Categorie: Zwerfkatten

Een fijne slaapplek voor Dibbes

~ MB ~ 11 reacties

Jullie hebben het vast al gemerkt: ik ben een watje. Zeker als het om dieren gaat. Onze zwerver Dibbes wordt door mij gepamperd en vertroeteld als was het een prins, in plaats van een vlooienbaal zonder huis. Eerder schreef ik al dat wij een hok voor hem maakten van een oud tv-kastje, dat we bij de kringloop kochten.

Omdat Dibbes wegens omstandigheden alleen nog maar in de voortuin komt, werd het tijd het hok te verplaatsen van achter naar voor. Gelukkig heeft het wieltjes dus dat ging redelijk soepel. Nu staat het te pronken maar niet heus. We hebben het hok overdwars neergezet zodat we vanuit ons huis kunnen zien of hij erin zit, maar echt mooi staat dat natuurlijk niet. Alsof dat trouwens belangrijk is.

Afijn, het hok stond er maar ik wilde ook nog een mandje voor hem hebben. Binnenkort is het een stuk kouder en ik wil graag dat hij warm en beschut ligt, zolang hij nog niet in huis durft te komen. Ik was op zoek naar een betaalbare kattenmand die makkelijk schoon te maken is, maar schrok van de prijzen. Dat moet toch goedkoper kunnen! Het schoot me te binnen dat ik het oude kleuterdekbed hier goed voor kan gebruiken. Ik verleg dat dekbed al jaren van kast naar kast, onder het motto van ooit en misschien (voor als er een klein kindje een keer blijft logeren of wie weet, een kleinkind over pak em beet 20 jaar). Tja, in opruimen en dingen wegdoen ben ik niet zo goed. En dat komt nu van pas.

Dus dekbed in het hok, deken erover heen en Meneer Dibbes ligt warm en zacht en heel tevreden in zijn hok, ondanks dat ik de eerste nacht per ongeluk in plaats van een bak kattenbrokken een bakje gojibessen voor hem neerzette (ontdekte ik de volgende morgen). Ter verdediging kan ik zeggen dat het donker was, verder ben ik niet verstrooid of zo. Dibbes maakte het niet uit, negeerde de bessen en kwam later op de dag terug voor het echte werk. Het is nu alleen zo’n fijn plekje dat alle katten uit de straat regelmatig komen kijken, dáár moet ik nog even wat op verzinnen. Hoe maak je andere katten duidelijk dat deze plek gereserveerd is?

Zaterdag

~ MB ~ 17 reacties

Als jullie dit lezen ben ik op stap. Mijn moeder is in juli 75 geworden en dat vieren we met de familie in Drenthe. We zijn onder gebracht in een B & B en gaan lekker uit eten, wat wandelen en met een bootje Giethoorn verkennen. Hopen maar dat het weer meewerkt!

Er zijn wel wat zorgen om de zwerfkat. Ook nu is er voor deze twee nachten een oppas in huis. Maar vorige keer schoot dat niet op en liet hij zich nauwelijks zien. Wel is het zo dat de regelmaat er tegenwoordig goed in zit bij Dibbes. Hij komt al weken meerdere malen per dag scharrelen en om eten vragen. Ook slaapt hij sinds kort braaf in zijn hok of ligt hij bij mooi weer op de stoel in de voortuin te slapen.  Toch is het voor hem – extreem schuw als hij is- veel beter als we er gewoon zijn. Toen we met de familie dit weekend afspraken, was hij al weken zoek en rekende ik niet meer op hem. Dat hij nu toch weer komt is een fijne verrassing. Het is dus voorlopig de laatste keer dat we van huis gaan. De eerstvolgende keer is de zomervakantie van volgend jaar. Ik mag toch hopen dat hij tegen die tijd hier in huis helemaal gewend is.

Fijn weekend allemaal!

update: ik krijg net een smsje dat hij heerlijk heeft gegeten….

Zwerfkat

~ MB ~ 12 reacties

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, kom dan een andere keer terug. Misschien heb je dan meer geluk.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo hebben we hem genoemd) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat.  Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg ‘naar ballen er af en gelukkig verder leven’ vervolgt.

Zo niet ‘onze’ zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem twee dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. ‘Dat wil ik ook’, dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik er rennend achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken, want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag…), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen….

