recensie

Netlix

De laatste tijd heb ik doordat ik erg inactief was, behoorlijk wat gezien op Netlix. Kijken lukt meestal wel en het leidt fijn af. Niet alles is de moeite van het vermelden waard, maar ik heb ook veel moois gezien wat ik jullie niet wil onthouden.

The highwaymen
Allereerst een film en geen serie. Ik heb geloof ik nog nooit een film of serie met Woody Harrelson gezien die ik niet de moeite waard vond. Dus toen ik zijn naam voorbij zag komen in de aankondiging van The highwaymen, was dat voldoende aanleiding om te kijken.

Deze op historische feiten gebaseerde film gaat over twee voormalige agenten van de Texas Rangers, Frank Hamer en Maney Gault. Zij krijgen opdracht de legendarische Bonny en Clyde op te sporen en uit te schakelen. Wat deze film interessant maakt is niet zo zozeer de jacht op Bonny en Clyde dan wel de wijze waarop anti-helden Frank Hamer (gespeeld door Kevin Costner) en Maney Gault (Woody Harrelson) het aanpakken en hoe ze met elkaar omgaan.

Hamer is na zijn pensioen gaan samenleven met een rijke vrouw en geniet van een gezapig bestaan met een varken als huisdier. Hij wordt in opdracht van de vrouwelijke gouverneur (best bijzonder in die tijd volgens mij) Ma Ferguson benaderd om Bonny en Clyde op te sporen, die al twee jaar een spoor van dood en vernieling achterlaten. Ondanks dat ze worden opgejaagd door stapels politieagenten, ontsnappen ze steeds, daarbij toegejuicht als filmsterren door de bevolking.

Hamer zoekt zijn oude maat Gault op, inmiddels aan lager wal geraakt en een dronkaard, en ze starten de jacht, daarbij tegengewerkt door politie-eenheden uit de verschillende staten die niet snappen waarom die twee oude ‘sukkels’ zich ermee gaan bemoeien.

De gesprekken tussen Costner en Harrelson zijn vaak hilarisch en ze zijn mooie antihelden met hun buikje, hun stramme lijf en het onvermogen om nog normaal te schieten. Toch weten ze Bonny en Clyde in de val te lokken.

Erg leuke film.

Van de fantasy-thriller serie The OA uit 2016 begreep ik geen donder, maar tóch vond ik het heel leuk om te kijken. Het is een mysterieus en pakkend verhaal. Inmiddels staan er twee seizoenen op Netflix.

Zeven jaar na haar verdwijning duikt Prairie Johnson ineens weer op. De blinde Prairie is als kind geadopteerd, verdwijnt als jong volwassene en als ze weer opduikt blijkt ze weer te kunnen zien. Waar ze al die jaren is geweest, kan en wil ze niet vertellen aan de autoriteiten of aan haar adoptie-ouders. Ze vertelt het wel aan een groepje mensen dat ze om zich heen verzameld, stuk voor stuk buitenstaanders. Omdat ze ze nodig heeft.

Wat volgt is een op zijn zachtst gezegd uitermate vreemd verhaal. Ze is samen met een aantal andere jongeren al die jaren door ene dokter Percy als proefpersoon gebruikt in een wetenschappelijk experiment. Percy doet onderzoek naar het grensgebied tussen leven en dood. Na de laatste aflevering van seizoen 1 bleef ik behoorlijk gefrustreerd achter door het abrupte einde, niet wetend dat er een seizoen 2 aankwam. Vond ik seizoen 1 wel aardig (vooral intrigerend), seizoen 2 is vele malen beter en spannender. Het wachten is nu op seizoen 3. Het is nog niet duidelijk óf het komt en wanneer het komt. Met het einde van seizoen 2 kun je helaas alle kanten op.

