Categorie: katten

Hoeveel katten passen er op bed?

~ MB ~ 20 reacties

Als ik ’s avonds in bed ga liggen dan verschijnen er meestal binnen een paar minuten een paar katten, als er al niet eentje al klaar ligt. Vooral Dibbes kan in de avond echt ongeduldig zitten wachten tot ik aanstalten maak om naar boven te gaan. Als ik ‘kom maar, we gaan naar boven‘ zeg, dan stuift hij naar boven. Altijd wat geagiteerd want hij aast op de beste plek. En de beste plek is op mij of naast mij. Eerst word ik beprakt en bekopt en dan gaat hij liggen, liefst op mijn buik of – als ik het onfantsoen heb op mijn zij te gaan liggen – tegen mijn buik aan.

Zo lag ik laatst met Dibbes op mijn buik, Smoes lag ter hoogte van mijn knie rechts en Moos op dezelfde hoogte maar dan links. Ik lag helemaal ingeklemd en probeerde een boek te lezen. Gerrie besloot op dat moment dat hij er ook nog wel bij kon. De tijd van gepaste terughoudenheid is voorbij. De eerste maanden ging hij keurig op de rand van het bed liggen maar nu is hij klaar voor de volgende stap.

Dus stond meneer op zijn achterpoten met zijn voorpoten op de bedrand klaaglijk te miauwen. ‘Ik wil er ook bij, ik ben ook lief, maar er is geen plek, die dikke ligt op jouw schoot, ik hoor daar te liggen.’ Omdat ‘die dikke’ niet op of omkeek en zich ook niets aantrok van het gemiauw, ging Gerrie op de plank naast mijn bed zitten. Staren. Af en toe deed hij een poging om op bed te stappen maar dan keek Dibbes omhoog en krabbelde Gerrie weer terug. Want met die dikke wordt Dibbes bedoeld, voor het geval jullie dat nog niet doorhadden. Niet dat Dibbes dik is, hij is gespierd en atletisch maar als hij slaapt ligt hij helemaal opgerold tot een bolletje en dan lijkt hij dik. Maar hij is het natuurlijk niet en dat ik dat zo ontken heeft niets te maken met het feit dat ik als baasje verblind ben door liefde.

Na een half uur staarwerk te ondergaan van Gerrie was ik er wel klaar mee. Hij bleef twijfelen en er gebeurde niets. Dus schoof ik Dibbes van mijn schoot en legde hem naast me, tegen mijn heup aan de rechterkant. Dát was de uitnodiging waar Gerrie op zat te wachten. Hij stapte meteen op bed en ging links van me liggen, ook tegen mijn heup aan. Beide heren legden hun kop op mijn heup. Dibbes begon van de stress keihard te knorren en Gerrie durfde zich niet meer te bewegen, overmand door…ja door wat? Het was gelukt, hij lag er bij! En ik lag als een mummie volledig ingesnoerd door vier katten die uiteindelijk allemaal heel gelukkig in slaap vielen tegen ‘de blikopener’ aan. Alleen ik viel niet zo makkelijk in slaap, echt comfortabel met al die kattenlijven en kattenego’s lag het niet. Vooral die ego’s hè, die nemen zo veel ruimte in. En ik ben een watje, dat is wel duidelijk.

Fijn weekend!

Vuurwerk en bange katten

~ MB ~ 21 reacties

Onze ex-zwerver Dibbes is voor heel veel bang. Hij schrikt extreem snel, reageert heftig op alles en heeft erg last van verlatingsangst. ‘Even’ naar de dierenarts gaan om hem te laten enten liep in oktober uit op een drama. Dierenarts thuis laten komen om te enten werd een nóg groter drama. Dat we ondertussen ook een andere zwerver in huis namen, werkte ook niet echt lekker mee natuurlijk.

Inmiddels gaat het weer redelijk met Dibbes. Er is een soort status quo bereikt met Gerrie en ze laten elkaar nu met rust. Behalve als er maar één kartonnen doos in de huiskamer staat waar ze allebei tegelijk in willen. Dat is op zich net een slapstick om naar te kijken.

Om Dibbes te kalmeren heb ik de afgelopen tijd Bach Bloesem druppels gegeven en ook Feliway in het stopcontact gestopt. Dit werkt allebei redelijk goed in op zijn gemoed. Geef ik het niet dan merk ik het onmiddellijk. Verder heb ik veel met hem gespeeld en gewerkt aan zijn motoriek. Hierdoor lijkt het alsof hij iets meer zelfvertrouwen krijgt. Kijk maar eens wat een stoere actiekat:

 

 
 

 

 
 

Gezien zijn verleden waarin hij bijna blind door het leven ging, kan hij afstanden niet inschatten, slaat hij vaak mis, springt hij ergens op en valt er meteen vanaf. Het ziet er allemaal heel lief en koddig uit omdat hij net een dik beertje met die dikke pootjes is, maar een betere motoriek is natuurlijk wel fijn voor het beest en dat kan natuurlijk getraind worden. Ik merk dat hij nu al – na een paar weken oefenen – sneller en feller reageert en soms springt en dan de veren wél tussen zijn poten heeft, een grote vooruitgang!