Fijn weekend!

Nieuwsflits

~ MB ~ 8 reacties

Onze vakantie nadert het einde. Zaterdag vertrekken we hier en rijden we naar

 

en tropisch gebied naar het huidige gebied, de gevolgen van diverse

Af en toe krijgen we bericht van het thuisfront tijdens onze vakantie (we zijn nu in de Auvergne). Net als andere keren, hebben we een oppas in huis voor de katten. Zij meldde dat onze zwerver Dibbes zich uiteindelijk weer liet zien. Twee weken voor ons vertrek stopte hij met regelmatig langskomen. Onze buren hebben een kleine kitten die ook in onze tuin rond banjert en die hem (en onze katten ook) de stuipen op het lijf jaagt. Het verschil tussen onze katten en de zwerver is dat de laatste zich nog niet voldoende thuis voelt om van zich af te slaan. Totaal geïntimideerd door de kitten verdween hij.

Ik hoop dat we als we straks thuis zijn toch weer een regelmaat weten te bereiken en hem uiteindelijk kunnen vangen. Maar goed, dat is voor later. Nu eerst nog even de vakantie afmaken…..

Leve de kringloop

~ MB ~ 37 reacties

Om onze zwerfkater een schuilplek te geven kozen we eerst voor een tijdelijke oplossing: een kattenbak bedekt met plastic. Zo zat meneer in ieder geval droog. Maar het was wel krap. Omdat het er naar uitziet dat Dibbes gaat blijven, besloten we een groter hok te maken. We verwachten wel dat hij blijft maar niet dat hij snel in huis durft te komen, in de zin van op de bank liggen of in de vensterbank zitten. Er stond niet meer zo veel hout in de schuur. Even naar een bouwmarkt rijden lokte niet, omdat je dan toch snel veel geld kwijt bent aan hout. Ook is de dag van grof vuil nog ver weg, dus langs de straten struinen heeft nu ook niet veel zin.

M. kwam met het idee om een oud tv-kastje op de kop te tikken en dat aan te passen. Dus hup naar de kringloop en zie, daar stond een perfecte kast voor € 15 die kon worden verbouwd….één kastdeurtje haalden we er uit zodat de kat makkelijk naar binnen kan en de andere deur houden we dicht, zodat hij beschut zit. Bovenop de kast maakten we een afdak van de plank die we in de kast aantroffen. Even flink in de beits gezet, bovenkant werd bekleed met zeil, kleed erin en klaar. Aan de witte kattenharen te zien, heeft hij er al in gelegen.

De totale kosten waren dus € 15. We gebruikten verder alleen wat schroeven die we nog hadden en een stuk zeil dat in geen jaren een bestemming had. Waren we naar een bouwmarkt gereden om hout in te slaan, dan zouden we denk ik zeker drie keer meer hebben uitgegeven.

onder toeziend oog van onze eigen katten bekijkt Dibbes zijn hok

Loslaten

~ MB ~ 26 reacties

De afgelopen tijd was voor mij weer eens een les in loslaten. Niets loopt zoals ik het vooraf bedacht had. Zwerfkatten kunnen blijkbaar niet klokkijken (hoe wonderlijk) en komen dus niet eten op het door mij en het dierenasiel bedachte tijdstip. Zo schiet ik in de stress, want hoe kan ik dan ooit een afspraak met de dierenambulance maken?

Mensen gaan dood en daarmee omgaan kost verdriet en veel energie. Ik moest en zou naar de herdenkingsdienst van Lodewijk Severein en Ingrid Visser vorige week zaterdag en kon maar moeilijk accepteren dat daarvan bijkomen meer duurt dan één dag.

Boodschappen doen is momenteel ook telkens schrikken. Wat ik ook doe, de supermarkt gaat voor de overtreffende trap. Wat is alles duur geworden! Ik kom niet goed uit met mijn budget, ook al heb ik het onlangs verhoogd.

Ook ben ik aan het revalideren en dat betekent twee keer in de week een afspraak en nu ook één keer in de week zwemmen. Hartstikke fijn maar ik ben nu mijn balans kwijt. Wist ik voorheen precies wat kon en wat niet kon, nu ben ik weer zoekende.