Aquarius is een al wat oudere serie over rechercheur Sam Hodiak (gespeeld door David Duchovny) en zijn collega Brian Shafe van de Hollywood divisie. Een oude vlam van Hodiak vraagt hem haar tienerdochter op te sporen die van huis is weggelopen. Zij blijkt te zijn geronseld door Charlie Manson, de bekende seriemoordenaar. Je ziet mooi hoe Manson meisjes in zijn web strikt, ze helemaal afhankelijk maakt van zijn goedkeuring en hoe hij ze de hoer laat spelen, zonder dat ze het zelf zo zien. Alles voor ‘de familie’, zoals Manson het noemde.

Elke aflevering kent verschillende verhaallijnen. Die met Manson speelt een grote rol maar er komen ook andere zaken aan de orde zoals het privéleven van Hodiak, zijn relatie met zijn deserterende zoon en alcoholische ex-vrouw maar ook historische feiten zoals de opkomst van de Black Panthers, de moord op Bobby Kennedy en de eerder genoemde Manson familie.

Goede politieserie die losjes gebaseerd is op historische personages. Enige minpunt vind ik het feit dat Hodiak continu wordt besprongen door vrouwen. Zo geloofwaardig vind ik Duchovny niet als sexbom. Maar hij schijnt in het echte leven te zijn behandeld voor een sexverslaving, zo wist mijn fysio te vertellen, dus waarschijnlijk is dit gewoon een humorvolle verwijzing naar zijn privéleven. Er zijn twee seizoenen verschenen van Aquarius en ze staan allebei op Netflix.

Waarschijnlijk ben ik de enige die nog nooit Mad Man keek, een Amerikaanse dramaserie die op de Nederlandse televisie werd uitgezonden. Er zijn 8 seizoenen geloof ik en eenmaal het eerste seizoen gemist, is het me nooit gelukt aan te haken. Mad men gaat over het reclamebureau Sterling Cooper in het New York van eind jaren ’60. Hoofdpersoon is Donald Draper, creatief directeur van het bureau. Een tijd waarin de werkende vrouwen op het bureau vooral als speeltje worden gebruikt en ze zelf daar schijnbaar aan meewerken doordat ambities worden opgevat als ‘het vinden van een geschikte man’. Elisabeth Moss (‘Top of the lake’, ‘The handmaid’s tale’) speelt een geweldige rol als Peggy Olson die meer wil in het leven en zich weet op te werken van secretaresse tot reclameschrijver.

De hoofdpersoon Donald Draper is op het eerste gezicht een oppervlakkige rokkenjager die zijn vrouw bedriegt, de hele dag zuipt en rookt en de gladde jongen uithangt. Gaandeweg blijkt er toch een mens te zitten achter die facade en wordt hij achtervolgd door spoken uit zijn verleden. Het is een beetje een schoft maar wel een aantrekkelijke schoft met het hart op de juiste plek, ook al is zijn moraal niet om over naar huis te schrijven.

Alles aan deze serie klopt vind ik. Het tijdsbeeld, de decors, de veranderende man-vrouwverhouding, de denigrerende toon waarop vrouwen werden aangesproken, zo treffend in beeld gebracht. En roken en drinken dat ze doen! Overal en continu. Ik denk dat het daar blauw heeft gestaan op de set tijden de opnames en dat ze op zijn minst er allemaal een nicotineverslaving aan over hebben gehouden.

Natuurlijk is het allemaal zwaar overtrokken maar ik smul ervan.

