Categorie: algemeen

Pippi en Annika luiden het jaar uit

~ MB ~ 24 reacties

Dit jaar was niet het meest eenvoudige jaar voor mij. In mijn zorgvuldig afgebakende leven, noodzakelijk omdat mijn gezondheid niet optimaal is, gebeurde er best veel dat inhakte op mijn energieniveau. Deels door eigen keuzes, deels doordat het leven ertussen kwam.

De verbouwing van onze keuken en het traject om gehoorapparaatjes te krijgen, vroegen best veel van mij. Maar ik ben zó blij met het resultaat. De vakantie viel wat in de soep dit jaar. Ik voelde me down en gedesoriënteerd. Na een tijd viel het kwartje en ontdekte ik dat mijn gigantische emotionele buien werden veroorzaakt door de overgang.😊

Een parasiet in mijn darmen zorgde ook voor veel onrust. Niet alleen veel fysiek ongemak maar ook veel stress. Eerst door het niet weten waar die enorme buikpijn en darmklachten vandaan kwamen, daarna door het besef dat je makkelijk besmet raakt met een parasiet, maar dat er vanaf komen nog een uitdaging is (waar ik nog volop mee bezig ben). Dat de huisarts niet echt meedacht of meewerkte hielp natuurlijk ook niet echt.

Ruzie met de huisarts, een kat die onverwacht geopereerd moest worden. Dat, samen met de hierboven genoemde dingen, maakt dat mijn conclusie is dat ik best veel stress heb gehad dit jaar, met de nodige impact op brein en lijf.

Maar stress hoort er helaas bij in het leven. Ik kan wel zen gaan doen in een meditatieve bubbel, de buitenwereld zal tóch altijd doordringen. Het enige wat ik wél in de hand heb, is hoe ik daarmee omga.

Eens te meer leerde ik dat als dingen niet gaan zoals ik had gehoopt, ik maar beter mee kan dobberen met de stroom. ‘Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat’, zeggen we dan. Dat deed ik vooral door de eisen die ik aan mezelf stel te veranderen. Mildheid, zachtheid, zelfspot, humor zijn belangrijk voor mij om dingen in perspectief te blijven zien.

Er was ook veel positiefs! Dit was ook het jaar waarin ik veel profijt had van de B-12 injecties. Ik herstel sneller van een inspanning en ik zak ook niet meer zo diep weg. Dat is voor mij het verschil tussen een dip van weken of maanden (zoals voorheen gebeurde) naar dagen (wat nu het geval is). Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat dit een enorm verschil maakt in de kwaliteit van mijn leven.

2017 was ook het jaar dat ik op zoek ging naar Pippi. Want waar is het tegendraadse en de pret in mijn leven? Het onverwachte, de sjeu? Zoals ik eerder schreef, wil ik minder Annika en méér Pippi.

Wat ik leerde is dat ik heel veel Annika in mij heb. Niet zo vreemd als je een aandoening hebt waarbij elke uitspatting wordt beloond met een terugval en dat je daar behoedzaam van wordt. Pippi bleek vooral te zijn verstopt in verwachtingen en aannames. Hoe meer ik die loslaat, hoe meer ze naar boven komt drijven.

Dat betekent ook dat ik soms koos iets te doen, tegen beter weten in. Het genieten blijkt groter te zijn dan de mentale impact van de fysieke terugslag. Want als ik weet dat die terugslag komt en vooraf nadenk over hoe ik er makkelijk door heen rol (dankzij de Annika in mij), is het wat mij betreft toch de moeite waard.

Voor ’t eerst in jaren deed ik soms iets, gewoon voor mezelf. In mijn eentje naar een film gaan overdag. Of naar Yoga Nidra. Na jaren van de beperkte energie alleen maar uitgeven aan iets praktisch (koken, douchen), aan herstel of aan iets doen samen met het gezin, koos ik er nu soms voor ‘zomaar’ iets voor mezelf te doen, met mezelf.

De conclusie is dat er best veel ruimte is, verstopt in millimeters, bijna niet zichtbaar voor een ander maar goed voelbaar voor mij. Als je heel lang in een te krappe doos leeft, voelt 5 centimeter meer ruimte al als een voetbalveld. Zo iets dan toch.

