Categorie: katten

Gerrit

~ 10 ~ 11 reacties

Was het bij Dibbes in één keer – weliswaar na 5 maanden voorwerk – een omslag naar ‘ik vind jullie lief en jullie mogen me vanaf nu altijd aaien’, Gerrit zit heel anders in elkaar. Aantrekken en afstoten, elke keer weer. Na elke toenadering volgt een verwijdering en kortstondig schuw gedrag. Voor het eerst op zolder geslapen? De hele volgende dag rent hij weg, ineens bang voor hoe we reageren. Na de eerste keer buikje kriebelen krijg ik een uur erop een fikse mep met de nagels uit.

Dat maakt dat ik elke keer weer angsten uitsta om hoe hij reageert. Want soms geeft hij ineens zijn vertrouwen en krijg ik een likje of neusje maar ja, wel vlak bij mijn gezicht en die nagels zijn verdomd scherp weet ik inmiddels.

Ik neem het maar zoals het komt. Het is duidelijk een kat met bindingsangst. Ik heb voldoende ervaring met vriendjes met bindingsangst in het verleden gehad om dit gedrag te herkennen. Dus geniet ik van de toenadering en ben verrukt als hij voor het eerst zijn buik aanbiedt. En wat tref ik op de buik aan, precies dezelfde crèmekleurige vlek in het midden zoals Dibbes heeft. Ze hebben dezelfde tekening, dezelfde schommelende loop en dezelfde doorgezakte rug. Dit moet familie zijn. Zeker ook omdat ze zo’n 1,5 jaar geleden ineens allebei op hetzelfde moment door de buurt zwierven. Waarschijnlijk heeft iemand gewoon vanuit zijn auto deze twee broertjes eruit geflikkerd, daahaag, die zien we nooit meer terug!

We hebben grote vorderingen gemaakt de afgelopen weken. Er was een omslag van ‘ik kom rond etenstijd kijken wat er te bietsen valt’ naar ‘ik blijf nog even zitten, want je weet maar nooit’ naar ‘Ik woon in deze tuin en wandel een paar keer per dag door het kattenluik naar binnen want daar is het veel warmer/fijner/veiliger’. Vrijdag deed ik de deur voor hem open en hij wandelde zó naar binnen. Het wordt steeds normaler voor hem. Eerst ging hij zich dan binnen verstoppen en als hij zag dat ik hem zag – achter de gordijnen – dan rende hij weer naar buiten. Nu blijft hij steeds vaker liggen.

Inmiddels kent hij ons ritme. S. gaat in de ochtend naar de schuur om zijn fiets te pakken en waar dat eerst voldoende was om in paniek de tuin te verlaten, stapt Gerrit nu even opzij of gaat hij onder de bamboe liggen wachten tot het sein weer op veilig staat. Ook heeft hij zelf inmiddels zijn vaste rituelen. In de avond komt hij na het eten naar binnen. Flink poetsend om zich een houding te geven, of languit op het kleed liggend en net doen alsof dat normaal is (vinden wij wel maar voor hem is het nog heel spannend). Dan als hij denkt dat we niet kijken, sluipt hij naar boven. De zolder is van hem. Daar ligt hij de hele nacht. Hij is ook al wel eens bij ons een verdieping lager op bed gekropen en toen lagen we daar met 4 katten die absoluut niet wisten wat ze met de situatie aan moesten. Gelukkig werd het geen knokpartij maar iedereen was opgelucht toen hij de avonden erna koos voor een eenzame slaapplek op zolder.

Voordat ik ga slapen ga ik hem daar dan nog even knuffelen. Hij ondergaat met steeds meer ontspanning de aandacht en knuffels. In het begin nog alert maar al snel met de poten in de lucht en met de snorharen helemaal naar voren. Om er dan de volgende ochtend achter te komen dat ik de toenadering toch weer de hele dag moet opbouwen. Playing hard to get….of misschien bang voor zijn eigen overgave?

Dibbes heeft zich er inmiddels bij neergelegd. Of dat komt door de Bach Bloesem druppels, de Feliway, de extra aandacht die we hem geven of het feit dat hij doorheeft dat de komst van een extra kat niet ten koste gaat van de hoeveelheid voer? Ik weet het niet. Hij is wel jaloers, komt vaak meteen tegen me aan liggen als Gerrit het huis in stapt maar hij maakt geen geagiteerde indruk zoals hij in het begin na de komst van Gerrit wel deed.
En de andere katten? Ik vraag me serieus af of ze het wel doorhebben. Die maken zich echt niet druk, zeker niet om een zwerver. Bovendien zijn ze gewend dat de buurkatten ook om de haverklap naar binnen lopen. Een kat meer of minder maakt ze niet uit. Gerrit moet alleen nog wel keukenmanieren leren. Hij kruipt over alles en iedereen heen om als eerste het voer te pakken te krijgen. Best onhandig als je vier bakken moet neerzetten en er dus vier katten gillend rondrennen, waarbij er één zich gedraagt alsof hij elk moment dood kan neervallen als hij niet nu onmiddellijk en wel als eerste dat voer krijgt. Maar ja, dat is typisch gedrag van een kat die honger heeft gehad. Dat slijt wel.