Ik kijk elke avond een aflevering van Mad Men met de man. Aquarius is voor mij een serie die ik vooral overdag kijk. Beide series gaan over hetzelfde tijdvak maar dan met andere uitersten. Heel leuk om dat zo te zien.

lezen·recensie

Lezen en kijken

Onlang las ik twee boeken van Willy Vlautin, ‘Laat me niet vallen’ en ‘De ruwe weg’ en genoot daar enorm van. Een paar maanden geleden had ik al ‘Noordwaarts’ gelezen, ook van hem. De boeken van Vlautin gaan over het moderne Amerika waar bepaalde lagen van de bevolking volledig buiten de boot vallen. Kinderen worden in de steek gelaten door ouders, worden zwanger en het huis uit geschopt, hebben geen perspectief op een beter leven maar proberen er toch iets van te maken. Omdat ze een droom hebben, of koppig zijn. Eigenlijk is dat wat de boeken die ik tot nu toe van hem las, bindt. Prachtige romans, enorm intens en rauw en zeker ‘Laat me niet vallen’ liet me volkomen onthutst achter.

Na die verpletterende leeservaring was het tijd voor iets luchtiger literatuur. Ik ben nu bezig in ‘Een man die Ove heet’ van Fredrik Backman. Een soort tragikomedie die heerlijk vlot leest. Ove is eind vijftig, een mopperkont met het hart op de juiste plek en een sterk gevoel voor hoe het hoort. Dus loopt hij elke ochtend in zijn woonwijk een inspectieronde om te controleren of er geen onrechtmatigheden zijn, poetst één keer per jaar zijn aanrechtblad op met olie en elke twee jaar legt hij de tuintegels opnieuw. Of dat nu nodig is of niet.

Na een persoonlijke tragedie besluit Ove dat het welletjes is. Het hoeft allemaal niet meer van hem. Maar al zijn pogingen te ontsnappen aan het aardse bestaan lopen stuk op de buren die een bord voor hun kop hebben en hem lastig vallen omdat ze ladders willen lenen, hem eten komen brengen en hem het leven weer in sleuren. Dan is er ook nog een vervelende zwerfkat die niet weg wil gaan en voordat Ove het weet heeft hij, die elke minuut van zijn leven heeft gepland, niets meer in de hand. Heerlijk boek! ‘Een man die Ove heet’ is het eerste boek van Fredrik Backman maar verscheen al in 2013 en ik zag dat hij inmiddels heel wat daarna heeft geschreven. Dat ga ik natuurlijk allemaal lezen, fijn vooruitzicht!

Dan keek ik ook nog twee series op Netflix die allebei zeer goed bevielen. Bij de tragikomedie ‘After Life’ van Ricky Gervais heb ik letterlijk zitten janken van het lachen maar ook soms wat traantjes weg gepinkd. Zo goed. Zes afleveringen van hooguit 25 minuten en elke scene was de moeite waard. Het gaat over Tony die recent zijn vrouw verloor en het leven niet meer ziet zitten. Maar omdat niets meer lukt, lukt zelfmoord ook niet. Hij besluit verder te leven maar alleen nog op zijn voorwaarden: hij zegt alles wat in hem opkomt tegen iedereen die het wil horen of niet horen. Met tenenkrommende scene’s die zó gênant zijn dat je soms vergeet adem te halen, en daarom juist zo goed.

Na After Life keek ik het tweede seizoen van de Australische serie ‘Secret City’ over Harriet Dunkley die net als in het eerste seizoen ineens weer betrokken wordt bij allerlei politieke complotten. In dit seizoen is ze geen journalist meer maar media-adviseur van een politica maar verder speelt ze nog dezelfde rol: die van onvoorstelbaar nieuwsgierig aagje met een neus voor wat niet klopt. Leuke serie voor wie van politieke thrillers met een vleugje cyberspionage houdt.

lezen·recensie

100 jaar eenzaamheid’

Lees ik net op NRC.nl dat ‘100 jaar eenzaamheid’ van Gabriel García Márquez, sinds lang een van mijn favoriete auteurs, een Netflix-serie wordt! Hoe ze dát gaan aanpakken? Ik ben heel benieuwd of dat verhaal zich überhaupt laat verfilmen.