‘Vooral doorgaan’ zeg ik dus tegen mezelf. 😂

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een goed en zo gezond mogelijk 2018. X

Luie dagen

~ MB ~ 13 reacties

Voor ons dit jaar geen bezoekjes, verplichtingen of uitgebreide culinaire avonturen. En dat vind ik wel best. Ik lig nu nog lekker in bed en grote kans dat ik daar blijf vandaag. Eerst ‘Heks’ uit lezen van Camilla Läckberg en dan stort ik mij op Fitz en de Nar.

Onder de boom trof ik de laatste nog ontbrekende delen aan en ik heb nu de complete serie van 9 delen. Die dus dringend herlezen moet worden. Ik kreeg ook de nieuwste van Pullman. Zal ik daar anders in gaan beginnen? Keuzes!

Kind mocht kiezen wat we gaan eten. Vanavond eten hij en M. gevulde pasta met knoflookroomsaus. Ikzelf eet een ovenschotel met aubergine en wraps. Morgen laten we in de avond pizza komen. Wat ik dan eet weet ik nog niet, dat zie ik wel.

De herstelkamer van Dibbes is gisteren al in orde gemaakt en we oefenen een paar keer per dag met de kap op zijn kop. Dat gaat heel aardig. Hij vindt t niet leuk maar raakt ook niet in paniek.

Het doel voor nu voor mij is zoveel als mogelijk te ontspannen en herstellen van de stress van vorige week. Zodat ik zo goed als mogelijk voor Dibbes kan zorgen na zijn operatie van komende donderdag, dat gaat nu even voor op alles.

Vieren we dan helemaal geen kerst? Nou ja, t is maar wat je kerst noemt. Wij vieren sowieso niet echt iets. Wij zijn niet gelovig. En dat is meteen de reden waarom ik moeite heb met dit feest. Een hele samenleving staat op zijn kop en stil vanwege een viering waarvan een groot deel van de mensen geen flauw benul heeft wat er gevierd wordt, anders dan lekker eten en drinken.

Voor mij persoonlijk zijn de feestdagen die tijd van het jaar dat dagen gelukkig weer langer worden. Daar kan ik oprecht blij om zijn.

Puber met zijn oma

Omdat ik niet in een grot leef maar onderdeel ben van een familie, hadden we vorige week een etentje hier met schoonfamilie en zaterdagavond aten wij bij mijn moeder. Het was geen beste dag voor mij qua energie maar gelukkig kon ik bij mijn moeder gewoon op de bank liggen tussen de verschillende gangen van het eten door.

Deze twee dagen zelf hebben we dus geen afspraken. Als t lukt gaan we morgen overdag naar de film. En verder dus niets.

Iedereen trouwens bedankt voor de grote hoeveelheid aan fijne reacties op mijn berichtjes over Dibbes en mijn perikelen met mijn huisarts. Ik ben daar heel erg blij mee.

Ga ik nu weer lezen, doei!

7 jaar al weer

~ MB ~ 47 reacties

Toen mijn oog gisteren op de datum viel, die ik op de voorpagina van de krant zag staan, besefte ik iets. Ik blog al weer 7 jaar! Begin december 2010 plaatste ik mijn eerste blogbericht. Ik zou de wereld als ‘Spaarcentje’ wel eens vertellen hoe je moet consuminderen. Dat deed ik vol overgave.

Ik schrijf nog steeds vol overgave maar minder over omgaan met geld. Ik ben denk ik ook wel wat bescheidener geworden. Ik heb niet langer de illusie dat ik jullie kan vertellen hoe met geld om te gaan. Wel probeer ik nog steeds te delen hoe ik dingen aanpak. Vaak leer ik daar zelf nog  het meeste van denk ik. Het schrijven gaat steeds meer over dat wat er toevallig omhoog komt drijven, variërend van de zin van mijn leven tot slap ouwehoeren. Omdat ik dat leuk vind.

Sommige bloglezers lezen en reageren al bij mij sinds mijn Spaarcentje-tijd. Hartstikke leuk vind ik dat.

