Nog een keer over de skeelertocht en de opbrengst

Al een paar keer schreef ik over de skeelertocht die S. reed voor het goede doel: de bouw van een school in Nigeria. Dit was onderdeel van een project van de school  van S. waarbij alle brugklassers werden aangemoedigd zelf een actie te verzinnen om geld in te zamelen. S. werd gesponsord door familie én door 32 lezers van Min of Meer.

Deze week werd bekend gemaakt dat de actie in totaal €11.535,43 heeft opgeleverd. Een geweldig resultaat! Ook werd er bekend gemaakt welke leerling het meeste geld had weten in te zamelen. Dat was……

Met een opbrengst van €335,50 heeft hij het meeste weten in te zamelen en kwam hij thuis met een grote zak snoep en een giga milkareep, iets waar hij wel raad mee wist. Nogmaals hartelijk dank aan alle donateurs die hem daarbij hielpen.

Fijn weekend allemaal!

Vuilnisbak

Mijn vuilnisbak is oud, heel oud. Ik sleep hem al bijna 30 jaar met mee mee. Maar ook vóór mij had hij een eigen leven, zo oud is hij immers. De vuilnisbak kwam in mijn leven toen ik het huis uitging. Ik ging op 2 piepkleine kamertjes wonen, 4-hoog achter in Amsterdam. De wereld lag aan mijn voeten en de vuilnisbak stond op het dak. Daar stond hij te wachten, op mij. Ik maakte hem schoon en nam hem in gebruik. Toen ik een andere kamer kreeg, eentje met wel 1 vierkante meter meer ruimte, nam ik de bak mee. Geen denken aan dat ik hem achterliet.

En zo sleepte ik de vuilnisbak mee. Van de Schinkelkade naar de Kanaalstraat, naar de Molenbeekstraat, even Amsterdam uit naar Wormerveer, toen weer terug naar Amsterdam, de Paleisstraat, de Czaar Peterstraat, de Marnixkade, de Egelantiersgracht, de Palmstraat, de Jan Lievenstraat en dan Amsterdam weer uit, richting Hoorn naar ons eerste adres daar en nu al weer 7 jaar op ons huidige adres.

De bak is net zo oud als ik en dat is één van de redenen dat ik hem zo leuk vind. Mijn geboortejaar staat op de deksel. En ik vind hem ook gewoon mooi, heel mooi. Een mooie robuuste bak met een verhaal voor dat ik hem kreeg. Voor mij stond hij bij anderen en nu staat hij te pronken in mijn keuken. Niet iedereen kan deze bak waarderen, ik heb wel eens opmerkingen gekregen waarom ik nou zo’n oude vuilnisbak in de keuken had staan. Ook had ik heel even een andere bak, zo’n moderne hoge smalle maar daar kwam ik snel van terug. Die vergissing maak ik niet meer. En deze bak gaat niet meer weg en verhuist gewoon met me mee tot het eind aan toe.


 Sleep jij ook al jaren iets mee van huis naar huis omdat je er aan gehecht bent (buiten je partner)?

Opbrengst Skeelertocht

Vorige week plaatste ik een verslag van de skeelertocht die S. deed, ten bate van de bouw van een school in Nigeria, een goed doel waar zijn middelbare school bij betrokken is. Vandaag levert hij het ingezamelde geld op school in.

De eindstand is € 323 335,50 (aangepast wegens nog een zojuist toegezegde donatie)! Bij elkaar gebracht door familie maar vooral door de lezers van dit blog. Helemaal geweldig dat zo veel lezers reageerden op onze oproep en S. is super blij. Allemaal nogmaals hartelijk dank voor de bijdragen!


Zaterdag

De castratie van Gerrie is al weer ruim twee weken geleden, maar voor mij leverde het een kleine scholkgolf van stress en slapeloosheid op, die nu pas begint te zakken. Ik was moe, heel erg moe. En als gevolg daarvan werd het een zooitje met al mijn geweldige voornemens op eetgebied. Niks geen energieherstelplan, althans niet volgens de voorschriften van het door mij gevolgde stappenplan. Mijn nood-energieherstelplan blijkt te bestaan uit chocola. En chocola. O ja, had ik al chocola genoemd? Dus at ik chocola. En bananen. Veel. Blijkbaar is dat nodig als de energievoorraad zeer beperkt is.

Gelukkig kan ik tegenwoordig makkelijk een plan loslaten of aanpassen. Je kunt ook wel zeggen dat ik een enorme draaikont ben met telkens wisselende plannen. Ik noem het gewoon flexibel. En het is niet eens dat ik zo slecht at de afgelopen 2 weken. Nog steeds veel warm eten, veel groenten en glutenvrij. Met tussendoor dus chocola.