‘100 jaar eenzaamheid’ verhaalt over de geschiedenis van de familie Buendia in het stadje Macondo en de gebeurtenissen in die familie zijn krankzinnig, vol met geesten, opstanden, geweld, visioenen, vrouwen die ten hemel stijgen, een man die continu omringd wordt door gele vlinders. Het genre van Márquez wordt magisch realisme genoemd en het zal duidelijk zijn waarom, als je zijn boeken leest.

Mijn eerste kennismaking met ‘100 jaar eenzaamheid’, vergeet ik nooit meer. Ik zat in de 6e klas van de middelbare school en ging met drie vriendinnen een weekend naar Parijs. Ik had voor onderweg voor in de bus dit aan mij onbekende boek in mijn rugzak gestopt. Misschien dat ik het van mijn vriendje had gekregen, die een boekenfanaat was?

In ieder geval, ik begon te lezen en de rest van dat weekend wilde ik daarmee doorgaan. Ik kon het nauwelijks opbrengen sociaal te doen en mee te doen aan de activiteiten die je nu eenmaal doet op die leeftijd. Dus gingen we naar een discotheek, terwijl ik eigenlijk alleen maar wilde lezen. Nog nooit eerder was lezen zo’n overrompelende ervaring geweest. Dat kwam geheel door de stijl van Márquez, die een magische sfeer wist te scheppen.

Ik denk dat ik alle boeken van Marquez heb gelezen en mooi vind, maar ‘100 jaar eenzaamheid’ is samen met ‘Liefde in tijden van cholera’ toch wel mijn favoriet. En net als dat veel mensen huilen als hun favoriete popartiest overlijdt, liet ik toch wel een flinke emmer vol tranen na het overlijden van Márquez in 2014. In 2012 was al bekend gemaakt dat hij aan dementie leed en dat raakte me zo mogelijk nog meer. Dat zo’n begenadigd verteller zo’n aandoening moest krijgen!

En dat gaan ze in een serie proppen. Arme makers. Want maak maar eens iets wat op kan tegen de beelden die Márquez in mijn hoofd (en dat van zoveel anderen) heeft gebeiteld.

Nu ik het er over heb, ik ga het snel herlezen. Doei!

recensie

Netflix: tips en flops

Omdat ik momenteel met lezen de aandachtspanne van een eendagsvlieg heb, kijk ik meer TV dan normaal. De tijd dat het plafond bestuderen een plezierige bezigheid blijft, is toch vrij kort vind ik. Dus kijk ik nu best veel Netflix. Geen uren per dag maar wel zo tussen het dingen doen door.

Ik heb een dagindeling die heel voorspelbaar is. Rust en regelmaat, daar gedijen niet alleen baby’s op, maar ook ME-patiënten. De ochtend gaat meestal op aan opstarten/aankleden, ontbijten, ontbijtboel opruimen, krant, stukje schrijven en lunch voorbereiden. Als ik douche, skip ik iets uit de lijst. Tussendoor rust ik.

De middag wordt afgewisseld met TV kijken, lezen (als dat lukt), weer eten bereiden, rusten, met de katten knuffelen en hangen. Soms een activiteit als de vaatwasser leegruimen of de was opvouwen. Op een goede dag loop ik sinds kort ook wel eens even buiten. Bij alles wat ik wil doen moet ik erna een rusttijd inbouwen. Even douchen en aankleden duurt bij mij dus zo een uur. Ja, zo komt de dag wel vol 😉 .

Sick Note

Netflix is voor mij een uitkomst. Kijken wanneer ik wil naar wat ik wil. De keus is enorm. Mijn voorkeur gaat meestal uit naar spannende series maar een komedie tussendoor vind ik ook leuk. Dus besloot ik Sick Note te proberen, een komedie met Rupert Grint in de hoofdrol (die we allemaal kennen als Ron Wemel van de Harry Potter films). Hij speelt een gameverslaafde nietsnut die per abuis de diagnose kanker krijgt en daarmee ziet dat de kwaliteit van zijn leven aanzienlijk toeneemt. Zijn omgeving behandelt hem namelijk ineens een stuk plezanter. Veel foute humor, ik heb één aflevering kunnen aanzien en toen haakte ik af. Te flauw en tenenkrommend.  Maar kijk vooral als je benieuwd bent hoe Don Johnson er nu uit ziet.

