Koken voor veel mensen – mét recept

butternut-squash-399415_1920-1
(bron afbeelding Pixabay)

 

(Bij het inplannen van dit bericht drukte ik per ongeluk op de verkeerde knop, sommige mensen hebben dit bericht per mail dus al eens gezien, waarvoor duizendmaal nederige excuses en zo…)

Koken is altijd mijn passie geweest. Als wij bezoek kregen vond ik het altijd leuk om flink uit te pakken.  Het duurde even voordat ik begreep dat dit in mijn huidige situatie niet altijd het slimste is om te doen. Nog niet eens zo heel lang geleden stond ik toch altijd wel zeer uitgebreid te koken en te bakken voor bijvoorbeeld de verjaardag van kind. Dat is eigenlijk de enige verjaardag die we echt vieren met bezoek in dit huis. Aangezien sommige gasten van ver moeten komen, blijven er altijd mensen eten. Eigenlijk iedereen die komt. Dat is zo gegroeid. En dus pakte ik altijd uit met verschillende gerechten. Ik ben immers kok geweest! Maar ook al deed ik de voorbereidingen in etappes, vaak denderde ik toch over allerlei grenzen heen en zo kostte een verjaardag soms weken hersteltijd, gewoon door mijn eigen achterlijke gedrag.

Tegenwoordig pas ik de maaltijd die ik aanbied tijdens een verjaardagsviering aan naar hoe ik me voel op het moment zelf (qua energie en pijn) en wat praktisch is. Omdat ik glutenvrij en lactosevrij moet eten is een pan pasta maken bijvoorbeeld onhandig. Want óf ik doe makkelijk en bied iedereen glutenvrije pasta aan (wat heel duur is) óf ik kook normale pasta af voor de gasten en glutenvrije pasta voor mezelf. Dat kan heel goed en zo doe ik dat ook als we hier thuis gewoon met zijn 3tjes eten. Maar met een groter gezelschap ga ik liever voor gemak. Maximaal resultaat met zo min mogelijk pannen tegelijk op het vuur en minder handelingen. Pasta betekent bijvoorbeeld vanwege mijn dieet  twee pannen afgieten.

Natuurlijk kun je ook eten laten komen of kant en klaar eten kopen, een paar blikken soep en een stokbroodje erbij en je bent ook klaar. Alleen stoppen ze in blikken soep vaak gluten en lactose. Bovendien is het me ook wel gebeurd dat ik makkelijk deed en brood met wat salades aanbood en dat mijn glutenvrije brood – wat ik toch echt wel goed had verstopt, dacht ik – werd gevonden en opgegeten terwijl ik nog heen en weer liep om alles op tafel te zetten. En dat is prima, mensen moeten gewoon alles in hun mond kunnen stoppen als ze hier te gast zijn en het is aan mij om dat wat handiger aan te pakken.

De laatste tijd kies ik daarom wat vaker voor een eenpansgerecht met daarbij rijst. Ik hoef zo geen onderscheid te maken tussen voor mij veilig en  onveilig voedsel en dat is wel zo makkelijk. Vorige weet aten wij tijdens het vieren van de verjaardag van S.  rijst met een pittige tomaten-gehaktsaus met pompoen, mango en koriander. Dat is heel makkelijk te maken en echt heel lekker.

Ik kreeg daar wat vragen over, dus hier komt het recept, onderstaande hoeveelheid was bedoeld voor 11 personen maar had met gemak ook geschikt geweest voor 15 personen (vooraf hadden ze ook taart en wat borrelhapjes gegeten). Pas de hoeveelheden dus aan naar jouw situatie.

  • 2 flespompoenen, geschild en in blokjes gesneden (je kunt ook andere pompoensoorten nemen maar ik vind zelf flespompoenen het lekkerst en ze zijn hier bij onze Deen het hele jaar door verkrijgbaar)
  • 1100 gram rundergehakt
  • wat olie of vet om in te bakken
  • 4 grote uien gesneden
  • 5 tenen knoflook, gesnipperd
  • 4 pakken gezeefde tomaten
  • 2 el sambal (of meer als je van pittig houdt, je kunt altijd op het laatst nog wat toevoegen)
  • 1 el gedroogd munt
  • 1 el gedroogde peterselie
  • 1/2 el paprikapoeder
  • 1 el kaneelpoeder
  • 1/2 chilipoeder
  • 1 theelepel cayennepeper
  • 1 mango geschild en in blokjes gesneden
  • peper, zout
  • verse koriander gesneden

pompoensausVerwarm de olie of het vet in een grote pan met dikke bodem. Voeg de gesneden uien en de gesnipperde knoflook toe. Bak even en doe er dan het gehakt bij. Als het is los gebakken, doe je alle kruiden behalve de koriander erbij, samen met de pompoenblokjes. Schep even goed om en giet dan de gezeefde tomaten erbij. Breng even aan de kook en laat daarna op zacht vuur pruttelen tot de pompoenblokjes gaar zijn (afhankelijk van de grootte duurt dat 15 tot 30 minuten). Voegde de laatste 5 minuten de mangoblokjes toe. Proef af, voeg zout en peper naar smaak toe en bestrooi met koriander. Serveer met rijst. Maar ook lekker als vulling in wraps.

