Dibbesdingen

~ MB ~ 24 reacties

img_20170220_082854

Na het drama in december duurde het even voor Dibbes weer het mannetje was. Met drama bedoel ik het dierenartsbezoek  voor een gebitscontrole met een grote emotionele nasleep. In november bleek tijdens de reguliere jaarlijkse controle dat zijn gebit in slechte staat was. Dat was het jaar ervoor ook al het geval en er zijn toen onder narcose twee kiezen getrokken. Nu wéér kiezen eruit halen terwijl het beest nog niet eens 7 is, vond ik geen fijn idee. Op zich is de slechte toestand van zijn gebit natuurlijk helemaal niet vreemd met zijn verleden.

Voor de zekerheid werd een ingreep gepland voor in december. En in de tussenliggende tijd mocht ik proberen de staat van zijn gebit te verbeteren. Dat deed ik vol overgave met tandpoeder, massage van zijn wangen en speciale brokken en groot was de opluchting dat de geplande ingreep niet door hoefde te gaan.

Dibbes in een mand krijgen is een drama. Dat lukt alleen met drugs. Voorheen was het dan zo dat eenmaal in de mand, alles wel redelijk soepel liep maar nu was het in de auto de hel. Hij werd volledig hysterisch. Na thuiskomst herstelde hij niet echt en toen de volgende dag de schilder op de stoep stond en de voorkant van ons huis ging schilderen was het drama compleet. Een drama met veel dieptepunten en veel gejammer van Dibbes en mij. Hij verliet het huis in overspannen toestand, denk aan volledig doordraaien en zwalkend de tuin uitrennen, overal tegenaan botsend. En ik had het natuurlijk allemaal gedaan!

img_20170224_145459
kijk, hier is de liefde weer opgebloeid

Natuurlijk kwam het toch weer goed maar het duurde wel een paar weken voor de band tussen mens en kat weer helemaal hersteld was. Zeker ook vanwege het vuurwerkgeknal in december dat weliswaar best meeviel dit keer, maar toch teveel was voor het toch al getraumatiseerde overgevoelige beest.

Inmiddels is hij weer helemaal het mannetje en vooral zichzelf. Dat betekent: klonterig onhandig gedrag, buitensporig knuffelig en gericht op mij, speels naar de andere katten toe en een haat-liefde verhouding met Gerrie.

Toen Gerrie erbij kwam nu twee jaar geleden, was dat behoorlijk slikken voor Dibbes. Hoewel waarschijnlijk afkomstig uit hetzelfde nest (gezien overeenkomsten in gedrag, geschatte leeftijd, uiterlijk en het feit dat ze rond dezelfde tijd ineens opdoken) waren ze overduidelijk vijanden van elkaar. Het straatleven had ze tot concurrenten gemaakt. Daarbij kwam dat ze in de begintijd allebei erg onzeker waren en erg op mij gericht. Zag de één dat er met de ander geknuffeld werd, dan was het tijd voor actie. Dibbes deed dat door met veel drama en gegil de aandacht te trekken of zich zo voor mij te werpen dat Gerrie letterlijk opzij werd geduwd.

Inmiddels tolereren ze iets meer van elkaar. Soms wordt er samen gespeeld en ik heb ze nu al vrij vaak betrapt terwijl ze vlak bij elkaar liggen te pitten.

img_20170218_161932

De nieuwste ontwikkeling is samen op stap gaan. Dibbes is de baas en loopt voorop. Dat gaat zo. Hij gaat bij de voordeur zitten om aan te geven dat die open moet. Want het altijd open kattenluikje bij de achterdeur, ja, dat is ook weer zo flauw als iets zo makkelijk gaat. Doe ik de deur open dan stapt Dibbes over de drempel, kijkt over zijn schouder en begint te miauwen. En dat is voor Gerrie het sein om op te staan en onmiddellijk erachter aan te stormen. Zo lopen ze dan samen de tuin uit, het avontuur tegemoet. Ze slaan linksaf de steeg in, nog twee keer links en dan door de achtertuin richting kattenluik. Bij binnenkomst miauwt Gerrie. Die moet altijd even vertellen dat hij terug is, mocht ik hem gemist hebben die 5 minuten dat dit hele avontuur duurde. En dat dus een paar keer per dag, ze hebben het druk ;-).

Ik ga wel op zoek naar een andere reismand voor katten. Ik zag ergens manden die aan de bovenkant opengaan en die meer afgesloten zijn, dat lijkt me beter. De manden die wij nu hebben, hebben een deurtje met tralies aan de voorkant maar daar kan hij zijn poten doorheen steken en vorige keer zat hij helemaal klem aan de onderkant en zat zijn poot vast. Wat bepaald niet bijdroeg aan de sfeer in de auto. Alleen de mand die ik bedoel zag ik ooit op een foto maar ik kan ze niet vinden in dierenwinkels, ook niet online. Als iemand een tip heeft waar je dit soort manden kan kopen, graag.

Update, bedankt voor het meedenken! Ik kreeg reacties, ook per mail, van lezers met tips. Adriana vond precies wat ik bedoelde en via FB kreeg ik een reactie van iemand met een kattenopvang die uit mijn omschrijving ook begreep dat het om de Pet Caddy ging.

Deze mand dus: stevig, kan tegen een stootje en een zware of grote hysterische kat en heeft een deksel van boven, het is de Pet Caddy transport box:

Voor nu eerst even rust en het gezapige leven, altijd goed voor mens en dier.

