Categorie: algemeen
De week
Vorige week was een pittige week met meer drukte dan goed voor mij is. Met name de ouderavond op dinsdag en het bezoek aan de orthomoleculair therapeut op vrijdag lieten hun sporen na. De klap kwam gisteren. In de ochtend riep ik nog naar M. dat ik naar de middagvoorstelling in de bioscoop wilde die dag. Gelukkig zei M. dat hij echt totaal geen zin had om ook maar iets te doen die dag. De weersvoorspelling deed elke lust daar toe verdwijnen. Tegen de tijd dat de film begon lag ik trouwens ook volledig uitgeteld in bed, dus het was maar goed dat we thuisbleven.
Een groot deel van de dag in bed liggen deed me goed. Mijn lijf voelt weer iets acceptabeler aan. Mijn brein nog niet helemaal. Het is ook nog erg vol van het gesprek met de orthomoleculair therapeut. Er zijn weer beslissingen te nemen, stappen die moeten worden gezet, dat kost weer geld en belangrijker: tijd en energie. Het is altijd weer een afweging: wat stop ik erin en wat krijg ik er voor terug. Het is helaas nu eenmaal geen exacte wetenschap met een vaststaande uitkomst, dus moet ik afgaan op de informatie die ik krijg en mijn gevoel. Ik zal er binnenkort meer over schrijven.
Deze week is beduidend rustiger. Vandaag staat er een tandartsbezoek op het programma, later in de week ga ik naar de fysio. M. gaat geloof ik op vrijdag hier klussen dus ga ik ook even mogelijk onderdak zoeken die dag (mama, als je dit leest? 😉 ), zeker als klusmaat G. hier die dag zal zijn.
Verder hoop ik deze week gewoon wat bij te kunnen tanken en mijn energie te kunnen stoppen in fijne dingen. Mijn bioscoopplan is nog steeds actueel, ik hoop morgenochtend te gaan. Eens in de maand heeft onze bioscoop een ochtendvoorstelling en dat vind ik heerlijk, want heel rustig. Ik wil naar The Children Act met Emma Thompson. Hebben jullie deze film al gezien?
Dus. Nu naar de bekkentrekker. En verder relaxen en hopelijk een fijne rustige week.
Privacy
Vanwege een aantal redenen wil ik mijn blog of in ieder geval sommige artikelen op slot gaan gooien. Wil jij mee blijven lezen, dan kun je een mail sturen naar aanminofmeer@gmail.com. Waarbij ik er meteen eerlijk bij zeg dat ik niet iedereen toelaat en dat over de uitslag niet gecorrespondeerd wordt.
Opruimen
Nu zo’n 10 jaar geleden pakten wij onze financiën aan. Ik raakte wegens ziekte mijn baan kwijt. We waren vlak voor ik ziek werd net verhuisd naar een veel duurder huis. De economische crisis sloeg toe. Huis onder water. Minder inkomen. Ik kan er nog buikpijn van krijgen als ik er aan terugdenk.
Afijn, we pasten onze leefstijl aan en vooral onze uitgaven. Iets wat ik ook deed was onze administratie aanpakken. Daarvoor hanteerde ik jarenlang naar volle tevredenheid de tactiek van iets in een map stoppen zonder een echt logisch systeem en als de map vol was, dan kocht ik een nieuwe map en ging ik verder met mijn ‘systeem’.
Dus had ik zeker 12 mappen in de kast staan. Sommige met alleen mijn spullen maar andere mappen dateren vanaf het moment dat onze twee huishoudens en administratie werden samengevoegd.
Tijd voor een opruiming dus. Ik gooide papiertroep van zeker 20 jaar verzamelen weg en bewaarde alleen dat wat volgens de Belastingdienst bewaard moest worden. Ik hield 3 mappen over, dat ruimde lekker op!
En toen, ja toen. Ik heb de administratie lang netjes bijgehouden. Maar ergens kwam de slof erin. En van de week stoorde het me dat die 3 mappen toch weer meer mappen zijn geworden. Soms is het ook onvermijdelijk, de hele correspondentie rond het omzetten van onze hypotheek en woekerpolis in 2013 is bijvoorbeeld al één hele map. Mijn ziek zijn en keuringstraject bij het UWV weer een andere map. En weggooien durf ik nog niet. Ook omdat die map veel kennis bevat, ik kan teruglezen en denken ‘o ja, zo zat het, daar komen we vandaan!
Maar opschonen kan natuurlijk wel! Salarisstroken uit 2011 en 2012 hoeven echt niet meer bewaard te blijven. En facturen van een mobiele telefoon die ik al 5 jaar niet meer heb, ook niet.