Flespompoenen hoeven niet geschild te worden omdat de schil in principe eetbaar is. Maar zo laat in de herfst/winter is deze schil toch wel taai, is mijn ervaring. Dus schil ik dan meestal wel als ik het verwerk in een saus of soep. Een flespompoen in de oven bereiden kan wel altijd met schil.

ps: in de zomer gebruik ik meestal verse peterselie en munt uit eigen tuin, dan is het nóg lekkerder.

Zaterdag

Smoes geeft een demonstratie ‘ontspannen en bijkomen doe je zó’

Deze week was er weinig Pippipret. Ik lag op de bank, las, keek Netflix, schreef wat stukjes, warmde eten uit de vriezer op en knuffelde met de katten. Meer was er niet. Maar het was goed zo. We vierden de verjaardag van S. afgelopen zondag en het was erg gezellig. Ik genoot en ouwehoerde voor mijn doen heel veel en verdomde het om me vooraf druk te maken over de terugslag achteraf (dat is ook wel Pippi, bedenk ik me nu). Die komt toch wel, of ik daar nu over pieker of niet dus dat doe ik niet meer. Dus had ik me er op ingesteld, de agenda vrijgehouden, gezorgd voor een volle vriezer en voldoende leesvoer en dan vallen dingen altijd mee. Echt.

Omdat ik veel plat lag heb ik de deur niet opengedaan toen de deurbel ging. Ik verwachtte geen pakjes of zo en als mensen aanbellen terwijl ik me zo voel hebben ze pech. Ik doe niet open. Achteraf gezien bleek het de glazenwasser te zijn die eens kwam kijken of wij goed voor zijn ladder hadden gezorgd die hij begin februari bij ons in de achtertuin had achtergelaten, “het is maar voor een paar dagen hoor”. Of het was niet de glazenwasser en dan is nu zijn ladder gejat, dat kan ook. Maar dat is niet mijn zorg.

Dit weekend houd ik me nog rustig. Ik voel wel dat ik al weer iets opkrabbel maar moet nog wel uitkijken.  Als ’t lukt gaan we morgen even kijken naar een keuken. De man die onze keuken gaat renoveren, heeft voor zijn eigen keuken frontjes gemaakt en hij kwam laatst met een voorbeeld aanzetten waar we erg gecharmeerd van waren. In zijn keuken kunnen we zien hoe dat uitpakt en dan een beslissing nemen.

Verder geen plannen. Ik verwacht dat ik vanaf hier wel weer verder opkrabbel en dan pakken we de draad weer op. En misschien binnenkort dan weer wat Pippi-pret!

Fijn weekend allemaal. Wat zijn jullie plannen?

Loslaten: prestatiedrang

perfectionist

De laatste tijd is loslaten een terugkerend thema voor mij. Loslaten kan op alle gebieden.  Ik ga bijvoorbeeld tegenwoordig veel losser met financiën om (voor een ander zal ik nog heel dwangmatig zijn maar ik vind mezelf nu super relaxed). Maar ook op andere gebieden laat ik los. Het één versterkt het ander, merk ik. Eenmaal begonnen met loslaten, ontdek ik steeds meer dat het toch nooit loopt zoals je vooraf denkt en dat heel strak plannen dus meestal zinloos is. Bovendien is het nadeel van strak plannen en de touwtjes in handen willen houden dat er ook torenhoge verwachtingen zijn. Inmiddels durf ik wel te beweren dat ik kampioen verwachtingen bijstellen ben en dat levert me best veel op. Bijvoorbeeld meevallers. Als je weinig verwacht, valt er heel veel mee ;-).

Het loslaten heeft ook gevolgen voor mijn blog. Toen ik begon in december 2010 was dat omdat ik merkte dat schrijven -iets wat me altijd redelijk makkelijk afging –  een moeizaam proces was geworden. Door het ziek zijn had ik concentratieproblemen en maakte ik veel fouten. Dat mijn ziekte ook op dit gebied impact had, hakte er best in. Schrijven was immers altijd ‘mijn ding’ geweest.