 

 

 

Weten wat goed voor je is – lactosevrije yoghurt (met recept)

~ MB ~ 3 reacties

img_20170221_081316

Verhaal over yoghurt met daarin verstopt kattenspam. Ben je daar niet van gediend maar wel geïnteresseerd in een recept voor lactosevrije yoghurt, sla het kattengeleuter over en scroll naar beneden…

Veel mensen geven melk of yoghurt aan katten. Maar die kunnen daar niet goed tegen. Net als 70 % van de menselijke wereldbevolking maken ze geen lactase aan en zijn ze dus lactose-intolerant. Dat neemt niet weg dat de meeste katten zich daar niets van aantrekken. De meeste katten hier in huis slobberen graag wat melk en soms wat yoghurt naar binnen, als ze de kans krijgen. Om het even later net zo vrolijk weer uit te kotsen.

Zo niet Moos. Die weet wat goed voor hem is. Hij haalt zijn neus op voor yoghurt. Dus toen ik in augustus voor mijn verjaardag een yoghurtmaker kreeg, waarmee ik lactosevrije yoghurt maak, voorzag ik niet wat dit met hem zou doen. Ik maak gemiddeld twee keer in de week yoghurt en inmiddels heeft hij door dat mijn yoghurt voor hem een lekkernij is.

img_20170301_091728Als ik soms twee dagen achter elkaar met yoghurt heb ontbeten, staat hij mij de derde ochtend verliefd op te wachten bij de trap. Kom ik van de trap af, dan voert hij een show op met verliefde blikken, zachte prrtt geluiden en met een overtuigingskracht waar je U tegen zegt. Dus mag hij het schaaltje leeg likken als ik klaar ben, want ik ben een watje.

Ik vind het wel frappant dat hij niet taalt naar de yoghurt die M. elke ochtend eet, maar wel naar de lactosevrije yoghurt van mij. Het zal vast anders ruiken hoewel ik geen verschil proef met de gewone yoghurt die ik vroeger wel at en waar ik zo’n last van kreeg. Ik vind het wel mooi, dat een beest precies weet wat goed voor hem is.

Waarom maak ik zelf lactosevrije yoghurt, het is toch gewoon te koop in de supermarkt? Nou allereerst omdat ik het leuk vind om te doen. Daarnaast is lactosevrije yoghurt behoorlijk duur, zelf maken scheelt geld. Yoghurt van het merk Lactofree kostte de laatste keer dat ik het kocht € 2,35 per liter. Zelf maken kost mij €1,53 per liter heb ik uitgerekend. Ik maak het van houdbare biologische melk met een starter van biologische yoghurt, dat vind ik fijn want ik eet graag biologisch. En tot slot: ik vind mijn eigen gemaakte lactosevrije yoghurt echt lekkerder dan die ik in de supermarkt kan kopen.

Hoe maak je het? Yoghurt wordt gemaakt van yoghurtculturen of probioticacapsules  die je mengt met lauwwarme melk. Je kunt ook wat yoghurt zelf als starter gebruiken en dat met de melk mengen. Als je dat 24 uur laat staan (en zorgt dat de temperatuur constant blijft) dan verdwijnt de lactose volledig. Normale yoghurt is na een paar uur al klaar.

Ik heb een stroomloze yoghurtmaker van het merk Easiyo. De eerste paar keer maakte ik de yoghurt met de yoghurtculturen die ik kocht maar ik vond eerlijk gezegd het resultaat heel wisselend. Dus toen ging ik yoghurt zelf als basis gebruiken. Na wat experimenten met hoeveelheden en soort yoghurt heb ik nu een recept dat altijd lukt.

Wat heb je nodig:

  • gekookt water
  • 5 el yoghurt (ik gebruik zelf biologische yoghurt van Pur Natur)
  • ca. 750 ml melk
  • een grote pot of mengbeker die in de yoghurtmaker kan (wordt bij de Easiyo meegeleverd)
  • een kom om alles te mengen

Breng water aan de kook. Verwarm de melk in een pannetje tot deze lauw is. Doe de yoghurt in de kom en klop deze los met een garde. Giet langzaam de lauwe melk erbij en roer met de garde alles door. Als alles gemend is, giet je het mengsel over in de mengbeker die je afsluit met het deksel. Giet het kokende water in de yoghurtmaker tot de aangegeven rand. Zet de mengbeker in de yoghurtmaker en sluit af met het deksel.

Na 12 uur breng je opnieuw water aan de kook. Haal de mengbeker uit de yoghurtmaker. Giet het koud geworden water uit en vul opnieuw met kokend water. Beker er weer in, deksel erop en weer 12 uur laten staan. Na in totaal 24 uur haal je de beker eruit. Ik roer het dan even door met een lepel en zet het in de koelast, daar dikt de yoghurt verder in. Na 6 uur is het goed eetbaar.

Het duurt even voordat het dus klaar is en het vergt wat planning, want eetbare yoghurt maken neemt dus zo 1,5 dag in beslag die het nodig heeft om de lactose te laten verdwijnen en in te dikken. Maar qua energie is het zo gebeurd. Alles even mengen en klaar, een kind kan de was doen.

ps. Via Facebook kreeg ik een reactie van een lezeres die vertelt dat dit geen lactosevrije yghurt is, maar lactosearme yoghurt. Volgens haar wordt yoghurt alleen lactosevrij door toevoeging van lactase. Zij schrijft dat zij last zou krijgen van de yoghurt zoals ik die maak. Dat kan, ieder lijf is anders. Ik heb hier geen enkele last van. Terwijl ik na het eten van gewone yoghurt binnen een kwartier op het toilet zit.

Mijn mening dat deze yoghurt lactosevrij is, is gebaseerd op informatie die ik op verschillende plekken heb gevonden, zoals bijvoorbeeld op deze site waar staat:
“Je kan zelf lactosevrije yoghurt maken. Je hebt een zogenaamde yoghurt-maker met een aantal kleine containers nodig. Een yoghurt-maker is een box die de inhoud op een constante temperatuur kan houden van 35 tot 40 graden Celsius. Dit is namelijk de ideale temperatuur voor de goede bacteriën die de lactose in de melk omzetten in melkzuren.”

Daarbij wordt tevens aangegeven dat het hier om 24-uurs yoghurt gaat. Dit is namelijk de tijd de nodig is lactose om te zetten in melkzuren.

