Categorie: katten

Toenadering

~ MB ~ 17 reacties

Op kattengebied is toenadering het woord van de laatste tijd. Op alle gebieden. Onderling, tussen mens en kat, tussen kat en mensen buiten het gezin. Heel fijn om te zien.

Dibbes is na 2,5 jaar zover dat hij niet meer obsessief op mij gericht is. Hij was al erg op zijn gemak bij M, maar de laatste paar maanden zoekt hij nu ook toenadering tot anderen. Bij S. door echt om knuffels te vragen en uitgebreid tegen hem aan te liggen:

een goed gesprek

Maar ook naar anderen toe, Hij heeft al een paar keer bij Oma op schoot gelegen, vraagt aandacht van bezoek, en heeft na een aanvankelijk aarzeling zelfs half op de voet liggen rollen van een ex-collega die hem bij wijze van omkopen (hij vond haar eerst een beetje eng) wat lekkere brokjes gaf.

Gerrie zoekt ook meer toenadering. Met mij zet hij tegenwoordig stappen die verder gaan dan alleen voorzichtig naast me liggen. Hij ligt nu vaak op schoot en soms vind ik hem in de nacht zelfs naast me liggen met zijn hoofd op mijn kussen. Ik weet het, ik ben een watje, maar ik vind dit lief.

Hij probeert ook steeds meer bij de andere katten, met wisselend succes. Vooral omdat hij niet goed weet hoe hij het aan moet pakken en nog steeds niet kattensignalen voldoende begrijpt. Eigenlijk is alleen Smoes gediend van meer toenadering omdat deze kat over het algemeen wel alles best vindt tegenwoordig. Dus betrapte ik ze laatst op een knuffelsessie waarbij Smoes flink werd afgelebberd door Gerrie. Dat was niet eenmalig, want zojuist betrapte ik ze weer en nu had ik een camera in de buurt….

wil wel knuffelen maar hoe pak ik dat aan?

eerst maar eens synchroon zitten, werkt meestal wel goed

 

en hop, ik doe het gewoon!

doe ik goed he?

ja ho maar, denkt Smoes, genoeg!
even gapen want ik weet me geen houding te geven
is toch mooi gelukt!

en Smoes kan weer verder dutten

Kattenjournaal – Dibbes

~ MB ~ 17 reacties

Begin november hebben we Dibbes laten enten bij de dierenarts. Dat dit lukte was een grote overwinning. In tegenstelling tot het jaar daarvoor kregen we hem nu wel in de mand. Weer een jaartje wijzer in kattenzaken besloot ik 2 weken voorafgaand aan het bezoek met zylkene te starten. Een middel dat net de scherpe randjes er van af haalt. Dat, en een spierverslapper op de dag zelf, zorgde ervoor dat ik hem relatief makkelijk de mand in kreeg. Evengoed kreeg hij daarna een paniekaanval die de mand zowat van tafel deed flikkeren maar na een tijdje sloeg dat om in volslagen passief gedrag. Hij deed niets meer, kroop in een hoek en ging afwachten.

Bij de dierenarts was hij zo mak als een lammetje en liet alles gebeuren. Hij kreeg zijn spuiten en werd gecontroleerd. Hij was iets te zwaar (meer Dibbes is altijd goed volgens Dibbes maar ook katten hebben schijnbaar een ideaal BMI) en helaas, één van zijn kiezen was rot. Vandaar die soms wat overweldigende stank als hij ons aflebberde.

Rotte kies betekent trekken van rotte kies en dat betekent narcose. Om Dibbes (en mezelf) even kans te geven weer bij te komen, maakten we een afspraak voor begin december en vertrokken weer naar huis. Daar aangekomen werd ons beertje echt overweldigd door geluk dat hij weer thuis was, zonder napijn of enge toestanden. Hij heeft met zijn zwerfverleden ongetwijfeld angsten ontwikkeld en de heftige operatie aan beide ogen aan het begin van zijn bestaan als huiskat hier, zal bepaald niet hebben meegewerkt aan het ontwikkelen van vertrouwen.

