Een mooie tekening

~ MB ~ 7 reacties
Afbeelding Ineke Spek

– Kijk eens Dibbes wat ik opgestuurd kreeg!
– Een tekening? Wat een mooie tekening! Prachtige billen. Wacht eens, dat lijken wel mijn billen, en mijn pootjes. Dit is een tekening van mij!
– Nou dat denk ik niet. Al zei de vrouw die dit tekende wel dat ze aan mij dacht toen ze dit tekende.
– Zie je wel, een tekening van mij want jij en ik zijn één. Duidelijk!
– ik weet niet of ze het zo bedoelde Dibbes.
– Echt wel! Kijk dan naar die billen! Ik was haar inspiratie, ik ben iemands muze, bron van creatieve krachten. En dat snap ik want ik ben IK 💕.
– Voor een kat die 6 jaar geleden nog onder een struik woonde heb je wel veel praatjes gekregen.
– En terecht, ik ben het! De leukste, grappigste, mooiste, meest aandoenlijke, liefste…
– Deze discussie ga ik niet winnen. Ik zal tegen Ineke zeggen dat we blij zijn met de tekening.
– Krijg ik dan nu extra brokjes? Om te vieren dat ik Dibbes ben?

Tip

~ MB ~ 4 reacties

Vorige week schreef ik een stukje over voeding en supplementen die je immuunsysteem versterken. Dat versterken is zo belangrijk, vooral nu. Want social distancing zal niet volledig kunnen voorkomen dat we besmet worden.Veel mensen ervaren weliswaar slechts lichte klachten door het coronavirus, maar er overlijden ook veel mensen en dat zijn niet alleen oude mensen met onderliggende aandoeningen zoals de media in het begin schreef.


Als ME-patiënt behoor ik wellicht tot de risicogroep, niet alle ME-specialisten zijn het daar al over eens. Mijn eigen behandelaar stelt, na contact met virologen uit de VS, dat wij op zich niet meer of minder kans dan een ander hebben om het te krijgen maar dat áls je het krijgt, de gevolgen waarschijnlijk heftig zullen zijn. Ook zal het herstel langer duren. Want ook van een flinke verkoudheid moeten veel ME-patiënten maanden herstellen.


Zelf denk ik dat ME in veel gevallen wel een verhoogd risico vormt. Het ligt er vooral aan wat de bron is van de ME. Veel ME-patiënten zijn ooit ziek geworden na besmetting met een virus. Dat overkwam mij. Ik ontwikkelde na de besmetting ME en mijn immuunsysteem is sindsdien verzwakt. Als mijn huisgenoten licht verkouden zijn, word ik dat ook maar dan heel zwaar. Zij zijn meestal met een week klaar, ik loop nog weken te snotteren en ervaar een grote nasleep. Buiten dat heb ik altijd griepachtige klachten tijdens een PEM.


Er zijn echter ook ME-patiënten met een uitstekend werkend immuunsysteem die zeggen sinds de ME nooit meer griep te hebben gekregen. Dat kan ook!


Ik ben in ieder geval blij dat ik, extreem vatbaar als ik ben, al sinds vorig jaar echt in ben gaan zetten op versterking van mijn immuunsysteem. Afgelopen jaar heb ik gemerkt dat het effect had. Ik was afgelopen maanden weliswaar hartstikke ziek, maar niet verkouden of grieperig.


Toch vind ik de huidige crisis eng natuurlijk. Er zijn geen garanties te geven. Goed gedrag wordt niet automatisch beloond. Ik ben best wat geagiteerd, net al zovelen van jullie, ME-patiënt of niet. Ook gezonde mensen zijn nu bang.


We hebben het niet in de hand, er zijn geen zekerheden te geven en of de genomen maatregelen afdoende zijn, weten we pas veel later. Maar in plaats van volledig door te draaien – dat kan ik heel goed – probeer ik door te gaan met wat ik altijd doe: gezond eten, veel rusten, mediteren en accepteren wat er gebeurt in mijn (en jullie) leven.


Een aantal jaar geleden volgde ik een behandeling van Ashok Gupta. Ik genas weliswaar niet maar knapte in eerste instantie wel enorm op. Daarna, toen ik fysieke beweging ging uitbreiden, liep ik toch weer tegen de grenzen van mijn lijf aan. Toch ben ik gedurende de jaren de technieken van Gupta blijven gebruiken. Het is een mooie methode om angsten te beteugelen, je niet mee te laten slepen, het brein te kalmeren.