Zoals gezegd, ieder lijf is anders. Dit werkt voor mij. Maar blijkbaar niet voor iedereen. Net als dat veel van de merken lactasepillen weer niet werken bij mij en wel bij een ander. Uitproberen en je gezonde verstand gebruiken op basis van hoe je lichaam reageert, is het beste.

 

 

Zaterdag

~ MB ~ 10 reacties

relax

Deze week was wat chaotisch. Ik ging door mijn rug en had een oorontsteking. Dus kon ik minder doen dan normaal en dat vergde wat aanpassing in de menu’s en het huishouden hier en daar. Als je je ogen dicht doet, zie je niets en dus ook de puinhoop niet ;-).

Ik ging zoals gewoonlijk twee keer naar de huisarts voor de B12 injectie en had buiten dat ook een controle-afspraak bij de orthodontist (daarover volgende week meer).  Hierdoor bleef er dus weinig ruimte over voor Pippi-pret.

Vandaag ga ik vooral wat dingen voor morgen voorbereiden, als we S. zijn verjaardag vieren. Omdat ik tegenwoordig ga voor gemak, heb ik niets zelf gebakken. Meestal doe ik dat wel – alleen al vanwege het feit dat ik geen gluten eet – maar nu kocht ik bij ah-online glutenvrije kokosmakronen voor mezelf en daar verheug ik me enorm op. Want dat is toch echt wel 8 jaar geleden dat ik zoiets at. Ik ben snel tevreden :-). De mannen gaan vandaag vlaai halen en ik ga in etappes koken. Ook hier ga ik voor gemak. Vaak maak ik veel verschillende hapjes, maar nu even niet.

Ik maak een grote pan met pittige tomaten-gehaktsaus met pompoen, mango en koriander.  Dat eten we met rijst. En daarbij een salade met in de oven geroosterde paprika. Die marineer ik na het afkoelen in de knoflookolie. Op de dag zelf gooi ik voorgesneden sla in een grote schaal, doe de paprikastukjes er over heen, wat geschaafde Pecorino kaas erbovenop, bak met olijven erbij, wat tomaten en klaar.

Voor mij is dit een hele eenvoudige maaltijd, gezien mijn kookverleden en mijn neiging om volledig door te slaan. Dat ik nu kies voor iets dat goed te behappen is qua energie en uitvoering, is een grote overwinning. En het bezoek zelf vindt alles best is de ervaring, dat schuift alles met veel overtuiging naar binnen. Ik ben het meestal zelf die moeilijk doet en van alles erbij gaat koken/bakken. Maar nu dus eens niet. Ik ben helemaal zen. Of doe alsof. Voor het eindresultaat, een relaxte fijne verjaardag, maakt dat niet uit.

Kortom, ik heb morgen een paar doelen: kind een fijne verjaardagsviering bezorgen, bezoek wat lekkers en gezelligheid voorschotelen en zelf niet volledig doordraaien. Dus gooi ik er wat extra meditaties tegenaan dit weekend.

Fijn weekend allemaal! Wat zijn jullie plannen?

 

Jarig

~ MB ~ 28 reacties

img_20160716_165608742

Natuurlijk moet ik enorm uitkijken met wat ik schrijf – niets gênanter voor een puber dan een jubelende moeder – maar ons zonnetje is vandaag 15 jaar geworden.

S. is het liefste  en leukste kind ooit. Echt. Zeg ik zonder enig voorbehoud. Grappig, lief, zorgzaam, nieuwsgierig, dol op katten (een pré in dit huis), slim, sociaal bewogen, hart op de juiste plek, gul, kan enorm genieten van uit eten gaan, ergens wat drinken en nu zich in rap tempo losmakend van zijn ouders.

Een puber in huis is echt andere koek weet ik inmiddels ;-). Maar evengoed hebben we het hier heel fijn met elkaar, discussiëren we er vrolijk op los en begeleiden we hem bij de grote en kleine dingen van het leven maar beslissingen nemen kan hij inmiddels prima zelf. Hij heeft een geweldig goed beoordelingsvermogen (kan ik nog wat van leren), laat zich niet gek maken en voelt scherp aan wat goed voor hem is.

Straks als hij uit school komt vieren we dat met chocolademuffins, vanavond laten we pizza komen van de Italiaan en zondag vieren we het iets uitgebreider met familie.

blog
1 dag oud

(tekst en foto’s vooraf goedgekeurd door de puber)

Over hoog vliegen in laag tempo

~ MB ~ 12 reacties

slak

Oplettende lezers hebben vast gezien dat ik een ondertitel aan mijn blog heb toegevoegd. Niet omdat ik denk jullie wel eens te gaan vertellen hoe dat moet, hoog vliegen in laag tempo, maar als herinnering aan mezelf dat het dát is waar ik naar toe moet wil. In de categorie ‘ook een slak komt op zijn bestemming’ heb ik inmiddels wel door dat het tempo vertragen goed is voor alle onderdelen van het leven. Een trager tempo jaagt het zenuwstelsel niet op, voelt een stuk prettiger, put minder uit én je hebt tussendoor nog tijd om even bij te sturen en te genieten van wat je aan het doen bent.

Dat vergeet ik nog wel eens namelijk. Dat eerste deel hoogvliegen gaat me van nature goed af. Hard vallen ook ;-).  Het nadeel van keer op keer hard vallen,  is dat je niet meer durft te vliegen. Zo lang ziek zijn heeft me erg gematigd en voorzichtig gemaakt. Dat is op zich niet verkeerd, het is goed om te voelen waar mijn grenzen liggen, maar echt leuk is het natuurlijk niet. Ik ga daarom graag op zoek naar de kunst van het vliegen maar dan in een aangepast tempo. Om bijvoorbeeld meer Pippi-momenten te kunnen beleven.