Jubileum! Eén jaar Dibbes!

~ 10 ~ 36 reacties

Waarschuwing vooraf: tekst met veel kattenpraat, dus vlucht nu het nog kan.

Ik onderbreek even de blogstilte want vandaag vieren we feest! We vieren dat Dibbes precies 1 jaar officieel bij ons woont. Op 15 oktober 2013 brachten we hem naar de dierenarts om hem te laten castreren, chippen en onderzoeken. Gelukkig bleek hij geen kattenaids te hebben, iets waar we bang voor waren omdat dit veel voorkomt bij zwervers. Hij had helaas wel last van iets anders: entropion, een ernstige aandoening aan zijn ogen. Een operatie aan zijn ogen volgde, waarna het beest eindelijk kon zien wie die mensen waren die hem al een half jaar voer gaven en probeerden zijn vertrouwen te winnen.

Een jaar lang Dibbes:

 

Mei 2013: er zit een kat regelmatig bij ons in de achtertuin
Hij ziet er verwaarloosd uit en er is ‘iets’ met zijn ogen,
soms druipt het pus eruit. Hij ziet heel weinig en
is daardoor slecht benaderbaar en erg angstig.
We geven hem eten als we hem zien,
maar soms komt hij dagen niet en
dan ineens drie keer per dag.
Er zit geen enkele regelmaat in
en dat de buren vanaf de zomer
een kitten hebben die op elke kat springt,
helpt niet mee.
 
   
Omdat in de achtertuin de kitten van de buren 
loopt te klieren, verplaatst Dibbes zich in het najaar naar de voortuin.
Vanaf dat moment lukt het beter hem te benaderen.
 
Hij ligt hele dagen op het tuinpad
soms half onder de heg.
We lopen zoveel mogelijk achterom,
want hij is zo schrikachtig.
Heel langzaam zien we hem ontspannen,
na jaren van zwerven heeft hij veel behoefte aan slaap.
 
Als we een hok voor hem neerzetten, met het oog op de winter
maakt hij daar dankbaar gebruik van. Hij ligt er elke nacht in.
 
 
En overdag ligt hij op zijn hok.
Zo ziet hij wanneer er gevaar dreigt
 ( voor zover hij iets ziet met die ogen).
 
Hij gluurt graag naar binnen
want wij worden steeds interessanter.
 
We kunnen hem steeds beter benaderen
en na wekenlang een spoor van lekkere brokjes
neer te leggen via de voordeur, gang en zo de huiskamer in,
komt hij steeds vaker en steeds langer in huis.
 
Eerst ligt hij alleen op het kleed maar al snel
ook op de stoel of op de voeten van M.
 
Omdat we zoveel vorderingen maken,
heb ik regelmatig contact met de dierenarts over zijn ogen.
Ik stuur haar foto’s en we starten op goed geluk
een antibioticakuur die helaas weinig effect heeft.
 
Hier lag hij een hele avond op mijn schoot,
hij vertoonde ‘ineens’ een totale overgave.
Tijd voor een afspraak bij de dierenarts.
Op 15 oktober brengen we hem weg voor
controle, chippen, enten en castratie.
Dat gaat niet zonder slag of stoot.
Na een halve dag en veel kalmeringsmiddelen voor
Kat én toekomstige baasjes, weten we hem af te leveren.
Hij blijkt entropion te hebben, een aandoening waarbij de wimpers
naar binnen groeien. Een operatie volgt en daarna
nemen we hem mee naar huis. We moeten hem 10 dagen lang 
in versufte toestand houden om te voorkomen
dat hij de hechtingen eruit krabt.
De operatie was zeer kostbaar 
maar we werden gesponsord 
door mijn moeder die wat bijdroeg 
én we kregen een fikse korting van de dierenarts
die het leuk vond dat we zoveel moeite voor een zwerver deden.
 
Hij ziet er heel zielig uit maar hij vond het allemaal prima.
Hij heeft waarschijnlijk altijd met veel pijn rondgelopen
en nu zat hij ondanks de hechtingen lekker droog, veilig,
met voldoende eten en veel aandacht.
 100 % vooruitgang voor deze zwerfkat!
 
 
Hij knapt razend snel op en voelt zich helemaal thuis.
Met de andere katten gaat het – op af en toe wat gedoe na – ook goed.
 
 
Zijn ogen zijn heel langzaam steeds wijder open gaan staan.
 
 
Hij slaapt veel en doet dat met steeds meer ontspanning.
 
Favoriete tijdverdrijf.
 
Etende mensen zijn interessant.
Wie weet valt er iets van die lepel af.
 