Nu is het over een paar weken oudejaarsavond en ik kan me nog goed herinneren dat het vuurwerk vorig jaar echt een aanslag was op zijn zenuwen en daardoor ook op die van ons. Vorig jaar gebruikten we grof geschut en gaven we hem vetranquil, een kalmeringsmiddel. Dat was geen succes want het werkt vooral als een spierverslapper maar het haalt geen angstgevoelens weg. Het had bij hem een averechts effect en hij sleepte zich met zwabberend lijf het hele huis door, gillend en al. Uiteindelijk bleef hij steken onder de bank – zijn kont was iets groter of de bank iets lager dan hij dacht. Daar bracht hij de rest van de avond door, de herrie uitzittend.

Ik heb vorig jaar vooraf niet goed ingeschat hoe het vuurwerk voor hem zou zijn. Ik wist wel dat hij een kat met een verleden was maar ik dacht toen nog dat het leven bij ons en met ons dat allemaal goed maakte. Natuurlijk is er veel voor hem verbeterd – hij kan zien, alleen dat al – maar het is wel een enorm getraumatiseerde kat en ik heb geleerd dat dit niet zomaar verdwijnt met wat liefde en lekker voer.

Tijd voor een plan dus om oudejaarsavond voor hem minder eng te maken. Er bestaan CD’s met vuurwerk- en onweersgeluiden die je kunt gebruiken om je huisdier te trainen. De bedoeling is dat je dit dagelijks opzet, eerst met zacht geluid en naarmate het beest er aan gewend raakt en minder angstig lijkt, voer je het volume op. Terwijl je de CD opzet moet je je kat of hond afleiden met leuke spelletjes. Lukt dit goed, dan beloon je hem met een lekkernij. Vertoont hij geen angst meer, dan is het tijd om het volume op te schuiven.

Ik deed eerst een test om te kijken hoe hoog het stressniveau is, ook van de andere katten want Dibbes is niet de enige kat hier die moeite met vuurwerk heeft. Ook Smoes is erg bang. Maar hoe zou Gerrie reageren? Hij is veel rustiger. Via youtube zocht ik wat vuurwerkgeluiden op. Wat gebeurde er? Moos vertoonde typisch Moosgedrag: hij keek niet op of om, hij lag te slapen, dat is een belangrijke bezigheid! Smoes verstijfde volledig en deed daardoor denken aan een konijn dat in de koplampen van een auto kijkt. Dibbes ging heen en weer rennen en was meteen volledig in paniek.

En Gerrie? Die rende snel naar zijn mandje toe en ging liggen. Om de één of andere manier ontroerde dat me enorm. Gerrie vond het vuurwerk overduidelijk niet prettig om te horen maar ging onmiddellijk naar een voor hem veilig plekje. Dat is fijn om te weten.

Ik bestelde een CD met vuurwerkgeluiden en die kwam gisteren binnen, dus ik kan beginnen met de ‘vuurwerktherapie’. Omdat ik niet uitga van onmiddellijk succes bij Dibbes heb ik ook nog een tweede plan, waar ik volgende week mee begin. In overleg met de dierenarts begin ik 3 weken voor oudejaarsavond met het geven van zylkène, een voedingssupplement dat kan helpen de stress te verlagen. Net zoals Bach bloesemdruppels maar dan net iets sterker.

Als blijkt dat Dibbes hier echt goed op reageert, wil ik dit ook gaan gebruiken als voorbereiding op een bezoek aan de dierenarts, indien er voldoende tijd is, bijvoorbeeld in aanloop naar een enting volgend jaar. Voor noodgevallen heb ik hier nog vetranquil liggen omdat ik hem bijvoorbeeld wel in een mand moet zien te krijgen als hij ineens heel erg ziek is of zijn poot heeft gebroken of een ander noodgeval.

Neem jij maatregelen voor oudejaarsavond of blijven jouw beesten stoïcijns kalm onder de herrie?

De kat in de mand

~ MB ~ 19 reacties

Al 20 jaar deel ik mijn huis met katten. De meesten kwamen aanlopen, twee kwamen er uit het asiel, eentje werd gescoord in de supermarkt alwaar ze in de jaszak hing van een man, die maar al te graag afstand van haar deed. Die katten die mijn leven verrijken zijn heel divers, van karakter en van uiterlijk. Toch hebben alle katten iets gemeen met elkaar: ze gaan nooit daar liggen waar ze mogen liggen maar daar waar ze liever niet gewenst zijn. Hoe minder de plek voor hen is bedoeld, hoe aantrekkelijker deze wordt gevonden.