Over naar Gerrie. Die is de hele castratie al vergeten. Hij ging er daags na de castratie vandoor om pas 24 uur later weer op te duiken maar sindsdien is hij beduidend rustiger en socialer naar mij toe. Daarvoor mocht ik hem ook wel aaien, maar ik moest altijd naar hem toe gaan. Nu komt hij ook naar mij toe, op zoek naar knuffels, geeft meer kopjes en begint ook steeds vaker tegen me te miauwen.

Ook is er meer toenadering tussen Dibbes en Gerrie. Meteen na de castratie zocht Dibbes meer contact met hem, snuffelde vaker aan hem en ze liggen nu regelmatig naast elkaar te slapen. Ik ben er nog niet helemaal over uit of dat betekent dat Dibbes echt geïnteresseerd is of dat zijn tactiek is dat je beter dicht bij de vijand kunt blijven, om altijd te weten wat die doet. Maar het is in ieder geval een stuk rustiger, geen gedoe meer met blazen.

Verder was het een heerlijke week. Ik hield me dus rustig maar dat was bepaald geen straf met het heerlijke weer. We konden zelfs al 2 keer buiten eten in de avond! Gisterochtend reden M. en ik naar de vuilstort met een volle auto. Allemaal zooi uit de tuin, zoals rieten stoelen die al 4 jaar als krabplank door de katten werden gebruikt en nu echt helemaal door waren. Daarna reden we door naar de kringloop waar M. een CD van Tracy Chapman en een bierglas scoorde en ik een witte linnen broek, dus we zijn weer helemaal voorzien van alles wat we nodig (denken te ) hebben. Nog wat laatste planten gekocht voor in de tuin en nu is de tuin helemaal opgeruimd en klaar voor een fijne lange lente en zomer.

Gerrie geniet van de zon
 of het écht gezellig is weet ik niet…

Als Gerrie op tafel springt, komt Dibbes er ook bij…

1e keer buiten eten!

Interessant doosje voor Dibbes

Tweede avondmaaltijd buiten deze week!
Hopelijk lekker maisbroodje, zit nu in de oven

En dan ga ik nu verder met het pizzadeeg. Voor de mannen een gewone pizza en voor mij een experiment met maismeel en sojameel, ben benieuwd!

Fijn weekend allemaal!

ps: dinsdag gaat S. het sponsorgeld op school inleveren. Zoals het er nu naar uitziet, is de opbrengst € 313, dat is echt een geweldig resultaat waarvoor hartelijk dank aan alle gulle bloglezers die een bijdrage deden!

Skeelertocht voor het goede doel – verslag en foto’s

Vorige week plaatste ik hier een oproep omdat wij donateurs zochten. Op de school van S. is een project gestart om de bouw van een school in Nigeria te steunen en de leerlingen worden gestimuleerd om op een zelf bedachte wijze bij te dragen aan het inzamelen van geld. S. had bedacht dat hij vanuit ons huis in Hoorn naar Schellinkhout wilde skeeleren en hoopte sponsors zover te krijgen hem te steunen.

En dat gebeurde! Tot onze grote verbazing en enorme vreugde reageerden er veel meer mensen dan we hadden verwacht of durven hopen en binnen een week stond de teller op €300,-. Een geweldig resultaat!

Natuurlijk hielden we de weersvoorspelling goed in de gaten en vandaag is het zonnig en niet zo winderig, best belangrijk als het merendeel van de skeelertocht over de IJsselmeerdijk gaat. Dus vandaag was de dag! Een verslag in foto’s en een kaartje van de gereden route van 12,5 km in totaal.

De geskeelerde route vanuit ons huis naar iets voorbij Schellinkhout, dan door het dorp heen en uiteindelijk weer terug de dijk op. Terug in Hoorn plakte S. er nog een kleine verlenging aan vast omdat hij zich zorgen maakte of het wel 10 km was. Het ging namelijk zó goed. Thuisgekomen bleek dat hij zich niet druk had hoeven maken, hij heeft 12,5 km geskeelerd.

klaar voor vertrek

de wijk uit richting dijk skeeleren

op de dijk Hoorn uit

toch wel wind tegen!

Schellinkhout gehaald!

kleine pauze

en weer door, Schellinkhout voorbij

met de bocht naar links, Schellinkhout in

door Schellinkhout heen

en weer terug de dijk op richting Hoorn

nog lang niet moe

en daar is Hoorn al weer

S. gaat voor een verlenging, de Oosterpoort door

over de Draafsingel

langs het park bij ons achter
bijna thuis!
gehaald!

even bijkomen

Alle donateurs heel hartelijk bedankt voor de toezeggingen! Met jullie hulp kan S. een

mooie bijdrage leveren aan de bouw van de school in Nigeria! 