Dus ging ik zonder enig echt vooropgezet plan bloggen onder het motto  ‘wie schrijft, die blijft’ en dan specifiek om mijn stem te laten horen vanaf de bank en tegelijk mijn vaardigheden te blijven oefenen voordat ze helemaal wegzakten. Dat een beetje onderhouden zou vast schelen als ik na herstel weer de wereld zou in stappen.

Ik ben helaas nog niet de wereld ingestapt maar wel blijven schrijven. Omdat ik snel doorhad dat het goed is om te bloggen  vanuit een bepaalde invalshoek als je überhaupt gelezen wil worden,  stortte ik me vol overgave op dat wat mij toen het meeste bezig hield: geld. Of liever gezegd: ‘minder geld maar wel meer lasten, hoe ga je daarmee om?’

Dat dit onderwerp leeft bij zo veel mensen had ik helemaal niet verwacht en ik was stomverbaasd toen mijn blog echt regelmatig bezoekers begon te trekken. Op het moment dat dát gebeurde werd de oude streber in mij wakker en zou ik wel eens even de beste blogger op het gebied van besparen en consuminderen worden. Ik schreef de blaren op mijn vingers met de beperkte energie die er was, ook op dagen dat ik me slecht voelde en eigenlijk helemaal geen inspiratie had. Een dag niet bloggen, leverde een dip in de lezersstatistieken op. Ik wilde juist meer, meer, meer! En dat lukte, de pageviews stegen van 20.000 naar 50.000 per maand naar 80.000 per maand.

Dat ik er door anderen op werd gewezen dat er potentie in mijn blog zat, hielp niet echt om die streber de mond te snoeren. “Zit er geen boek in jou?”. “Wil je samenwerken”, dat soort vragen triggerde mij enorm.Ik ging nergens op in want ik was nog niet beter en zat immers niet vanwege mijn zweetvoeten thuis. Maar ik verzon wel veel om meer bezoek te trekken. Schreef een serie over ontwoekeren, interviewde schuldenaars, vroeg mensen naar de inhoud van hun portemonnee, naar hun aflosverhalen en zag de pageviews stijgen naar 100.000 en meer per maand. Wauw! Maar met het stijgen van de bezoekersaantallen kreeg ik ook meer stress.

Stress vanwege mijn eigen gedoe. Om de drukte die ik zelf genereerde. Wat was ik toch aan het doen? Ik was toch begonnen met bloggen omdat ik schrijven zo leuk vond? In de begintijd dacht ik vaak:  “dit blog is van mij, ik doe dit puur voor mezelf, ik hoef er niets mee en niemand pakt dit van me af”. Maar ik pakte zelf mijn eigen blog af door er iets van te maken waarmee ik wilde presteren.

Het is sommige lezers wellicht opgevallen dat ik de afgelopen jaren veel minder blogde. Van alle dagen naar twee, hooguit drie keer in de week. Ik heb alle lopende interviews afgestoten, mezelf verboden alle dagen te bloggen en alleen maar op die dagen dat ik echt inspiratie en zin had. En die was vaak ver te zoeken.

machine-writing-1035292_1920 (1)
(bron afbeelding Pixabay)

Maar misschien is het ook opgevallen dat ik sinds de overstap van Blogger naar WordPress veel frequenter blog. Gewoon omdat ik weer zin heb en ik het leuk vind. Maar vooral omdat ik me vrijer voel.  De overstap van Blogger naar WordPress greep ik aan om naar buiten te brengen dat ik niet meer specifiek over één onderwerp wil bloggen. Er is geen bindend thema meer en dat zal vast impact hebben op de bezoekersaantallen maar ik merk dat dit eigenlijk helemaal niet meer relevant is voor mij.

Natuurlijk vind ik het prettig als lezers me wel weer kunnen vinden en heb ik vermeldingen op de social media aangepast. Maar ik ga geen wedstrijdjes meer houden met die streber in mij, die stuurde ik al een tijdje terug de laan uit. Ook lees ik geen boeken over ‘zo krijg je meer lezers op je blog’, laat staan dat ik een cursus ‘succesvol bloggen’ ga doen. Ik hoef er niets meer mee te bereiken, het schrijven ‘an sich’, de reacties van lezers en de interactie die er is, geeft voldoening genoeg.  En ook dat is weer een grote stap voor iemand die altijd de beste wilde zijn. Ik blog dus gewoon over wat me te binnen schiet en mij bezig houd, om de lol van het schrijven zelf en het bindende thema,  nou dat ben ik ;-).

Kijktip: Rectify

rectify

Onlangs keek ik op Netflix de Amerikaans serie Rectify, over een man die na jaren dodencel vrij onverwacht wordt vrijgelaten. De hoofdpersoon is Daniel Holden , een man van ergens halverwege de 30,  die 19 jaar heeft vastgezeten in de  dodencel wegens verkrachting en moord op zijn jeugdliefde. Door nieuwe ontwikkelingen op het gebied van dna-onderzoek wordt hij vrijgelaten. Niet zozeer omdat hij onschuldig is maar omdat zijn schuld niet langer vaststaat.