Voeg daar een ruzie met de buren aan toe over botsende opvattingen hoe je met kittens van 8 weken omgaat en ik kan nog maar één conclusie trekken: ik moet een stap terug doen en loslaten.

Loslaten, want hoe meer ik vasthoud, hoe meer alles door mijn vingers glipt. Dus besloot ik afgelopen week vakantie te vieren. Ik gooide toen de zon scheen een voor mijn doen ongelofelijke voorraad vlees op de bbq, opende een witbiertje en klokte dat naar binnen. En zie, dat ging goed. Tijd voor nog één! We hadden een heerlijke zomeravond in de tuin en ik genoot. We gaan de zesde zomer meemaken sinds we hier wonen en deze zomer zit ik voor het eerst in de avond in de tuin. Ik las lekker veel boeken en luierde wat. Dat ging me prima af en deed wonderen voor het humeur.

Ik besloot vervolgens de doctrine van het dierenasiel te negeren over voedertijden en na een gesprek met onze dierenarts weer over te gaan op de zwerfkat voeren wanneer we hem zien. En binnen een dag had hij dat door, hij komt nu braaf in de ochtend en in de namiddag langs en eet sinds een dag zelfs binnen, in de keuken, samen met onze katten.

Ook heeft hij door dat het hok in de tuin voor hem bedoeld is en zat hij er gisteren tijdens de fikse regenbuien heel tevreden in. Een zwerfkat die al jaren op straat leeft en gewend is ad hoc en hap snap zijn eten overal vandaan te graaien, is niet binnen een week in een ritme te duwen. Dat weet ik nu. Dus gaan we eerst maar eens goed aan elkaar wennen en hem vooral verwennen, voordat we project TNR gaan uitvoeren. Waarna hij mag blijven als hij wil.

Zo liet ik ook de boodschappen los. Ik kan wel enorm mijn best doen maar het lukt me nu niet er verder op te bezuinigen of het oude budget te handhaven. Niet in een periode waarin de prijzen zo zijn gestegen. Dus doe ik dat ook niet meer. Heel spijtig maar tegelijk ben ik blij dat er ruimte is om het op te vangen.

Langzaam meer ontspanning

Loslaten dus. Hoe minder verwachtingen ik heb, hoe meer het lukt om te genieten. Dat wist ik al maar soms moet ik even op herhaling. Loslaten is ook erkennen wat is en stoppen met vechten. En zie, meteen had ik gisteren weer energie om een lekkere taart te bakken!

Zwerfkatten update

~ MB ~ 18 reacties

Nadat ik posters had opgehangen met een foto van één van ‘onze’ zwervers, kreeg ik een aantal reacties. Van mensen die niet het baasje zijn van deze schuwe kat maar hem wel eten geven, omdat hij overduidelijk een zwerver is. Zo krijgt deze slimmerik eten van ons, van de buren 4 huizen verderop, van onze oude buurvrouw in de straat om de hoek waar we eerst woonden én van een kattenvrouwtje uit de straat hierachter. Meneer zal dus niet van de honger omkomen als we er een keer niet zijn.

Toch is het wel belangrijk dat zijn situatie beter wordt dan dit. De buren van 4 huizen verderop willen met ons de kosten delen van een castratie. Het plan is om hem te vangen, door de dierenambulance te laten ophalen, ballen eraf te laten halen en dan weer terug laten zetten in de straat. Dan kan hij daarna wel kiezen op wat voor wijze hij zijn bestaan wenst voor te zetten. Ik schat zomaar in dat zijn leven als gecastreerde kater wat rustiger wordt. Mensen benaderen een kat nu eenmaal vriendelijker als hij niet overal tegenaan loopt te piesen.

Met de andere kat gaan de vorderingen tergend langzaam. Hij komt regelmatig in de vroege avond langs, voor een hap, maar blijft ook zomaar af en toe twee dagen weg. Met hem moeten we iets meer geduld hebben, maar ook met hem zijn we – samen met de buren – hetzelfde van plan.