Safe

Nadat wij van de zomer alle seizoenen van Dexter hebben doorgewerkt – voor M. was het volgens mij de derde keer dat hij de complete serie zag – hadden wij een ernstige Michael C. Hall verslaving. Daarom kwam het natuurlijk geweldig uit dat net nadat wij klaar waren met Dexter, de serie Safe op Netflix kwam. Hierin speelt hij de arts Tom, een weduwnaar met twee dochters. Zijn oudste dochter raakt vermist en hoewel de politie er bovenop zit, gaat hij zelf ook op onderzoek uit. De serie bestaat uit 8 afleveringen en is gebaseerd op een boek van Harlan Coban.

Hoewel ik de serie zeker een aanrader vind, zou ik hem niet bloedstollend noemen. Die term kwam ik wel tegen op internet. Wat denk ik meespeelt dat ik niet heel erg werd meegezogen in het verhaal, is omdat ik niet Tom zag maar Dexter die ineens twee tienerdochters heeft en geen moordende psychopaat is. Ook stoorde het Engelse accent me mateloos. Ik dacht de hele tijd ‘Wat doet Dexter toch raar!’ Dit ligt geheel aan mij, ik had een gepaste Dexter afkickperiode moeten inlassen voordat ik Safe ging kijken. Dus zeker kijken als je van thrillers houdt!

American Odyssey
In deze serie ontdekken een vrouwelijke soldaat op een speciale missie in Mali, een jurist en een activist bijna tegelijkertijd dat een Amerikaans bedrijf terroristische activiteiten financiert. Deze ontdekking heeft grote gevolgen voor hun levens en veiligheid. Het is een al wat oudere serie – uit 2015 – en de reviews waren niet heel lovend. Maar ik vond het zeker de moeite waard.

Anna Friel speelt de rol van Odelle Ballard, de vrouwelijks soldaat en zij speelt fenomenaal goed vind ik. Ik zag haar eerder in de serie Marcella, waar zij de hoofdrol speelde. Andere mij bekende acteurs spelen er ook in mee, zoals Gregory Fitoussi (Pierre uit Engrenages, een zeer smakelijk hapje die man, die mag wel eens bij mij op de bank komen zitten) en Dar Salam (die ik ken van de series Borgen, Dicte en The Bridge).

Het verhaal speelt zich afwisselend in Mali af – waar Odelle Ballard op de vlucht slaat voor belagers die van alle kanten aan komen stormen en in de V.S. waar de jurist en activist proberen te achterhalen wie en wat de terroristische activiteiten financiert. Eén en ander wordt afgewisseld met scènes van de man en het kind van Odelle Ballard die om proberen te gaan met de vermissing en het mogelijke overlijden van hun moeder en vrouw. Ik vond met name die gezinscènes het zwakke aspect aan de serie. De rest was zeker een aanrader. Als je van Homeland houdt, vind je dit zeker leuk. Al kan ik niet beloven dat je net als bij Homeland op het puntje van je stoel zit 6 seizoenen lang. Kan ook niet, want van American Odyssey is maar één seizoen verschenen.

Bodyguard
Deze BBC-serie is nog niet zo lang geleden beschikbaar gekomen op Netflix. Het schijnt de best bekeken BBC-serie ooit te zijn. Hoofrolspeler Richard Madden (bekend van Game of Thrones, ik kende hem niet omdat ik nog een Game of Thrones-maagd ben) speelt David Budd, een veteraan uit Afghanistan die na het verlaten van het leger en het klappen van zijn huwelijk zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Na een heldhaftig optreden wordt hij voorgedragen als bodyguard van de minister van Binnenlandse Zaken, Julia Montague. 