Precies 4 weken later herhaalden we de zylkene en spierverslapper truc en brachten hem naar de dierenarts. Daar kregen we een kleine tegenvaller te verwerken. Dibbes heeft een hartruis. Dat kan worden veroorzaakt door bijvoorbeeld hoge bloeddruk, een oude ontsteking of door een hartziekte. Het is wel goed te weten wat de oorzaak is want in geval van een hartaandoening kan het zijn dat de kat nog geen klachten heeft maar dat er wél risico’s zijn, bijvoorbeeld bij een narcose. Hij kan natuurlijk klachten gaan ontwikkelen en het is goed te weten wat er eventueel kan gebeuren. In sommige gevallen kan er zelfs preventief met medicatie worden gestart om problemen binnen de perken te houden. In alle gevallen kan een hartziekte de levenskwaliteit en verwachting van de kat beïnvloeden en ik vind het prettig om te weten waar we aan toe zijn.

bijkomen van de narcose onder een dekentje

Om de oorzaak van de hartruis te achterhalen moet er een hartecho worden gemaakt in en dierenziekenhuis in Amsterdam. Maar voordat dit kan gebeuren moest eerst die rotte kies eruit, met een narcose die dus ineens een stuk spannender werd.

 Op voorhand had ik al besproken met de dierenarts dat ik bij het onder narcose brengen én het weer bijbrengen aanwezig zou zijn. Dit vanwege zijn angstige karakter. Ik had het idee dat het goed voor hem zou zijn niet alleen te zijn bij het inslapen en ook weer alleen wakker te worden in een hokje. Dus was het laatste wat hij zag mij en was ik ook de eerste die hij weer zag toen hij werd wakker geprikt. Voor sommigen zou dat alleen al een traumatische ervaring opleveren maar Dibbes is verblind door liefde voor mij en dat pakte dus goed uit. Tussendoor zat ik bij mijn moeder die boven die dierenartspraktijk woont. Toen ik gebeld werd dat alles goed was gegaan en ze hem wakker gingen maken,hoefde ik dus alleen maar naar beneden te rennen ;-).

Op mijn verzoek hebben ze niet één, maar twee kiezen getrokken. Die tweede kies was een twijfelgeval, niet heel goed maar ook niet zo rot dat hij meteen moest worden getrokken. Maar liever nu iets te veel eruit dan over een jaar alsnog die kies moeten laten trekken en weer onder narcose, wat dus door die hartruis mogelijk meer risico’s inhoudt.

En toen weer terug naar huis. Na 1,5 dag was hij weer het heertje en meer dan dat. Ik geloof dat hij ervan heeft geleerd: soms ga ik in de mand maar in alle gevallen kom ik weer terug. Niet leuk maar ook niet heel erg. Het is fijn te zien dat we in 2,5 jaar tijd toch zoveel met hem hebben kunnen bereiken.

De hartecho wordt 12 februari gemaakt en we krijgen meteen de uitslag. Een eventuele behandeling zelf kan gewoon wel door onze eigen dierenarts worden gedaan. Natuurlijk hoop ik dat er niets ernstigs aan de hand is. Maar als dat wel het geval is dan zijn we er in ieder geval op tijd bij.  Ik zie er wel wat tegenop, weer het hele gedoe van hem in de mand moeten zien te krijgen maar het is nu twee keer achter elkaar heel goed gegaan dus ik heb er vertrouwen in. En Dibbes zelf verkeert nog in gelukzalige onwetendheid….

Dibbesdingen

~ MB ~ 11 reacties
Zeg wat is dat!
Een doos.
Wat zeg ik.
Mijn doos!
Van mij!
Ik wil erin.
Maar hoe?
Dan maar papier slopen
Hard werken hoor!
Valt nog niet mee,
om Dibbes te zijn
en in een doos te kruipen.
O, wacht eens.
Nou gaat het mens
op de bank zitten.
Moet ik dáár weer heen…
Druk, druk,
valt allemaal niet mee…
 zo liggend op een stapel dekens.
Nou maar hopen 
dat zij blijft zitten.
Want anders moet ik
ook weer opstaan.
Zo gaat dat,
ik hobbel de hele dag
achter de opperkat aan…

Smoes

~ MB ~ 24 reacties

Twee weken geleden had kat Smoes ineens een dikke wang. Op naar de dierarts dan maar. Daar was het zo’n gruwelverhaal van als je in de wang drukt, dan spuit het er via de bovenkant van de kop uit. Echt. Getver. Afijn, met een uitgeknepen kat voorzien van antibioticaspuit en pillen togen we weer huiswaarts en kreeg het normale leven weer doorgang.