 
Hij pakt ons helemaal in.
 
 
 Hij is er nog lang niet.
Hoewel hij een gelukkige indruk maakt en hij heel erg speels is
(spelen hebben we hem moeten leren,
hij begreep er in het begin niets van)
is hij ook nog snel van slag, snel onzeker en erg jaloers.
 
Ik ben van hem en o wee als er iemand
anders bij me ligt terwijl hij dat wil doen.
Net als bij een kind moeten we hem leren dat hij moet delen.
Hij heeft nog last van veel angsten
en toen we hem onlangs wilden enten 
lukte het niet hem in de mand te krijgen
en was het bezoek aan huis door de dierenarts
ook geen succes,
Dibbes vluchtte in overspannen toestand
het huis uit en durfde pas na veel gedoe
weer naar binnen te komen.
Een kat met een verleden dus
en dat verleden is niet zomaar weg, helaas.
Maar toch,
één jaar Dibbes
was vooral
één jaar pret
en heel veel lachen, 
zelden zo’n grappige aandoenlijke kat meegemaakt!
 
Curieus genoeg
 werden de zaterdagse stukjes die ik over hem schreef,
heel veel gelezen en kreeg ik soms mails van lezers
met de vraag hoe het met hem ging,
als ik eens een paar weken niet over hem schreef.
Bedankt voor alle leuke reacties en het meeleven
met alle grote veranderingen
in het leven van deze geweldige kat.
 
 1 jaar Dibbes!

De zwerfkat en de knal

~ 10 ~ 17 reacties

Wat doe je als je al drie katten hebt en niet al te veel ruimte? Precies, dan neem je nóg een kat in huis. Liefst weer een zwerver, eentje die echt moeilijk te benaderen is. Een fijne uitdaging en een mooi project voor het najaar.

‘Wel ja, natuurlijk. Dat doet maar’ hoor ik u denken. Maar nee, dat kan natuurlijk niet, zou wat zijn zeg als uw gedachten zo via mijn laptopje in mijn hoofd geplaatst worden. Daar is het toch al zo druk.

Een moeilijk benaderbare zwerver dus. Het voordeel van deze zwerver – in tegenstelling tot die van vorig jaar – is dat deze goed ziet en dus iets minder angstig is. Hij vertoont zo op het eerste gezicht geen zichtbare gebreken, buiten een overduidelijk gebrek aan liefde en ervaring met het goede leven.

Zwerfkatten hebben het tot een kunst verheven om van een afstandje naar je kijken, de schouders een beetje afhangend en dan liefst zo dat de eenzaamheid er vanaf druipt. Die glijdt zo van die schoudertjes af, vormen een plasje en dat plasje wordt groter en groter en tegen de tijd dat die olievlek bij mij is aangekomen, rest er niets anders dan meegaan met de stroom. Centjes tellen dus, goed gesprek met de rest van de katten en hopen dat het allemaal gaat lukken.

Een weldoordachte combinatie van lekkere hapjes, zoete lieve woorden en voorzichtige toenaderingspogingen deden vorig jaar wonderen dus is die tactiek op herhaling. Inmiddels zijn we in het stadium van opgevoerde aaitherapie belandt. Waar eerder één aaibeurt per dag al een overwinning was, hebben we nu het tempo opgevoerd en wordt Gerrit verwend met diverse aaibehandelingen elke paar uur.

En met wat een effect. Rollende ogen, kwijl die langzaam uit de bek ontsnapt, zacht geronk dat wordt gestart, een buik die voorzichtig wordt aangeboden. Het is een feest.

Elke keer weer is het inschatten, hoe ver kan ik gaan, hoe ver mag ik gaan, haalt hij niet uit? Ik moet hem immers net zo veel vertrouwen geven als hij mij geeft. Komt hij ineens omhoog om mij een kopje te geven, dan onderdruk ik mijn schrikreflex. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed. Schrikt hij, schrik ik en staan de bewijzen op mijn handen en armen. Misschien toch tijd voor een tetanusinjectie?

Gisteren hadden we een topdag, de zwerver en ik. Even dacht ik dat hij op schoot zou springen, maar nee, dat was net te veel gevraagd. Wel was er een grote doorbraak. Ik zat op mijn hurken en hij likte mijn hand, ging op zijn achterpoten staan. Zijn snoet naar voren richting mijn neus. Een minuut die eindeloos duurde was er vertrouwen. Tot een oorverdovende knal uit het park een einde aan de droom maakte. Serieus, wat een baggerherrie! Een afrekening uit de Hoornse onderwereld? Een visser die met dynamiet de visvijver leeghaalt? Een scooter met knalpijp?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat Gerrit weg rent als ik hem wil aaien. Hij gaf zijn vertrouwen en hoorde een knal. Dat associeert hij nu met mij en moet weer worden afgeleerd. Zo is er altijd wat. Ik moest trouwens ook flink bijkomen van die knal. Een permanent overprikkeld zenuwstelsel kan namelijk blijven hangen in schrikreacties. Van dat wegrennen begrijp ik dus wel, dat doe ik ook n mijn hoofd. Maar we komen er wel, Gerrit en ik. Ooit.