Dus dat ruimde lekker op. Meteen ook even de twee mappen die ik het meest gebruik anders ingedeeld, volgens een voor mij wat logischer systeem. Mezelf verwend met nieuwe kartonnen tabbladen omdat degene die ik gebruikte zeker 20 jaar oud waren en zó vaak beschreven, doorgekrast en daar weer overheen geschreven, dat ik die €4,85 die de nieuwe bladen mij hebben gekost, wel kan rechtvaardigen. Ik kon voor mezelf zelfs goed praten dat ik ze gewoon bij Bol bestelde in plaats van dat ik ze ging halen bij de Hema, waar ze zeker goedkoper zijn. Wat dat betreft gaat energie besparen nog steeds voor op geld besparen en daar ben ik trots op want het heeft me jaren gekost om zover te komen.
Dus dat is klaar. Nou ja, nu nog even de zooi uitzoeken die ik sinds januari in een kast heb gegooid en in die prachtig georganiseerde mappen stoppen. Dat ga ik vandaag doen. Of morgen. En anders toch zeker deze maand.
Thuis
Afscheid nemen van mijn Franse poezenvriendinnetje was niet makkelijk maar bij thuiskomst werd dat snel goed gemaakt door onze moeilijk benaderbare getraumatiseerde kattenbende. En thuiszijn is ook weer fijn.
Nu het relaxte gevoel vasthouden!
Bijbaan
Toen ik in mijn puberteit het plan opvatte met drie vriendinnen op vakantie te gaan, had ik natuurlijk geld nodig. Ik schreef me samen met een vriendin in bij een uitzendbureau voor scholieren en dezelfde dag al werd ik gebeld dat ik me de volgende dag kon melden bij Verkade.
Die naam is natuurlijk een begrip. De fabriek stond toen – waarschijnlijk nog steeds – in Zaandam en om 7 uur in de ochtend reden wij de poort door. Een immens terrein, het leek wel een stad op zich!
We meldden ons braaf bij onze chef, kregen bedrijfskleding uitgereikt en togen aan het werk. Een aantal weken later wandelden we voor het laatst de poort door, in het besef dat het er voor ons opzat maar dat sommige mensen die we daar hadden ontmoet, ‘levenslang’ hadden.
Zo had je daar Willem. Tijdens mijn dienst stond ik altijd op een vaste plek, naast Willem. Hij vertelde 3 of 4 verhalen en als hij ze allemaal had afgewerkt, begon hij weer van voren af aan. Die gingen vooral over de grote gebeurtenissen in zijn leven. Zoals dat zijn foto in het Verkademuseum hing, een eer die hem ten deel was gevallen na zoveel jaar dienstverband. Of de reis naar de druipsteengrotten die hij met collega’s jaren geleden had gemaakt.
Willem was een simpele ziel. Hij praatte nauwelijks verstaanbaar, had niet helemaal door wat er in zijn omgeving gebeurde maar was wel dolgelukkig met zijn leven en vooral met Verkade. Dat was voor hem familie.
De andere collega’s waarmee ik aan de lopende band stond, waren van een heel ander slag. Ik weet niet of jullie het begrip ‘de meisjes van Verkade‘ kennen? Of de uitdrukking ‘de meisjes van Verkade, kun je zoenen voor een stukkie chocolade‘. Wat zoveel wil zeggen als dat de dames het niet zo nauw namen, lellebellen waren of een losse moraal hadden. Zo stonden ze tenminste in het begin van de 20e eeuw bekend, zo blijkt uit verschillende documentaires over Verkade.
Of het lellebellen waren weet ik niet, maar grof gebekt waren ze zeker. Mijn dienst was nog maar 10 minuten begonnen en ik wist al dat die en die – echt ik verzin dit niet – zich liet beffen door haar hond, die ze lokte door een biefstuk tussen haar benen te leggen. De dame die tegenover mij stond benutte wc-pauzes om zich eens lekker te vingeren op het toilet, zo vertelde de dame schuin tegenover mij aan de lopende band.
Sta je daar als 15-jarige. Ik keek mijn ogen uit en mijn oren klapperden alle kanten op. Daar werken was zeker niet makkelijk. De cultuur was zoals gezegd heel grof en daar niet in meegaan werd als afwijkend gezien en niet getolereerd. Wie tegenstribbelde of ‘het hoog in zijn bol’ had en een ‘kapsoneslijer’ was, werd zonder pardon in een container met afgekeurd materiaal gesmeten. Dat gebeurde bepaald niet zachtzinnig en was ‘lollig’ bedoeld, maar ondertussen.