Na 19 jaar cel in de samenleving gedropt worden terwijl je sinds einde puberteit daar geen deel meer van uitmaakte, doet wat met je natuurlijk. Dat is waar de serie over gaat. In 6 afleveringen volgen we hem als hij probeert te wennen aan zijn nieuwe vrije bestaan, daarbij nauwlettend gadeslagen door zijn overbezorgde zus, moeder en andere familieleden.

Het wordt al snel duidelijk dat niet iedereen even enthousiast is over zijn vrijlating. Niet alleen vanwege de twijfel of hij nu wel of niet zijn vriendin Hannah heeft vermoord, maar ook omdat mensen zich bedreigd door hem voelen. Het leven is in die 19 jaar doorgegaan, zijn moeder is hertrouwd en met name zijn stiefbroer zit niet te wachten op een broer die wellicht zijn plek opeist in de familiezaak. Ook is er veel onrust in zijn woonplaats nadat hij is vrijgelaten.

Buiten deze verwikkelingen vond ik de serie vooral indrukwekkend en bijzonder omdat de totale vervreemding die Daniel voelt bij alles wat hij meemaakt zo prachtig in beeld wordt gebracht. Zonlicht, gras onder zijn voeten, het hebben van privacy, de beschikbaarheid van sexpartners, de opdringerigheid van mensen die denken te weten wat er door hem heen gaat en hem verstikken met goede bedoelingen. Met een vrijwel uitdrukkingsloos gezicht ondergaat hij alles zo op het eerste gezicht stoïcijns.

Het is geen serie als je van veel snelle actie  houdt, het gaat allemaal erg traag en het zoemt vooral in op de emoties (of het schijnbaar ontbreken daarvan) van Daniel en het ongemak en onbehagen die zijn vrijlating opwekt bij anderen. Evengoed vond ik het soms ondragelijk spannend en zat ik regelmatig met kromme tenen door de subtiele dreiging die continu onder het oppervlak ligt en al die emoties die niet geuit worden maar wel in de rondte vliegen.

Het eerste seizoen eindigt zonder duidelijke antwoorden.  Gelukkig is er een tweede seizoen dat dit jaar beschikbaar komt op Netflix, Kijken mensen, echt een aanrader!

 

Voorjaar!

3d797-csc_0137
Foto van een paar jaar terug, bij ons achter in de sloot

 

Nu weet ik het zeker, het is voorjaar! In de tuin komt al van alles op. Ik noem geen namen van planten want ik kan nog geen krokus van een blauw druifje onderscheiden,maar het ziet er leuk en voorjaarsachtig uit. Het licht is anders, het ruikt anders en ik heb al een paar keer gehad dat ik de verwarming vergat aan te zetten omdat het naar binnen schijnende zonlicht voldoende warmte gaf. Ik zat zelfs ook al een keer in het halletje met de deur open, kop in de zon en genieten maar.

De definitieve bevestiging van komende goede tijden is de terugkeer van de zwanen in de sloot bij ons achter. Zien we die dan weten we dat er weer warmere tijden aanbreken. Vaak bouwen ze hun nest aan de overkant van de sloot, bijna pal tegenover onze tuin en hebben wij zicht op het broeden en het opgroeien van de kleine zwaantjes.

Helaas zijn er geen zwarte zwanen meer, die hadden we vroeger ook in de sloot en het park. Die zijn heel vriendelijk van aard en maken schattige geluiden, om verliefd op te worden en hun veren krullen zo mooi om.

In plaats daarvan hebben we de laatste jaren een wit zwanenkoppel. Ook heel mooi en sierlijk maar wel een stuk agressiever. Soms is het wel een uitdaging om de tuin uit te lopen en de steeg door te gaan. Ze zijn niet altijd gediend van mensen. Tegelijkertijd sissen ze wel “eten! eten!” en komen dan helemaal omhoog, wat nogal dreigend overkomt.

Maar toch, ze zijn er weer. Nu is het officieel, het is voorjaar!

d1ffa-dsc_0040

 

Dibbesdingen

img_20170220_082854

Na het drama in december duurde het even voor Dibbes weer het mannetje was. Met drama bedoel ik het dierenartsbezoek  voor een gebitscontrole met een grote emotionele nasleep. In november bleek tijdens de reguliere jaarlijkse controle dat zijn gebit in slechte staat was. Dat was het jaar ervoor ook al het geval en er zijn toen onder narcose twee kiezen getrokken. Nu wéér kiezen eruit halen terwijl het beest nog niet eens 7 is, vond ik geen fijn idee. Op zich is de slechte toestand van zijn gebit natuurlijk helemaal niet vreemd met zijn verleden.