Wens ik jullie een fijn weekend toe….

 

Zaterdag

~ 10 ~ 15 reacties

Afgelopen donderdag had ik een afspraak met de dierenarts die aan huis kwam om Dibbes te enten, nadat in de week ervoor Dibbes in de mand krijgen jammerlijk was mislukt. Ook het thuis enten is jammerlijk mislukt. Dibbes lag toevallig in de vensterbank in het zonnetje toen hij haar aan zag lopen en verdomd als het niet waar is, hij herkende haar meteen. Hij vloog in volledige paniek tegen de muren op, krabde mij en passant open op mijn arm en veranderde in een onbenaderbaar blazend monster met klauwen waar je niet bij in de buurt kunt komen.

Dierenarts droop dus weer af, met achterlating van het spuitje en instructies hoe we dit konden toedienen. We hebben eerder wel eens injecties toegediend bij Smoes dus dat zou moeten lukken. De band tussen mens en dier was helaas zo verstoord dat we het er maar bij hebben laten zitten. Dibbes heeft de hele middag onder ons bed gezeten en vloog in de namiddag het huis uit. Hij weigerde naar binnen te komen, wel kon ik contact met hem maken en miauwde hij zijn stress van zich af.

Dit werkte op mij dermate stressverhogend dat ik de inmiddels in alle paniek aangeschafte Bach Bloemsem Rescue druppels zelf ook maar achterover sloeg en – nu ik toch bezig was –  de rest van het kattenhuishouden ook maar iets toediende verstopt in de melk. Want alle harigen op 4 en 2 poten raakten danig van slag door al het gedoe. Dibbes wilde laat op de avond wel naar binnen komen maar vloog er vandoor toen hij M. zag. Best zielig voor M. die juist niet betrokken was bij het dierenartsdrama. Maar ja, angsten kennen geen logica blijkt maar weer. En blijkbaar kwam er bij Dibbes oud zeer naar boven, hem aangedaan door een man.

Na een voor mij vrijwel slapeloze nacht – het zenuwstelsel was dermate geprikkeld dat slapen niet lukte – sloop ik op vrijdagochtend om half 6 naar beneden om Dibbes als een hoop ellende bij de achterdeur aan te treffen. Ik haalde hem naar binnen, gaf hem wat blikvoer met Bach bloesemdruppels en de rest van de katten ook die van alle kanten kwamen aangestormd. We hadden een fijn uurtje tot M. opstond en naar beneden kwam. Dibbes vertrok weer naar buiten, alhoewel minder in paniek dan de dag ervoor.

Afijn, ik keek M. zowat  naar het werk en zodra hij zijn hielen lichtte kwam Dibbes weer naar binnen. Dat S. de trap afkwam was even heel eng, maar niet eng genoeg. Toen ook S. vertrok, zat Dibbes klaar op de trap. ‘Ga maar naar boven’ zei ik tegen hem en daar stoof hij de trap op. We deden een welverdiende tuk en in de loop van de dag gleed langzaam de stress van mens en kat af. Toen M. uit zijn werk kwam was hij niet meer die enge man maar gewoon baasje en mocht er weer worden geknuffeld zonder angsten.

De Bach Bloesemdruppels zijn overigens echt een aanrader. Onze ZwerfGerrit kreeg ze ook van me en die bracht gisteren na toediening de rest van de dag in de zon rollend door, zijn buik aanbiedend en knorrend van genoegen. Ik heb al veel bereikt bij hem maar dit haalt hopelijk net weer wat scherpe randjes weg. Omdat Dibbes deze week nogal jaloers en boos deed naar Gerrit toe, blijf ik beide heren voorlopig deze druppels geven.

Het eerst succes leek te worden geboekt. Het leek er even op dat Dibbes met Gerrit wou spelen gisteren vroeg in de avond, er werd wat geschud met een kont en staart en signalen afgegeven, maar toen kwam er een spin voorbij lopen en was het moment weer voorbij omdat Dibbes werd afgeleid. Maar wat niet is, kan nog komen.

Als ik in aan het koken ben, word ik begluurd door Gerrit, ik ben héél interessant

ZwerfGerrit

~ 10 ~ 18 reacties
ZwerfGerrit maakte deze week grote vorderingen. Na de verkennende rondes in het huis vorige week (als hij dacht dat niemand hem zag) rende hij een paar dagen geleden ineens keihard naar binnen toen ik riep voor het eten. Hij was zó enthousiast dat hij even zijn angsten vergat.
Sindsdien is hij weer voorbij een grens. Hij loopt vaak even naar binnen om brokjes te happen of zomaar even te kijken. Rond etenstijd zit hij klaar voor de start. Hij is een paar keer op ons afgelopen met zijn staart vrolijk in de lucht en er is nu een paar keer met de andere katten geneusd.  Mooie ontwikkelingen dus!
Gerrit

De gelijkenis tussen Dibbes (hier beneden) en Gerrit (hier boven) is wel erg curieus trouwens, wat vinden jullie er van? Misschien dat ze familie van elkaar zijn?