Het werk zelf was eentonig en zwaar. Acht uur lang waxinelichtjes inpakken die in moordend tempo op een lopende band aan kwamen rollen. Per keer vier lichtjes pakken in een doos stoppen. 48 stuks in één doos, doosje vol en dicht, volgende doos pakken en weer verder gaan. Hield je het tempo niet bij, dan stapelden de lichtjes zich op en moest de band stil worden gezet en dát nam niemand je in dank af want dan was het werk niet op tijd klaar.
Na Verkade heb ik nog veel bijbanen gehad, vaak best bijzondere baantjes. Ik heb schoongemaakt als Alphahulp bij bejaarden, was een jaar lang baby-oppas, heb jaren als vakantiekracht op een tuincentrum gewerkt, heb bij een 06 lijn gewerkt toen dat net in opkomst was en was tijdens een groot deel van mijn studie kokkin voor een bejaarde heer van stand in een chique grachtenpand. Maar niets maakte zoveel indruk als Verkade. Ik heb daar heel veel geleerd. Over andere mensen. Maar vooral ook over mezelf en wat ik niet wilde in het leven.
Deze week begint S. met zijn eerste bijbaan. Hij wordt vakkenvuller in een supermarkt. Ik ben héél benieuwd wat voor nieuwe wereld er voor hem opgaat. 😉
Hitte
Hè hè
Hoewel ik vast van plan was weer regelmatiger te bloggen, is het ‘ineens’ toch weer een week verder. Dat had diverse redenen.
Uitje
Donderdag 17 mei hadden wij een uitje! Met man en puber ging ik naar de schouwburg, naar een voorstelling van Sara Kroos. Wie hier langer meeleest weet dat dit heel uitzonderlijk is voor mij. Op zich kan ik wel makkelijk – mits ik het goed voorbereid en niet te vaak- naar de film of theater/cabaret. Het is immers zitten en over je heen laten komen. Er wordt van mij geen interactie verwacht. Qua prikkels heb ik wel erg last van de dingen erom heen: het theaterpubliek, het geroezemoes, alle kleuren en geuren van wat mensen dragen en opspuiten. Qua herrie heb ik tegenwoordig natuurlijk wel het voordeel dat ik mijn gehoorapparaten op stil kan zetten als ik door de foyer loop. Fijn!
Wat uitgaan moeilijk maakt voor mij is dat de meeste schouwburgvoorstellingen ’s avonds zijn en bij mij is de koek dan meestal volledig op. Het voordeel van de bioscoop is natuurlijk dat er ook overdag voorstellingen zijn. In de schouwburg is dat helaas niet zo, of je moet zin hebben in de voorstelling overdag ‘Juf Roos gaat op vakantie’. Ik schat zo in dat ik niet tot de doelgroep hoor. 😊
Maar helemaal nooit iets doen is ook niet leuk, dus kochten we toch aan het begin van het theaterseizoen twee kaarten voor mij. De mannen zijn bijna elke maand wel een keer ergens naar toe gegaan. Ik ging eind november mee naar een optreden van Frederique Spigt en nu dan naar Sara Kroos. Ik durfde het niet aan meer kaarten te kopen want de kans dat het niet lukt is altijd aanwezig.
Elke keer moet ik een afweging maken of het me waard is om vooraf een paar dagen te rusten en achteraf een terugslag te krijgen. Ik zal eerlijk zeggen dat ik nu vooral ging voor het idee van ‘er samen als gezin op uit’ want echt jofel voelde ik me niet die dag. Maar ik genoot van het samenzijn, ergens anders dan thuis te zijn met man en kind. En Sara Kroos is een aanrader, weet ik nu.
Ik heb preventief woensdag en donderdag plat gelegen. Donderdagavond was de voorstelling. Vrijdagochtend ben ik nog snel even mijn brillen gaan halen die bij de opticiën lagen en ben ik weer plat gaan liggen. Geheel in de lijn der verwachtingen kwam de reactie met een vertraging, pas op maandag. En was ik even een weekje uitgeschakeld.
Heel positief is dat het dit keer geen vette P.E.M. was maar een redelijk milde. Misschien door het pre-emptive resting dat ik tegenwoordig doe? Of het feit dat ik twee dagen vooraf helemaal plat was gaan liggen? Desalniettemin leek het me beter om, ook al was het redelijk mild, het tóch gewoon uit te liggen en vooral prikkels te vermijden.