Cijfers van bezoekers aantallen ga ik niet noemen. Dat is alleen een beetje boeiend voor mij, voor jullie niet. Maar ik waardeer het zeer dat ik best goed gelezen word. Ik voel me daardoor gezien, zo vanaf de bank en dat doet veel met mij.

Zo terugkijkend naar mijn oudere berichten zie ik hoe ik ben veranderd. In mijn omgang met geld. Met het ziekzijn. Met de katten. Mijn schrijfstijl. Ik voel me een stuk beter en ook veel relaxter dan 7 jaar geleden. Toen greep het perspectiefloze van mijn bestaan me regelmatig naar de strot. Tegenwoordig vind ik dat perspectiefloze minder boeiend. Ik richt me meer op het nu en minder op straks, dat bevalt goed.

Jullie hebben dat allemaal meegemaakt, zo lezend bij mij. Mij aangemoedigd op heel veel gebieden. Mij van heel veel tips en reacties voorzien. Meegeleefd met alle heftige spanningen rond de socialisatie van Dibbes en Gerrie. Jullie zagen vanaf de zijlijn hoe S. van een jochie van 8 veranderde in een puber van 15. (Waar ik niet veel meer over schrijf, want dat vinden pubers niet fijn.😊)

Ik ging van links naar rechts en van voor naar achter, qua onderwerpen, en tóch bleven jullie mee lezen😉. Dus dikke dank je wel daarvoor. Of ik je nu ken of niet, of je reageert of niet. Dank!

De week

~ MB ~ 26 reacties

Afgelopen week gebeurde er weinig en veel tegelijk. Ik was vooral huis- en bankgebonden en probeerde te lezen én iets meer te ontspannen, ik ben momenteel net een te strak gespannen veer. Ik heb maar liefst drie weken over een roman gedaan. Het was een goed boek (‘Niemands gek’ van Richard Russo) maar mijn concentratie is beperkt.
Nou ja niet zozeer beperkt, ik leid aan tunnelvisie – ik lees veel over andere dingen, zoals hoe je je darmflora sterker kunt maken – en daardoor blijft er niet veel over voor andere activiteiten, qua concentratie.

Dus dan maar wat foto’s, de week in beeld:

Na mijn zeewiergemopper van vorige week, vroeg iemand of ik van sushi hield. Dat is natuurlijk ook een manier om zeewier naar binnen te werken! Ook niet echt een favoriet. Maar dat komt vooral door ’t feit dat mijn sushi-ervaring tot nu toe beperkt bleef tot rauwe vis en vlees. En dat vond ik ook toen ik nog wél een vleeseter was, een licht traumatische ervaring. Maar daar viel vast iets op te verzinnen! En inderdaad, ik maakte vegetarische sushi met bloemkoolrijst en groenten en vond het zalig. Dit is een goeie om zeker een keer per week te eten!

Het optuigen van de boom schoot niet op. Hier op de foto staat hij al drie dagen, met welgeteld één bal. Jullie weten inmiddels wel dat ik niet van Kerstmis houd – als je hier al wat langer mee leest – dus ik voelde me niet de eigenaar van dit ‘probleem’. Inmiddels hangt het ding vol.

Verder at ik groente:

En groente..

En groente…

Ik volgde een gratis webinar van Henderina Mantel, vertaalster van het GAPS boek, waarin zij veel voorkomende oorzaken van maag-en darmklachten behandelde en mogelijke oplossingen. Ik heb daar een paar goede tips uit kunnen halen.  Ik las ook het boek ‘de poepdokter’, van blogster De groene Vrouw. Heel informatief en een aanrader.

Zaterdag ging ik naar Yoga Nidra (liggende yoga, voor luie mensen 😂) en voelde me er na een beetje zoals Moos hier boven. Eindelijk begin ik weer wat te ontspannen.