De nacontrole sloegen we over want we kregen hem niet in zijn reismand. Dat we Dibbes 5 minuten daar voor in een mand hadden gestopt en dat die zo hard blerde dat de buren kwamen vragen wie we aan het martelen waren droeg bepaald niet mee aan het in de mand stoppen van Smoes. Die zat onder ons bed en bleef daar zitten. Maar ach, hij gedroeg zich normaal, de wang was weer dun en ik had alle dagen gevoeld en voelde niets.

Tot afgelopen zaterdagavond. Hij lag bij mij op schoot en zijn wang voelde wat warm. Dacht ik. Maar ik zag niets. Dacht ik. Of toch wel? M. dacht ook wel of niet iets te zien en te voelen. En Smoes liet alles toe en was vooral hard aan het knorren. Zondagochtend was het echter duidelijker te zien. De wang was dik en werd met de minuut weer dikker. Omdat ik niet wilde wachten tot het spreekuur van maandag (vind ik eng, want vorige keer had hij ook hoge koorts) zocht ik op welke dierenarts weekenddienst had. Dat was onze eigen dierenarts. Dat vind ik dan altijd een stuk prettiger, ik ben fan van onze eigen dierenkliniek.

Inderdaad weer een abces, waarschijnlijk hetzelfde abces. Het was nog niet rijp en dus kon het niet worden opgemaakt. Dus weer een spuit erin en pillen mee. Als het groter wordt moeten we terugkomen om het te laten opensnijden. Maar het is niet groter geworden, dus waarschijnlijk slaat de medicatie aan. In dat geval moeten we vrijdag terugkomen voor controle. Die ik nu zeker wel ga doen. We denken dat een andere kat met Smoes gevochten heeft. Smoes vecht zelf niet, niet uit zichzelf, heb ik hem nooit zien doen. Maar hij staat wel zijn mannetje als het moet. Waarschijnlijk is er iets – een nagel? – achtergebleven in zijn wang. Zo lang dat er zit, blijft dat abces natuurlijk terugkomen, Maar dat bespreek ik vrijdag wel met de dierenarts.

schattige Smoes zonder abces en met knuffel

Zo wordt het al met al een dure maand. We hadden al wat extra kosten. Nu twee keer met Smoes naar de dierenarts. Volgende maand moeten we met Dibbes terugkomen om een rotte kies te laten verwijderen. De kraan in de keuken is kapot. Mijn mobiel is in staat van ‘bijna gaan hemelen’. De latop ging kapot en hebben we vervangen….

Tegenover deze financiële pech staat ook een meevaller. We kregen wat geld uit de erfenis van opa. Dat geld hadden we bestemd als start om te sparen voor een dakkapel op zolder. Maar nu hebben we toch een deel gebruikt om bovenstaande pech op te vangen. Om de buffer niet nóg verder te laten zakken. Want die is al behoorlijk geslonken dit jaar.

Zo naderen we het moment dat we straks de laatste aflossing van dit jaar gaan doen en dat we volgende jaar met kleinere bedragen gaan aflossen. Een heel hoog gegrepen aflosdoel is natuurlijk heel leuk, vooral als het er naar uitziet dat we het gaan halen en ik wil het nu ook heel graag halen. Maar stiekem ben ik wel blij dat we volgend jaar weer overgaan op kleinere bedragen aflossen. Want door het jaar heen gebeuren er nu eenmaal pechdingen die geld kosten of doen we gepland onderhoud aan het huis en dat geld zal weer moeten worden bij gespaard. Dat is ons dit jaar niet voldoende gelukt. Dat maakt niet uit, dat gaan we dan volgend jaar gewoon weer doen.

ps: voor het geval je afvraagt waarom Smoes Smoes heet, die naam heeft S. bedacht. Het is natuurlijk een beetje een rare naam maar zeg dat maar eens tegen een (toen) 3 jarige kleuter. 

Kattenjournaal

~ MB ~ 9 reacties

Regelmatig krijg ik mails van mensen die willen weten hoe het met Dibbes of Gerrie is. Of hoe de twee heren ex-zwervers nu samenleven met de andere katten Moos en Smoes. Tijd voor een update dus!