Dibbes

Kattenjournaal

~ 10 ~ 13 reacties

ZwerfGerrit komt tegenwoordig alle dagen langs en wordt steeds minder schuw. Wel is hij een stuk pinniger in zijn angst. Waar Dibbes vroeger (en nog trouwens) hard wegrende als hij bang was, haalt deze kat uit. Ik heb de  eerste halen in ontvangst mogen nemen, waar hij dan wel weer oprecht van schrok. Hij miauwt tegenwoordig als hij me ziet en hij komt ook aanrennen als ik een klakkend geluid maak met mijn tong (moet ie wel in de buurt zijn natuurlijk), omdat hij inmiddels weet dat er dan eten wordt uitgedeeld.

ZwerfGerrit

Verwarrend is wel dat sinds een week nu ook een hele oude dove kater – die volgens mij al 2 jaar in geleende tijd leeft – brokjes komt stelen uit onze keuken. Het probleem met deze heer is dat hij je pas opmerkt als je pal achter hem staat, omdat hij je niet hoort roepen of aankomen. Waarop een paniekaanval en een half geforceerd kattenluik volgt.

Deze kat is geen zwerver en wat hij hier komt doen? Curieus detail is dat deze kater hoort bij het huis waar ZwerfGerrit onder de veranda slaapt. De heren kunnen niet met elkaar opschieten en dat is waarschijnlijk de reden waarom de adoptie daar niet echt opschiet. Waarom ze dan wel allebei hier naar toe komen? Blijkbaar houdt die oude de zwerver dan toch nauwlettend in de gaten en is het brokjes eten onderdeel van een ingewikkeld politiek spel.  Want leer mij katten kennen, de kamer is soms zo vol van gekwetste en beledigde kattenego’s dat ademhalen soms maar moeizaam gaat.

Inmiddels lopen er hier dus 7 katten (want ook de twee buurkatten zijn zeer opdringerig) regelmatig in dit huis rond, terwijl er maar 3 een permanente verblijfsvergunning hebben. Ik voel me soms net de rattenvanger van Hamelen.

Buiten de onrust vanwege ‘asielzoekers’ gaat het met het legale kattenvolk uitstekend. Dibbes en Smoes spelen veel met elkaar en tegenwoordig tref ik steeds vaker Dibbes op bed aan met Moos of Smoes, waarbij er heel nonchalant poot-kopcontact is en er hard wordt geknord. Een grote vooruitgang!

Volgende maand is Dibbes precies een jaar bij ons en moet hij weer zijn entingen krijgen, ik kreeg de oproep al per mail binnen. Dat wordt spannend, hoe reageert hij als we hem in de mand stoppen? De keren dát we tot nu toe met hem naar de dierenarts moesten, hebben we hem zwaar moeten verdoven. Zou hij nu meer vertrouwen hebben? Ik hoop het.

Tot zover, fijn weekend allemaal!

Kattenpraat

~ 10 ~ 18 reacties

Als we thuiskomen na twee weken vakantie, springt Moos ons vanuit de struiken luid gillend tegemoet. Zou ik niet beter weten, dan zou ik denken dat het beest zwaar verwaarloosd is geweest maar ik had meerdere malen bewijzen van het tegendeel onder ogen gehad. De kattenoppas stuurde regelmatig foto’s via de app van drie heel tevreden en blije katten. Het is dat we weten dat Moos een goed ontwikkeld gevoel voor drama heeft.

Al snel ontdekken ook Dibbes en Smoes dat we er weer zijn. Waar Smoes meteen overgaat tot kopjes geven, hard knorren en rollen, weet Dibbes helemaal niet wat hij moet doen. Hij loopt wel naar S. toe, maar mij kijkt hij niet aan. Later ligt hij op tafel maar als ik bij hem ga zitten, gaat hij met zijn rug naar mij toe liggen. O jee, gevalletje verlatingsangst.

Het duurt een paar uur en dan begint hij zich iets te ontspannen. Het is ook niet niks. Deze ex-zwerver kent nog niet de routine in dit huis. De andere twee katten weten dat we elk jaar even verdwijnen en dat alles dan doorgaat, ze worden altijd goed verzorgd door iemand die ze kennen. Ze weten ook dat we weer terugkomen. Dibbes heeft dat vertrouwen duidelijk nog niet.

Helaas komt er vlak voordat de ontspanning toeslaat – baasjes zijn terug en alles is weer normaal! – een kink in de kabel. Het jaarlijkse vuurwerkfeest barst los. Ons IJsselmeerstadje heeft elk jaar een gigantische kermis op haar terrein met bijhorend lawaai en spektakel tot en met een enorme vuurwerkshow vanaf het IJsselmeer aan toe.

