leven met ME

Beneden eten

Kind kwam terug van vakantie. En zou een dag later al weer met vriendin vertrekken naar de volgende bestemming. Dus wilde ik heel graag, zó ontzettend graag, met zijn viertjes beneden eten.

Ik hoorde de geluiden beneden en wist dat het ver buiten mijn grenzen lag. Het was te laat op de dag en de dag zelf had al veel te veel reuring gegeven. Maar het moederhart was sterker dan gezond verstand.

Dus daalde ik als de ongewassen topattractie van het circus met de traplift naar beneden af, waar drie koppies me blij aankeken. Het was voor ons meer dan een jaar geleden dat we beneden als gezin samen zouden eten. Vriendin had me denk ik zelfs nog nooit uit bed gezien.

Uiteraard lukt aan tafel eten niet, dus was het eten uitgestald op de hocker die we als salontafel gebruiken. Ik liggend op bed, de rest zat op de bank.

Het duurde welgeteld 5 minuten voordat ik merkte dat ik wat er gezegd werd niet meer kon volgen. Drie mensen die praten? Veel te veel. Ik hoorde wel woorden maar die werden geen zinnen in mijn hoofd.

Ik knikte en lachte wat en genoot van het samenzijn. Keek naar het gesprek. Tot het uitzoomen begon. Dan rukken de klachten op en je wordt “de bubbel” ingezogen. Niet meer tot sociale deelname in staat. Je staat er volledig buiten en ziet het gebeuren.

Mischa hielp me overeind en zette me in de traplift. Toen die halverwege ineens stokte, kreeg ik een gigantische, ietwat hysterische, schaterbui. Op bed gevolgd door een huilbui.

Missie voltooid, ontmanteling van de troepen begonnen. Nu het slagveld overzien en checken of mijn hoofd nog vastzit.

9 gedachten over “Beneden eten

  1. Effecten nog niet bekend, maar je zult er gelukkig op terugkijken, dat je beneden kwam en dat drie gezichten je blij aankeken. Ik wens je nog vele tripjes naar de BG, zonder naweeen uiteraard.

    Geliked door 1 persoon

  2. Lieve Martine, erg dat je dan gelijk een enorme teruggang hebt. Maar wat hierboven ook al staat, in je hoofd blijft de herinnering van die drie blije koppies wat je schreef.
    Zó veel waard, ondanks alles. Want je wist dat de teruggang zou komen maar je deed het toch. Voor hen.
    Heel veel sterkte.
    Liefs, Carola 😘

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat gruwelijk dat elke inspanning – hoe mooi ook – er een (veel) te veel is. Een etentje dat grote consequenties van maanden of zelfs permanente schade en achteruitgang kan hebben, omdat je zo graag ook eens deel wilt nemen aan het huiselijke/gewone leven, met je geliefden wilt zijn. Dat is eigenlijk geen menselijke keuze. Dat is mensonterend. Ik hoop voor je dat het meevalt. Aan optimisme en doorzettingsvermogen ontbreekt het je in elk geval niet.

    Like

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s