Ons kind zit op de middelbare school. Via Magister – een computersysteem –  kunnen we elke scheet volgen die hij laat. Zijn huiswerk, zijn cijfers, of hij zijn boeken vergeet mee te nemen, roosterwijzigingen.  Alles is terug te vinden, heel makkelijk. Een soort ‘Big brother is watching you’ dat mijn generatie goddank bespaard is gebleven, wij kenden nog iets van vrijheid. Maar als ouders van nu plukken we natuurlijk wel graag de vruchten van dit alles-in-één-overzicht-systeem.

Maar het kent wel nadelen. Vooral het rooster en hoe je wijs moet worden uit het rooster. Want een rooster is geen constante voor een bepaalde tijd -zoals ik toch echt altijd heb gedacht –  maar een continu wijzigende situatie die je inhaalt als je even niet oplet. Gek worden we ervan. Kinderen krijgen instructies om elke avond te kijken of het rooster voor de volgende dag soms is gewijzigd. Docenten kunnen ziek worden. Oké. Maar docenten gaan ook mee met schoolreisjes of worden bijgeschoold.

De afgelopen week viel er maar liefst 9 uur uit. Bovendien was hij op vrijdag het tweede uur op school gekomen in de veronderstelling dat het eerste uur uitviel. Dat stond immers weer op infoweb. En infoweb is altijd leidend boven Magister mensen, althans zo kregen wij ingeprent. Dus konden kind en ik vrijdag lekker uitslapen, waarna hij naar school fietste om te ontdekken dat het eerste uur niet was uitgevallen. De eerdere roosterwijziging was weer ingetrokken via een mail in magister. Maar dat had hij niet gezien, hij had de roosterwijziging gecontroleerd, gezien dat er een wijziging was en heeft later niet meer gekeken of die wijziging soms was teruggedraaid. Dat verwacht je natuurlijk ook niet. Hij was niet de enige die dat niet gezien had. De docent gaf aan maandag met hem en de andere ‘spijbelaars’ te willen praten, over eventueel te nemen maatregelen.

Nou ben ik niet heel snel kwaad maar toevallig was ik vrijdag net ongesteld geworden en bovendien wind ik me al sinds hij op deze school zit op over het achterlijke communicatiesysteem. Er is mail, infoweb en magister en toch worden we telkens overvallen door wijzigingen die uit de lucht vallen. Verwachten ze soms dat je vastgeplakt aan je laptop zit van minuut tot minuut om te kijken of er iets verandert?

Dus ik stuurde een mail naar de mentor met de vraag hoe dit kon gebeuren. Waarop ik een weliswaar vriendelijk antwoord terug kreeg maar ook de suggestie dat je kind in de ochtend voor vertrek naar school kijkt of er nog iets wijzigt.

Natuurlijk kun je van de kinderen verwachten dat ze in de ochtend na het opstaan even controleren via hun smartphone of er nog laatste momentwijzigingen zijn. Maar als ze eerder het bericht kregen dat het eerste uur uitvalt, gaan ze echt niet tóch een uur eerder opstaan om even magister/infoweb te controleren, voor het geval de les dan toch doorgaat.  Ik vind het absurd om daarvan uit te gaan.

In dit geval vind ik het niet oké dat de docent op deze manier de kinderen heeft geïnformeerd, zo laat nog. Als een les uitvalt kan ik me dat voorstellen, maar andersom – eerst uitvallen en dan weer niet – vind ik vreemd want zo missen sommigen de boodschap omdat ze dus uitslapen. En dan vind ik het helemaal bezopen dat er dan ook nog met de kinderen gepraat moet gaan worden.

Ik wou mijn mouwen al opstropen en op oorlogspad gaan -altijd fijn met gierende hormonen – maar de mentor stuurde een mail terug dat ze niet wist dat de kinderen zo laat waren geïnformeerd en dat ze zou zorgen dat ze niet gestraft zouden worden en dat ze bovendien ging informeren hoe de gemiste les kon worden ingehaald.

Een prima reactie dus. Maar wel een vreemde gang van zaken. Ik kan me bovendien van mijn eigen schooltijd helemaal niet herinneren dat er zo vaak iets uitviel, dat was dan toch echt heel bijzonder hoor als het eens gebeurde! Zoals M. zei deze week, ‘die keren dát het gebeurde, kan ik me nu nog bijna allemaal herinneren.’

Maar goed, ik hoefde niet op oorlogspad. Dus ging ik maar aan de chocola. Da’s altijd goed bij gierende hormonen.