Het geknal brengt enorm veel angst en stress in Dibbes naar boven en hij rent geagiteerd heen en weer. Hij zoekt een schuilplek maar gaat vreemd genoeg daar liggen waar de knallen het ergst te horen zijn, in de vensterbank. Smoes kiest eieren voor zijn geld en gaat onder het bed liggen en Moos gaat zijn eigen goddelijke gang, die is niet snel bang.

Als ik naar boven ga, vliegt Dibbes achter me aan. Het is duidelijk dat hij bij me in bed wil gaan liggen maar Smoes is hem voor. Wat volgt is een spelletje om aandacht en de gekwetste kattenego’s vliegen door de lucht. Als ik in bed lig, kruipt Smoes tegen me aan en Dibbes gaat onder het bed liggen, precies onder mij. Hem roepen of lokken heeft weinig effect zie ik als ik onderste boven hang om naar hem te kijken – hij zit volledig verstijfd –  dus ga ik een boek lezen. Na een tijdje verschijnt zijn kop, hij staat op zijn achterpoten en leunt met zijn voorpoten op de bedrand. Zijn kop vlak bij mijn hoofd. Hij kijkt me minutenlang aan en dan springt hij op bed, gaat op mijn voeten liggen.

Ontspannen lukt niet. Telkens schiet zijn kop omhoog, ogen als schoteltjes. Het knallen is inmiddels opgehouden maar hij is er niet gerust op. Ik aai hem en praat tegen hem en dan ineens slaat zijn motor aan. Ik voel het geronk onder mijn handen losbarsten en even later hoor ik het ook, ook al ben ik zo doof als een kwartel. Volgens mij kunnen zelfs de buren dit geronk horen!

Hij gooit zijn poten in de lucht en wordt helemaal wild, biedt zijn buik aan en als ik weer ga liggen komt hij al schuivend vanaf het voeteinde omhoog. Hij kruipt helemaal tot in mijn hals waar hij zijn kop induwt, ronkend en knorrend. Ik schiet vol, opnieuw weet deze kat me weer zo te raken.

In de dagen die volgen merken we dat Dibbes in gedrag wel weer een paar maanden is teruggevallen. Hij is erg jaloers als we aandacht aan de andere katten geven en volgt me op de voet. Rustig naar de wc gaan is er weer even niet bij. Maar ook dat gaat snel voorbij. Deze kat heeft een fenomenaal aanpassingsvermogen en voelt zich al snel weer helemaal top.  Het leven is weer goed voor Dibbes en het leven met hem ook. Wat heb ik hem gemist! Ik durf het bijna niet te schrijven, ik heb al meer dan 20 jaar katten en mis ze altijd wel als ik weg ben maar ik had deze vakantie echt enorme last van heimwee, of beter gezegd katwee.

Dibbesdingen

~ 10 ~ 17 reacties

Als we het partijtje van Sem vieren, maak ik me vooraf zorgen over Dibbes. Gaat dat wel goed? Rent hij niet in paniek het huis uit als er een meute jongens van 12 het huis komt binnenvallen? Ik maak me druk om niets, blijkt later. Ik heb nog altijd het beeld van de kwetsbare schuwe zwerfkat op mijn netvlies en zie daardoor de werkelijkheid niet altijd even goed.

De realiteit is dat hij nieuwsgierig de jongens tegemoet loopt. Als ze hem niet zien, dan zorgt hij er wel voor dat hij gezien wordt, werpt zich voor een voet en biedt zijn buik aan. Geeft kopjes tegen benen. Is zeer aanwezig. Trek zich weinig tot niets aan van herrie. Alleen onverwachte bewegingen zijn niet prettig, maar hee, even aaien en hij is het zo weer vergeten.

Dibbes heeft niets nodig in het leven, buiten ons en zijn eten en dat laat hij merken. Zijn wereld is heel klein geworden. Liep hij vroeger de hele dag zijn eten bij elkaar te scharrelen, nu komt hij tot het tuinhek. Heel soms loopt hij verder, wandelt door de steeg, gaat de hoek om en zit dan voor de voordeur. Als hij ziet dat ik hem zie door het raam, dan begint hij onbedaarlijk te miauwen. Laat me erin! Nu! Belangrijk! Binnengekomen volgt een ritueel van op tafel springen, rollen, buik aanbieden en neusjes geven. Dan probeert hij me naar de keuken te lokken, wellicht ben ik vergeten dat hij net nog eten kreeg. Je kunt het altijd proberen toch?