Gupta is onlangs een gratis 10-day Coronavirus Challenge gestart vol info over wat je in de huidige crisissituatie kunt doen om je immuunsysteem te versterken. Dat geeft natuurlijk geen garanties, zeker niet als je jezelf tot voor kort volpropte met bewerkt voedsel. Maar het is wel een manier om op een positieve manier om te gaan met heel veel onzekerheid en angst en daadwerkelijk iets te doen. Want van continu nieuwsberichten lezen, versterk je je immuunsysteem zeker niet.


Tijdens de challenge wordt er elke dag een onderwerp uitgelicht en daarnaast heb je toegang tot heel veel meditaties en wetenschappelijke informatie. Alles wat in de video’s besproken wordt, kan nagelezen worden via links naar artikelen. Het programma is Engelstalig maar ook voor mij als slechthorende goed te volgen gezien de hele duidelijke uitspraak en rustige manier van praten van Gupta.

Natuurlijk verwacht ik niet een besmetting 100 % te voorkomen. Maar een gezond immuunsysteem geeft meer kans om besmetting van wat dan ook beter te doorstaan. Gezond eten, goed slapen, stress indammen, goede hygiëne, en een goede conditie (sterke longen) zijn belangrijk. Ik kan niet aan mijn conditie werken dus werk ik aan dat wat wel binnen mijn bereik ligt.


Misschien is het niets voor jou of misschien is het net dat waar je op zat te wachten. Doe er in dat geval je voordeel mee!


https://www.thecoronaviruschallenge.com/

Vanuit mijn hoek

~ MB ~ 15 reacties


Ik lees veel gemopper over de opgelegde thuisisolatie. Gemopper dat grotendeels zal worden veroorzaakt door angst en onzekerheid. De maatregelen komen te laat, zijn niet voldoende of gaan te ver. De door de overheid opgelegde maatregelen tasten de burgerlijke vrijheden aan. Het is een complot om de tegenstanders van het rijksvaccinprogramma de mond te snoeren. Of het ligt aan 5G. Dát las ik ook.

Het is nooit goed en iedereen heeft een mening en is Corona-expert.

Over Corona heb ik weinig te melden. Maar van thuisisolatie weet ik alles af. Kijk maar naar mijn foto. Genomen in mijn hoek van mijn slaapkamer van mijn huis. Zo leef ik al maanden. Klote, maar het is niet het einde van de wereld. Of misschien wel gezien de Corona-uitbraak. Maar ik heb daar geen invloed op. Kan er alleen maar het beste van maken.

Natuurlijk is het vervelend als je tijdelijk, of misschien zelfs langer, niet op vakantie kunt, uit kunt gaan, deel kunt nemen aan je sociale leven. Als je leven ineens tot stilstand lijkt te komen.

Voor mij is dit niet tijdelijk. Er is geen overheid die tegen mij zegt ‘we doen wat we kunnen’ want ME heeft nooit prioriteit gehad. Terwijl er toch miljoenen ME-patiënten wereldwijd zijn. Het zou wel prioriteit moeten krijgen. Want een groot deel van de huidige ME patiënten ontwikkelde ME na een virus zoals epstein-barr of CMV. Veel patiënten die SARS hebben overleefd, voldoen nu aan de criteria van ME en hebben ME-symptomen.(*) Dat baart mij grote zorgen. En of dat klopt? De tijd zal het leren. Maar ook daar heb ik geen invloed op, zo vanuit mijn hoekje.

Ik bekijk alles maar per dag. Voor nu ben ik blij dat ik afgelopen zondag kon douchen. En dat het mij lukte even overeind te zitten voor deze foto.


(*): “Chronic post-SARS is characterized by persistent fatigue,
diffuse myalgia, weakness, depression, and nonrestorative
sleep with associated REM-related apneas/hypopneas and
alpha EEG sleep disorder. These clinical and sleep fea-
tures of chronic post-SARS are similar to those features
which may be found in patients with chronic fatigue syn-
drome/fibromyalgia.” (bron: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3071317/)

Immuunversterkers

~ MB ~ 14 reacties


Je kunt natuurlijk naar de winkel rennen om wc-papier in te slaan of voor honderden euro’s aan diepvries maaltijden kopen maar je kunt ook proberen kalm te blijven.