Voor de zekerheid werd een ingreep gepland voor in december. En in de tussenliggende tijd mocht ik proberen de staat van zijn gebit te verbeteren. Dat deed ik vol overgave met tandpoeder, massage van zijn wangen en speciale brokken en groot was de opluchting dat de geplande ingreep niet door hoefde te gaan.

Dibbes in een mand krijgen is een drama. Dat lukt alleen met drugs. Voorheen was het dan zo dat eenmaal in de mand, alles wel redelijk soepel liep maar nu was het in de auto de hel. Hij werd volledig hysterisch. Na thuiskomst herstelde hij niet echt en toen de volgende dag de schilder op de stoep stond en de voorkant van ons huis ging schilderen was het drama compleet. Een drama met veel dieptepunten en veel gejammer van Dibbes en mij. Hij verliet het huis in overspannen toestand, denk aan volledig doordraaien en zwalkend de tuin uitrennen, overal tegenaan botsend. En ik had het natuurlijk allemaal gedaan!

img_20170224_145459
kijk, hier is de liefde weer opgebloeid

Natuurlijk kwam het toch weer goed maar het duurde wel een paar weken voor de band tussen mens en kat weer helemaal hersteld was. Zeker ook vanwege het vuurwerkgeknal in december dat weliswaar best meeviel dit keer, maar toch teveel was voor het toch al getraumatiseerde overgevoelige beest.

Inmiddels is hij weer helemaal het mannetje en vooral zichzelf. Dat betekent: klonterig onhandig gedrag, buitensporig knuffelig en gericht op mij, speels naar de andere katten toe en een haat-liefde verhouding met Gerrie.

Toen Gerrie erbij kwam nu twee jaar geleden, was dat behoorlijk slikken voor Dibbes. Hoewel waarschijnlijk afkomstig uit hetzelfde nest (gezien overeenkomsten in gedrag, geschatte leeftijd, uiterlijk en het feit dat ze rond dezelfde tijd ineens opdoken) waren ze overduidelijk vijanden van elkaar. Het straatleven had ze tot concurrenten gemaakt. Daarbij kwam dat ze in de begintijd allebei erg onzeker waren en erg op mij gericht. Zag de één dat er met de ander geknuffeld werd, dan was het tijd voor actie. Dibbes deed dat door met veel drama en gegil de aandacht te trekken of zich zo voor mij te werpen dat Gerrie letterlijk opzij werd geduwd.

Inmiddels tolereren ze iets meer van elkaar. Soms wordt er samen gespeeld en ik heb ze nu al vrij vaak betrapt terwijl ze vlak bij elkaar liggen te pitten.

img_20170218_161932

De nieuwste ontwikkeling is samen op stap gaan. Dibbes is de baas en loopt voorop. Dat gaat zo. Hij gaat bij de voordeur zitten om aan te geven dat die open moet. Want het altijd open kattenluikje bij de achterdeur, ja, dat is ook weer zo flauw als iets zo makkelijk gaat. Doe ik de deur open dan stapt Dibbes over de drempel, kijkt over zijn schouder en begint te miauwen. En dat is voor Gerrie het sein om op te staan en onmiddellijk erachter aan te stormen. Zo lopen ze dan samen de tuin uit, het avontuur tegemoet. Ze slaan linksaf de steeg in, nog twee keer links en dan door de achtertuin richting kattenluik. Bij binnenkomst miauwt Gerrie. Die moet altijd even vertellen dat hij terug is, mocht ik hem gemist hebben die 5 minuten dat dit hele avontuur duurde. En dat dus een paar keer per dag, ze hebben het druk ;-).

Ik ga wel op zoek naar een andere reismand voor katten. Ik zag ergens manden die aan de bovenkant opengaan en die meer afgesloten zijn, dat lijkt me beter. De manden die wij nu hebben, hebben een deurtje met tralies aan de voorkant maar daar kan hij zijn poten doorheen steken en vorige keer zat hij helemaal klem aan de onderkant en zat zijn poot vast. Wat bepaald niet bijdroeg aan de sfeer in de auto. Alleen de mand die ik bedoel zag ik ooit op een foto maar ik kan ze niet vinden in dierenwinkels, ook niet online. Als iemand een tip heeft waar je dit soort manden kan kopen, graag.

Update, bedankt voor het meedenken! Ik kreeg reacties, ook per mail, van lezers met tips. Adriana vond precies wat ik bedoelde en via FB kreeg ik een reactie van iemand met een kattenopvang die uit mijn omschrijving ook begreep dat het om de Pet Caddy ging.