Deze week schreef ik al even over Smoes. Onze mooie cyper had zondag ineens een dikke wang. Nadere inspectie leverde een korst op zijn kop en eentje op zijn wang op. Mmm, even in de gaten houden dan maar. De volgende dag gedroeg hij zich wat versuft. Hij volgde weliswaar zijn normale routine (eten!- slapen! – waar blijft het eten!) maar met iets minder passie, Het is een nogal springerige kat dus als hij iets mankeert merken we dat meestal snel.

Maandagavond naar de dierenarts dus. Omdat M. in de mist in de file stond, maar ik toch echt wilde gaan gezien de wang in hoog tempo dikker werd, kwam Oma aan scheuren in haar auto en vertrokken we richting dierenarts. Daar moesten we lang wachten. De dierenarts stond namelijk ook in de mist in de file.

goed kijken, dikke wang links…

Dat wachten duurde Smoes te lang en van de zenuwen plaste en poepte hij in de reismand. Toen we uiteindelijk de spreekkamer in mochten komen, haalde  ik daar een klein hoopje ellende uit de mand. Hij bleek behoorlijk hoge koorts te hebben en toen de dierenarts in zijn wang drukte, spoot er pus uit de bovenkant van zijn hoofd! Een groot abces dus. Met een kaalgeschoren kop en wang, een uitgeknepen abces, antibiotica in zijn lijf en vooral veel gekwetste kattentrots konden we weer naar huis. M. was inmiddels gearriveerd om ons mee naar huis te nemen en Oma vertrok naar boven, ze woont boven de dierenartspraktijk.

geschoren, kale bedoening…

Smoes was de volgende dag weer geheel zijn springerige zelf maar slikt nog wel antibiotica. Aangezien we vandaag toch al een dierenartsafspraak hadden staan voor Dibbes, was het de bedoeling dat Smoes even ter controle mee ging. In de consternatie van Dibbes in de mand stoppen, lukte het Smoes deze dans te ontspringen en vertrokken we zonder hem naar de dierenarts. Nou ja, we houden het in de gaten maar volgens mij is er niets meer met hem aan de hand.

Dibbes woonde 15 oktober precies 2 jaar bij ons. Na een lange periode van socialiseren en lokken met eten, overwon hij zijn angst voor mensen en stapte half blind ons huis binnen. Een zware oogoperatie volgde, hij werd ge-ent en gechipt en gecastreerd en het leven als huiskat begon. Toen het na een jaar van veel huiselijk geluk tijd was voor weer een enting, dacht Dibbes daar héél anders over. We probeerden we hem in de mand te krijgen maar dat mislukte jammerlijk. De oplossing de dierenarts aan huis te laten komen bleek ook niet te werken. Dibbes vluchtte het huis uit en heeft twee dagen jankend in de tuin gezeten. We besloten de entingen dat jaar maar te laten voor wat het was.

Sommige mensen laten hun katten nooit enten. Dat kan, wij doen dat wel. Ik heb één keer een kat met kattenziekte gehad en was maar net op tijd bij de dierenarts. Ik neem daar geen risico meer mee. Bovendien hebben zowel Dibbes en Gerrie nog steeds een slecht werkend immuunsysteem, niet vreemd gezien hun zwerfverleden. Ik vind het daarom belangrijk wel te enten.

Dit jaar was ik iets beter voorbereid op het dierenartsbezoek. Ik ben weer een jaar verder met het opdoen van ervaring in kattengedrag en ga er niet meer van uit dat liefde alleen voldoende is. Dus begon ik vorige week met het dagelijks toedienen van Zylkene, een antidepressivum voor katten. Ik heb dat vorig jaar ook gegeven in de laatste twee weken van december, om de katten wat relaxter te houden ondanks het vele vuurwerkgeknal in deze periode. Het werkte goed.

Vanmorgen gaf ik hem ook nog een kwart pil Vetranquil. Dit is een spierverslapper. Voor je nu denkt dat ik op eigen houtje mijn kat aan het drogeren ben, ik overleg dit soort zaken altijd vooraf met de dierenarts.

Vooraf een strak plan bedacht, Dibbes naar het kleine kamertje gelokt, gedrogeerd en bij hem gebleven, hem zowaar in de mand weten te krijgen en toen op weg. Hij bleef opvallend rustig – op een aanval van razernij na toen hij net in de reismand zat – en liet zich bij de dierenarts alles welgevallen. Wel met veel angst in zijn lijf want hij probeerde zich onder een dekentje te verstoppen.