Dat dit niet zonder slag of stoot gaat blijkt weer uit mijn eigen manische gedrag van deze week. Ik besloot over te stappen van Blogger naar WordPress en dat moet dan meteen. En ook al neem ik mezelf in eerste instantie voor het rustig aan te doen – Relax! Niemand weet dat je hiermee bezig bent. Je hebt alle tijd – gaandeweg word ik overgenomen door een idioot met een zweep in haar hand die van geen ophouden weet. Tot die baksteen uit de lucht komt vallen, ik er een eind aan brei en door mijn rug ga.  Tja eigen schuld, dikke bult zeg ik dan. Die zagen we van een kilometer afstand aankomen.

Een plezierig tempo aanhouden lukt goed als de omstandigheden voorspelbaar zijn. Dan is het makkelijker op routine te varen en heb je tijd en aandacht voor hoe je het doet. Maar nieuwe dingen doen en vooral leuke nieuwe dingen doen, dat is een heel ander verhaal.  Dat is precies ook de reden waarom ik een paar jaar geleden na de aanvankelijke enorme vooruitgang in gezondheid met de behandeling van Ashok Gupta, toch weer terugzakte toen ik mijn activiteiten wilde uitbreiden.

Maar daar heb ik wel van geleerd. Dus ben ik nu op herhalingstournee. Mét B12-injecties, meer besef voor de valkuilen en een ondertitel van mijn blog die me dagelijks herinnert aan hoe het ook zou kunnen. Op sommige dagen moet ik niet eens in beweging willen komen. En andere keren kom ik verder dan verwacht. Als ik maar dat tempo in de gaten houd.

Hoe houd jij jezelf in bedwang qua enthousiasme en overdrijven?

evenwicht

(bron afbeeldingen: Pixabay)

Overgestapt!

~ MB ~ 80 reacties

Een overstap van Blogger naar WordPress! Het kostte wat tijd en moeite, zo heel handig ben ik niet maar het nieuwe blog is in de lucht en het is me zowaar zelfs gelukt een blogroll te maken.

Waarom de overstap? Omdat ik het gezeik van internettrollen en azijnzeikers echt goed zat was. WordPress biedt gericht de mogelijkheid mensen op naam of ip-adres te blokkeren. Maar ben je als lezer van goede wil, dan blokkeer ik je niet hoor! Reacties en feedback op een prettige manier gebracht, zijn altijd welkom. Het enige wat je wel even moet doen als je wilt reageren, is je naam en mailadres of eventueel websiteadres invullen. Deze adressen worden niet gepubliceerd bij je reactie. Zo blijft er de mogelijkheid voor mensen zonder een Google account of wat voor profiel dan ook, om te reageren. Buiten dat biedt WordPress iets meer mogelijkheden dan Blogger en vind ik het leuk om dat uit te proberen.

Wat jullie hier kunnen verwachten? Misschien iets minder nadruk op geld en wat meer nadruk op gedrag.  Na jaren van schrijven over besparen, aflossen, omgaan met geld, woekerpolissen en de hypotheek vind ik het fijn de grenzen wat te verleggen. Dat hebben jullie vast al gemerkt dat afgelopen tijd.

Mogelijke onderwerpen zijn  (naast omgaan met geld, het is niet zo dat het ineens een verboden gebied is):

Katten –We hebben vier katten die allemaal zijn aan komen lopen of geadopteerd via het asiel. Katten met een verleden leveren veel stof tot schrijven op vanwege hun trauma’s en eigenaardigheden. Ben je een kattenhater dan sla je dat gewoon over, ik waarschuw vooraf altijd voor kattenspam.

Lezen – Boekreviews en tips. Niet zo zeer op het gebied van geld maar gewoon dat wat ik las en waar ik van genoot.

Eten –  met af en toe een glutenvrij en lactosevrijrecept 

Mijn zoektocht naar een betere gezondheid – Ik heb ME-CVS sinds 2008 en volgde elke zinnige en onzinnige behandeling op dat gebied. Ik verdom het om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik probeer eruit te slepen wat mogelijk is. Dat is mijn grote kracht en tegelijkertijd mijn valkuil. Ik ben op zoek naar de balans tussen accepteren wat er is, genieten van wat kan en door het niet overschrijden van mijn grenzen wellicht toch die grenzen stiekem op te schuiven

Losser leven – De laatste tijd komt daarbij dat ik wat meer probeer los te laten. Losser leven, wat meer Pippi en minder Annika zou zeer welkom zijn. Meer pret op de vierkante millimeter.

Dromen en verlangens – Laat ik me inperken door wat niet (meer) kan of durf ik toch te hopen op verbetering? Welke dromen heb ik en hoe kan ik dat realiseren met de beperkingen die ik toch heb?

Het glorieuze van het dagelijkse leven – Droomde ik vroeger van een groots en meeslepend bestaan en had ik van nature een goed ontwikkeld gevoel voor drama, inmiddels zie ik het fijne van het gewone in het hier & nu. De kleine dingen, het fijn hebben met mijn gezin, een kat die op schoot ligt, de overwinning als het me lukt naar buiten te gaan is iets waar ik steeds meer oog voor krijg.

Hoe dit allemaal uitpakt moet zich gaan uitwijzen. Ik ben tegenwoordig wat minder van de voornemens en zie wel welke deuren er opengaan. Ik hoop in ieder geval dat jullie mij ook hier gaan volgen en lezen! Mocht je me meestal lezen via bloglovin, er is een volgknop hier rechts op de pagina.  Je kunt daar ook aangeven of je nieuwe berichten per mail wenst te ontvangen of het blog wilt volgen. Je kunt me ook vinden op Facebook en Twitter.

nieuwe-deur

(bron afbeelding: Pixabay)

ps: ik waardeer het zeer als je mijn gegevens aanpast in je eventuele linklijst, als je een blog hebt. Ik heb mijn best gedaan alle links die op mijn oude blog stonden over te zetten, maar geef even een gil als ik je vergeten ben.

