Na het drama in december duurde het even voor Dibbes weer het mannetje was. Met drama bedoel ik het dierenartsbezoek  voor een gebitscontrole met een grote emotionele nasleep. In november bleek tijdens de reguliere jaarlijkse controle dat zijn gebit in slechte staat was. Dat was het jaar ervoor ook al het geval en er zijn toen onder narcose twee kiezen getrokken. Nu wéér kiezen eruit halen terwijl het beest nog niet eens 7 is, vond ik geen fijn idee. Op zich is de slechte toestand van zijn gebit natuurlijk helemaal niet vreemd met zijn verleden.

Voor de zekerheid werd een ingreep gepland voor in december. En in de tussenliggende tijd mocht ik proberen de staat van zijn gebit te verbeteren. Dat deed ik vol overgave met tandpoeder, massage van zijn wangen en speciale brokken en groot was de opluchting dat de geplande ingreep niet door hoefde te gaan.

Dibbes in een mand krijgen is een drama. Dat lukt alleen met drugs. Voorheen was het dan zo dat eenmaal in de mand, alles wel redelijk soepel liep maar nu was het in de auto de hel. Hij werd volledig hysterisch. Na thuiskomst herstelde hij niet echt en toen de volgende dag de schilder op de stoep stond en de voorkant van ons huis ging schilderen was het drama compleet. Een drama met veel dieptepunten en veel gejammer van Dibbes en mij. Hij verliet het huis in overspannen toestand, denk aan volledig doordraaien en zwalkend de tuin uitrennen, overal tegenaan botsend. En ik had het natuurlijk allemaal gedaan!

Natuurlijk kwam het toch weer goed maar het duurde wel een paar weken voor de band tussen mens en kat weer helemaal hersteld was. Zeker ook vanwege het vuurwerkgeknal in december dat weliswaar best meeviel dit keer, maar toch teveel was voor het toch al getraumatiseerde overgevoelige beest.

Inmiddels is hij weer helemaal het mannetje en vooral zichzelf. Dat betekent: klonterig onhandig gedrag, buitensporig knuffelig en gericht op mij, speels naar de andere katten toe en een haat-liefde verhouding met Gerrie.

Toen Gerrie erbij kwam nu twee jaar geleden, was dat behoorlijk slikken voor Dibbes. Hoewel waarschijnlijk afkomstig uit hetzelfde nest (gezien overeenkomsten in gedrag, geschatte leeftijd, uiterlijk en het feit dat ze rond dezelfde tijd ineens opdoken) waren ze overduidelijk vijanden van elkaar. Het straatleven had ze tot concurrenten gemaakt. Daarbij kwam dat ze in de begintijd allebei erg onzeker waren en erg op mij gericht. Zag de één dat er met de ander geknuffeld werd, dan was het tijd voor actie. Dibbes deed dat door met veel drama en gegil de aandacht te trekken of zich zo voor mij te werpen dat Gerrie letterlijk opzij werd geduwd.

Inmiddels tolereren ze iets meer van elkaar. Soms wordt er samen gespeeld en ik heb ze nu al vrij vaak betrapt terwijl ze vlak bij elkaar liggen te pitten.

De nieuwste ontwikkeling is samen op stap gaan. Dibbes is de baas en loopt voorop. Dat gaat zo. Hij gaat bij de voordeur zitten om aan te geven dat die open moet. Want het altijd open kattenluikje bij de achterdeur, ja, dat is ook weer zo flauw als iets zo makkelijk gaat. Doe ik de deur open dan stapt Dibbes over de drempel, kijkt over zijn schouder en begint te miauwen. En dat is voor Gerrie het sein om op te staan en onmiddellijk erachter aan te stormen. Zo lopen ze dan samen de tuin uit, het avontuur tegemoet. Ze slaan linksaf de steeg in, nog twee keer links en dan door de achtertuin richting kattenluik. Bij binnenkomst miauwt Gerrie. Die moet altijd even vertellen dat hij terug is, mocht ik hem gemist hebben die 5 minuten dat dit hele avontuur duurde. En dat dus een paar keer per dag, ze hebben het druk ;-).

Ik ga wel op zoek naar een andere reismand voor katten. Ik zag ergens manden die aan de bovenkant opengaan en die meer afgesloten zijn, dat lijkt me beter. De manden die wij nu hebben, hebben een deurtje met tralies aan de voorkant maar daar kan hij zijn poten doorheen steken en vorige keer zat hij helemaal klem aan de onderkant en zat zijn poot vast. Wat bepaald niet bijdroeg aan de sfeer in de auto. Alleen de mand die ik bedoel zag ik ooit op een foto maar ik kan ze niet vinden in dierenwinkels, ook niet online. Als iemand een tip heeft waar je dit soort manden kan kopen, graag.

Update, bedankt voor het meedenken! Ik kreeg reacties, ook per mail, van lezers met tips. Adriana vond precies wat ik bedoelde en via FB kreeg ik een reactie van iemand met een kattenopvang die uit mijn omschrijving ook begreep dat het om de Pet Caddy ging.