Waarom een castratie betalen voor twee katten waarvan we niet zeker weten dat ze ons als baasje kiezen? De kans is groot dat ze te schuw blijven om nog te kunnen socialiseren. Toch helpen we ze graag, om nog meer zwervers te voorkomen. Er zijn al katten genoeg en zeker zwervers kunnen ziektes oplopen en verspreiden. Om hun best ellendige bestaan een beetje beter te maken. Zwerfkatten worden vaak verjaagd vanwege de overlast die ze veroorzaken. De meeste gecastreerde katers worden rustiger en sproeien niet meer continue. In die zin zullen ze dus ook hopelijk anders benaderd worden door mensen en minder vaak een emmer water over zich uitgestort krijgen.

Ondertussen maak ik dagelijks kleine overwinningen mee met onze zwerver. Van blijven zitten eten terwijl wij naar hem kijken, tot in een stoel liggen en dan telkens even over de rand gluren of we hem wel zien tot de grootste overwinning zondagavond: ik zit op mijn hurken met een bak eten in de hand en hij komt naar me toe en gaat eten, terwijl ik op 5 centimeter afstand blijf zitten. Hij kijkend en etend, ik kijkend en genietend. In overleg met het plaatselijke asiel hebben we nu de volgende stap genomen: één keer per dag eten geven op een vast tijdstip. Zo kan de dierenambulance hem straks makkelijker vangen.

Ik kan niet het leed van de wereld oplossen maar wel het bestaan van en zwerfkat dragelijker maken. Meer weten over zwerfkatten? Kijk eens op de site van de Dierenbescherming.

Gast aan tafel

~ MB ~ 38 reacties

Verhaal over katten met veel sterke doch levensechte gebeurtenissen. Ben jij kattenhater, lees dan vooral niet. 

Omdat we nu al een paar weken twee zwerfkatten eten geven, zien we ze veranderen van magere scharminkels in katten met een normaal postuur. De grootste en snelste vorderingen maken we met de oudere kat. Het is ontroerend om te zien hoe het contact en gedrag zich ontwikkelt. De eerste twee weken rende hij direct na het leeg slobberen van de bak de tuin weer uit. Het eten zelf was een stressvolle bezigheid, voortdurend om zich heen kijkend.

Gisteren zagen we voor het eerst na het leeg eten van de bak het bekende rekken en strekken wat onze katten ook doen na een lekker maal. Daarna volgde een korte poetsbeurt en uiteindelijk ging meneer liggen rollen. Ik moet bekennen dat de tranen in mijn ogen sprongen. Deze kat hebben we ook al een naam gegeven, omdat het handig is in het aanduiden welke kat al zijn eten is komen halen en welke nog niet (en natuurlijk omdat we een beetje verliefd geworden zijn). We noemen hem Dibbes en die andere heet voorlopig nog, nou ja, die andere…

eerst op een afstand, klaar om weg te rennen

 

dan gluren naar dat mens dat eten uitdeelt

 

nu krijgen we goede moed, een meter afstand            

Gelukkig waren de kattenbrokken in de aanbieding bij onze supermarkt deze week, dus ik sloeg groot in. Overdag staan er droge brokken buiten onder de tafel en in de avond geef ik ze blikvoer. Alleen zijn deze zwervers niet de enigen die kattenbrokken lekker vinden. De eksters die aan de overkant van de sloot een nest hebben staan regelmatig ongeduldig hippend op de schuur, te wachten tot het zwerversvolk weg is. Na de eksters komt regelmatig een stel tortelduiven eten. En slakken zijn ook dol op kattenbrokken, weet ik nu.  Wat nou consuminderen, ik ben helemaal de weg kwijt…..

Het is niet voor het eerst dat we zwervers adopteren. Ik heb nog nooit een normale kat uit een nestje gehad. Er zijn wat asielkatten geweest en wat aanlopers. In Amsterdam kwam Job bij ons aanlopen. Ik was hoog zwanger en er liep bij ons in de tuinen achter regelmatig een zwarte kater rond, luid miauwend en aandacht trekkend. Op een dag zat hij bij ons binnen, hij lag op de vensterbank. Wat volgde was een periode dat hij overdag bij ons binnen was op voorwaarde dat de deur openbleef. Achteraf vind ik het onbegrijpelijk dat deze kat ons uitkoos, want S. werd geboren en dat babygehuil was voor de katten die we al hadden veel stress. Maar Job trok zich daar niets van aan.

