid is, of houd-de-vijand-in-de-gaten weet ik niet, maar het ziet er voor een buitenstaander momenteel vrij relaxt uit.
Geprik met naalden
Deze week stond in het teken van S. die jarig was. Dat kan niemand ontgaan zijn omdat ik er 2 keer overschreef (sorry) en we overladen werden met felicitaties van bloglezers, dank jullie wel! We vierden het zondag en hij was dinsdag jarig. Voor het eerst in 10 jaar gingen we niet naar school met een dienblad of mand vol zelfgemaakt lekkers. Best wel vreemd, want dat doe je immers vanaf de peuterspeelgroep, maar op de middelbare school gaat het allemaal heel anders. S. wilde toch trakteren, haalde wat snoep uit de automaat op school en deelde dat uit. Ook had de biologieleraar onthouden dat hij jarig was en die begon te zingen waarna de hele klas meedeed. Woensdag nodigde hij wat vrienden uit om wat te drinken en toen was het klaar.
Ik hield me rustig, ik was zoals verwacht helemaal uitgepoept. De enige activiteit deze week was een gang naar de fysio en naar de acupuncturist. Na de acupuncturist was ik opnieuw helemaal uitgepoept. Ik ben in het verleden ook eens door een acupuncturist behandeld en was erop voorbereid. Wel voelde ik me erna héél erg ontspannen, meer ontspannen dan ik me in jaren heb gevoeld. Of het effect heeft is even afwachten. Ik kom er voor een slijmbeursontsteking in mijn schouder en ook voor de ME. Ik dacht als die man nu eerst even die ontsteking aanpakt, dan gaan we daarna door met de energie. Maar hij doet het andersom.
Een acupuncturist stel een diagnose via een anamnese (vragen stellen over je leefstijl/klachten), een polsdiagnose, een tongdiagnose en door observatie (uiterlijk, geur, lichaamshouding, conditie haar/nagels). Hij vertelde dat hij normaal een ontsteking in de schouder behandelt door de energiepunten die verbonden zijn met de schouder met naalden te activeren. Als de energie weer gaat stromen kan de ontsteking door het lichaam zelf aangepakt worden. 12 jaar geleden heb ik deze werkwijze ook meegemaakt toen ik op deze manier voor een carpaal tunnelsyndroom werd behandeld. Ik had vele fysiobehandelingen en 3 spuiten in mijn pols gehad met corticosteroïden, zonder enig effect en de arts begon inmiddels te praten over een operatie, wat ik niet echt zag zitten. Een vriend van M. die zelf een opleiding tot acupuncturist volgde, verwees me naar zijn docente. Ik had genoeg aan een paar behandelingen en heb nooit meer last gehad tot het in december ineens weer kortdurend de kop opstak, na te veel breien aan te veel truien tegelijk.
Eerst de ontsteking en dan de rest, dacht ik dus, maar hij doet het andersom. Waarom? Na meting bleek er nul voorraad energie te zijn om de ontsteking aan te pakken. Hihi, ja dat voel ik natuurlijk al jaren, ik moest er iets om lachen maar eigenlijk is het natuurlijk om te janken. Nu gaan hij de gewone energie proberen los te maken en als dat lukt, zich richten op de ontsteking.
Voor als je nu denkt waar gáát dit over: acupunctuur is van oorsprong een Chinese geneeswijze en gaat uit van levensenergie die je bij je geboorte hebt meegekregen en die je onderhoudt door voeding en ademhaling. Ziek zijn is in deze beleving geblokkeerde energie. Als de energieblokkade wordt opgeheven, kan de energie weer stromen en kunnen de klachten verdwijnen.
Hij is van mening dat de vertering in de maag en darmen bij mij een probleem is waardoor er geen energie vrijkomt. Dat wil hij nu aanpakken. Op zich vind ik het wel frappant want ik barst natuurlijk van de voedselintoleranties, waar ik niets over heb verteld, en ik heb geen last zo lang ik geen verboden dingen eet. Maar goed is het natuurlijk niet.