Dus trof ik de afgelopen jaren katten aan in bed, in de kast, op het tafelkleed, in een mosselpan, in een rugzak waarmee ik binnen enkele uren op vakantie zou gaan, in weekendtassen, in wasmanden, in truien, op stapels vuil beddengoed, op stapels schoon beddengoed, op de keurig opgevouwen tent, achter de schotten op zolder, in de kruipruimte onder de kelderkast, in schoenenbakken, in doosjes die net uitgepakt zijn, op het aanrecht, in de voorraadkast, in een bak met legoblokjes, in de LP-kast, in de fototas, in mijn breimand of net op de plek waar ik wil neerploffen. Ik trof ze nooit, echt nooit in het schattige kattenmandje dat ik speciaal voor alle katten neerzette, stuk voor stuk, gewoon om het elke keer weer te proberen. Nooit had ik een kat die braaf ging liggen op de daartoe bestemde plek.

Behalve ons laatste aanwinst Gerrie. Dolgelukkig met zijn eigen mand.

 

Fijn weekend allemaal!

De kat, nog een kat, nog een kat, nóg eentje en hun mens (en de buurkatten….)

~ MB ~ 14 reacties

Met Gerrie gaat het goed, meer dan goed. Hij ligt op de bank, op de stoel, op de tafel, tegen ons aan, tussen ons in, op het kleed.  Hij neemt langzaam aan bezit van het huis. Ook betrapten we hem een paar keer op speels gedrag. Hij zoekt toenadering tot Smoes. Die is daar nog niet echt van gediend want het is al snel eng, spelen met een kat die je niet goed kent. Dus zagen we wat voorzichtig speels gemep met pootjes maar werd er toch snel weggerend. Waarop de teleurstelling moest worden weggepoetst door Gerrie.

Hij is nog wel heel alert. Laatst leek hij diep in slaap, pootjes helemaal voor zich uit gestrekt. Tot hij een geluid hoorde en binnen 1 seconde vanuit diepe rust overeind sprong, klaar om weg te rennen. Dat zal nog wel even duren voordat die reflex weg is. Zagen we ook bij Dibbes.

Nu we het daar over hebben, met Dibbes gaat het zozo. In de avond als we in bed liggen en hij heel dicht tegen me aan ligt, is er niets aan de hand. Zijn mens is zo dicht als mogelijk bij hem en aait hem. Maar overdag gaat het minder. Hij is erg schrikkerig en helaas ook bang voor Gerrie. Niet heel dramatisch maar als Gerrie bij hem in de buurt komt zie je dat Dibbes angstig wordt en weg probeert te komen. Vreemd genoeg heb ik Gerrie nooit zien uithalen naar Dibbes, buiten de eerste week hier. Dat was bij het eten uitdelen, toen mepte Gerrie in zijn vraatzucht en angst om te worden overgeslagen naar iedereen. Nu doet hij dat niet meer maar dat kwartje valt niet bij Dibbes.

Voor Dibbes is alles persoonlijk. Ik weet weinig van kattenpsychologie maar volgens mij heeft Dibbes last van onzekerheid en verlatingsangst. Maar misschien is dat wel mijn schuldgevoel over het feit dat ik nog een zwerver opneem, terwijl Dibbes daar duidelijk niet van is gecharmeerd.

Wat zeker niet bijdraagt aan een algeheel gevoel van behagen, is dat ik nu de buurkatten eten geef. Voor Dibbes is dit hoogverraad. Als ik naar buiten kom na het voeren van de buurtroepen, tref ik hem gillend en heen en weer rennend aan over de stoep. Hij mieuwt als een kitten, heel hoog en klagelijk.

Dat maakt het voeren van de buurkatten tot een weinig prettige gelegenheid. Sowieso is de sfeer ‘daar’ niet goed. Een kattenhuishouden met een depressieve kat van een jaar of 7 en een opdringerige kat met een bord voor zijn kop van 1,5 jaar. Het één wordt veroorzaakt door het ander. Nou was Tommie (die van 7) altijd al niet bekend om zijn vrolijkheid, maar is hij ronduit depressief sinds Kasper het Spook er bij kwam. Want een spook is het. Dus krijgt Tommie nauwelijks tijd of rust om te eten, Kasper pakt het af. Met als gevolg dat Tommie er vaker niet dan wel is als ik eten geef. Met een kattenluik heb je dat als snel natuurlijk. Is hij er wel, dan geef ik het hem en parkeer mezelf voor zijn bak, de wacht houdend.

Zo heb ik het enorm druk en ben ik blij dat die andere twee van ons, Moos en Smoes, zo normaal zijn. Die gaan gewoon hun eigen gang en maken zich nergens druk over. Een aai op zijn tijd is voldoende. Zo kan het dus ook.