Afijn, hij heeft zijn entingen weer binnen en en hij is weer even goed bekeken en bevoeld. Hij is tiptop in orde, er is alleen iets te veel van Dibbes dus zijn gewicht moeten we even in de gaten gaan houden. En we moeten helaas over 4 weken terug komen omdat er een rotte kies moet worden getrokken. Dus krijgen we dan opnieuw weer de hele zenuwenbedoening van kat in de mand krijgen. Maar, het ging vandaag wel heel goed en het is in ieder geval gelukt, dus dat is een enorme vooruitgang ten opzichte van vorig jaar!

bijkomen onder een dekentje, door de vetranquil kan hij zijn temperatuur niet regelen

Dat was Dibbes, over naar Gerrie. Dit evenbeeld van Dibbes zwierf tegelijk met Dibbes door de achtertuinen hier in de buurt. Vorig jaar augustus besloot hij dat Dibbes niet meer recht had op een plek in dit huis dan hij en drong hij zich naar binnen. Gerrie was zo mogelijk nog minder menselijk contact gewend dan Dibbes, maar is wat rustiger en zelfverzekerder van aard en minder getraumatiseerd. Dibbes heeft een zeer goed ontwikkeld gevoel voor drama, terwijl Gerrie wat observerender van aard is.

Gerrie met beste vriend: de prop

Afijn, nog een kat erbij dus. Gerrie werd in maart gecastreerd en gechipt. Sindsdien is het snel gegaan met hem. Elke week behalen we kleine overwinningen. Van naast me op de bank zitten tot op me liggen met zijn kop in mijn hals, of poot in hand liggen op bed, het kan allemaal tegenwoordig. Hij is erg speels en benadert alles met hetzelfde enthousiasme of dat nu een prop papier of een voorbij lopende kater is. Dat levert wel eens irritaties op want de andere katten zitten niet altijd te wachten op het spel van Gerrie. Hij is bovendien nog niet goed thuis in kattentaal en begrijpt nog niet altijd de signalen van de anderen. Tel daarbij op dat hij de neiging heeft net altijd op die plek op bed te springen waar al een kat ligt, en je begrijpt dat er af en toe wat gedoe is.

Gedoe hoort er natuurlijk bij met vier katten met elk een eigen karakter en allemaal een vreemd onbekend verleden. Blijft nog over de vierde kat: Moos. Ja Moos is ‘gewoon’ Moos, gaat zijn eigen gang. Moos vindt het wel prima zo met al die andere katten zo lang we maar tegen hem zeggen dat hij de mooiste is….

Moos

Er zijn nog wat uitdagingen in december te verwachten vanwege het vuurwerk. Ik wil over een paar weken weer beginnen met de vuurwerktraining voor katten. Ik wen de katten zo heel langzaam aan het geknal. Dat in combinatie met de zylkene voor Dibbes leverde vorig jaar een goed resultaat op. Het was niet de fijnste avond van zijn leven, maar zeker niet zo’n ellende als de eerste oudejaarsavond dat dat hij hier woonde.

Tot zover de update van het kattenleven en kattenleed. Ik denk dat ik nu zelf ook lekker onder een deken ga liggen en probeer bij te komen. Fijn weekend allemaal!

Een stem voor Villa Vacht

~ MB ~ 8 reacties

Zoals bekend ben ik een grote kattenliefhebber. Ik steun sinds een tijd Villa Vacht met een maandelijkse donatie. Dit is een opvang voor katten die allemaal iets mankeren, meestal iets op neurologisch gebied. Villa Vacht is een kleinschalige opvang en geheel afhankelijk van donaties. Elke euro is welkom omdat ze daar de hoge dierenartskosten mee kunnen betalen en soms noodzakelijke verbouwingen kunnen bekostigen.

Op dit moment kun je via Serieus Request voor Dieren stemmen op Villa Vacht en vele andere kleinere organisaties en stichtingen die bezig zijn met dierenwelzijn. Degene met de meeste stemmen kan een project realiseren of activiteiten uitbouwen omdat met het winnen een mooi geldbedrag gemoeid is.

Draag jij katten een warm hart toe en wil je Villa Vacht steunen? Stem dan op Villa Vacht. Een stem kost je helemaal niets, behalve 5 seconden van je tijd! Of overweeg eens een donatie! Onderstaande video toont hoeveel verschil Villa Vacht in het leven van een kat kan uitmaken.