Nou moet ik eerlijk zeggen dat wij altijd veel op voorraad hebben. Wij kunnen met gemak een maand, zo niet langer vooruit. Ik doe al jaren veel bioboodschappen online en zoals met alles, is groter inkopen dan stukken voordeliger. Dus ik koop nooit een pakje rijst maar meteen 7,5 kilo per keer. Zo bestel ik de ene maand pasta, rijst, thee, olie, etcetera en een volgende maand vlees of noten. Ik koop meestal voor drie maanden vooruit.

Als ik lees wát mensen nu inslaan, verbaas ik me enorm. Veel troep. Ik ben overigens ook natuurlijk wel wat nerveus en geagiteerd door dat hele gedoe rond het coronavirus. Maar dat komt vooral door het apocalyptische hysterische reageren van mensen en het uitblijven van doortastende reacties vanuit de politiek.

Maar laten we wel wezen, ik zit altijd opgesloten. Ik zie al maanden niemand buiten man en kind en ik leef altijd in angst om besmet te worden met een griepvirus. Want dat hakt er bij mij meer in dan bij een gezond persoon. En ik herstel er niet goed van.

Ik ben heel vatbaar. Eén kuchje van iemand in mijn omgeving en hop, ik ben snotverkouden. Of dat was ik, tot afgelopen jaar. Tijdens het traject bij de orthomoleculair therapeut zijn we gaan inzetten op versterking van mijn immuunsysteem via voeding en supplementen. Ik slik dagelijks een zeer hoge dosis vitamine c en zink. Daarnaast slik ik cats claw. In eerste instantie om het in mij actieve Epstein Barr virus te bestrijden. Maar het viel mij op dat ik sinds ik dit slik, niet meer verkouden of grieperig werd. Al jaren op rij kreeg ik sowieso in september/oktober griep en rond Kerst. Nu niet. Dus ben ik dit blijven slikken, in een inmiddels hogere dosering. Het werkt antiviraal, antibacterieel en antiparasitair.

Een ander natuurlijk middel dat heel goed is om het immuunsysteem te versterken is een tinctuur: Japanse duizendknoop, je weet wel die plant die elke tuinliefhebber zo wanhopig probeert te bestrijden. Ook dat heb ik geslikt. Alleen op de een of andere manier vind ik druppels toedienen gedoe, dus heb ik dat laten zitten.

Ook met voeding kun je veel doen, onderstaande lijst bevat voeding die antiviraal is en vol antioxidanten zit. Moet je het niet frituren of alleen maar bakken natuurlijk. Kort koken, stoven of stomen is het best.
> aardappels
> abrikozen
> asperges
> avocado
> bessen
> citrusfruit
> chocolade (puur, minimaal 70%)
> eidooier, heel ei
> fruit: bessen, aardbeien, bramen, frambozen, citrusfruit, blauwe druiven, granaatappel, kiwi, meloen
> groene groenten
> koolsoorten, ui
> kruiden: gember/knoflook/kurkuma/rozemarijn
> kruisbloemigen als koolsoorten, broccolikiemen, daikonkers, tuinkers, witlof, waterkers
> lever en leverworst
> mager vlees
> maisrlijk.
> noten (ongezouten, ongebrand)
> paprika (geel)
> peulvruchten
> pompoen
> quercitine uit rode appel, ui, tomaat, wortel, pompoen, gele en rode paprika, aubergine e.d.
> schaal en schelpdieren
> shitake
> groene thee: sencha, rooibos
> tomaat
> Vette vis (haring, makreel, zalm ,sardines)
> volle granen
> wortel
> west-indische kers
> zaden: lijnzaad, hennepzaad, chiazaad
> zoethoutthee
>
De lijst zal vast niet compleet zijn maar dit zijn allemaal producten die makkelijk verkrijgbaar zijn. En die meer voor je doen dan wc-papier. 🙃

En verder moeten we maar het beste van hopen. Goed slapen, goed eten, goede hygiëne en vooral uit de buurt blijven van kwetsbare mensen.

Opa

~ MB ~ 14 reacties

Als ik het raam opendoe komt de buitenwereld binnen. Ik zie wolken voorbij drijven en hoor meeuwen krijsen. En bij het horen van dat geluid lig ik niet meer ziek op bed maar loop op het strand in Zandvoort met opa schelpen te zoeken. Zomers was het daar stervensdruk maar met slecht weer hadden we het rijk alleen, met de krijsende meeuwen.