 

 

 
 

 

 
 

 

Gerrie

~ MB ~ 7 reacties

Hoe staat het met Gerrie en zijn socialisatieproces? Nou, hij is nog wel verliefd op mij  maar ik viel deze week wel een beetje van mijn voetstuk af. Ik vond het tijd voor vlooienbestrijding. Dus diende ik hem een pipetje met antivlooienmeuk toe. Op zich ging dat goed maar daarna kwam de klap. Zijn geur klopte niet meer. Hij rook en snuffelde en was danig ontstemd. Zo erg dat hij wegdook als we hem wilden aaien en even (zeker een hele nacht) niet benaderbaar was.

Maar dat was de volgende dag weer over en alle gemiste knuffels werden ingehaald. Hij zat vanmorgen naast me op de stoelleuning kopjes te geven terwijl ik hem aaide en begon zo erg tegen me aan te leunen dat hij op schoot viel. En dat lag eigenlijk ook wel lekker, na de eerste schrik. Zo zetten we nog steeds elke dag grote stappen.

We zijn nog ver verwijderd van hem op kunnen tillen, in een reismand stoppen voor een dierenartsbezoek, maar het zit er aan te komen!

Gerrie

~ MB ~ 12 reacties

De afgelopen week werd het steeds meer duidelijk dat Gerrie gewoon mee hobbelt met de andere katten en zo zijn plek en ritme vindt. Is het volgens de andere katten tijd om te dutten boven? Hij rent er achteraan en gaat er tussen liggen. Als na een paar uur slaap de boel buiten moet worden gerekt en gestrekt, doet hij ook mee. Soms is er een aanvaring, vooral Dibbes kan nog wel eens jaloers reageren, maar dat blijft erg beperkt. Smoes vindt Gerrie wel lief en oké, gaat ook vaak vlak bij hem liggen – al ging het wel weer wat ver toen Gerrie laatst op hem ging liggen. En Moos, ja ach Moos, die gaat zijn eigen goddelijke gang en zo lang Gerrie hem niet stoort bij de voor Moos belangrijke zaken, zoals eten en met rust gelaten worden, is er niet veel aan de hand.

Dibbes en Gerrie kunnen erg onhebbelijk zijn naar elkaar toe. Ik kan alle katten aaien maar als ik Dibbes aai, komt Gerrie er aan stormen. ‘Hier ben ik hoor, hier, je moet mij hebben, niet hem!‘ En andersom ook. Dibbes is duidelijk nog niet helemaal zeker van zijn plek en heeft last van verlatingsangst en Gerrie is nog zó druk bezig om zich een plek te veroveren, dat hij daar gebruik van maakt. Toch is het niet echt storend. Er wordt hoogstens één keer per dag even een poot geheven maar verder niet. Vreemd genoeg lijkt Dibbes bang voor Gerrie in de keuken – hij schrikt vaak als hij hem daar tegenkomt alsof ie elk moment een mep kan krijgen – maar daarbuiten is Dibbes het mannetje.  ‘Mijn tafel zie je wel, wie ligt hier?, juist Dibbes!, D I B B E S, nog een keer herhalen dan maar voor Gerrie: hier ligt Dibbes – en niet Gerrie’. Ik hoor het hem denken.

Nu Gerrie steeds meer ontspant, kan ik hem ook socialer maken. Om hem te verzorgen moet ik hem kunnen vastpakken en optillen. Ik werk ernaar toe dat ik hem bijvoorbeeld een vlooienpipetje kan toedienen of een teek kan weghalen. Bij Dibbes was de overgave in een klap vorig jaar en bij Gerrie moet ik het opbouwen. Dus ben ik begonnen met hem te corrigeren als hij uit de verkeerde bak eet. Ik til hem op en zet hem voor de juiste bak. Dat gaat goed. Hij laat zich optillen en weer neerzetten zonder dat er met nagels een reactie volgt. Ik kan hem nu altijd aanhalen als ik wil, wel blijft het oppassen. Als er een onverwachte beweging in de buurt is, kan hij nog steeds heftig schrikken. Elke verandering is eng. Ligt hij op bed en doe ik het licht aan? Eng! Zelfde situatie en licht uitdoen? Ook eng. Dan springt hij van bed af en loopt weg. Meestal komt hij er dan na een paar minuten achter dat het misschien toch niet zo eng was en kruipt hij weer terug.

Nu hij een paar weken binnen leeft, wordt zijn vacht steeds zachter. De eerste keren dat ik hem aaide voelde hij vettig aan. Hij zag er redelijk verzorgd uit – ik zag hem ook voordat hij hier woonde zich regelmatig poetsen – maar de vacht was harder. Nu voelt zijn vacht heel zacht en het wit wordt steeds witter. Niet alleen de buitenkant wordt zachter, ook de binnenkant. Hij straalt heel veel tevredenheid uit, diepe zuchten stijgen er soms op, pootjes worden gestrekt, soms gaat hij liggen rollen op het kleed of het bed, helemaal verliefd.  Die komt er wel, nu nog even leren dat hij ons moet delen.