Over azijnzeikers en internettrollen

~ MB ~ 27 reacties

Wie regelmatig blogt én de mogelijkheid biedt om reacties te plaatsen, krijgt vroeg of laat te maken met kwetsende reacties. De afgelopen jaren kreeg ik duizenden leuke, grappige, ondersteunende, meedenkende discussie opwekkende of  kritische reacties. Mensen reageren, stellen vragen, geven tips, vertellen hun eigen verhaal, reageren op elkaar en zorgen zo voor een fijne interactie op het blog. Hier en daar is er in een paar gevallen zelfs een vriendschap opgebloeid tussen mij en een bloglezer. Veel van de mensen die dagelijks reageren zijn voor mij vertrouwd geworden. Soms zelf zó vertrouwd dat ik me wel eens zorgen maak als een dagelijkse reageerder ineens een tijd niets van zich laat horen. Hee, er zal toch niets zijn met M, E of I denk ik dan? Dat weet ik dan niet tot de persoon in kwestie zich weer meldt want ik weet vaak niet wie er achter de internetnamen zit.

Tussen die enorme hoeveelheid reacties, zitten ook rotte appels. Mensen die reageren met het doel te kwetsen. Om die reden heb ik sinds jaar en dag modereren aanstaan. Ik bekijk voor plaatsing alle reacties en besluit of ze wel of niet te plaatsen. Ik besteed er niet te veel aandacht aan, als ik zie dat een reactie kwetsend is, lees ik hem zelfs niet eens helemaal, hup weg ermee!

Ik begrijp niet wat dit soort mensen bezielt. Maar ik heb geleerd dat het daar niet om gaat. Een internettrol is niet ontvankelijk voor discussie, fatsoen, of logica en wil alleen maar aandacht. Dat is prima maar niet hier. En net als dat ik een slot op mijn deur heb om ongewenst bezoek buiten te houden, pas ik nu ook de mogelijkheid tot reageren verder aan. Het is altijd ‘anoniem’ die zich laat gaan op de meest lullige manier. Je kunt daarom nu alleen nog een reactie plaatsen als je ingelogd bent bij een profiel als Google of wordpress of een openid. Voor mij wordt het dan ook makkelijker iemand te blokkeren, wat niet kan als er anoniem gereageerd wordt.

Ik besef me goed dat ik nu een aantal trouwe lezers en anonieme reageerders benadeel en dat spijt me oprecht. Maar ik hoop dat jullie begrijpen dat er een verhaal achter zit waarom ik dit nu doe. Wie schrijft krijgt kritiek. En dat vind ik prima. En juist door de kritiek die ik wel eens krijg ben ik anders over zaken gaan denken, met name losser geworden. Dat lukt alleen als kritiek opbouwend is. Maar als het nergens op slaat en geen ander doel heeft dan kwetsen, wordt het een ander verhaal. Ik ben geen schietschijf en laat me niet zo behandelen.

Wil je toch iets kwijt zonder in te loggen bij een profiel omdat je bijvoorbeeld geen google account hebt, voel je vrij om mij dan een reactie te mailen via het contactformulier op het blog. Dat waardeer ik enorm.

Evaluatie B12-injecties

~ MB ~ 14 reacties

Vanmorgen was ik redelijk vroeg op stap in een stille zonnige wereld, echt de stilte na de storm. Er waren nauwelijks mensen op straat, overal takken maar wel heerlijk weer. Ik was naar de huisarts voor mijn B12-injectie. Sinds eind 2016 krijg ik twee keer per week deze injecties. Toen ik ermee begon maakte ik de afspraak dat ik het 3 maanden zou proberen. Dit omdat het bij sommige mensen lang duurt voor het aanslaat en het een veel voorkomende fout is dat mensen te snel stoppen.

Even ter herinnering over hoe en waarom ook al weer. Waarom B12-injecties? Veel ME-patiënten hebben er baat bij ondanks dat ze geen aantoonbaar b12 tekort in hun bloed hebben.  Dat positieve effect is er niet of minder als dezelfde dosering in tabletvorm wordt genomen. Iets wat ik kan beamen want die tabletten deden helemaal niets bij mij. Het schijnt in dit geval niet zozeer te gaan om de waarden in het bloed maar om de opname van de B12 naar de hersenen toe, dat gaat bij veel ME-patiënten mis.

B12 zorgt onder meer voor de aanmaak van rode bloedcellen en is cruciaal voor een goede werking van het zenuwstelsel. Het speelt ook een grote rol bij de stofwisseling in de darmen. Zo is er een relatie tussen een verstoorde B12 opname en voedselintoleranties, iets waar veel ME-patiënten last van hebben. De klachten die bij een B12 tekort horen doen trouwens bijna allemaal denken aan klachten die bij ME horen, ook als er dus geen B12 tekort wordt aangetoond. Denk aan chronische vermoeidheid, klachten van het zenuwstelsel, slecht werkend immuunsysteem, krachtverlies. Het is evenwel niet zo dat een B12-tekort dus maar het zelfde is als ME/CVS. Onder meer omdat ME ook kan worden uitgelokt door andere omstandigheden dan een B12 tekort. Maar dat er een verband is, dat is wel duidelijk.

Een theorie is dat bij ME/CVS een overdaad aan stikstofmonoxide (NO) wordt geproduceerd, wat kan leiden ‘tot langdurig energietekort en inmmuundisfunctie’ (bron: ME-Gids). Heel kort door de bocht: er gaat te weinig zuurstof naar de cellen met als gevolg bijvoorbeeld een opeenhoping van gifstoffen in het lijf. B12 kan dit tegengaan door de NO te neutraliseren. Niet bij iedereen en waarom bij de één wel en de ander niet, is onduidelijk. Een kwestie van uitproberen dus.