De serie boeit door de afwisseling van terroristische dreiging, gemene politieke spelletjes en het oologstrauma van David Budd. Je wordt als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet. Telkens als ik dacht te weten hoe het zat, gebeurde er toch weer iets onverwachts waardoor ik weer anderen ging verdenken van vuil spel. Op Netflix is het eerste seizoen beschikbaar, bestaand uit 6 afleveringen. Een tweede seizoen is in de maak.

Dat was het weer, kunnen jullie nu allemaal richting afstandsbediening rennen! Heeft iemand trouwens nog aanraders voor mij?

recensie

Netflix: Dix pour cent

Op zoek naar heel iets anders kwam ik per ongeluk bij ‘Dix pour cent’ terecht, een Franse komische serie op Netflix over ASK, een groot agentschap in Parijs voor acteurs. Nooit van gehoord deze serie, nergens iets over gelezen maar wél een schot in de roos.

Eigenlijk vond ik bijna alles leuk aan deze serie: de arrogantie van de Parijse medewerkers van het bureau ASK, de vaak hilarische verhaallijnen en de onzekerheid en hysterie van de acteurs. Maar het grappigst vond ik toch wel dat er in elke aflevering bekende Franse acteurs meedoen die zichzelf spelen en zichzelf en het leven dat ze leiden heerlijk op de korrel nemen. Denk aan Juliette Binoche (Chocolat) , Audrey Fleurot (Engrenages, Entouchables) en Isabelle Adjani (Camille Claudel).

Het voortbestaan van het agentschap wordt in gevaar gebracht door een onverwachte crisis met grote financiële gevolgen en de vier impressario’s Mathias, Andrea, Gabriel en Arlette halen, daarbij bijgestaan door hun assistenten, alles uit de kast om het agentschap te redden van de ondergang.

Ze hebben elk hun eigen manier van benaderen en omgaan met de acteurs maar gemene deler is toch wel dat er continu wordt verleid, gevleid, gelogen en gekonkeld om de acteurs in contact te brengen met regisseurs, ze aan het werk te houden, moed in te praten of ervan te overtuigen dat ze niet lelijk/ afgedankt/ talentloos zijn. De wensen en grillen van de acteurs zijn hilarisch en soms onverwacht ontroerend en hun agenten zijn niet alleen arbeidsbemiddelaars maar ook kinderoppas/ psycholoog/ manusje van alles en boksbal om alle klappen op te vangen.

Heerlijke inkijk in een wereld die ik niet ken. 
De serie is in 2016 voor het eerst op de Franse TV geweest en heeft nogal wat prijzen in de wacht gesleept, wat ik volkomen begrijp. Er zijn twee seizoenen beschikbaar van elk zes afleveringen van vijftig minuten. Het derde seizoen wordt dit najaar op de Franse TV uitgezonden en staat hopelijk snel daarna op Netflix.

recensie

Review: Wanderlust

Een tijd geleden keek ik ‘You, me, her’ op Netflix, een serie over een stel van begin 30 dat een derde persoon binnen hun relatie uitnodigt om de boel wat op te leuken. De contrasten tussen het stel – gezapig en wonend in een buitenwijk – en hun minnares – een studente die nog volop feest en blowt – is groot en geeft dus veel hilarische momenten. Een best grappige serie maar wel wat oppervlakkig, wat op zich natuurlijk niet erg hoeft te zijn.

Toen op Netflix de serie ‘Wanderlust‘ werd aangekondigd, dacht ik dat die ongeveer hetzelfde zou zijn. Gezien het onderwerp: stel besluit wegens ingekakt sexleven hun relatie open te breken en met anderen te gaan daten. Een soort ‘You, me, her’ maar dan met middelbare stellen. Die suggestie werd ook zeker gewekt door de voorstukjes die op Netflix te zien waren.