Van buiten naar binnen

~ MB ~ 17 reacties

Nee hoor, geen filosofisch stukje – al doet de titel dat vermoeden – maar veel kattengeleuter en een verslaglegging van de zielige zwerfkat die in korte tijd tijd verandert in potentiële theemuts vaste huisgenoot.

Zoek de verschillen….

Eerste ontmoeting met Gerrie in 2013

Hij komt af en toe eten halen

Juli 2014, we gaan serieus werk van elkaar maken
Augustus, Gerrie komt steeds vaker langs
Wat voorwerk doen door naar binnen te gluren, eigenlijk wil hij naar binnen
Voor t eerst binnen eten, heel spannend
Naar binnen komen zonder reden, best eng maar toch doen
Eigen kleedje vlak bij de deur
Iets verder het huis in, ook weer spannend
Naast me op de bank zitten, eng maar toch blijven zitten
Droog, warm, wat wil je nog meer….

Vanaf half augustus zijn we echt ‘werk’ gaan maken van Gerrit. Nu, twee maanden later, woont hij binnen. Ook slaapt hij bij ons op bed sinds deze week. Vier katten op bed lukt net, als we zelf niet al te hoge eisen stellen aan hoe we liggen ;-).

Ik kreeg van de vrouw die Gerrit de afgelopen jaren eten gaf, 3 zakken met kattenbrokken. Hij komt bij haar niet meer langs. Vindt ze zelf heel jammer maar ze gaf al eerder aan dat het er uiteindelijk om gaat deze zwerfkat een huis te geven en waar dat dan is, maakt niet uit. Ze heeft twee jaar geprobeerd hem minder schuw te maken maar dat lukte niet. Waarom bij ons wel? Het is me een raadsel. Hier zijn meer katten en een kind. Misschien omdat ik overdag thuis ben? In ieder geval door de overdracht van de kattenbrokken is het wel nu voor het echie. Gerrit hoort bij ons. Nu mag hij de komende tijd gaan ontspannen en wennen.  En gaan we in het voorjaar maar eens naar de dierenarts voor castratie. Dat heeft nu geen haast, wonderlijk genoeg sproeit hij nergens in huis.

Om het te vieren kocht ik vier bij elkaar passende etensbakjes voor de katten. En gaven we hem een andere naam, want Gerrit vinden we niet mooi. Alleen daar is hij wel aan gewend geraakt. Na veel gedub – van Zoefzoef tot Malouf tot Diedus houden we het op Gerrie. Klink net wat beter – vinden wij dan – maar klinkt voor hem toch vrijwel hetzelfde als waar hij naar luistert. Dus: meet Gerrie!

Ik ga nergens meer heen hoor, dat je het ff weet
Met Dibbes en Gerrie gaat het nu goed samen. Dibbes heeft wel wat extra aandacht nodig en die geven we hem. Dat Gerrie van de week op bed sprong en naar me toe huppelde om me kopjes te geven leverde wel een fikse dreun op van Dibbes die tegen mijn buik aanlag en die toch echt vond dat er een grens werd gepasseerd die nog lang niet aan de orde is. Op bed liggen aan het voeteneind is oké maar we moeten natuurlijk niet gaan overdrijven hè! Buiten dat gaat het heel aardig, Gerrie vindt alles prima en stoort zich niet aan een mep hier of daar.
We denken wel dat het familie is, de overeenkomsten in uiterlijk zijn best groot:

beetje zielige foto, dit was nog voor de oogoperatie van Dibbes

We zijn er nog lang niet, veel angsten moet nog worden afgeleerd. Hij is bang voor stromend water en voor mensen die fluiten, ik kan hem wel aaien maar nog niet verzorgen dus die gore vieze vette teek op zijn vacht krijg ik er met de tekentang niet uit, ook niet na meerdere pogingen. Dat vertrouwen is er nog niet en hij haalt naar me uit met zijn nagels als ik het probeer. Maar die teek laat ooit heus wel los, net als dat het vertrouwen ook ooit gaat groeien.

Zo dus. Vier katten!

Fijn weekend allemaal!

Gerrit

~ MB ~ 11 reacties

Was het bij Dibbes in één keer – weliswaar na 5 maanden voorwerk – een omslag naar ‘ik vind jullie lief en jullie mogen me vanaf nu altijd aaien’, Gerrit zit heel anders in elkaar. Aantrekken en afstoten, elke keer weer. Na elke toenadering volgt een verwijdering en kortstondig schuw gedrag. Voor het eerst op zolder geslapen? De hele volgende dag rent hij weg, ineens bang voor hoe we reageren. Na de eerste keer buikje kriebelen krijg ik een uur erop een fikse mep met de nagels uit.