Een normaal prikprotocol bij B12 tekort is 5 weken lang een keer per week prikken, dan de bloedwaarden meten en dan overstappen op een onderhoudsdosis van meestal een keer per vier weken. In geval van ME werkt het iets anders. Welke dosis aanslaat is per patiënt verschillend en zo ook het aantal keer prikken per week. Het is dus even zoeken. Omdat ik las dat het soms 3 maanden duurt voor het aanslaat, besloot ik het minimaal 3 maanden te proberen. Die drie maanden zijn inmiddels voorbij. Hoe staat het er voor?

Goed! Na 4 weken prikken begon ik effect te merken. Het is niet zo dat ik me heel veel beter voel of stukken energieker. Maar wel is het zo dat de motor nét wat makkelijker aanslaat en ik daardoor in staat ben iets meer te doen. Ik besloot dat extra beetje te stoppen in leuke dingen en dus ging ik in 3 maanden tijd maar liefst vier keer naar de film. Ook maakte ik een paar keer een wat langere wandeling, liep twee keer per week naar de huisartsenpraktijk voor de prik zelf, at vriendin M. hier een keertje en ging ik een keer uit eten. Tussendoor vierden we ook Kerst en Oud & Nieuw. Alles bij elkaar best veel activiteiten voor mijn doen en dat in wat normaal mijn slechtste tijd van het jaar is.

Ik ben dus behoorlijk positief. Ik verwacht niet hier beter door te worden. Maar ik verwacht wel na deze eerste positieve resultaten dat ik er nog meer uit kan halen dan dit. Want als ik nu al in wat normaal voor mij een slechte tijd is, iets meer kan doen, hoop ik in het voorjaar meer op te kunnen pakken.

Voor de beeldvorming. Het is niet zo dat ik nu ineens van alles kan. Nog steeds is het zo dat ik op een dag douche, kook, een stukje schrijf en verder weinig tot niets. Ik doe een paar keer per week de was maar plan dat zo dat ik bijvoorbeeld de wasmand met natte was niet hoef te sjouwen. Dat doen man en kind voor mij. Maar de machine en droger vullen doe ik wel en het opvouwen en opbergen ook. Het is dus nog steeds heel beperkt allemaal en als ik zoals vorige week een gesprek van 1,5 uur heb bij de audiciën dan reageert mijn lijf even goed met spierpijnen en een flinke terugslag en moet ik mijn activiteiten aanpassen.

Maar jullie kunnen je vast voorstellen dat het mentaal een enorme opkikker is dat er iets meer mogelijk is. Voor nu ga ik door met twee keer per week prikken tot ik merk dat de vooruitgang niet verder gaat. Dan wil ik langzaam de frequentie terug gaan brengen tot een onderhoudsdosis. De huisarts geeft me de vrije hand hierin. Ook hoop ik uiteindelijk de man zover kan krijgen dat hij mij gaat injecteren, zodat ik niet meer naar de praktijk hoef. Of dat ook gaat lukken weet ik niet want voorlopig gruwt hij bij het idee alleen al….

Wat meer informatie voor wie meer wil weten: http://www.levenmetmecvs.nl/medicatie/vitamine-b12/

(Bron afbeelding: Pixabay)

Over leven en dood

~ MB ~ 9 reacties

Pas geleden kreeg ik via messenger een berichtje van een oude vriendin van mij. Ze had een rouwadvertentie gezien van ene Ruud. Of dit ‘onze’ Ruud was. Ze bedoelde een schoolgenoot van ons, een paar jaar ouder maar wel iemand met wie we regelmatig zijn omgegaan. Omdat ik geen flauw idee had, nam ik contact op met mijn eerste liefde die nog steeds contact met hem had. Een dag later kreeg ik bevestiging dat het inderdaad om onze jeugdvriend ging. Begin 50. Kreeg alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever en binnen een paar weken was het gebeurd.

Dat komt dan wel binnen. Ook al had ik de man jaren niet gezien, herinneringen te over. Vorig jaar om deze tijd hebben wij weer een tijdje contact gehad. Hij nam via Facebook contact op, wilde weten hoe het ging, van het één kwam het ander en we hebben wat heen en weer gemaild over zijn en mijn leven. Hij zat vol plannen, schreef dat hij na een paar heftige jaren door o.a. zorg voor zijn ouders eindelijk weer aan zichzelf toekwam en zin had om lekker in Parijs te struinen, daar een appartement te huren, zonder iets te moeten. Nog geen jaar later is hij dood.

Het contact verwaterde snel na de mails van vorig jaar. Kwam door mij. Ik ben niet echt in de positie om met mensen intensief een contact op te bouwen. Ik heb een heel klein kringetje van mensen om mij heen met wie ik contact heb. Meer lukt ook niet. Wie weet ooit wel weer. En ook heb ik geleerd dat het leuk is om met mensen van vroeger weer contact te hebben maar dat het vaak met een reden is dat er geen regelmatig contact meer is. Niet omdat er geen vriendschappelijke gevoelens meer zijn maar omdat de gemeenschappelijke deler die ons verbindt, is verdwenen. Je gaat verder met je leven met nieuwe contacten, ontwikkelingen, werkzaamheden, interesses, liefdes. In ons geval was de gemeenschappelijke deler onze middelbare school en de vriendschapskring rond mijn eerste vriendje. Zo kwamen wij elkaar regelmatig tegen en hadden goede gesprekken en vaak felle discussies waar ik met heel veel plezier aan terugdenk. Het was een lief, interessant, integer en vooral heel intelligent mens. Ook iemand die je zag hoe je was en niet wat je wilde zijn of hoe je je voordeed.