Niets is minder waar, het is zoveel meer dan dat. Het wordt omschreven als een romantische serie maar ik vond het eerlijk gezegd meer drama dan romantiek. Het gaat over therapeute Joy en haar man Alan, docent op een middelbare school, die hun huwelijk nieuw leven proberen in te blazen. Ze spreken volledige openheid af en hebben sexafspraken met anderen.

Hoewel er natuurlijk uitgebreid wordt ingegaan op de complexiteit van een dergelijke situatie – gevoelens zijn nu eenmaal niet te gieten in een vooraf besproken begrenzing – is het eigenlijk een serie over rouw en verdriet. Het gaat in mijn beleving over hoe mensen omgaan met gevoelens van onmacht en eenzaamheid en wat ze doen om de controle niet te verliezen. Ik vond de aflevering van Joy die een sessie met haar eigen therapeut heeft fenomenaal en knap gedaan. Meerdere malen zat ik met tranen in mijn ogen en een dikke strot van emoties te kijken.

Helaas maar 6 afleveringen. Nu maar hopen op een tweede seizoen!

Aanrader, echt!

algemeen

Kijktip: Rectify

rectify

Onlangs keek ik op Netflix de Amerikaans serie Rectify, over een man die na jaren dodencel vrij onverwacht wordt vrijgelaten. De hoofdpersoon is Daniel Holden , een man van ergens halverwege de 30,  die 19 jaar heeft vastgezeten in de  dodencel wegens verkrachting en moord op zijn jeugdliefde. Door nieuwe ontwikkelingen op het gebied van dna-onderzoek wordt hij vrijgelaten. Niet zozeer omdat hij onschuldig is maar omdat zijn schuld niet langer vaststaat.

Na 19 jaar cel in de samenleving gedropt worden terwijl je sinds einde puberteit daar geen deel meer van uitmaakte, doet wat met je natuurlijk. Dat is waar de serie over gaat. In 6 afleveringen volgen we hem als hij probeert te wennen aan zijn nieuwe vrije bestaan, daarbij nauwlettend gadeslagen door zijn overbezorgde zus, moeder en andere familieleden.

Het wordt al snel duidelijk dat niet iedereen even enthousiast is over zijn vrijlating. Niet alleen vanwege de twijfel of hij nu wel of niet zijn vriendin Hannah heeft vermoord, maar ook omdat mensen zich bedreigd door hem voelen. Het leven is in die 19 jaar doorgegaan, zijn moeder is hertrouwd en met name zijn stiefbroer zit niet te wachten op een broer die wellicht zijn plek opeist in de familiezaak. Ook is er veel onrust in zijn woonplaats nadat hij is vrijgelaten.

Buiten deze verwikkelingen vond ik de serie vooral indrukwekkend en bijzonder omdat de totale vervreemding die Daniel voelt bij alles wat hij meemaakt zo prachtig in beeld wordt gebracht. Zonlicht, gras onder zijn voeten, het hebben van privacy, de beschikbaarheid van sexpartners, de opdringerigheid van mensen die denken te weten wat er door hem heen gaat en hem verstikken met goede bedoelingen. Met een vrijwel uitdrukkingsloos gezicht ondergaat hij alles zo op het eerste gezicht stoïcijns.

Het is geen serie als je van veel snelle actie  houdt, het gaat allemaal erg traag en het zoemt vooral in op de emoties (of het schijnbaar ontbreken daarvan) van Daniel en het ongemak en onbehagen die zijn vrijlating opwekt bij anderen. Evengoed vond ik het soms ondragelijk spannend en zat ik regelmatig met kromme tenen door de subtiele dreiging die continu onder het oppervlak ligt en al die emoties die niet geuit worden maar wel in de rondte vliegen.

Het eerste seizoen eindigt zonder duidelijke antwoorden.  Gelukkig is er een tweede seizoen dat dit jaar beschikbaar komt op Netflix, Kijken mensen, echt een aanrader!