Mijn éénjarig Gupta jubileum gleed geruisloos voorbij. In plaats van er bij stil te staan, schreef ik een blij stukje over het fietsen op de dijk. Steeds vaker word ik in beslag genomen door het normale leven. Maar is mijn leven nu ook weer normaal? Nee, nog verre van dat.

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar heb ik, sinds 8 juli 2012 toen ik begon met Gupta, enorme sprongen gemaakt. Mijn leven is een stuk prettiger, makkelijker, leuker en meer ontspannen geworden. Pijnvrij leven doet veel met een mens! Niet meer alles eindeloos vooruit moeten plannen omdat een verkeerde inschatting zorgt voor weken terugslag, is wel zo relaxt. Maar ik ben er nog lang niet.

Sinds mei ben ik met behulp van de fysiotherapeut bezig met revalidatie. De eerste focus was herstel en balans, de tweede focus krachttraining en conditietraining. In gedachten zou ik nu al bezig zijn met het laatste, zou ik deze maand starten met een yoga workshop van 4 bijeenkomsten en had ik al diverse treintochten richting vriendinnen achter de rug. De praktijk is anders gebleken.

Twee keer in de week naar de fysiotherapeut is al een enorme uitbreiding van activiteiten voor iemand die zo lang plat ligt. Tel daar nog één keer in de week zwemmen bij op en dan begrijp je misschien waarom uitbreiden op andere gebieden minder soepel ging. Ik deed heus wel meer, maar dat gaat dan nog vaak ten koste van iets anders. Dat geeft niet, in gedachten was ik gewoon al wat stappen verder en nu blijkt dat niet haalbaar te zijn.

Voorlopig richt ik me dus nu op de fysiotherapeut en het zwemmen. De revalidatie gaat moeizaam. De oefeningen die ik de eerste weken deed bleken veel te zwaar te zijn en mijn lijf protesteerde enorm. Dus werd de revalidatie stopgezet en gingen we weer over op bindweefselmassage. Toen de ergste klachten verdwenen, hebben we de revalidatie voortgezet maar nu met minder belastende oefeningen. Dat ging redelijk maar ook nu kwam de klad erin omdat vanaf juli mijn oude schouderklachten weer opspeelden. De afgelopen 6 weken ben ik dus vooral weer gekneed en gemasseerd.

Wel ben ik doorgegaan met het zwemmen. Mijn oorspronkelijke plan van twee keer in de week zwemmen was veel te hoog gegrepen, dus nu zwem ik één keer in de week twintig minuten. Wel maakte ik promotie. Zwom ik eerder in de bejaardenbaan en werd ik door de bejaarden ingehaald, deze week zwom ik voor het eerst in de baan voor de ‘gemiddelde’ zwemmer. Dat voelt goed!

Ook fiets ik sinds deze week met minder trapondersteuning. Gewoon één tikkie zwaarder. Dat ik nog steeds veel te grootse plannen hebt blijkt maar weer. Toen ik het de fysio vertelde, zei ze, ‘hartstikke goed en dan over 6 weken weer wat zwaarder zetten’.  In gedachten zette ik toen maar een streep door mijn plan om dat volgende week al te doen.

Ik blijf regelmatig last hebben van chronische zelfoverschatting en dat is onhandig. Daardoor doe ik dingen die niet zo slim zijn en maak ik planningen die niet haalbaar zijn. Aan de andere kant, wie de grens nooit opzoekt, gaat er ook nooit overheen!

Op het gebied van prikkelverwerking gaat het nog steeds goed en steeds beter. Ik ging vorige week zelfs naar de kermis! Niet omdat ik van kermis houd maar puur als experiment. Als ik een kermis aankan (gewoon erover heen lopen, ik ben nergens ingegaan), dan moet ik ook een druk treinstation aankunnen. Het ging, dus ik kan een volgende stap zetten. Maandag ga ik met de trein naar Schiphol om M. uit te zwaaien die voor zijn werk 5 dagen naar Engeland moet. Heel spannend!

Slapen blijft moeizaam gaan. Ik ben sinds deze week gestopt met de slaapmedicatie die ik al twee jaar gebruik. Deze medicatie is niet verslavend en wordt gebruikt door centra voor slaapstoornissen. Een van de medicijnen heeft echter wat bijwerkingen zoals vocht vasthouden en overgewicht krijgen. Er is inmiddels meer dan genoeg van mij, dus besloot ik te stoppen. Ook omdat ik moet leren normaal te slapen. Mijn probleem is dat ik (bleek uit onderzoek) soms wel 20 keer per nacht wakker wordt en dus nooit in een diepe slaap raak. En dus ook niet voldoende uitrust en herstel. Nu ik op andere vlakken al zoveel beter ben geworden, wordt het tijd dit aan te pakken. Ik kan toch niet mijn hele leven die pillen blijven slikken. Beter nu stoppen en een terugslag krijgen dan die krijgen als ik weer aan het werk ben of allerlei verplichtingen heb.

Tot slot, komende week ga ik naar een orthomoleculair voedingstherapeut om meer zicht te krijgen op welke voeding ik nu beter kan vermijden en om te kijken of er sprake is van een hormonale disbalans (waar het slechte slapen ook op wijst). Dat is een stap die ik al lang wou zetten en nu ik wat minder tijd kwijt ben met Gupta, komt daar ruimte voor. Ik hoop ook mijn overgewicht aan te kunnen pakken. Curieus genoeg bleef mijn gewicht tijdens de bankjaren redelijk stabiel en ben ik nogal aangekomen sinds ik meer ben gaan bewegen terwijl mijn eetpatroon niet echt veranderde.

Veel aandachtspunten dus. Het voornemen voor de komende tijd is dingen klein te houden, de dagen te nemen zoals ze komen en mezelf niet vastpinnen op grootse planningen die niet haalbaar blijken.