Deze mand dus: stevig, kan tegen een stootje en een zware of grote hysterische kat en heeft een deksel van boven, het is de Pet Caddy transport box:

Voor nu eerst even rust en het gezapige leven, altijd goed voor mens en dier.

Op zich zag ik er niet heel erg tegen op, het aanstaande dierenartsbezoek met Dibbes. Maar spannend blijft het wel altijd met hem omdat het een hele toer is – ook na een paar jaar – om hem in de mand te krijgen. Training als in hem met lekkere hapjes en snoepjes laten wennen aan de mand werkte niet. Wel bij exzwerfkat Gerrie. Die wende in drie maanden op deze manier aan de mand en toen we zover waren dat het deurtje dicht kon en de mand kon worden opgetild was hij klaar om zijn leven als gecastreerde huismuts te beginnen.

Zo niet Dibbes. Dus stappen we sindsdien over op plan B en dat is drogeren met vetrainquil. Dat is een kalmeringsmiddel dat ook werkt als spierverslapper. Tot nu toe werkte dat redelijk. Dus toen de dierenarts vorige maand tijdens de controle vertelde dat zijn gebit super slecht is en er wellicht weer tanden en kiezen moesten worden getrokken, zag ik het niet heel somber in.

Zijn gebit is echt wel een dingetje. Het zwerversbestaan heeft niet alleen mentale trauma’s veroorzaakt maar ook fysieke. Het tandvlees was erg rood en gezwollen en voor de zekerheid werd er een operatie ingepland afgelopen vrijdag, om het gebit onder narcose schoon te maken en wellicht tanden en kiezen te trekken. Wel werd ons aangeraden in de resterende tijd dagelijks zijn wangen te masseren. Wellicht zou dit tot verbetering leiden.

Wie mij ook maar een beetje kent weet dat dit de start was voor ‘operatie gebitsverbetering’. En dus

• masseerde ik. Dat vind hij heerlijk al moet hij wel in een reflex telkens niezen als ik het doe.
• mengde ik zijn nat voer met een tandpoeder dat hij eerder niet bliefde maar nu wel zonder morren.
• kocht ik speciale droge brokken in een heel groot formaat en model die katten langzamer laten eten omdat ze goed moeten kauwen. Elke brok moet echt doorgebeten worden en zo wordt het tandvlees gemasseerd. De samenstelling is zodanig dat het tandplak en tandsteen tegengaat. Ik heb ze gemengd met de gewone droge brokken en ze worden met smaak door alle katten naar binnen gewerkt. 
• kocht ik een vingeropzettandendoekje waarmee ik over de tanden zelf kan wrijven.

Kijk. Dit is geen gewonde vinger maar een vinger met opzettandpoetsdoekje, eigenlijk bedoeld voor kittens om te wennen aan gebitsreiniging. Hij liet het toe. Niet van harte maar toch. De aangeschafte kattentandenpasta was een brug te ver en mocht ik in mijn haar smeren maar werd door de andere katten wel gewaardeerd.

Afgelopen vrijdag was het uur van de waarheid. Wie Min of Meer volgt op Facebook weet de uitkomst al. Voor de Facebookloze bevolking volgt hier de clou. Maar toch ook interessant voor de Facebookvolgers want het verhaal bevat veel nieuwe en dramatische wendingen voor mens en dier….

Na het toedienen van de vetrainquil werd Dibbes dit keer in plaats van rustig heel onrustig. Hij werd erg angstig en wilde zich verstoppen onder dekens. Dat liet ik natuurlijk toe. Tot het tijd werd om naar de dierenarts te gaan. De autorit erheen was de hel. Voor Dibbes. Ik heb hem niet eerder zo uit zijn dak zien gaan. Hij probeerde uit de mand te komen wat natuurlijk niet lukte. Maar het lukte hem wel om al zijn nagels kapot te krabben en zijn poten zo ver onder het deurtje naar buiten te steken dat hij op een gegeven moment klem zat.

Bij de dierenarts moesten we even wachten maar omdat hij zo onrustig was mocht dat gelukkig in een aparte kamer. Daar kwam de dierenarts ook naar toe zodat we niet meer met hem heen en weer hoefden te slepen. Ze onderzocht zijn gebit en was verbijsterd over het resultaat. Wij ook! Zijn tandvlees zag er beduidend beter uit. Nog niet zoals het hoort maar een geweldige verbetering met een maand geleden. Een operatie was niet nodig en hij mocht meteen weer mee naar huis met het advies door te gaan met wat ik deed wat blijkbaar zo succesvol was.

Dit is natuurlijk een prachtig resultaat. Voor Dibbes, want hij heeft een hartruis en dan is het best riskant om een narcose te ondergaan. Voor mij, want mijn inspanningen hebben enorm veel effect gehad. En voor de portemonnee want in plaats van de gebudgetteerde € 200 hoefde ik slechte € 17,50 af te rekenen.