Deze mand dus: stevig, kan tegen een stootje en een zware of grote hysterische kat en heeft een deksel van boven, het is de Pet Caddy transport box:

Voor nu eerst even rust en het gezapige leven, altijd goed voor mens en dier.

 

 

 

Weten wat goed voor je is – lactosevrije yoghurt (met recept)

img_20170221_081316

Verhaal over yoghurt met daarin verstopt kattenspam. Ben je daar niet van gediend maar wel geïnteresseerd in een recept voor lactosevrije yoghurt, sla het kattengeleuter over en scroll naar beneden…

Veel mensen geven melk of yoghurt aan katten. Maar die kunnen daar niet goed tegen. Net als 70 % van de menselijke wereldbevolking maken ze geen lactase aan en zijn ze dus lactose-intolerant. Dat neemt niet weg dat de meeste katten zich daar niets van aantrekken. De meeste katten hier in huis slobberen graag wat melk en soms wat yoghurt naar binnen, als ze de kans krijgen. Om het even later net zo vrolijk weer uit te kotsen.

Zo niet Moos. Die weet wat goed voor hem is. Hij haalt zijn neus op voor yoghurt. Dus toen ik in augustus voor mijn verjaardag een yoghurtmaker kreeg, waarmee ik lactosevrije yoghurt maak, voorzag ik niet wat dit met hem zou doen. Ik maak gemiddeld twee keer in de week yoghurt en inmiddels heeft hij door dat mijn yoghurt voor hem een lekkernij is.

img_20170301_091728Als ik soms twee dagen achter elkaar met yoghurt heb ontbeten, staat hij mij de derde ochtend verliefd op te wachten bij de trap. Kom ik van de trap af, dan voert hij een show op met verliefde blikken, zachte prrtt geluiden en met een overtuigingskracht waar je U tegen zegt. Dus mag hij het schaaltje leeg likken als ik klaar ben, want ik ben een watje.

Ik vind het wel frappant dat hij niet taalt naar de yoghurt die M. elke ochtend eet, maar wel naar de lactosevrije yoghurt van mij. Het zal vast anders ruiken hoewel ik geen verschil proef met de gewone yoghurt die ik vroeger wel at en waar ik zo’n last van kreeg. Ik vind het wel mooi, dat een beest precies weet wat goed voor hem is.

Waarom maak ik zelf lactosevrije yoghurt, het is toch gewoon te koop in de supermarkt? Nou allereerst omdat ik het leuk vind om te doen. Daarnaast is lactosevrije yoghurt behoorlijk duur, zelf maken scheelt geld. Yoghurt van het merk Lactofree kostte de laatste keer dat ik het kocht € 2,35 per liter. Zelf maken kost mij €1,53 per liter heb ik uitgerekend. Ik maak het van houdbare biologische melk met een starter van biologische yoghurt, dat vind ik fijn want ik eet graag biologisch. En tot slot: ik vind mijn eigen gemaakte lactosevrije yoghurt echt lekkerder dan die ik in de supermarkt kan kopen.

Hoe maak je het? Yoghurt wordt gemaakt van yoghurtculturen of probioticacapsules  die je mengt met lauwwarme melk. Je kunt ook wat yoghurt zelf als starter gebruiken en dat met de melk mengen. Als je dat 24 uur laat staan (en zorgt dat de temperatuur constant blijft) dan verdwijnt de lactose volledig. Normale yoghurt is na een paar uur al klaar.

Ik heb een stroomloze yoghurtmaker van het merk Easiyo. De eerste paar keer maakte ik de yoghurt met de yoghurtculturen die ik kocht maar ik vond eerlijk gezegd het resultaat heel wisselend. Dus toen ging ik yoghurt zelf als basis gebruiken. Na wat experimenten met hoeveelheden en soort yoghurt heb ik nu een recept dat altijd lukt.

Wat heb je nodig:

  • gekookt water
  • 5 el yoghurt (ik gebruik zelf biologische yoghurt van Pur Natur)
  • ca. 750 ml melk
  • een grote pot of mengbeker die in de yoghurtmaker kan (wordt bij de Easiyo meegeleverd)
  • een kom om alles te mengen

Breng water aan de kook. Verwarm de melk in een pannetje tot deze lauw is. Doe de yoghurt in de kom en klop deze los met een garde. Giet langzaam de lauwe melk erbij en roer met de garde alles door. Als alles gemend is, giet je het mengsel over in de mengbeker die je afsluit met het deksel. Giet het kokende water in de yoghurtmaker tot de aangegeven rand. Zet de mengbeker in de yoghurtmaker en sluit af met het deksel.