Om de week bezochten wij opa en oma op Zandvoort een middagje maar ik was er ook regelmatig voor logeerpartijen. En dan ging ik op stap met opa. Hij was goed gezelschap, een vat vol geloofwaardige en ongeloofwaardige verhalen. Ik slikte alles voor zoete koek en nam soms iets met een korrel zout. Al bleek veel later dat juist de korrel zout verhalen klopten.


Dat er niet echt een mannetje in onze klok woonde wist ik ook als klein kind ergens wel. En ook de verhalen over kabouter Picalilly vertoonden grote omissies wat kloppende feiten betreft. Evengoed liepen zus en ik te gillen van plezier als opa riep “kijk, daar rent Picalilly”, wijzend in zijn tuin naar de bloemperken. Hoe wij ook zochten, de vogel was altijd gevlogen.


Toen ik het huis uitging vond opa dat maar niets. Ik was nog zo jong! Dus kreeg ik Bertram, een loden kabouter van 3 centimeter hoog, hoogst persoonlijk door opa zelf gegoten. Bertram zou op mij passen. En dat deed hij. Tot ik Bertram meegaf aan zus die voor een tijd naar Maleisië verhuisde. Ik schatte in dat zij Bertram harder nodig had. 


Het duurde  meer dan 30 jaar voor ik met Bertram herenigd werd, maar nu staat hij weer naast mijn bed, en waakt over mij. En samen luisteren we naar het geluid van de meeuwen.

Licht

~ MB ~ 22 reacties

Na maanden in het donker te hebben gelegen, verdraag ik nu weer iets meer prikkels. Dus hoor ik vandaag de meeuwen te keer gaan en zie wolken voorbij drijven. Sraks doen we alles weer dicht en ga ik weer ontprikkelen. Maar dit heb ik alvast kunnen ervaren 💕.

Een beetje progressie dus. Maar er is nog een lange weg te gaan. Ik kan vrijwel niets meer, mijn zelfredzaamheid is volledig verdwenen. Opbouwen wordt een hels karwei aangezien ik van de kleinste dingen een terugslag krijg. Zo dacht ik dat ik wel even naar de badkamer kon lopen. Fout gedacht.

Veel geduld dus en het rustig/rustiger/rustigst aanpakken. Dat zit niet in mijn natuur maar ik zal vanwege de inspanningsintolerantie en de toestand van mijn lijf wel moeten.

De afgelopen tijd was hel, nog steeds wel ondanks kleine lichtpuntjes. De enorme achteruitgang in combinatie met de meest afschuwelijke symptomen, het totaal afhankelijk zijn van anderen en de wetenschap dat er geen behandeling is voor ME maakt het mentaal zeer heftig allemaal. Ik zou graag schrijven dat ik mezelf heb gevonden of spiritueel ben verrijkt. Nee. Het was pure doodsangst en paniek. ME is zwaar klote.

Geduld

~ MB ~ 23 reacties

Geduld is niet mijn beste eigenschap. En ook niet van mijn lezers zo blijkt 😉. Ik krijg veel mails met vragen over hoe het gaat, dat ik gemist word en wanneer ik weer ga bloggen.

Ik weet niet wanneer dat weer kan. Het gaat niet goed en dat is heel zacht uitgedrukt. Bloggen heeft geen prioriteit aangezien ik probeer weer boven water te komen, niet te verzuipen. De kans dat ik blijf hangen op dit niveau, of erger dat ik nog meer wegzak, is reëel. Ik doe dus mijn stinkende best meer ellende te vermijden en heb echt absolute rust nodig.

Dus: heb geduld, ik moet dat ook hebben. Als er iets positiefs te melden valt, zien jullie me weer terug. 💕

Vechten

~ MB

Op dit moment voer ik een gevecht
Om iets van mijn leven terug te krijgen

Dat gevecht vereist totale rust
Vermijden van prikkels en triggers

Bloggen is wat ik het liefste doe
Schrijven, vertellen hoe het is
Om te leven met ME
Maar mijn hoofd zit ook vol
Met andere verhalen

Wil ik ooit nog iets doen
Iets kunnen vertellen
Dan moet dat hoofd leeg
En het lijf tot rust komen
Dus ga ik helemaal offline
Zodat ik hopelijk
Later/ooit/binnenkort
Weer verhalen kan vertellen