Voor meer informatie kun je natuurlijk ook even op de site kijken: http://villavacht.webs.com/

Drugs

~ MB ~ 24 reacties

Wat een kussentje gevuld met valeriaan al niet kan doen, voor katten. Doe mij er ook maar één!
Ze vinden het allemaal geweldig.
Dibbes:

 Smoes:

 Gerrie:


Alleen Moos geeft geen sjoege. Maar dat is dan wel weer heel erg des Moos…
Jullie merken het al, een dieptepunt in blog inspiratie ;-). Of eigenlijk in energie. Dus ga ik nu verder met wat ik aan het doen was… dat is niets doen afgewisseld met lezen en rusten. Later op de dag krijgen we bezoek van Oma, Zus en Nicht….
Fijne dag vandaag!

Gerrie, van buiten naar binnen

~ MB ~ 20 reacties

Gerrie woont nu precies 1 jaar bij ons binnen als huiskat. Nog even zien hoe het was?

Twee jaar geleden:
mei 2013 1e blik op Gerrie
Hij is te schuw om iets mee aan te vangen
niet gewend aan menselijk contact
maar blijft wel in de buurt
en wordt gevoerd door buren verderop
Ruim een jaar later:
juni 2014 – zwerft nog steeds in de buurt
en zit ineens steeds vaker bij ons in de tuin
zomer 2014 – wordt wat nieuwsgieriger naar ons,
dat hij af en toe wat lekkers krijgt, helpt natuurlijk ook mee
 
 augustus 2014: 
start wederzijdse grondige verkenningen.
Hij krijgt eten van ons 
en ik probeer hem te socialiseren 
en te aaien,
in het begin doe ik dat 
door met een afwasborstel
voorzichtig over zijn rug aaien.
Ik zit maanden lang
onder de krassen,
meneer heeft scherpe nagels.
Maar de aanhouder wint!
Gluren door het keukenraam
 
September 2014: voorwerk afgerond, Gerrie ligt in de avond
in de keuken, zo lang de deur maar openblijft. 
Steeds verder in huis
en boven op bed

of in een eigen mandje!
Steeds meer ontspanning
rondhangen met de andere katten
Steeds gelukkiger worden…

en uiteindelijk: 
totale overgave
(van 2 kanten)


Dement en opdringerig

~ MB ~ 13 reacties

Kruimel is 19 jaar, vaalrood, broodmager en heel erg dement. Én opdringerig. Ons huis heeft sinds een paar weken een onweerstaanbare aantrekkingskracht op deze kat die al heel lang in geleende tijd leeft. Het is de kat van buren van een paar huizen verderop, daar waar Gerrie onder de veranda woonde en die heel lang voor hem hebben gezorgd.

Mijn vermoeden dat het niet echt boterde tussen Gerrie en Kruimel zie ik nu dagelijks bevestigd. Als je hard tegen Kruimel aan blaast valt hij om, maar een mep uitdelen naar Gerrie toe kan hij nog héél goed. Aan de reactie van Gerrie te zien is dat maar al te vaak gebeurt.

Minstens 50 keer per dag (en nu overdrijf ik niet) kruipt het rode gevaar naar binnen. We werken hem naar buiten, tillen hem op en zetten hem buiten de tuin, spreken hem toe maar dat hoort hij niet, hij is heel erg doof. Hij merkt ons pas op als we ineens boven hem hangen of hem optillen. Ondanks zijn frêle uiterlijk kan hij heel goed grommen en blazen als hij het huis uit wordt gewerkt.

Meerdere malen hebben we zijn baasjes aangesproken op het obstinate gedrag van deze demente bejaarde. Maar ja die kunnen er natuurlijk ook niets aan doen. Misschien hem binnen houden, maar daar is hij nog te levendig voor. Ze hebben een tijdje de poort van de tuin gebarricadeerd aan de onderkant maar daar sprong hij toen gewoon overheen. Er zit nog leven genoeg in al zou je dat niet zeggen als je hem zo ziet.