Zijn overlijden relativeert ook. Ik vind het vaak wat ongemakkelijk als mensen van vroeger contact met mij opnemen. Ze vertellen over reizen, werksuccessen, plannen en dat soort dingen en ik blijf het moeilijk vinden om mensen te vertellen hoe het ervoor staat in mijn leven. Niet dat ik me schaam maar ME is nu eenmaal een relatief onbekende aandoening waar veel mensen vaak wel een overduidelijke negatieve mening over hebben die me wat al te vaak in het gezicht is geslingerd. Als ze de moeite nemen, soms stopt het contact ook van de ene op de andere dag als ik zeg dat ik ME heb.

Soms heb ik ook gewoon niet zo veel te vertellen – jullie schieten nu allemaal in de lach aangezien ik hier honderden blogs hebt geschreven – maar mijn wereld is nu eenmaal vrij klein.  Ik doe weinig op een dag, maak niet heel veel mee (nou ja, in mijn brein wel) en het voelt vaak alsof ik niet veel te bieden heb. Het is voor heel veel mensen niet voor te stellen dat een topdag voor mij een dag is dat ik kan douchen, koken en even naar buiten gaan. Ik leef wat dat betreft in een heel andere wereld dan mensen die gezond zijn, werken, sociale contacten hebben. Mensen van vroeger hebben een beeld van mij dat heel ver af staat van hoe ik nu ben (dat geldt natuurlijk voor iedereen, dat besef ik me). Ik ben niet meer die enorm energieke drukke dame met 1001 plannen die wel even de wereld ging redden en als dat niet lukte op zijn minst een boek ging schrijven. Contact met stemmen uit het verleden drukt me vaak met mijn neus op de feiten (en op mijn beperkingen). Ook omdat mensen hun plannen vertellen en ik me besef dat ik geen plannen meer maak.

Maar ik leef nog en hij niet. En dat is best wel cru. Was ik vorig jaar nog best jaloers op de mogelijkheden die voor hem lagen, nu niet. Want ik zit nu weliswaar met een deken om mij heen op de bank met al weer een oorontsteking, hij is er niet meer. En ben ik dankbaar voor alles wat ik heb en kan. Wat nu is, zegt niets over hoe het zal zijn. Dus geniet ik van wat kan en sta stil bij levens die plotsklaps stoppen.

Goede voeding

~ MB ~ 18 reacties

Laatst vroeg een lezer mij waarom ik niet meer paleo at en wat ik nu dan wel at. En in dezelfde week vroeg een andere lezer mij per mail of het mij geholpen heeft, al die diëten. Misschien leuk om daar nu eens op in te gaan.

Zoals sommigen van jullie wel weten heb ik last van een aantal voedselintoleranties. Ik verdraag geen lactose en gluten en heb dat jaren geleden al geschrapt. Ik eet zo gezond mogelijk, vers en onbewerkt en zo veel mogelijk suikervrij en veelal biologisch. Dat doe ik eigenlijk al jaren.

Na een paar jaar Paleo eten ben ik daar enige tijd geleden mee gestopt. Ik schreef daar al eerder over maar in het kort komt het erop neer dat het me niet de gezondheidswinst bracht waar ik op had gehoopt, namelijk meer energie. Geef het tijd, kan je dan zeggen maar ik vind een paar jaar lang genoeg om iets te hebben geprobeerd. En zoals het altijd gaat in het leven, als het resultaat waar je op hoopt uitblijft, dan gaat de uitvoering je tegenstaan. Ik zag steeds meer nadelen. Want paleo eten kost best veel organisatie en geld en ik vond dat ik erg veel van mijn nogal beperkte energie bezig was met eten maken, ik vond het steeds onhandiger dat ik wel zo at en de rest van het gezin niet. Kortom, ik zocht excuses om er mee te stoppen en vond die te over. Waarbij ik niet wil beweren dat paleo niet werkt, maar wel dat het nu voor mij op dit moment in mijn leven niet doet waar ik op hoopte.

Ik las bij een aantal Paleo facebookgroepen jubelverhalen van mensen die wel opknapten, meer energie kregen en ook nog afvielen. Bij mij gebeurde dat niet. Ik voelde me niet slechter maar ook zeker niet beter. Doe ik het dan wel goed, vroeg ik me af. Zo denken is bij mij een glijdende schaal de verkeerde kant op. Dus stapte ik over op het auto immuunprotocol. Werkte ook niet. Gaps! Ik moet het Gapsdieet proberen! Maar allejezus, alle jubelverhalen ten spijt, ik draaide er alleen maar in mijn hoofd nog meer van door. Een ayurvedisch dieet, dat is het! Fodmap! En zo ging ik maar verder….

Misschien is er voor mensen die eerst heel anders aten, heel veel gezondheidswinst te behalen als ze paleo gaan eten. Maar ik at al jaren glutenvrij, lactosevrij, suikervrij, vers en met de nadruk op groenten. Voor mij was de overgang in die zin niet eens zo groot. Alleen wel weer zo groot dat het me ging tegenstaan. Eigenlijk ben ik er wel klaar mee. Ik wil niet meer bij elke hap moeten nadenken of dit wel verantwoord is.

Helpt goede voeding om je gezondheid te behouden of terug te krijgen? Ja, dat kan absoluut, dat denk ik zeker. Maar wát goede voeding is, dát verschilt per persoon. Er is niet één dieet dat geschikt is voor een ieder, zo weet ik uit eigen ervaring. Iemand met andere gezondheidsbagage en een andere voorgeschiedenis heeft misschien heel veel baat bij paleo, GAPS of een ayurvedisch dieet. Mijn bagage is dat ik snel overprikkeld ben, snel doorsla en niet meer op een normale manier tegen eten aan kan kijken. Na al die diëten weet ik inmiddels dat ik te obsessief ben om daar relaxt mee om te gaan. Het triggert me te veel omdat ik erg kan doorslaan en veel te veel ga denken in goed en fout eten. En dát is nu net niet de bedoeling want mijn grootste probleem is dat ik dingen niet goed ontspannen kan aanpakken en juist meer moet loslaten. Een streng en best bewerkelijk dieet als paleo werkte dus op die manier voor mij wat averechts. Want je mag veel niet en je moet altijd vooruit denken en plannen. Voor een ander doet het misschien wonderen, voor mij niet.

