Afgelopen donderdag had ik een afspraak met de dierenarts die aan huis kwam om Dibbes te enten, nadat in de week ervoor Dibbes in de mand krijgen jammerlijk was mislukt. Ook het thuis enten is jammerlijk mislukt. Dibbes lag toevallig in de vensterbank in het zonnetje toen hij haar aan zag lopen en verdomd als het niet waar is, hij herkende haar meteen. Hij vloog in volledige paniek tegen de muren op, krabde mij en passant open op mijn arm en veranderde in een onbenaderbaar blazend monster met klauwen waar je niet bij in de buurt kunt komen.

Dierenarts droop dus weer af, met achterlating van het spuitje en instructies hoe we dit konden toedienen. We hebben eerder wel eens injecties toegediend bij Smoes dus dat zou moeten lukken. De band tussen mens en dier was helaas zo verstoord dat we het er maar bij hebben laten zitten. Dibbes heeft de hele middag onder ons bed gezeten en vloog in de namiddag het huis uit. Hij weigerde naar binnen te komen, wel kon ik contact met hem maken en miauwde hij zijn stress van zich af.

Dit werkte op mij dermate stressverhogend dat ik de inmiddels in alle paniek aangeschafte Bach Bloemsem Rescue druppels zelf ook maar achterover sloeg en – nu ik toch bezig was –  de rest van het kattenhuishouden ook maar iets toediende verstopt in de melk. Want alle harigen op 4 en 2 poten raakten danig van slag door al het gedoe. Dibbes wilde laat op de avond wel naar binnen komen maar vloog er vandoor toen hij M. zag. Best zielig voor M. die juist niet betrokken was bij het dierenartsdrama. Maar ja, angsten kennen geen logica blijkt maar weer. En blijkbaar kwam er bij Dibbes oud zeer naar boven, hem aangedaan door een man.

Na een voor mij vrijwel slapeloze nacht – het zenuwstelsel was dermate geprikkeld dat slapen niet lukte – sloop ik op vrijdagochtend om half 6 naar beneden om Dibbes als een hoop ellende bij de achterdeur aan te treffen. Ik haalde hem naar binnen, gaf hem wat blikvoer met Bach bloesemdruppels en de rest van de katten ook die van alle kanten kwamen aangestormd. We hadden een fijn uurtje tot M. opstond en naar beneden kwam. Dibbes vertrok weer naar buiten, alhoewel minder in paniek dan de dag ervoor.

Afijn, ik keek M. zowat  naar het werk en zodra hij zijn hielen lichtte kwam Dibbes weer naar binnen. Dat S. de trap afkwam was even heel eng, maar niet eng genoeg. Toen ook S. vertrok, zat Dibbes klaar op de trap. ‘Ga maar naar boven’ zei ik tegen hem en daar stoof hij de trap op. We deden een welverdiende tuk en in de loop van de dag gleed langzaam de stress van mens en kat af. Toen M. uit zijn werk kwam was hij niet meer die enge man maar gewoon baasje en mocht er weer worden geknuffeld zonder angsten.

De Bach Bloesemdruppels zijn overigens echt een aanrader. Onze ZwerfGerrit kreeg ze ook van me en die bracht gisteren na toediening de rest van de dag in de zon rollend door, zijn buik aanbiedend en knorrend van genoegen. Ik heb al veel bereikt bij hem maar dit haalt hopelijk net weer wat scherpe randjes weg. Omdat Dibbes deze week nogal jaloers en boos deed naar Gerrit toe, blijf ik beide heren voorlopig deze druppels geven.

Het eerst succes leek te worden geboekt. Het leek er even op dat Dibbes met Gerrit wou spelen gisteren vroeg in de avond, er werd wat geschud met een kont en staart en signalen afgegeven, maar toen kwam er een spin voorbij lopen en was het moment weer voorbij omdat Dibbes werd afgeleid. Maar wat niet is, kan nog komen.

Als ik in aan het koken ben, word ik begluurd door Gerrit, ik ben héél interessant

ZwerfGerrit komt tegenwoordig alle dagen langs en wordt steeds minder schuw. Wel is hij een stuk pinniger in zijn angst. Waar Dibbes vroeger (en nog trouwens) hard wegrende als hij bang was, haalt deze kat uit. Ik heb de  eerste halen in ontvangst mogen nemen, waar hij dan wel weer oprecht van schrok. Hij miauwt tegenwoordig als hij me ziet en hij komt ook aanrennen als ik een klakkend geluid maak met mijn tong (moet ie wel in de buurt zijn natuurlijk), omdat hij inmiddels weet dat er dan eten wordt uitgedeeld.

ZwerfGerrit

Verwarrend is wel dat sinds een week nu ook een hele oude dove kater – die volgens mij al 2 jaar in geleende tijd leeft – brokjes komt stelen uit onze keuken. Het probleem met deze heer is dat hij je pas opmerkt als je pal achter hem staat, omdat hij je niet hoort roepen of aankomen. Waarop een paniekaanval en een half geforceerd kattenluik volgt.

Deze kat is geen zwerver en wat hij hier komt doen? Curieus detail is dat deze kater hoort bij het huis waar ZwerfGerrit onder de veranda slaapt. De heren kunnen niet met elkaar opschieten en dat is waarschijnlijk de reden waarom de adoptie daar niet echt opschiet. Waarom ze dan wel allebei hier naar toe komen? Blijkbaar houdt die oude de zwerver dan toch nauwlettend in de gaten en is het brokjes eten onderdeel van een ingewikkeld politiek spel.  Want leer mij katten kennen, de kamer is soms zo vol van gekwetste en beledigde kattenego’s dat ademhalen soms maar moeizaam gaat.