Er waren toch weer wat zorgen om Dibbes. Hij heeft af en toe een vochtig oog. Niet heel heftig en soms een paar dagen niet, maar toch. Ik heb telefonisch overlegd met de dierenarts en op haar verzoek foto’s van het oog gemaakt en opgestuurd. Zij vindt ook dat t zonde is om Dibbes nu in de mand te forceren, nu ik nog niet klaar ben met de in-de-mandtraining. Ik heb eind van de ochtend weer contact met de praktijk, waarschijnlijk proberen we met een oogzalf of er verbetering optreedt. Dat kan mijn moeder dan halen bij de dierenarts en meenemen als ze dinsdag komt, want zij woont boven de praktijk (mam als je mee leest, dan weet je dat alvast 😂)

Zo niet, kijken we verder. Er zijn inmiddels wel kalmeringspillen in huis -alprazolam- dus mocht t nodig zijn gaan we natuurlijk wel naar de dierenarts. Reden dat dit goed in de gaten moet worden gehouden, is dat Dibbes toen hij in ons leven kwam, een zeer ernstige vorm van entropion had, een oogziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien. Daar is hij aan geopereerd, maar t kán terugkomen. 

Hier valt niets over te vertellen, anders dan dat ze schattig zijn, de heren boven en onder:

Dit is mijn uitzicht vandaag. Gisteravond maakten M. en ik na het eten een kleine wandeling door het park grenzend aan onze tuin. Prachtig, die stille witte wereld. Vandaag ga ik daar van bijkomen en me voorbereiden op de komende drukke week: twee keer huisarts, een tandartsbezoek, een darmspoeling, en op zondag een lunch hier thuis met schoonouders. Veel drukte voor mijn doen!

Wat zijn jullie plannen?

Drie maal is scheepsrecht

~ MB ~ 11 reacties

Soms heb je van die weken dat je door stroop lijkt te lopen en alles lijkt mis te gaan of kapot te gaan. Dat was hier afgelopen week. Blij dat er nu een nieuwe week is begonnen. 😉

Het begon met de föhn. Die ging kapot. Na eerst nog even heftig van zich te laten horen door bij het aandoen een fikse steekvlam te produceren. Dat was best schrikken! Gelukkig mikte ik de te verwachten warme luchtstroom nog niet op mijn haren, anders had het best lullig kunnen aflopen.

Een nieuwe föhn is inmiddels weer in huis en die is veel prettiger dan de oude. Niet dat ik mijn haar ooit in model föhn, maar ik blaas het wel droog. Ik heb veel, dik en lang haar en doe ik dat niet, dan betekent haar wassen in de ochtend tot ergens vér in de namiddag rondlopen met nat haar. Niet echt fijn in dit jaargetijde.

Een paar dagen daarna stond ik te koken en probeerde ik één van de pitten van het fornuis uit te doen. De knop loopt niet lekker. Dat is al tijden zo en nu brak hij af. Shit! Sta je daar met een knop in je handen. Het was al eens eerder gebeurd maar toen was het gas al uit, nu niet.

Na wat gedoe dat even leek uit te monden op een fikse relatiecrisis, kwamen wij op tijd bij zinnen, herinnerden ons dat we nog reserveknoppen in huis hadden en dat we eerder zelf een knop hadden vervangen. Ik schrijf hier heel subtiel dat ‘wij’ het ons herinnerden, maar dat was ik met mijn fenomenale geheugen. Het blijft toch fascineren dat ik mijn eigen BH-maat en spijkerbroekmaat niet kan onthouden maar wel wanneer en hoe we een knop van het fornuis vervingen en dat we dat samen deden. M. had dat volledig uit zijn geheugen gewist terwijl het nog niet eens zó lang geleden was. Misschien was het een traumatische gebeurtenis? Ik zweer met mijn hand op het hart dat ik me heb gedragen en dat ik hoogstens soms dingen zeg als ‘als je nu je toon niet aanpast, donder je maar op.’ Wij zijn op veel gebieden best harmonieus maar klussen valt daar niet onder.

Afijn, hoofdkraan van het gas dicht gedraaid, fornuis laten afkoelen en uiteindelijk was het een fluitje van een cent. Eigenlijk verbeterde de situatie 100% want de oude knop bleef voortdurend hangen en de nieuwe staat veel beter afgesteld.