Toen we een paar dagen weg gingen, had ik bijna buikpijn van de zorgen. De door mij ingeschakelde kattenoppas had hij weliswaar al vaker gezien maar toch. Hoe zou hij reageren? De andere katten weten van de hoed en de rand en schakelen zodra wij weg zijn over op de ‘het is weer zover modus’. Dat betekent kopjes geven aan ‘die ander’, zodat de bakken netjes gevuld worden en blijven. Dibbes kende het fenomeen weekendje weg of vakantie nog niet. Ook hier bleek dat hij veel relaxter is dan ik dacht. Hij vond het allemaal prima, al was hij bij thuiskomt wel erg jaloers naar de anderen toe. Die kwamen ook extra knuffels halen en dat trok hij bijna niet.

Dat hij vooruit gaat, is te merken aan zijn gedrag naar mij toe. Waar hij me eerst continu achtervolgde en belaagde, wordt dat minder. Eerst durfde hij alleen op bed te springen langs mijn kant. Dan knuffelde hij mij langdurig en zeer zorgvuldig, met zijn neus tegen mijn neus, om zich vervolgens uitgebreid te poetsen. Pas als die boeddhabuik echt drie keer schoon gelikt was, ging hij liggen en slapen. Nu springt hij vanaf alle kanten op bed. Soms krijg ik voor de vorm nog even een kopje tegen mijn neus, maar nog vaker gaat hij meteen liggen. Het was wél even wennen na al die maanden op een voetstuk te zijn geplaatst door deze kat maar het is natuurlijk een zeer gezonde ontwikkeling dat hij nu meer zijn eigen gang gaat.

Zoals Vlasje laatst omschreef:
de mooiste bloem in de tuin

Hoewel hij grote sprongen maakt, moet hij nog veel leren. Alles wat onverwacht is, maakt hem gestrest. Wij wonen aan een park. Sinds twee weken wordt er aan de weg gewerkt die langs het park loopt. Om 7 uur in de ochtend beginnen grote machines te brullen en te graven. De eerste paar dagen was Dibbes helemaal geflipt. En elke beweging van ons, maakte ineens weer dat hij een meter de lucht in sprong. Hij had pupillen waar een junk nog een puntje aan kan zuigen. Maar na een paar dagen zakte de stress en had hij weer wat geleerd: ‘harde continu geluiden zijn niet eng en ik krijg nog steeds eten en knuffels….’

Zijn ogen staan door de operatie wat eigenaardig. Mooi zeegroen zijn ze maar de ooghoeken staan wat vreemd en trekken een beetje. Hij ziet er wat verdrietig uit door die rare stand van zijn ogen en dat past helemaal niet bij zijn uitbundige karakter. Zijn vacht glanst en hij is zeer gesteld op het onderhoud ervan. Poetsen is echt een hobby, iets wat ik hem nooit zag doen toen hij nog een zwerver was, geen tijd voor. Ook zag ik hem niet rollen, spelen, achter vliegjes aan huppelen of contact hebben met anderen. Ik hoorde hem nooit miauwen, nu kletst hij de oren van mijn kop. Er is zoveel veranderd. Het leven is goed voor Dibbes en het leven met hem is top.

Dibbesdingen

~ 10 ~ 17 reacties

Het onweert buiten en Dibbes is nog niet binnen. Het vermoeden dat dit weertype angst opwekt, klopt volledig. Als we de deur opendoen en hem roepen, rent hij helemaal in paniek naar binnen. Zó gestrest dat hij in een slip op de laminaatvloer terecht komt en uiteindelijk plat op zijn buik eindigt, met zijn voorpoten gespreid, nagels uit alsof hij houvast zoekt.

We lokken hem mee naar boven en daar, op bed liggend met de gordijnen dicht, is het leven weer een stuk aangenamer voor onze ex-zwerver. Bij hele grote dondergeluiden kijkt hij nog wel angstig op, maar het zien van kat Smoes in een slaapcoma en niet op- of omkijkend, stelt Dibbes gerust. Het dondert en knalt maar blijkbaar is dat niet erg want Smoes slaapt er doorheen.

Elke keer ontroert zijn gedrag me diep. Vroeger, als in een jaar geleden, zat hij nog onder een struik met dit weer. Ik kan me geen voorstelling maken van de verschrikkingen die dat in zijn brein heeft achtergelaten. Wat ik nu dagelijks zie is een gezonde, meestal gelukkige, kat met wat scherpe randjes die beginnen te rafelen.

Regelmatig rukt hij de haren uit zijn lijf op een plek, tot het bloed letterlijk uit de wond druipt. Geen grote plekken maar ze zijn er wel. Met zachte hand hem beletten nog meer ravage aan te richten, helpt wel. Het is een kat die zich goed en snel laat bijsturen. Maar die wond zit er telkens voordat we het in de gaten hebben.

Bezoek wordt altijd begroet, hij is erg nieuwsgierig maar mensen moeten niet te snel amicaal worden. Zomaar even aaien is er niet bij. Alhoewel het natuurlijk wel helpt als ze hem lekkere brokjes of kattenstaafjes geven, dan is hij bereid iets sneller over zijn terughoudendheid heen te stappen.