Na 12 uur breng je opnieuw water aan de kook. Haal de mengbeker uit de yoghurtmaker. Giet het koud geworden water uit en vul opnieuw met kokend water. Beker er weer in, deksel erop en weer 12 uur laten staan. Na in totaal 24 uur haal je de beker eruit. Ik roer het dan even door met een lepel en zet het in de koelast, daar dikt de yoghurt verder in. Na 6 uur is het goed eetbaar.

Het duurt even voordat het dus klaar is en het vergt wat planning, want eetbare yoghurt maken neemt dus zo 1,5 dag in beslag die het nodig heeft om de lactose te laten verdwijnen en in te dikken. Maar qua energie is het zo gebeurd. Alles even mengen en klaar, een kind kan de was doen.

ps. Via Facebook kreeg ik een reactie van een lezeres die vertelt dat dit geen lactosevrije yghurt is, maar lactosearme yoghurt. Volgens haar wordt yoghurt alleen lactosevrij door toevoeging van lactase. Zij schrijft dat zij last zou krijgen van de yoghurt zoals ik die maak. Dat kan, ieder lijf is anders. Ik heb hier geen enkele last van. Terwijl ik na het eten van gewone yoghurt binnen een kwartier op het toilet zit.

Mijn mening dat deze yoghurt lactosevrij is, is gebaseerd op informatie die ik op verschillende plekken heb gevonden, zoals bijvoorbeeld op deze site waar staat:
“Je kan zelf lactosevrije yoghurt maken. Je hebt een zogenaamde yoghurt-maker met een aantal kleine containers nodig. Een yoghurt-maker is een box die de inhoud op een constante temperatuur kan houden van 35 tot 40 graden Celsius. Dit is namelijk de ideale temperatuur voor de goede bacteriën die de lactose in de melk omzetten in melkzuren.”

Daarbij wordt tevens aangegeven dat het hier om 24-uurs yoghurt gaat. Dit is namelijk de tijd de nodig is lactose om te zetten in melkzuren.

Zoals gezegd, ieder lijf is anders. Dit werkt voor mij. Maar blijkbaar niet voor iedereen. Net als dat veel van de merken lactasepillen weer niet werken bij mij en wel bij een ander. Uitproberen en je gezonde verstand gebruiken op basis van hoe je lichaam reageert, is het beste.

 

 

Zaterdag

relax

Deze week was wat chaotisch. Ik ging door mijn rug en had een oorontsteking. Dus kon ik minder doen dan normaal en dat vergde wat aanpassing in de menu’s en het huishouden hier en daar. Als je je ogen dicht doet, zie je niets en dus ook de puinhoop niet ;-).

Ik ging zoals gewoonlijk twee keer naar de huisarts voor de B12 injectie en had buiten dat ook een controle-afspraak bij de orthodontist (daarover volgende week meer).  Hierdoor bleef er dus weinig ruimte over voor Pippi-pret.

Vandaag ga ik vooral wat dingen voor morgen voorbereiden, als we S. zijn verjaardag vieren. Omdat ik tegenwoordig ga voor gemak, heb ik niets zelf gebakken. Meestal doe ik dat wel – alleen al vanwege het feit dat ik geen gluten eet – maar nu kocht ik bij ah-online glutenvrije kokosmakronen voor mezelf en daar verheug ik me enorm op. Want dat is toch echt wel 8 jaar geleden dat ik zoiets at. Ik ben snel tevreden :-). De mannen gaan vandaag vlaai halen en ik ga in etappes koken. Ook hier ga ik voor gemak. Vaak maak ik veel verschillende hapjes, maar nu even niet.

Ik maak een grote pan met pittige tomaten-gehaktsaus met pompoen, mango en koriander.  Dat eten we met rijst. En daarbij een salade met in de oven geroosterde paprika. Die marineer ik na het afkoelen in de knoflookolie. Op de dag zelf gooi ik voorgesneden sla in een grote schaal, doe de paprikastukjes er over heen, wat geschaafde Pecorino kaas erbovenop, bak met olijven erbij, wat tomaten en klaar.

Voor mij is dit een hele eenvoudige maaltijd, gezien mijn kookverleden en mijn neiging om volledig door te slaan. Dat ik nu kies voor iets dat goed te behappen is qua energie en uitvoering, is een grote overwinning. En het bezoek zelf vindt alles best is de ervaring, dat schuift alles met veel overtuiging naar binnen. Ik ben het meestal zelf die moeilijk doet en van alles erbij gaat koken/bakken. Maar nu dus eens niet. Ik ben helemaal zen. Of doe alsof. Voor het eindresultaat, een relaxte fijne verjaardag, maakt dat niet uit.