De bril
Een tweede reden was de nieuwe bril, of liever gezegd de vier nieuwe brillen die ik er in één klap bij heb. Ik had altijd al een bril voor veraf. Mijn ogen bleken achteruit te zijn gegaan en ik moest een andere sterkte. Maar ik heb nu ook voor het eerst een leesbril nodig. Ik had al maanden moeite met lezen en veel last van hoofdpijn en vermoeide ogen.
Dus een bril voor veraf, voor dichtbij en ook van beiden een zonnebril versie. En rib uit het lijf maar ik had wel het geluk dat er toevallig een megakortingsactie was bij mijn opticien.
Het duurde wel even voor ik gewend was aan de nieuwe brillen. Zeker de leesbril was heftig in het begin en de eerste paar dagen had ik het idee dat ik überhaupt niets meer zag 😉 . Echt zin in bloggen had ik niet door de koppijn. Ook weet ik nu dat een leesbril niet werkt op een computer. Beetje suf van mij maar ik dacht hiervoor van wel. Om dat op te lossen heb ik nu de beeldscherminstellingen gewijzigd. Voor mij prettig maar voor de man iets minder. Maar om nu meteen een computerbril aan te schaffen vind ik ook weer zo wat. Wij hebben sinds begin januari – even checken – €2218,43 aan zorgkosten gehad voor mij. Onvergoed. Aan dieetbegeleiding, darmflora-analyses, parasietentesten, supplementen, beugel verwijderen, nachtbeugel, brillen en ga zo maar door. Nog een bril erbij trekt Bruin even niet.
Maar goed, lang verhaal & veel geouwehoer om te zeggen dat ik er weer ben en dat er van alles aan stukjes in de pijplijn zit. Maar ook dat ik deze week wel héél goed moet uitkijken wat ik doe en weer vooraf moet gaan rusten. We hebben namelijk van vrijdagmiddag tot maandagochtend een familie-uitje omdat Oma 80 jaar wordt. Met twee gezinnen, oma en een hond in een verbouwde boerderij vlakbij Roermond. Leuk, maar wel een enorme uitdaging voor mij! Daarover later meer.
Update in beelden
Hoewel het verre van jofel gaat, voel ik langzaam aan dat ik weer wil gaan bloggen en ga ik het gewoon weer proberen. Er is best veel gebeurd hier de laatste tijd en ik heb voer voor veel verschillende blogs. Eerst maar eens een foto overzicht van de afgelopen maand. Want het leven gaat toch gewoon door, zo goed en kwaad als het gaat.
Hoewel ik veel plat lag waren er gelukkig ook dagen dat ik lekker in de tuin kon zitten. Hier met het eerste deel van een fantasyserie die ik kreeg van een bloglezer.
Het ijsseizoen is van start gegaan. Puber ging naar de plaatselijke ijssalon en vroeg zonder blikken of blozen om glutenvrij lactosevrij suikervrij ijs voor zijn moeder. Lief (en lekker!). Door mij afgemaakt met een dot zelfgemaakte kokosyoghurt.
Dank zij de parasiet (die er helaas nog steeds zit) en een buikgriep waar ik nu van aan het herstellen ben, is er inmiddels 10 kilo minder van mij. Al mijn zomerbroeken en rokjes zakten zo over mijn heupen tot op de grond toen ik ze paste. Nieuwe kleding dus.
Om de parasiet te bestrijden ben ik gestart met een traject bij een diëtist die gespecialiseerd is in darmproblemen. Na een paar maanden wachttijd was het vorige maand zo ver. Inmiddels ben ik 5 weken bezig met een door haar voorgeschreven dieet en supplementen. Ik zal er binnenkort over schrijven. Maar lekker eten gaat altijd door hier. Bovenstaand was een schoteltje met aubergine, tomatensaus, haver en geroosterde nootjes.
Buurkat Eddie komt ook weer buurten. Omdat ik hem de hele winter niet had gezien, vroeg ik pas nog aan zijn personeel of hij het nog wel deed. Eddie blijkt een zomerkat te zijn, in de winter heeft hij geen zin om buiten te komen. En zie, met het mooie weer kwam hij weer gluren. Hij gedraagt zich inmiddels wel beter en eerbiediger naar onze katten toe, dus die tolereren zijn bezoekjes inmiddels. Hij is vooral erg nieuwsgierig.
Niet alle mooie dagen lukt het om van de zon te genieten. Vaak is het enige licht wat ik zie op een slechte dag een streep zonlicht door het gordijn heen.
Maar ook binnen valt er van alles te zien en te genieten. Als de zon schijnt, baadt onze slaapkamer in de avond in het zonlicht. En dan voor een periode van hooguit 15 minuten krijg je dit effect op onze kastdeuren. Als er tenminste ook een kat voorradig is 😉 .