Dat maakt dat ik elke keer weer angsten uitsta om hoe hij reageert. Want soms geeft hij ineens zijn vertrouwen en krijg ik een likje of neusje maar ja, wel vlak bij mijn gezicht en die nagels zijn verdomd scherp weet ik inmiddels.

Ik neem het maar zoals het komt. Het is duidelijk een kat met bindingsangst. Ik heb voldoende ervaring met vriendjes met bindingsangst in het verleden gehad om dit gedrag te herkennen. Dus geniet ik van de toenadering en ben verrukt als hij voor het eerst zijn buik aanbiedt. En wat tref ik op de buik aan, precies dezelfde crèmekleurige vlek in het midden zoals Dibbes heeft. Ze hebben dezelfde tekening, dezelfde schommelende loop en dezelfde doorgezakte rug. Dit moet familie zijn. Zeker ook omdat ze zo’n 1,5 jaar geleden ineens allebei op hetzelfde moment door de buurt zwierven. Waarschijnlijk heeft iemand gewoon vanuit zijn auto deze twee broertjes eruit geflikkerd, daahaag, die zien we nooit meer terug!

We hebben grote vorderingen gemaakt de afgelopen weken. Er was een omslag van ‘ik kom rond etenstijd kijken wat er te bietsen valt’ naar ‘ik blijf nog even zitten, want je weet maar nooit’ naar ‘Ik woon in deze tuin en wandel een paar keer per dag door het kattenluik naar binnen want daar is het veel warmer/fijner/veiliger’. Vrijdag deed ik de deur voor hem open en hij wandelde zó naar binnen. Het wordt steeds normaler voor hem. Eerst ging hij zich dan binnen verstoppen en als hij zag dat ik hem zag – achter de gordijnen – dan rende hij weer naar buiten. Nu blijft hij steeds vaker liggen.

Inmiddels kent hij ons ritme. S. gaat in de ochtend naar de schuur om zijn fiets te pakken en waar dat eerst voldoende was om in paniek de tuin te verlaten, stapt Gerrit nu even opzij of gaat hij onder de bamboe liggen wachten tot het sein weer op veilig staat. Ook heeft hij zelf inmiddels zijn vaste rituelen. In de avond komt hij na het eten naar binnen. Flink poetsend om zich een houding te geven, of languit op het kleed liggend en net doen alsof dat normaal is (vinden wij wel maar voor hem is het nog heel spannend). Dan als hij denkt dat we niet kijken, sluipt hij naar boven. De zolder is van hem. Daar ligt hij de hele nacht. Hij is ook al wel eens bij ons een verdieping lager op bed gekropen en toen lagen we daar met 4 katten die absoluut niet wisten wat ze met de situatie aan moesten. Gelukkig werd het geen knokpartij maar iedereen was opgelucht toen hij de avonden erna koos voor een eenzame slaapplek op zolder.

Voordat ik ga slapen ga ik hem daar dan nog even knuffelen. Hij ondergaat met steeds meer ontspanning de aandacht en knuffels. In het begin nog alert maar al snel met de poten in de lucht en met de snorharen helemaal naar voren. Om er dan de volgende ochtend achter te komen dat ik de toenadering toch weer de hele dag moet opbouwen. Playing hard to get….of misschien bang voor zijn eigen overgave?

Dibbes heeft zich er inmiddels bij neergelegd. Of dat komt door de Bach Bloesem druppels, de Feliway, de extra aandacht die we hem geven of het feit dat hij doorheeft dat de komst van een extra kat niet ten koste gaat van de hoeveelheid voer? Ik weet het niet. Hij is wel jaloers, komt vaak meteen tegen me aan liggen als Gerrit het huis in stapt maar hij maakt geen geagiteerde indruk zoals hij in het begin na de komst van Gerrit wel deed.
En de andere katten? Ik vraag me serieus af of ze het wel doorhebben. Die maken zich echt niet druk, zeker niet om een zwerver. Bovendien zijn ze gewend dat de buurkatten ook om de haverklap naar binnen lopen. Een kat meer of minder maakt ze niet uit. Gerrit moet alleen nog wel keukenmanieren leren. Hij kruipt over alles en iedereen heen om als eerste het voer te pakken te krijgen. Best onhandig als je vier bakken moet neerzetten en er dus vier katten gillend rondrennen, waarbij er één zich gedraagt alsof hij elk moment dood kan neervallen als hij niet nu onmiddellijk en wel als eerste dat voer krijgt. Maar ja, dat is typisch gedrag van een kat die honger heeft gehad. Dat slijt wel.

Jubileum! Eén jaar Dibbes!

~ MB ~ 36 reacties

Waarschuwing vooraf: tekst met veel kattenpraat, dus vlucht nu het nog kan.