Kortom, ik heb morgen een paar doelen: kind een fijne verjaardagsviering bezorgen, bezoek wat lekkers en gezelligheid voorschotelen en zelf niet volledig doordraaien. Dus gooi ik er wat extra meditaties tegenaan dit weekend.

Fijn weekend allemaal! Wat zijn jullie plannen?

 

Jarig

img_20160716_165608742

Natuurlijk moet ik enorm uitkijken met wat ik schrijf – niets gênanter voor een puber dan een jubelende moeder – maar ons zonnetje is vandaag 15 jaar geworden.

S. is het liefste  en leukste kind ooit. Echt. Zeg ik zonder enig voorbehoud. Grappig, lief, zorgzaam, nieuwsgierig, dol op katten (een pré in dit huis), slim, sociaal bewogen, hart op de juiste plek, gul, kan enorm genieten van uit eten gaan, ergens wat drinken en nu zich in rap tempo losmakend van zijn ouders.

Een puber in huis is echt andere koek weet ik inmiddels ;-). Maar evengoed hebben we het hier heel fijn met elkaar, discussiëren we er vrolijk op los en begeleiden we hem bij de grote en kleine dingen van het leven maar beslissingen nemen kan hij inmiddels prima zelf. Hij heeft een geweldig goed beoordelingsvermogen (kan ik nog wat van leren), laat zich niet gek maken en voelt scherp aan wat goed voor hem is.

Straks als hij uit school komt vieren we dat met chocolademuffins, vanavond laten we pizza komen van de Italiaan en zondag vieren we het iets uitgebreider met familie.

blog
1 dag oud

(tekst en foto’s vooraf goedgekeurd door de puber)

Over hoog vliegen in laag tempo

slak

Oplettende lezers hebben vast gezien dat ik een ondertitel aan mijn blog heb toegevoegd. Niet omdat ik denk jullie wel eens te gaan vertellen hoe dat moet, hoog vliegen in laag tempo, maar als herinnering aan mezelf dat het dát is waar ik naar toe moet wil. In de categorie ‘ook een slak komt op zijn bestemming’ heb ik inmiddels wel door dat het tempo vertragen goed is voor alle onderdelen van het leven. Een trager tempo jaagt het zenuwstelsel niet op, voelt een stuk prettiger, put minder uit én je hebt tussendoor nog tijd om even bij te sturen en te genieten van wat je aan het doen bent.

Dat vergeet ik nog wel eens namelijk. Dat eerste deel hoogvliegen gaat me van nature goed af. Hard vallen ook ;-).  Het nadeel van keer op keer hard vallen,  is dat je niet meer durft te vliegen. Zo lang ziek zijn heeft me erg gematigd en voorzichtig gemaakt. Dat is op zich niet verkeerd, het is goed om te voelen waar mijn grenzen liggen, maar echt leuk is het natuurlijk niet. Ik ga daarom graag op zoek naar de kunst van het vliegen maar dan in een aangepast tempo. Om bijvoorbeeld meer Pippi-momenten te kunnen beleven.

Dat dit niet zonder slag of stoot gaat blijkt weer uit mijn eigen manische gedrag van deze week. Ik besloot over te stappen van Blogger naar WordPress en dat moet dan meteen. En ook al neem ik mezelf in eerste instantie voor het rustig aan te doen – Relax! Niemand weet dat je hiermee bezig bent. Je hebt alle tijd – gaandeweg word ik overgenomen door een idioot met een zweep in haar hand die van geen ophouden weet. Tot die baksteen uit de lucht komt vallen, ik er een eind aan brei en door mijn rug ga.  Tja eigen schuld, dikke bult zeg ik dan. Die zagen we van een kilometer afstand aankomen.

Een plezierig tempo aanhouden lukt goed als de omstandigheden voorspelbaar zijn. Dan is het makkelijker op routine te varen en heb je tijd en aandacht voor hoe je het doet. Maar nieuwe dingen doen en vooral leuke nieuwe dingen doen, dat is een heel ander verhaal.  Dat is precies ook de reden waarom ik een paar jaar geleden na de aanvankelijke enorme vooruitgang in gezondheid met de behandeling van Ashok Gupta, toch weer terugzakte toen ik mijn activiteiten wilde uitbreiden.

Maar daar heb ik wel van geleerd. Dus ben ik nu op herhalingstournee. Mét B12-injecties, meer besef voor de valkuilen en een ondertitel van mijn blog die me dagelijks herinnert aan hoe het ook zou kunnen. Op sommige dagen moet ik niet eens in beweging willen komen. En andere keren kom ik verder dan verwacht. Als ik maar dat tempo in de gaten houd.

Hoe houd jij jezelf in bedwang qua enthousiasme en overdrijven?

evenwicht

(bron afbeeldingen: Pixabay)