Ik eet nu dus ‘gewoon’ veel vers voer, wat vis, kip en vlees en regelmatig vegetarisch. Ik eet aardappelen en rijst en soms glutenvrije pasta. Ik maak mijn eigen lactosevrije yoghurt en geniet daarvan en eet heel soms iets met suiker, gewoon omdat ik er zin in heb. Ik bak mijn eigen glutenvrije brood van teffmeel en het is prima zo. Iedereen die me iets anders adviseert bedank ik tegenwoordig voor de tip en leg het dan naast me neer.

Soms weten mensen de boodschap zo te brengen dat het wel of niet beter worden volledig afhangt van het stoppen met koffiedrinken/suiker eten/zuivel eten/ blabla. Het gaat naar mijn mening niet om die ene bak koffie of glas wijn maar om hoe je je in het algemeen gedraagt en voedt. Het is een geheel dat soms uit balans kan zijn. Iemand die kookt uit pakjes en zakjes en elke dag een pak koek naar binnen werkt, zal inderdaad veel gezondheidswinst halen denk ik door het dieet aan te passen naar paleo of een andere eetwijze waarbij de nadruk meer ligt op vers en onbewerkt.

Kom ik op het volgende punt: de oorzaken van mijn ziekzijn. Als je niet lekker in je vel zit dan kan het natuurlijk enorm schelen als je beter gaat eten. Dat denk ik echt. Alleen bij mij is het wel meer dan niet lekker in mijn vel zitten, ik ben ziek. Mijn ziek zijn is niet veroorzaakt door mijn eetpatroon, daar durf ik wel mijn hand voor in het vuur te steken. Mijn voedselintoleranties zijn een gevolg en niet de oorzaak.  Daarom denk ik dat ik me beter kan focussen op de oorzaak (in het brein gelegen) omdat ik hoop/geloof/denk dat als ik dat aanpak, de rest zal volgen. Voor wie het niet weet: ik hang de theorie van Ashok Gupta aan die zegt dat ME een neurologische aandoening is waarbij er allerlei lichamelijke processen spaak lopen. Dus focus ik mij tegenwoordig vooral op mijn brein en op de manier waarop ik dingen doe (langzamer, met aandacht, zonder kracht te gebruiken). Dingen die me voor nu teveel triggeren nuttig ik niet (lactose, gluten) of doe ik niet (voor mij ingewikkelde diëten volgen).

Mijn darmen zijn wel een goede leidraad. Hoe reageer ik op iets? Met hoe ik nu eet, poep ik als een zonnetje en heb geen krampen of diarree of buikpijn op een enkele uitzondering na, zoals nu ik dit schrijf heb ik last van een glutenfout en zit ik op de blaren (of op de plee het is maar hoe je het bekijkt….). Maar reageer ik ergens goed op? Vind ik het lekker? Ja, dan stop ik het graag in mijn mond.

Buiten dat is er nog iets best belangrijk als we het over eten hebben. Dat is hoe iets verzadigt en bevredigt. Voor mij is het mondgevoel heel cruciaal. Toen ik helemaal geen koolhydraten als brood of rijst of pasta at, miste ik dat enorm. Ook al vond ik de pasta die ik draaide van courgetteslierten best lekker. Ik miste gewoon die rijstkorrel, het gevoel in mijn mond. En na 2,5 jaar miste ik dat nog steeds. Ik kies ervoor om dat niet meer te negeren.

Wat eet ik dan op een dag?
Ontbijt kan zijn:

  • pap van amandelmelk met glutenvrije havermout. Ongezoet maar wel opgeleukt met kaneel of soms een halve banaan 
  • soms wat fruit met een gekookt eitje
  • roereieren met ham of zalm
  • of als ik geen trek heb alleen koffie met een plens kokosmelk

Lunch:

  • zelf gebakken brood van teffmeel met als beleg harde kaas of tomaat/komkommer maar ook wel gewoon pindakaas of appelstroop
  • restjes van het avondeten of soep

Avondeten:
Zoals ik hierboven schreef. We eten om de dag vegetarisch. Als we vlees of kip of zo eten, dan is het niet veel. De nadruk ligt op groenten en daarbij eten we dan wat rijst/aardappelen/wraps met vlees/vis/kip…

Tussendoor:
Meestal een grote bak gemengd fruit met zelfgemaakte yoghurt. Ik heb een yoghurtmaker waarmee ik 24 uurs yoghurt maak, daar is de lactose uit verdwenen. Als starter gebruik ik 3 eetlepels hele dikke biologische yoghurt van het merk Pur Natur die ik meng met 750 ml. lauwe melk. Dat doe ik in de yogurtmaker (ik heb er eentje van easy yo) en 24 uur later kan ik het in de koelkast zetten. Na 12 uur is het dan goed ingedikt en heerlijk.

Lekkernijen:
Snoepen doe ik soms in het weekend, als ik een taartje bak maar ik heb daar niet eens veel behoefte aan. Ik heb dit jaar welgeteld tot nu toe een keer een taartje gebakken. Ik neem wel een paar keer per week een stukje pure chocola. Alcohol drinken doe ik niet momenteel, dat valt verkeerd.

Mijn weg naar meer gezondheid is er een van loslaten besef ik me inmiddels, niet altijd de beste willen zijn, meer pret en ontspanning in plaats van moeten. Methodes en manieren die hier haaks op staan, hebben bij mij een averechts effect. Leven en eten volgens allerlei ge- en verboden doet het hem niet bij mij. En als ik eet op de bovenstaande manier en daarbij ook mijn darmen en buik als leidraad neem, dan is dat goed genoeg, voor mij.

(bron afbeelding Pixabay)