Ik onderbreek even de blogstilte want vandaag vieren we feest! We vieren dat Dibbes precies 1 jaar officieel bij ons woont. Op 15 oktober 2013 brachten we hem naar de dierenarts om hem te laten castreren, chippen en onderzoeken. Gelukkig bleek hij geen kattenaids te hebben, iets waar we bang voor waren omdat dit veel voorkomt bij zwervers. Hij had helaas wel last van iets anders: entropion, een ernstige aandoening aan zijn ogen. Een operatie aan zijn ogen volgde, waarna het beest eindelijk kon zien wie die mensen waren die hem al een half jaar voer gaven en probeerden zijn vertrouwen te winnen.

Een jaar lang Dibbes:

 

Mei 2013: er zit een kat regelmatig bij ons in de achtertuin
Hij ziet er verwaarloosd uit en er is ‘iets’ met zijn ogen,
soms druipt het pus eruit. Hij ziet heel weinig en
is daardoor slecht benaderbaar en erg angstig.
We geven hem eten als we hem zien,
maar soms komt hij dagen niet en
dan ineens drie keer per dag.
Er zit geen enkele regelmaat in
en dat de buren vanaf de zomer
een kitten hebben die op elke kat springt,
helpt niet mee.
 
   
Omdat in de achtertuin de kitten van de buren 
loopt te klieren, verplaatst Dibbes zich in het najaar naar de voortuin.
Vanaf dat moment lukt het beter hem te benaderen.
 
Hij ligt hele dagen op het tuinpad
soms half onder de heg.
We lopen zoveel mogelijk achterom,
want hij is zo schrikachtig.
Heel langzaam zien we hem ontspannen,
na jaren van zwerven heeft hij veel behoefte aan slaap.
 
Als we een hok voor hem neerzetten, met het oog op de winter
maakt hij daar dankbaar gebruik van. Hij ligt er elke nacht in.
 
 
En overdag ligt hij op zijn hok.
Zo ziet hij wanneer er gevaar dreigt
 ( voor zover hij iets ziet met die ogen).
 
Hij gluurt graag naar binnen
want wij worden steeds interessanter.
 
We kunnen hem steeds beter benaderen
en na wekenlang een spoor van lekkere brokjes
neer te leggen via de voordeur, gang en zo de huiskamer in,
komt hij steeds vaker en steeds langer in huis.
 
Eerst ligt hij alleen op het kleed maar al snel
ook op de stoel of op de voeten van M.
 
Omdat we zoveel vorderingen maken,
heb ik regelmatig contact met de dierenarts over zijn ogen.
Ik stuur haar foto’s en we starten op goed geluk
een antibioticakuur die helaas weinig effect heeft.
 
Hier lag hij een hele avond op mijn schoot,
hij vertoonde ‘ineens’ een totale overgave.
Tijd voor een afspraak bij de dierenarts.
Op 15 oktober brengen we hem weg voor
controle, chippen, enten en castratie.
Dat gaat niet zonder slag of stoot.
Na een halve dag en veel kalmeringsmiddelen voor
Kat én toekomstige baasjes, weten we hem af te leveren.
Hij blijkt entropion te hebben, een aandoening waarbij de wimpers
naar binnen groeien. Een operatie volgt en daarna
nemen we hem mee naar huis. We moeten hem 10 dagen lang 
in versufte toestand houden om te voorkomen
dat hij de hechtingen eruit krabt.
De operatie was zeer kostbaar 
maar we werden gesponsord 
door mijn moeder die wat bijdroeg 
én we kregen een fikse korting van de dierenarts
die het leuk vond dat we zoveel moeite voor een zwerver deden.
 
Hij ziet er heel zielig uit maar hij vond het allemaal prima.
Hij heeft waarschijnlijk altijd met veel pijn rondgelopen
en nu zat hij ondanks de hechtingen lekker droog, veilig,
met voldoende eten en veel aandacht.
 100 % vooruitgang voor deze zwerfkat!
 
 
Hij knapt razend snel op en voelt zich helemaal thuis.
Met de andere katten gaat het – op af en toe wat gedoe na – ook goed.
 
 
Zijn ogen zijn heel langzaam steeds wijder open gaan staan.
 
 
Hij slaapt veel en doet dat met steeds meer ontspanning.
 
Favoriete tijdverdrijf.
 
Etende mensen zijn interessant.
Wie weet valt er iets van die lepel af.
 
 
Hij pakt ons helemaal in.
 
 
 Hij is er nog lang niet.
Hoewel hij een gelukkige indruk maakt en hij heel erg speels is
(spelen hebben we hem moeten leren,
hij begreep er in het begin niets van)
is hij ook nog snel van slag, snel onzeker en erg jaloers.
 