Diezelfde avond laat lag ik in bed en ik hoorde een klap die echt niet normaal was. Denk geluidsniveau vuurwerkbom, maar dan in je slaapkamer. De bliksem was ingeslagen in het park tegenover ons huis. Drie van de vier katten doken onder het bed en eigenlijk wilde ik me daar ook verstoppen. Maar als moeder doe je dat natuurlijk niet en vraag je aan je kind of alles in orde is. Die meldde dat alle lichten in zijn kamer waren uitgevallen. Stoppen doorgeslagen. Op dat moment lukte het niet om alle stoppen weer aan te krijgen maar de volgende dag was het zo gedaan.

Alleen de verwarming deed het niet. De waakvlam van de ketel was uitgegaan en krijg dát maar weer eens aan. Eind september was dit ook al het geval en hebben we de ketelonderhoudsmonteur moeten bellen. Helaas waren we toen niet snugger genoeg om over zijn schouder mee te kijken, dus nu wisten we wéér niet hoe het moest. Ja zeg, hoe moeilijk kan dat zijn! Knop indrukken en ontsteking indrukken en dan heb je gas. Alleen lukte dat niet, echt te zot voor woorden. De knop blokkeerde. Er stond bovenop de knop een pijltje naar rechts dus blijkbaar moet je indrukken en naar rechts draaien maar dat lukte niet.

Een bijna relatiecrisis later en een knop wiens levensweg aanzienlijk bekort ging worden door het toepassen van grof geweld, besloot ik maar weer de onderhoudsdienst te bellen. Omdat het weekend was werd ik doorgeschakeld naar de calamiteitendienst. Zij vonden daar trouwens dat het zeker een calamiteit was om in de kou te zitten en beloofden zo snel mogelijk iemand te sturen.

Afijn, de weekend-storings-calamiteitenmonteur stond gezellig mopperend op de stoep – mijn weekend is verprutst door al die meldingen, hier verderop in de straat ook al (wat bij ons wat verbazing wekte want als je storingsdienst in het weekend draait dan weet je toch dat je moet werken) – en de ketel ging weer aan. Nu terwijl we heel erg opletten.

De oplossing was echt te lullig voor woorden. Indrukken en ontsteking aan doen. Dat er een pijltje op de knop zit dat aangeeft dat je de knop naar rechts moet draaien, moeten we negeren. Blijkbaar is er ooit een verkeerde knop opgezet.

Nou ja, het goede nieuws is dat de nieuwe föhn sneller droogt dan de oude, dat de nieuwe knop van het fornuis véél soepeler loopt en dat we nu weten hoe de ketel aan moet als hij uitvalt ;-). Nu nog werken aan onze relatieskills in tijden van crisis.

Collecte

~ MB ~ 4 reacties

Toen ik een paar jaar geleden over iets meer energie beschikte, heb ik mij aangemeld als collectant voor de Dierenbescherming. Drie jaar achter elkaar heb ik geld opgehaald. Dat deed ik met veel plezier. Alleen kostte het mij heel veel hersteltijd. De laatste keer dat ik liep zat ik bovendien in een slechte periode maar je kunt natuurlijk niet zomaar afzeggen. Dus liep ik met mijn tong op mijn knieën en dat was gewoon echt te veel.  Met veel spijt heb ik mij daarna afgemeld als collectant.

Ik ben dol op dieren. In alle soorten en maten. Ik gruw eigenlijk alleen van insecten. Ik probeer waar ik kan dieren te helpen. Bijvoorbeeld door mijn ex-zwerfkatten een goed leven te bieden. Ik steun diverse organisaties die dieren helpen. Niet alleen de Dierenbescherming, maar ook een kleinschalige organisatie als Villa Vacht, dat verlamde katten een huis biedt. Of World Animal Protection, dat wereldwijd dieren in noodsituaties helpt na rampen zoals recent Orkaan Irma.

Graag zou ik meer willen doen maar de situatie is er niet naar zo met een bankzittend bestaan. Tot ik ontdekte dat ik ook een digitale collectebus kan maken voor de Dierenbescherming. Jullie kunnen daar nu doneren indien je daar lust toe voelt.

Dank namens de dieren.