50 keer per dag dus op zijn minst, worden we vereerd met zijn bezoek. Als hij aan komt lopen zie je al: dit is een kat met een missie. Hij weet niet goed wát hij komt doen maar het moet wel in dit huis. Ineens begon deze week de terreur ook ’s nachts. Klepperend kattenluikje, bakjes die omvallen. Toen heb ik hem wel even vervloekt, stomme bejaarde kat. Want ik werd wakker en kon daarna niet meer slapen. Zat ik uiteindelijk om half 5 in de tuin naar de vogeltjes te luisteren. Maar ik weet ook dat dit een kwestie van weken is. Dan is hij óf gaan hemelen óf hij heeft in zijn demente nevel een nieuw doel in het leven ontdekt. Daar hopen we dan maar op.

Kattenjournaal

~ MB ~ 20 reacties

De meeste katten in dit huishouden zijn erg bescheiden op het gebied van geluid maken. Smoes horen we sowieso bijna nooit, behalve heel af en toe bij het eten uitdelen. Maar dat geluid is altijd zó zacht dat ik me altijd afvraag of ik het echt hoor of dat ik me het verbeeld. Moos miauwt soms, wanneer het zo uitkomt. Dibbes maakt wel veel geluid maar klinkt ondanks zijn stoere robuuste uiterlijk als een kitten van 6 weken. Maar dan Gerrie. Nooit een kat gehad die zoveel variatie in geluid ken én maakt.

  • geef me eten, nu
  • ik heb honger!
  • zie je mijn ingevallen wangetjes dan niet?
  • ik moet nú tegen jou aanliggen
  • ik wil knuffels
  • ik wil meer knuffels
  • als je nu ophoudt met knuffelen lijkt het net alsof we niet geknuffeld hebben, ga door!
  • ik sta hier omdat ik vind dat je aandacht aan mij moet besteden
  • hij (wijst verontwaardigd naar een andere kat) krijgt aandacht, dus wil ik het ook

Gerrie speelt kiekeboe

Gerrie heeft wel 100 verschillende soorten geluiden voor alle voorkomende situaties. Zacht miauwen, piepen, gillen, met een triller in zijn keel, mopperen, langgerekt miauwen, hij kan het allemaal. En dat terwijl er de eerste maanden dat hij hier woonde, geen enkel geluid uit hem kwam. Deze kat heeft de 1e 4 jaar van zijn leven volgens mij zijn mond gehouden en doet nu sinds hij bij ons woont een spoedcursus ‘communiceren doe je zo’ en met groot succes.

Aan alles is te merken dat Gerrie gelukkig is. Hij staat nu veel meer dan Dibbes heel ontspannen  in het leven en bereikt dus ook veel meer ontspanning. Hij geniet volop, van alles, continu. Van het eten tot het knuffelen met als hoogtepunt dat hij laatst in mijn nek kwam liggen terwijl ik TV keek. Ik vind dat knap. Het beest was tot een jaar geleden niet eens in staat om binnen een halve meter bij een mens in de buurt te zijn en blijven.

Het enige minpunt in het leven van Gerrie is dat hij 1 keer per 4 weken een vlooienpipetje toegediend krijgt. En dat is erg. Heel Erg! Het toedienen zelf gaat nog wel soepel maar daarna volgt een drama van zeker 3 uur waarin Gerrie het huis uit stormt en luid gillend door de tuin loopt, eruit rent, heen en weer rent, in andere tuinen rent, het huis weer binnen stormt en verlaat, al mopperend. Het klopt niet voor hem, het zal ook wel heel erg jeuken. Het voelt in ieder geval niet goed. Pas na een paar uur komt hij tot rust, meestal tegen mij aan en dan nog wat na mopperend. Klaaglijk miauwend over het leed dat hem is aangedaan.

Wat Gerrie kan, kan Dibbes ook: kiekeboe!

Hij is heel intelligent en pikt alles heel snel op maar dit leert hij niet, elke keer weer is het een drama.  Maar wel heel erg nodig. Zijn weerstand functioneert nog steeds niet goed en hij heeft enorme last van vlooien en teken. Dibbes ook nog steeds trouwens. Ik heb allerlei merken geprobeerd het afgelopen jaar en het maakt geen bal uit. Ze hebben bijna continu vlooien. Nu las ik laatst over pillen die tegen vlooien werken, bijvoorbeeld Comfortis. Dat is tot nu toe alleen maar op recept verkrijgbaar. Heeft een van de bloglezers ervaring met antivlooienpillen? Aangezien het nogal prijzig is, hoor ik graag eerst wat ervaringen.