Leerschool

~ MB

Normaal leer ik iets door ergens als een dolle stier op af te stormen maar aan die eigenschap heb ik momenteel niet zo veel. Het is na de diagnoses in december en het contact met mijn artsen goed tot me doorgedrongen dat ik zo snel mogelijk stabiel moet worden. Hoe meer ik wegzak, hoe kleiner de kans dat ik hier nog uitkom. Ik weet inmiddels voldoende van ME om te weten hoe mijn leven er dán uit komt te zien. Ik ervaar mijn situatie nu al alsof ik levend begraven ben, maar dan wordt het echt een hel. Mijn best doen om stabiel te worden geeft geen garanties, maar er is geen alternatief dus ga ik ervoor.


Eerste vereiste is rust, fysieke en mentale rust. Dat is nog best ingewikkeld. Ten eerste kan mijn lijf volledig platliggen en toch totaal uitgeput raken van het inschenken van een glas water uit een karaf die naast me staat. En ten tweede is mentale rust een vrijwel onmogelijke opgave. De toenemende angst van de afgelopen maanden sinds september door de enorme achteruitgang, samen met de impact die dat heeft op mijn gezin en familie, maakt ontspannen blijven bijna onmogelijk. Daarbij komt dat mijn zenuwstelsel door de ME en de POTS zó overspannen is dat een onverwacht geluid ervoor kan zorgen dat ik urenlang heftig geagiteerd blijf.

Dat komt door de adrenaline. Ik dacht maandenlang dat die adrenaline werd veroorzaakt doordat ik gewoon een druktemaker ben en overspannen was door de situatie. Maar, ik schreef het al eerder, bij ME komt er na een inspanning heel veel adrenaline vrij die voorkomt dat lijf en brein in herstelmodus komen. Hoe erger de ME, hoe meer kleine niet te vermijden dagelijkse handelingen al als inspanning worden gezien door het lijf en brein en er adrenaline vrijkomt.


De POTS verziekt dit nog meer. Het onvermogen om voldoende bloed naar de hersenen te sturen bij het overeind komen, wordt gecompenseerd door de aanmaak van grote hoeveelheden hormonen, waaronder adrenaline. Die moeten ervoor zorgen, als ik het goed begrijp, dat de zenuwen of bloedvaten meer samenknijpen om het bloed alsnog omhoog te stuwen, wat niet lukt. Tegelijkertijd gaat de hartslag ook flink omhoog. Dit alles gebeurt in milliseconden zodra ik overeind kom.


Afijn, die continu toevoer van adrenaline door de ME, POTS en angst zorgen ervoor dat tot rust komen onmogelijk lijkt, ook al lig ik braaf plat. De voortdurend verhoogde hartslag zorgt voor t vaak overschrijden van mijn maximale hartslaggrens, wat weer zorgt voor meer adrenaline en meer PEM.

Toch valt er veel te leren en te verbeteren. “Houd rust en vermijd alles” was het advies dat ik eind december kreeg. Maar wat dát precies inhoudt wordt er niet bij verteld. Ook omdat elke patiënt andere triggers heeft. Gelukkig begin ik nu langzaam één en ander door te krijgen.


Zoals een echte leerling betaamt, verzamel ik alles wat ik nodig heb om hier doorheen te komen. En dan heb ik het niet over een geodriehoek, schooltas of woordenboek maar andere zaken.


Wat heb ik nodig om hier doorheen te komen?

Geduld – niet mijn sterkste kant
Een ijzeren zelfdiscipline – komt goed!
Zelfreflectie – van nature overvloedig aanwezig
Bereidheid om van alles los te laten wat ik helemaal niet wil, zoals slapen in mijn eigen bed naast mijn man, koken, opstaan wanneer ik wil zonder op mijn hartslag te letten, lezen, bezoek ontvangen, chocolade eten (daar slaat mijn hart volledig van op hol 😭), plassen op een echt toilet, stukjes schrijven wanneer ik inspiratie voel….
Zelfcompassie – wordt aan gewerkt
Kalmte – dat onderdeel behoeft nog wat aandacht maar met veel meditatie, ademhalingsoefeningen, vermijden van stress, luisteren naar Gregoriaanse gezangen, katten aaien én valium kom ik al een heel eind
De kunst van omdenken – ik verbeeld me gewoon dat ik een kat ben die lekker de hele dag ligt te doezelen. Die denkt niet “kak! ik kan niet lezen/mensen zien/netflixen of een stukje lopen”. Een kat ligt gewoon lekker en alles is goed zo lang het voedseluitgiftepunt de voedertijden respecteert

Zo kijkend naar deze opsomming lijkt het wellicht of ik denk dat uit deze situatie komen een kwestie van een paar juiste karaktertrekken is. Dat is natuurlijk niet zo. Zo lang de oorzaak van ME onbekend is, het biomedische onderzoek nog geen concrete resultaten heeft opgeleverd én er geen passende behandeling is, rest mij helaas niets anders dan symptoombestrijding om hopelijk erger te voorkomen.