Ik ben van hem en o wee als er iemand
anders bij me ligt terwijl hij dat wil doen.
Net als bij een kind moeten we hem leren dat hij moet delen.
Hij heeft nog last van veel angsten
en toen we hem onlangs wilden enten 
lukte het niet hem in de mand te krijgen
en was het bezoek aan huis door de dierenarts
ook geen succes,
Dibbes vluchtte in overspannen toestand
het huis uit en durfde pas na veel gedoe
weer naar binnen te komen.
Een kat met een verleden dus
en dat verleden is niet zomaar weg, helaas.
Maar toch,
één jaar Dibbes
was vooral
één jaar pret
en heel veel lachen, 
zelden zo’n grappige aandoenlijke kat meegemaakt!
 
Curieus genoeg
 werden de zaterdagse stukjes die ik over hem schreef,
heel veel gelezen en kreeg ik soms mails van lezers
met de vraag hoe het met hem ging,
als ik eens een paar weken niet over hem schreef.
Bedankt voor alle leuke reacties en het meeleven
met alle grote veranderingen
in het leven van deze geweldige kat.
 
 1 jaar Dibbes!

De zwerfkat en de knal

~ MB ~ 17 reacties

Wat doe je als je al drie katten hebt en niet al te veel ruimte? Precies, dan neem je nóg een kat in huis. Liefst weer een zwerver, eentje die echt moeilijk te benaderen is. Een fijne uitdaging en een mooi project voor het najaar.

‘Wel ja, natuurlijk. Dat doet maar’ hoor ik u denken. Maar nee, dat kan natuurlijk niet, zou wat zijn zeg als uw gedachten zo via mijn laptopje in mijn hoofd geplaatst worden. Daar is het toch al zo druk.

Een moeilijk benaderbare zwerver dus. Het voordeel van deze zwerver – in tegenstelling tot die van vorig jaar – is dat deze goed ziet en dus iets minder angstig is. Hij vertoont zo op het eerste gezicht geen zichtbare gebreken, buiten een overduidelijk gebrek aan liefde en ervaring met het goede leven.

Zwerfkatten hebben het tot een kunst verheven om van een afstandje naar je kijken, de schouders een beetje afhangend en dan liefst zo dat de eenzaamheid er vanaf druipt. Die glijdt zo van die schoudertjes af, vormen een plasje en dat plasje wordt groter en groter en tegen de tijd dat die olievlek bij mij is aangekomen, rest er niets anders dan meegaan met de stroom. Centjes tellen dus, goed gesprek met de rest van de katten en hopen dat het allemaal gaat lukken.

Een weldoordachte combinatie van lekkere hapjes, zoete lieve woorden en voorzichtige toenaderingspogingen deden vorig jaar wonderen dus is die tactiek op herhaling. Inmiddels zijn we in het stadium van opgevoerde aaitherapie belandt. Waar eerder één aaibeurt per dag al een overwinning was, hebben we nu het tempo opgevoerd en wordt Gerrit verwend met diverse aaibehandelingen elke paar uur.

En met wat een effect. Rollende ogen, kwijl die langzaam uit de bek ontsnapt, zacht geronk dat wordt gestart, een buik die voorzichtig wordt aangeboden. Het is een feest.

Elke keer weer is het inschatten, hoe ver kan ik gaan, hoe ver mag ik gaan, haalt hij niet uit? Ik moet hem immers net zo veel vertrouwen geven als hij mij geeft. Komt hij ineens omhoog om mij een kopje te geven, dan onderdruk ik mijn schrikreflex. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed. Schrikt hij, schrik ik en staan de bewijzen op mijn handen en armen. Misschien toch tijd voor een tetanusinjectie?

Gisteren hadden we een topdag, de zwerver en ik. Even dacht ik dat hij op schoot zou springen, maar nee, dat was net te veel gevraagd. Wel was er een grote doorbraak. Ik zat op mijn hurken en hij likte mijn hand, ging op zijn achterpoten staan. Zijn snoet naar voren richting mijn neus. Een minuut die eindeloos duurde was er vertrouwen. Tot een oorverdovende knal uit het park een einde aan de droom maakte. Serieus, wat een baggerherrie! Een afrekening uit de Hoornse onderwereld? Een visser die met dynamiet de visvijver leeghaalt? Een scooter met knalpijp?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat Gerrit weg rent als ik hem wil aaien. Hij gaf zijn vertrouwen en hoorde een knal. Dat associeert hij nu met mij en moet weer worden afgeleerd. Zo is er altijd wat. Ik moest trouwens ook flink bijkomen van die knal. Een permanent overprikkeld zenuwstelsel kan namelijk blijven hangen in schrikreacties. Van dat wegrennen begrijp ik dus wel, dat doe ik ook n mijn hoofd. Maar we komen er wel, Gerrit en ik. Ooit.

Wens ik jullie een fijn weekend toe….