 

Zaterdag

~ MB ~ 8 reacties

Deze week was natuurlijk niet de beste week aangezien ik een snotkop en keelpijn heb en het lijf pijn doet. Omdat ik ook flinke last van mijn oren kreeg, heb ik voor de zekerheid daar even naar laten kijken toen ik toch naar de huisarts moest voor de B12 injectie. Het trommelvlies zag er wat onrustig uit. Omdat ik dit vorig jaar ook had en toen vervolgens de ene na de andere oorontsteking kreeg leek het me goed snel te reageren. Nu ik gehoorapparaatjes heb veroorzaakt dit namelijk wat extra druk in de oren en ik verdraag de apparaatjes nu nauwelijks. Maar ik hoor zonder echt bijna niets meer! Dat ik het al die jaren zonder heb gedaan!

De huisarts was het met me eens gezien de voorgeschiedenis snel te reageren en schreef neusspray met ontstekingsremmers voor. Helaas kan ik die pas maandag ophalen dus ik moet even het weekend zien door te komen. Mijn apotheek is overgegaan in andere handen en waar ik vroeger meteen vanuit de huisarts door kon naar de apotheek waar het recept dan al binnen was en meteen werd klaargemaakt, moet je nu wachten tot de eerstvolgende werkdag. Beetje vreemde gang van zaken want ik kan me zo voorstellen dat je als werkende mens er niet op zit te wachten om de ene dag later op je werk te komen omdat je bij de huisarts langs moet en de volgende dag pas na 11 uur de medicijnen kunt halen en mogelijk dus weer moet verzuimen van het werk. Voor mij is het anders aangezien ik verder geen klap te doen heb maar ik had wel liever meteen met de spray willen beginnen.

Deze week moest de auto op voor de apk. We hadden verwacht dat de banden zouden moeten worden vervangen maar dat bleek nog niet nodig. Dat was een fijne meevaller en dat compenseerde de tegenvaller die we hadden omdat de orthopedische steunzolen van S. niet worden vergoed door onze huidige verzekeraar. De vorige verzekeraar vergoedde dat wel, maar daar betaalden we ook €30 meer per maand. Dus linksom of rechtsom betaalden we die steunzolen toen ook zelf ;-). Maakt niet uit maar ik had er op gerekend dat het wel vergoed werd, beetje suf misschien. Dus werd dat mooi rechtgetrokken door de meevallende autokosten.

Dit was best een dure maand voor ons. Door de steunzolen en de bijdrage die ik moest bijbetalen voor de gehoorapparaten waren we in totaal iets meer dan €700 kwijt aan zorgkosten. Dat kwam bovenop de €785 die ik eerder in juli al moest ophoesten voor de apparaten. Veel geld maar ik ben er zó blij mee en het is fijn dat we dit kunnen betalen. Al moet ik wel zeggen dat ik echt loop te schuiven met geld momenteel. Het kan net uit of net niet. De wensen zijn hier wat groter dan wat daadwerkelijk mogelijk is.

Nou ja, beter wat te wensen overhouden en ergens naar toe werken dan 6 of meer keer per jaar op vakantie gaan en dat normaal vinden (hebben jullie dat gezien in de vierde aflevering van Steenrijk Straatarm?).

deze kat is straks diep beledigd

Over geld uitgeven gesproken. Er lopen hier vier geldverslindende haarballen rond en met eentje daarvan gaan we zo naar de dierenarts voor zijn enting ;-).

Fijn weekend allemaal!

Blij Beroerd Besmettelijk

~ MB ~ 15 reacties

Man en kind lopen al een tijd rond in huis met keelpijn, snotneus en veel gehoest en geproest. S. was er relatief snel vanaf maar M. kwam vrijdagmiddag naar huis van het werk en is daar sindsdien niet meer geweest. Even zag het ernaar uit dat hij zich beter voelde en daarom hebben we zondag de lunch met G. door laten gaan. Achteraf gezien duwde hem dat nét de verkeerde kant op en hij lag vanaf maandag weer plat. Hij is vandaag wel weer aan het werk, maar vanuit huis omdat hij zich nog niet helemaal jofel voelt.

Het zag ernaar uit dat ik de dans ging ontspringen. Zaterdag was er even loos alarm maar dat werd opgelost door snel op aanraden van VeggieMo zinkzuigtabletten in te slaan. Het werkte want ik voelde me goed!