Afijn, 10 naalden en 90 minuten later stond ik weer buiten met een voedingsadvies om 3 keer per dag warm te eten, in de ochtend liefst pap, zoals congee (Chinese rijstepap) omdat dit heel verzachtend voor de maag is en herstellend zou werken. Nu eet ik al 2 keer per dag warm, dus 3 keer moet ook wel lukken. Ik eet meestal smoothies of fruit in de ochtend maar wil wel proberen hoe het is om in de ochtend warm te eten. Hartig ga ik echt niet naar binnen krijgen (met uitzondering van een gekookt eitje of roerei af en toe) dus ga ik eens experimenteren met pap van kokosmelk en fruit of zo. En natuurlijk maakte ik ook meteen een congee. Maar dat is best een hele kunst heb ik begrepen, dus de perfecte congee maken heb ik nog niet geheel onder de knie. De eerste versie was een waterige bedoening die weliswaar niet vies smaakte maar na een uur me al deed grijpen naar chocola.
Ik ben wat terughoudend over de behandeling. Er is door mijn eerdere goede ervaring met acupunctuur wel wat vertrouwen, maar ik weet niet of het nu ook gaat helpen. Ik heb sinds ik ME heb zó vaak mijn neus gestoten bij behandelaars en zó vaak gedacht: dit is het! En ik knap van veel behandelingen iets op maar nooit helemaal. Met de behandeling van Gupta ben ik tot nu toe het verst gekomen naast het aanpassen van mijn eetpatroon maar ik sta voor mijn gevoel wat energiewinst betreft, al bijna een jaar stil. Ik kan véél meer dan vroeger maar ben nog steeds altijd uitgeput. En eens een keer op de trein stappen om naar mijn lieve mailmaatje M. te gaan is me nog steeds niet gelukt. Mijn wereld is nog steeds heel klein.
En juist omdat die wereld nog steeds heel klein is ben ik bereid het te proberen. Ik hoef er niet ver voor te reizen en het merendeel wordt vergoed door de verzekering. Ik laat het gewoon over me heen komen en eet pap of iets anders warms ;-).
Ben jij wel eens naar een acupuncturist geweest?
Jarig!
Vandaag precies 13 jaar geleden kwam op een zondag ons zonnestraaltje ter wereld. M. en ik waren net opgestaan en scharrelden wat in huis. Bewegen lukte mij alleen nog door te waggelen. Mijn buik was zó groot dat fietsen al lang niet meer lukte, de buik paste niet tussen stuur en zadel. Ik kon met gemak een paar kopjes op die buik zetten. Al was daar meestal geen plek,want kat Dorrit lag er vaak op. Volgens mij dacht ze dat ze S. moest uitbroeden.
Nét toen M. om een uur of 11 lekkere broodjes ging halen (de bakker was in Amsterdam op zondag open en verkocht schofterig lekkere croissantjes), braken de vliezen. Hij ging evengoed die broodjes halen want het zou vast een lange dag worden.
Grappig genoeg had ik vooraf een beeld van een rustige intieme thuisbevalling met M. erbij en hooguit 1 vroedvrouw maar dat het zo’n drukte zou worden in die kleine slaapkamer van ons, had ik niet verwacht. S. kwam ter wereld met twee vroedvrouwen (de eerste was klaar met haar dienst en werd afgewisseld door vroedvrouw 2 maar 1 wilde niet meer weg want het was nogal spannend), de kraamhulp die al was gearriveerd, 2 man ambulancepersoneel omdat het inmiddels wat kiele kiele was en ik eigenlijk naar het ziekenhuis moest en natuurlijk M. als vader-in-spé. O, ja én kat Dorrit, die me bewaakte met haar leven. Best een enorme drukte dus.
Toen ik M. leerde kennen, bleek hij een enorme Feyenoordfan te zijn. Als kind van een vader die nooit sport keek, had ik geen flauw idee wat dit inhield, fan zijn. Daar kwam ik al snel achter. Dat S. geboren is tijdens een wedstrijd Ajax-Feyenoord, kán dan ook alleen maar een curieuze speling van het lot zijn, vinden jullie ook niet?
Afijn, de baby van toen om 20.10 geboren in de avond, is vandaag 13 jaar geworden. Geen kleine voetjes meer, maar grote schuiten. Maar nog steeds het liefste kind ooit, met heel veel prachtig haar.
ps: S. is een jongen mensen, er bestaan jongens met lang haar!
Min of Meer 