Zoals gezegd, al het goede doen geeft geen enkele garantie op verbetering maar ik heb geen alternatief. Ik houd mezelf een aantal angstwekkende voorbeelden van zeer ernstige ME patiënten voor ogen (Hugo, Anil) en dat motiveert om nu het uiterste uit mezelf te halen. Dat is: stil liggen, nadenken over de impact van elke handeling voordat ik in beweging kom, zoveel mogelijk hulp vragen bij alles en grote delen van de dag nietsdoen en stilliggen (en dan denk ik aan die kat, die gewoon lekker ligt en niet weet wat verveling is).

Elke dag leer ik bij. Over mezelf, mijn bijzondere lijf en dat er toch een mens en vier katten passen in een éénpersoonsbed ook al dacht ik van niet…..

Verdwaald in een vreemd land

~ MB

(Een wat dramatisch verhaaltje zonder enige relativering. Er zal vast licht zijn aan het eind van de tunnel, alleen ik zie dat nog niet, en als er nog een keer iemand zegt “blijf positief”, dan sta ik niet voor mezelf in. Niet dat je bang voor me hoeft te zijn, want ik kom niet ver en als je blaast val ik om.)

. ~

Soms voel ik me alsof ik zonder een goede voorbereiding ineens naar een ver vreemd land ben afgereisd. Een land waarvan ik de gebruiken niet ken, de taal niet spreek, de weg niet weet.

Mensen spreken me aan, zeggen iets, maar wat? Wijzen naar mij en mijn lijf, ze schreeuwen. En pas dagen later begrijp ik, voel ik de boodschap. Want omdat ik zo’n trage leerling ben, krijg ik er fysiek van langs. Voor een beetje lijfstraf draaien ze hier hun hand niet om. Ik snap niet veel maar dát kwartje valt snel.

Ijverig als ik ben maak ik aantekeningen, ga ik op onderzoek uit. Ik moet dit land leren kennen, anders kom ik hier niet weg. En weg wil ik! Dus noteer ik braaf “als ze zus zeggen, bedoelen ze zo. En als ze enthousiast reageren, maak dan pas op de plaats.” Ik teken routes en verkeersborden en leer de meest onbegrijpelijke woorden uitspreken.

Vol zelfvertrouwen ga ik weer op pad. Ik ga dit varkentje wassen! Alleen het landschap is drastisch veranderd. Woorden die ik dacht te begrijpen, zijn van betekenis veranderd. Mensen die betrouwbaar leken, zijn verdwenen. Als ik informatie vraag kan ik nergens terecht. En sjacheraars vragen grof geld om me vervolgens de verkeerde kant op te sturen, ook al beweren ze “precies te weten welke kant jij op moet. Alleen even drie keer om je as draaien en wat sap van een ingestraald aardpeertje achterover gooien en voor je het weet ben je weer thuis!”

Wanhopig als ik ben doe ik het allemaal. Maar ik word weer gestraft. Ik krijg er ongenadig van langs.

Niemand geeft uitleg. Niemand geeft antwoord. Ze geven geen antwoord omdat ze nog nooit de juiste vragen stelden. En naar mij luistert niemand.

Lamgeslagen weet ik niet wat te doen, welke kant op te gaan, hoe hier weg te komen. Ga ik naar links? Dat doet pijn! Naar rechts? Ook au! Vooruit? Blijkbaar levensgevaarlijk.

Ik blijf dus waar ik ben. Beweeg steeds minder en minder. Tot ik lig op een vlak van 90 x 200 centimeter. Dat noemen ze een bed hier.

Daar lig ik, dag in, dag uit. Ik wil weg, eruit! Maar hoe? Ik moet stil blijven liggen, me ‘overgeven’. Maar hoe stiller ik lig, hoe groter de storm in mij.

Dead Can Dance, Cantara