Een paar keer per dag gaat hij onder de salontafel klaarliggen. Klaar om te spelen, vol verwachting. Nog nooit een kat zo fel zien spelen. En zo graag zien spelen. Terwijl hij in het begin helemaal niet begreep wat de bedoeling was. De eerste keer dat we met een touw voor zijn neus zwaaiden, rende hij keihard naar boven. Langzaam kreeg hij door wat de bedoeling is van spelen. Touwtje pakken en dan wegrennen, toch? Hij weer naar boven en wij maar beneden wachten, maar hij dacht dus dat het spel al klaar was. Nu begrijpt hij het inmiddels en ligt regelmatig klaar onder tafel om te spelen. Proppen papier worden besprongen en uit elkaar gerukt. Hij heeft het duidelijk helemaal door.

Hoe hij op straat heeft overleefd is ons een raadsel. Hij is enorm onhandig en blinkt uit in klonterigheid. Hij komt niet goed voor zichzelf op en heeft niets van het sluwe en vechterige wat je bij veel straatkatten ziet. Deze kat is duidelijk de laagste in de rangorde geweest en zelfs de vogels zien hem niet als bedreiging. Als de buurkat het huis binnenloopt, verontrust hem dat diep. Maar hij durft hem niet te verjagen. In plaats daarvan komt hij bij ons mopperen. Als we optreden en het beest wegsturen, krijgt hij wel wat moed en duwt met zijn poot nog even op de kont van de ongewenste indringer, weg jij!

Ondanks dat het dus een sukkel is wist hij toch zijn situatie aanzienlijk te verbeteren door zijn grootste angst – vertrouwen geven – te overwinnen. Zo is hij in een jaar tijd van een schuwe uitgehongerde zwerfkat met een ernstige oogaandoening veranderd in een goed doorvoede blije aanhankelijke knuffelaar. Zijn leven vertoont een stijgende lijn. Dat voelt hij en dat zien wij. Het leven is nu goed voor Dibbes. En het leven met Dibbes is top.

Zaterdag

~ 10 ~ 16 reacties

Afgelopen zondag vierden we de twaalfde verjaardag van S. Het was zo’n dag dat alles klopte. Het was schitterend weer en we konden tot ver in de middag in de tuin zitten. S. vermaakte zich geweldig, ik had dit jaar voor het eerst ook wat vriendjes van hem en hun ouders uitgenodigd, in plaats van alleen familie en vrienden van de familie.

In tegenstelling tot andere jaren kon ik zelf ook echt genieten. Ik maakte me niet druk over wat het vieren van die dag met me zou doen maar genoot gewoon. Ik beperkte de voorbereidingen tot een minumum (opdracht geven om lekkere taarten te kopen, zelf wat stokbrood en kaas inslaan) en liet het gewoon maar over me heen komen. En dat maakte veel verschil. In voorgaande jaren genereerde alleen al het denken aan het vieren van de verjaardag zo veel drukte in mijn hoofd, dat ik op de dag zelf al uitgeteld was. De wetenschap dat ik een flink terugslag kan verwachten deed me vooraf al in de kramp schieten. Natuurlijk was ik na deze dag flink moe, maar het maakte niet uit, het was het meer dan waard. Ik heb de hele week rustig aan gedaan en ben er bijna weer. Dit is echt het effect van de behandeling die ik heb gevolgd: ik maak me niet meer druk om straks en toen, ik ben bezig met vandaag. En dat levert minder energieverspilling op.

De grote verrassing van de dag was Dibbes, of liever gezegd hoe hij zich gedroeg. Van te voren dachten we dat hij best zou schrikken van zoveel mensen en we hadden verwacht dat hij zich de hele dag niet zou laten zien. Daarom moesten we ook even flink omschakelen toen bleek dat hij zich totaal anders gedroeg dan de verwachtingen. Hij bleef continu in de buurt, eerst op een klein afstandje alles observerend. Daarna was het tijd voor de volgende stap, een rondje langs al die gezichten maken en kijken hoe dat uitpakt. Om uiteindelijk een showtje weg te geven en te laten zien hoe leuk hij kan spelen (achter een speelgoedmuis aanrennen die weggegooid wordt en dan ineens met de voorpoten remmen zodat het achterwerk de lucht ingaat) en op het kleed liggen rollen om zijn mooie buik te laten zien. Hij gaf kopjes, liet zich aanhalen en regelmatig hoorde ik oh en ah en dat was niet omdat ik zulke grappige dingen deed.

Onze Dibbes is niet langer een getraumatiseerde zwerfkat maar een enorm sociaal beest dat geniet van contact en het vermogen heeft fijne ervaringen razendsnel op te slaan. Een geweldige prestatie van de kat al zeg ik het zelf. Het verschil met een jaar geleden is onvoorstelbaar groot en het genoegen van deze verandering smaakt geweldig.

Fijn weekend allemaal!