Omdat ik enorm veel last heb van verzuring en mijn spieren lukte fietsen al maanden niet meer goed, ook al deed ik dat op een e-bike. Geen nood, ik heb een oplossing gevonden en heb zo weer mijn zelfstandigheid en vrijheid terug. Lang leve de snorscooter.
Omdat ik de laatste tijd best vaak vermoeide en branderige ogen heb, was het tijd voor een oogmeting. Ik heb een bril voor veraf en mijn ogen waren inderdaad achteruit gegaan. Maar ik blijk inmiddels ook een leesbril nodig te hebben. Bovenstaande bril is het overigens niet geworden.
En de laatste foto, gisteren gemaakt van de theemutsen euh ex-zwervers, die het prima vinden dat ik ze zo vaak gezelschap houd.
Zijn jullie weer een beetje op de hoogte. Binnenkort volgt een echt blog en geen lui foto-overzicht.
Privacy en AVG
De nieuwe wetgeving omtrent privacy gaat per 25 mei 2018 in en voor mij als blogger heeft dat ook gevolgen.
Misschien heb je er wel al over gelezen. General Data Protection, of in goed Nederlands: Algemene Verordering Gegevensbescherming (AVG), is er om jou te beschermen als je op internet surft. Wie sites bezoekt, blogs leest, laat sporen achter. Soms bewust, als lezer laat je een reactie achter en om dat te kunnen doen moet je eerst een mailadres invullen. Soms onbewust, doordat je akkoord gaat met de cookieverklaring van een website.
Ondernemingen maar ook een blogger zonder commerciële doeleinden zoals ik, hebben de plicht om met ingang van 25 mei
- bezoekers en gebruikers toestemming te vragen voor het opslaan van gegevens, zoals bijvoorbeeld een naam en mailadres als je een reactie achterlaat
- gebruikers inzichtelijk te maken wat er met de opgeslagen gegevens gebeurt en de mogelijkheid bieden deze gegevens te laten verwijderen
- gebruikers te informeren over datalekken
Dus komt ie:
Als je op deze site een reactie achterlaat, vraag ik je je naam en mailadres in te vullen. Dit doe ik ter voorkoming van spam en reacties van trollen. Ik deel deze gegevens niet met derden.
Heb je spijt van een reactie en wil je deze om wat voor reden ook laten verwijderen, dan kun je me dat vragen via aanminofmeer@gmail,com. Wel verzoek ik je vriendelijk te vertellen om welke reactie(s) het gaat en onder welk blog het is geplaatst met vermelding van datum. De laatste keer dat ik keek, net, voor dit stukje ;-), had ik 35.000 reacties staan, gepubliceerd sinds 8 december 2010. Het moet wel hanteerbaar blijven voor mij graag 😉 .
Niemand anders dan ik heeft toegang tot het beheerdersdeel van dit blog.
Via de sitestatistieken die geleverd worden door WordPress, zie ik bezoekersaantallen per maand, dag en week. Ik zie het als bezoekers via een andere site binnenkomen (via een leeslijst van een collegablogger) en ik kan zien via welke zoektermen mensen mijn blog vinden.
Mensen kunnen zich aanmelden voor een mailservice en per mail telkens het nieuwste blog ontvangen. Dat kan via een knop rechts op de site. Afmelden gaat simpel: via de mails die je ontvangt kun je je inschrijfopties wijzigen.
Via mijn blog krijg je ook soms advertenties te zien, geplaatst door hostingservice WordPress. Voor zover ik weet zijn de getoonde advertenties gekoppeld aan je eventuele interesses (gebaseerd op je surfgedrag). Ik heb geen invloed op de advertenties die worden getoond en verdien er niets aan. Stel je geen advertenties op prijs dan kun je een addblocker installeren.
Dan tot slot: datalekken. Geen idee hoe en wanneer dat zou kunnen gebeuren. Waarschijnlijk als ik gehackt word. Dan informeer ik jullie zeker. Als ik dan überhaupt nog zelf op mijn blog kan komen.
Ten overvloede: ik verdien niets aan dit blog en heb niet de intentie ook maar iets aan je te ontfutselen. Geen geld of je persoonlijke gegevens. Indien je reageert deel je je naam en mailadres. Wil je dit niet, reageer dan niet.
Deze informatie staat met ingang van vandaag ook als aparte pagina, die je vindt in de menubalk onder de naam van het blog.
Einde dienstbericht!
Min of Meer 