Eigenlijk voel ik me heel goed, al een paar weken. De bui is weer beduidend beter en qua ME-klachten gaat het heel redelijk. In de zin van weinig last, geen pijn en iets beter in mijn energie zitten. Ik kan de normale taakjes die ik in huis doe goed händelen en ik heb weinig instortmomenten. Wel lig ik ook op goede dagen in de middag altijd een paar uur plat. Maar buiten dat gaat het prima.

Tot gistermiddag. Toen kwam er een enorme golf van vermoeidheid opzetten. Ik ging naar bed en bleef in bed. Nu nog. Inmiddels is er keelpijn bijgekomen, zit ik vol met slijm en doet elke spier in mijn lijf pijn. Te vroeg gejuicht dus. Niet raar dat ik toch ook ziek ben geworden als de huisgenoten ook zo beroerd waren.

Dus lig ik in bed, omringd door poekies en met een heerlijk dik boek (ik ben ‘Pilaren van de aarde’ aan het herlezen, omdat het derde deel van de Kingsbridgde trilogie van Ken Follet net uit is en ik even alles wil herlezen). Mijn moeder kwam net keeltabletten, paracetamol en zakdoekjes brengen, de man bracht koffie en hopelijk vergeet hij me tussen de middag niet te voeren.

Maar goed, de zon schijnt en dat zie ik vanuit mijn slaapkamerraam. Ik ben vooral dankbaar. Want nog niet zo lang geleden voelde ik me elke dag zoals nu. In de beginjaren van de ME voelde ik me elke ochtend bij het ontwaken alsof ik een zware griep te pakken had. Denk daar dan nog permanente hoofdpijn bij en een stem die het een paar jaar vrijwel niet deed en je begrijpt dat ik dankbaar ben dat die tijd achter me ligt. Ik ben nog niet waar ik wil zijn maar inmiddels is griep een gewone griep en dat is toch een enorme vooruitgang!

Beveiliging

~ MB ~ 6 reacties
afb. pixabay

In augustus heb ik een programma gedownload dat achter gebleven rotzooi op de laptop opruimt. Sindsdien loopt de laptop aanzienlijk sneller, echt prettig. Ik was dus heel tevreden tot ik vanmorgen een hartverzakking kreeg omdat ik op de site van de Volkskrant las dat dit programma, CC Cleaner, gehackt is. Mensen die het in de periode half augustus tot half september hebben gedownload, hebben ongemerkt een deur open gezet voor hackers die zo persoonlijke informatie kunnen stelen.

Ik baal daar wel goed van. Ik klik nooit op linkjes, trap niet in phishing mail, ik open geen bijlages die ik niet verwacht en negeer elk bericht dat ik prijzen heb gewonnen. Maar tegenwoordig kan het gevaar dus ook versleuteld worden via bedrijven en programma’s die goed staan aangeschreven.

Als oplossing wordt dit aangeraden: “Verwijder en installeer alles opnieuw en zet de bestanden en data terug van een back-up die vóór 15 augustus 2017 is gemaakt.’ Niet een beetje, maar totaal opschonen dus. Als dat niet gebeurt, blijft de bedorven versie van CCleaner verborgen aanwezig.” (Volkskrant)

Nogal drastisch dus. In de commentaren onder het bericht geven mensen ook andere tips. Hoe je bijvoorbeeld kunt controleren of jouw computer besmet is. Ook wordt daar verteld dat het updaten van de besmette versie van CC Cleaner naar de laatste versie voldoende is.

Ik blijf het moeilijk vinden want wie zegt dat degenen die tips geven ook geen kwaad in de zin hebben. Maar goed, ik zag al dat wij in ieder geval de foute versie hadden dus die heb ik verwijderd en de nieuwe versie er voor terug gezet. Ook hebben we via het stappenplan gekeken of er nog verdachte elementen aanwezig waren (een agomo key). Nee dus. Pffiew! Voor de zekerheid heb ik vervolgens alle wachtwoorden en inloggegevens veranderd van alle banken waar we klant zijn, pay pal, facebook en ander social media accounts. Daar was ik nog wel even zoet mee.

Ga ik nu van de zon genieten!