Op naar huis. De terugrit was andermaal hel. Maar euforisch als ik was, nam ik dat voor lief. Thuis herstelde hij niet snel. Hij bleef erg angstig, zich verstoppen en wilde weinig van mij weten.  Dus liet ik hem met rust.

bijkomen onder een dekentje

En toen. Toen nam ik een hele domme beslissing. De schilder mailde met de vraag of hij de volgende dag kon komen schilderen. Het schilderen van de bovenkant van de voorkant van het huis moest al geruime tijd gebeuren. Op de een of andere manier hadden we telkens pech met de schildersbedrijven die we benaderden. Maar nu hadden we een die betrouwbaar leek en die wilde nog schilderen ook. Ik maakte een inschattingsfout en dacht dat Dibbes dan wel weer zichzelf zou zijn. Tegen de tijd dat ik doorhad dat Dibbes zich nog helemaal niet goed voelde, was de schilder al aan het werk. Dibbes raakte in paniek en ik maakte weer een grote fout. Ik pakte hem vast met de bedoeling hem naar boven te brengen. Ik dacht dat het voor hem prettig zou zijn in onze slaapkamer te liggen, lekker veilig. Hij gromde en blies naar me en vloog ervandoor, het huis uit, de tuin uit.

En toen was hij weg en raakte ik over de zeik. Dat is nog zacht uitgedrukt. Want hij kwam niet, ondanks roepen. Het is wel vaker voorgekomen dat hij volledig over de zeik het huis uit rende maar dan bleef hij wel in de buurt en in contact. Denk aan in de tuin van de buren dramatisch gaan zitten jammeren en gillen.  Nu niet. Rationeel wist ik wel dat hij waarschijnlijk terug zou komen als hij honger kreeg of als de schilder weg was. Maar ik was ook erg bang dat hij in zijn paniek zou verdwalen. Zo raken katten kwijt immers. Ze schrikken, gaan ervandoor en blijven te lang rennen. En zijn dan ineens zo ver van huis dat ze de weg terug niet meer vinden.

Na een paar uur zag ik hem ineens tegen de keukendeur aanzitten, een heel klein hoopje ellende. Maar een blik op mij was voldoende om weer de tuin uit te stuiven, ondertussen overal tegenaan botsend. Wat voor mij aanleiding was om me nog ellendiger te gaan voelen. Lang geleden dat ik zo gejankt heb mensen. Ook omdat ik moe ben, er al weken doorheen zit en Dibbes en ik, nou dat gaat best diep. Volkomen onbegrijpelijk voor mensen die niet van katten houden maar wellicht herkenbaar voor sommigen onder jullie.

Toch was ik wel iets gerustgesteld want het was duidelijk dat hij dus wel in de buurt bleef. De schilder vertrok in de namiddag en tegen etenstijd wandelde meneer weer naar binnen. Hij stortte zich ter aarde voor me neer maar het was niet de bedoeling dat ik hem aanraakte.

En nu? Heel langzaam wordt hij weer wat zichzelf. Hij trekt zich nog wel vaker terug, is erg schrikkerig en behoedzaam. Ook achterdochtig. Eten met het tandpoeder werd de eerste dagen niet meer geaccepteerd maar er is wat progressie inmiddels. Hij houdt nog wel van me maar wil alleen geknuffeld worden als hij naar mij toekomt. Spontane acties van mij worden nog niet geaccepteerd, hij loopt vaak van me weg en gaat dan als een echte kat een meter verderop liggen, net buiten bereik. Hij is boos, heel boos.

Afijn, het huis is geschilderd en zijn gebitsproblemen zijn onder controle. Dat is positief. Maar ten koste van wat, vraag ik me wel af. Het heeft er wel toe geleid dat we besloten hebben niet in februari naar het Dierenziekenhuis in Amsterdam te gaan voor een nieuwe hartecho. De conclusie vorig jaar was dat hij hartruis heeft en een verdikte hartspier en dat het zinnig zou zijn om na een jaar opnieuw een echo te maken om te zien of de spier zich verder verdikte. In dat geval zouden we weten dat er zich HCM ontwikkelt, een hartziekte.

Ons gevoel nu is dat weten wat hem eventueel boven het hoofd hangt niet opweegt tegen de stress van de autorit naar Amsterdam. Hij is voor nu gezond en ik wil hem die enorme stress niet aandoen. We vonden het vorig jaar gezien de stress voor hem al een twijfelgeval, maar nu helemaal. Bovendien heeft de dierenarts uitgelegd waar ik alert op moet zijn. Een versnelde ademhaling wijst op eventuele klachten. Ik controleer nu al bijna een jaar regelmatig zijn ademhaling en met 20 keer ademen per minuut in rust, zit hij prachtig binnen de gewenste marges (tussen de 20 en 40 is de norm). Natuurlijk komen we in actie als er wel problemen zijn maar voor nu laat ik het even bij een jaarlijkse enting en controle bij onze dierenarts. Dat is al enerverend genoeg.

Zo dus.  Gaan we nu lekker bijkomen, Dibbes en ik.