Op een dag verdween hij weer en was een tijd spoorloos. Toen werden we gebeld dat hij ergens in het blok doodziek in een tuin had gelegen en naar een kattenopvang in Amstelveen was gebracht. Wij belden daarheen. Hij was meer dood dan levend, was geopereerd aan een liesbreuk, mankeerde van alles en nog wat en was meteen ook maar gecastreerd. Op hun vraag of het onze kat was, antwoorden wij dat dit nog niet helemaal het geval was (hij was immers aankomen lopen en weer verdwenen) maar dat we hem wel graag wilden houden. De kosten van het oplappen van Job werd gedeeld door de kattenopvang, onze bovenbuurvrouw (ach, dat is zo’n schat, dat beessie) en ons.

Afijn, Job kwam ontmand en opgelapt ons huis weer in alwaar wij hem een tijd  binnen hielden om hem goed aan ons te laten wennen.Toen hij weer naar buiten mocht ging het dagelijkse leven verder met onze net geboren baby, 3 katten en een konijn (dat overigens ook is aan komen lopen, echt waar!).

Op een dag werd er aangebeld. Ik deed open. In de deuropening stond Job met achter hem een man en een vrouw. Ze vroegen me of ik de kat kende. Ik legde uit dat hij was aankomen lopen en sindsdien bij ons woonde. Het stel vertelde toen een ongelofelijk verhaal: Job was een paar maanden daarvoor bij hun aan komen lopen. Op een dag werd het voor hem tijd om gecastreerd te worden. Dus hop, kat in de doos, in de auto en op weg naar de dierenarts. Bij het verlaten van de auto zag hij zijn kans (ontmand worden, dacht ’t niet!) en ging er vandoor. Om vervolgens bij ons aan te komen lopen, 2 of 3 huizenblokken verderop. Ze hadden hem enorm gemist en naar hem gezocht. Meneer was ineens weer op komen draven en had ze meegelokt naar ons huis, alwaar hij voor de deur ging miauwen. Toen ik opendeed, wandelde hij naar binnen en was klaar met het verhaal.

Je kunt je voorstellen dat we dit stel echt heel vreemd aankeken, onze nieuwe kat is naar zijn oude baasjes gegaan, heeft ze meegelokt naar ons huis en ze voorgesteld aan zijn nieuwe baasjes? Heel bizar! Even was er een ongemakkelijk moment want ik was bang dat ze hun kat zouden opeisen maar ze besloten dat Job duidelijk had gekozen en duidelijk afscheid van hen had genomen.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt, zou ik moeite hebben dit te geloven! Ik zou nu graag willen schrijven dat Job nog lang en gelukkig heeft geleefd, maar helaas. Hij is vlak na onze verhuizing van Amsterdam naar Hoorn overleden, hij lag ineens dood in een hoek van de kamer, heel vreemd.

Nog vreemder is dat onze kat Moos (die ook is aan komen lopen) een exacte kopie van Job is (die toch echt was gecastreerd) qua uiterlijk en gedrag. Het leven haalt vreemde fratsen uit.

Zou jij zwerfkatten te eten geven?

 

Zwerfkatten….

~ MB ~ 12 reacties

Sinds een aantal weken geven we twee zwerfkatten te eten (althans, ze zien er erg verwaarloosd uit) en dat moest natuurlijk ook doorgaan tijdens ons weekje weg, dus hadden we de huisoppassers instructies gegeven om eten buiten te zetten. Gisteren zag ik één van de twee katten voor het eerst weer na onze thuiskomst. Hij krijgt wat meer vet op zijn botten. Toen ik naar hem toe liep om de buitenbak te vullen, rende hij hard weg, maar het resultaat (een volle bak blikvoer) was te aanlokkelijk om weg te blijven dus kwam hij terug. Wel moet ik overgaan op ander kattenvoer. Die verwende beesten van ons krijgen biobrokken maar met vier katers kunnen we dat echt niet betalen. We moeten maar zien hoe het loopt. Het plan is eerst bijvoeren en aanpappen, uitzoeken of ze echt bij niemand horen en zo nee: oplappen. Het motto is ‘we zoeken ze niet actief op maar alles wat aankomt lopen en wordt geaccepteerd door de anderen, mag blijven’.