Inmiddels lopen er hier dus 7 katten (want ook de twee buurkatten zijn zeer opdringerig) regelmatig in dit huis rond, terwijl er maar 3 een permanente verblijfsvergunning hebben. Ik voel me soms net de rattenvanger van Hamelen.

Buiten de onrust vanwege ‘asielzoekers’ gaat het met het legale kattenvolk uitstekend. Dibbes en Smoes spelen veel met elkaar en tegenwoordig tref ik steeds vaker Dibbes op bed aan met Moos of Smoes, waarbij er heel nonchalant poot-kopcontact is en er hard wordt geknord. Een grote vooruitgang!

Volgende maand is Dibbes precies een jaar bij ons en moet hij weer zijn entingen krijgen, ik kreeg de oproep al per mail binnen. Dat wordt spannend, hoe reageert hij als we hem in de mand stoppen? De keren dát we tot nu toe met hem naar de dierenarts moesten, hebben we hem zwaar moeten verdoven. Zou hij nu meer vertrouwen hebben? Ik hoop het.

Tot zover, fijn weekend allemaal!

Nadat ik posters had opgehangen met een foto van één van ‘onze’ zwervers, kreeg ik een aantal reacties. Van mensen die niet het baasje zijn van deze schuwe kat maar hem wel eten geven, omdat hij overduidelijk een zwerver is. Zo krijgt deze slimmerik eten van ons, van de buren 4 huizen verderop, van onze oude buurvrouw in de straat om de hoek waar we eerst woonden én van een kattenvrouwtje uit de straat hierachter. Meneer zal dus niet van de honger omkomen als we er een keer niet zijn.

Toch is het wel belangrijk dat zijn situatie beter wordt dan dit. De buren van 4 huizen verderop willen met ons de kosten delen van een castratie. Het plan is om hem te vangen, door de dierenambulance te laten ophalen, ballen eraf te laten halen en dan weer terug laten zetten in de straat. Dan kan hij daarna wel kiezen op wat voor wijze hij zijn bestaan wenst voor te zetten. Ik schat zomaar in dat zijn leven als gecastreerde kater wat rustiger wordt. Mensen benaderen een kat nu eenmaal vriendelijker als hij niet overal tegenaan loopt te piesen.

Met de andere kat gaan de vorderingen tergend langzaam. Hij komt regelmatig in de vroege avond langs, voor een hap, maar blijft ook zomaar af en toe twee dagen weg. Met hem moeten we iets meer geduld hebben, maar ook met hem zijn we – samen met de buren – hetzelfde van plan.

Waarom een castratie betalen voor twee katten waarvan we niet zeker weten dat ze ons als baasje kiezen? De kans is groot dat ze te schuw blijven om nog te kunnen socialiseren. Toch helpen we ze graag, om nog meer zwervers te voorkomen. Er zijn al katten genoeg en zeker zwervers kunnen ziektes oplopen en verspreiden. Om hun best ellendige bestaan een beetje beter te maken. Zwerfkatten worden vaak verjaagd vanwege de overlast die ze veroorzaken. De meeste gecastreerde katers worden rustiger en sproeien niet meer continue. In die zin zullen ze dus ook hopelijk anders benaderd worden door mensen en minder vaak een emmer water over zich uitgestort krijgen.

Ondertussen maak ik dagelijks kleine overwinningen mee met onze zwerver. Van blijven zitten eten terwijl wij naar hem kijken, tot in een stoel liggen en dan telkens even over de rand gluren of we hem wel zien tot de grootste overwinning zondagavond: ik zit op mijn hurken met een bak eten in de hand en hij komt naar me toe en gaat eten, terwijl ik op 5 centimeter afstand blijf zitten. Hij kijkend en etend, ik kijkend en genietend. In overleg met het plaatselijke asiel hebben we nu de volgende stap genomen: één keer per dag eten geven op een vast tijdstip. Zo kan de dierenambulance hem straks makkelijker vangen.

Ik kan niet het leed van de wereld oplossen maar wel het bestaan van en zwerfkat dragelijker maken. Meer weten over zwerfkatten? Kijk eens op de site van de Dierenbescherming.

Sinds een aantal weken geven we twee zwerfkatten te eten (althans, ze zien er erg verwaarloosd uit) en dat moest natuurlijk ook doorgaan tijdens ons weekje weg, dus hadden we de huisoppassers instructies gegeven om eten buiten te zetten. Gisteren zag ik één van de twee katten voor het eerst weer na onze thuiskomst. Hij krijgt wat meer vet op zijn botten. Toen ik naar hem toe liep om de buitenbak te vullen, rende hij hard weg, maar het resultaat (een volle bak blikvoer) was te aanlokkelijk om weg te blijven dus kwam hij terug. Wel moet ik overgaan op ander kattenvoer. Die verwende beesten van ons krijgen biobrokken maar met vier katers kunnen we dat echt niet betalen. We moeten maar zien hoe het loopt. Het plan is eerst bijvoeren en aanpappen, uitzoeken of ze echt bij niemand horen en zo nee: oplappen. Het motto is ‘we zoeken ze niet actief op maar alles wat aankomt lopen en wordt geaccepteerd door de anderen, mag blijven’.