Zaterdag

Zo, ik had vannacht de derde slechte nacht op rij. Dus lig ik nu op de bank met een slaapzak en denk niet dat ik voor maandag nog buiten komen. Inslapen gaat over het algemeen prima maar klokslag 2 word ik wakker en dan begint het malen.

Alle reden te over. Gerrie was nog niet binnen. Gisteren lieten we hem, slechts een dag na zijn castratie, naar buiten hadden omdat hij letterlijk in de gordijnen hing en we echt vreesden dat dit gedrag slechter voor zijn herstel was dan zijn gebruikelijk buitenrondjes. Alleen meneer vertrok om half 10 in de ochtend en mijn verwachting dat hij voor het avondeten weer thuis zou komen, kwam niet uit.

En dan ga ik malen. Alle spookbeelden kwamen voorbij in de nacht: ‘kat met bloedende ballen gevonden onder een struik’, ‘kat versuft door narcose kijkt niet goed uit bij het oversteken’, ‘kat probeert poes te berijden maar dat lukt niet wegens verwijderde ballen, raakt in gevecht met concurrent en verlies bloederig gevecht’.

De uitkomst tijdens zo’n volslagen zinloze piekersessie is natuurlijk dat ik een katteneigenaar van niks ben, die de situatie volkomen verkeerd heeft ingeschat. Maar niet alleen kattengepieker komt voorbij. Ook de plaat van ‘waarheen gaat de weg en waar doen we het allemaal voor’ wordt dan continu in mijn hoofd gedraaid. Nare berichten blijven malen in mijn hoofd. Gedachten aan mijn lieve ex-collega die kort geleden weduwe werd en achter blijft met een dochter van 12 jaar. Of de recente vliegtuigcrash. In de media lees je dingen die je liever niet wilt weten. Ook zonder de details kan ik me het wel voorstellen. Mijn hart gaat uit naar de familieleden en nabestaanden. Maar ook naar de ouders van de co-piloot. Hoe verschrikkelijk moet het zijn als je kind 150 doden op zijn geweten heeft? Hoe groot moet de psychische nood van die man wel niet zijn geweest?

Nachtelijk malen is zo zinloos. Ik heb uren stop-stop-stop gezegd tegen mijn brein en wat meditatieoefeningen gedaan. Toen het licht werd viel ik weer in slaap om om kwart voor 7 al weer wakker te schrikken. Meteen naar het kleine kamertje gerend voor de check. Jawel, daar lag meneer, bij te komen van weet ik veel wat voor avonturen.

Maar goed, hij komt dus in ieder geval tussentijds weer thuis, hij heeft de castratie goed doorstaan en nu kan ik dan eindelijk ontspannen en hopelijk vannacht beter slapen.  Gelukkig stond er naast wereldnieuws en ellende vanmorgen ook hier en daar wat opbeurends in de krant, zoals het geheim van een sappig mals kippetje uit de oven. Dus hijs ik me straks overeind en ga me daar lekker mee bezig houden vandaag. En ook met een lekker soepje voor bij de lunch. Dan een flink dut doen en bedenken hoe ik een Turkse pizza ga maken voor kind vandaag (zijn bestelling voor het avondeten, zaterdag is zijn vrije keuzedag) die ook paleoproof is.

O ja, voor ik het vergeet: héél erg bedankt voor alle donatietoezeggingen. Nadat ik van de week een stuk schreef dat S. 10 km gaat skeeleren voor een goed doel en donateurs zocht, ontving ik veel mails van lezers en de teller staat inmiddels op € 257,50! Dát hadden we nooit verwacht! S. is heel erg blij met de toezeggingen en hij gaat morgen alvast proefrijden, zodat hij volgende week goed is voorbereid.

Fijn weekend allemaal en ook heel erg bedankt voor alle reacties en mails over Gerrie.

Skeeleren voor het goede doel – een school in Nigeria

Op de school van S. is enige tijd geleden een actie gestart waarbij er geld wordt ingezameld voor de bouw van een school in Nigeria. Het bouwen van die school is een initiatief van de Stichting Life and Peace International . Deze stichting houdt zich oorspronkelijk bezig met het bevorderen van de integratie van Afrikaanse immigranten in Nederland, maar sinds 4 jaar is men bezig te kijken of er in de landen van herkomst zelf ook verbeteringen kunnen worden aangebracht.

Nigeria is een heel arm maar ook een heel corrupt en complex land. De stichting schrijft hierover:
“We kunnen natuurlijk bij de pakken neer zitten en denken dat er in een dergelijk probleem (noot Min of Meer: corruptie) geen verandering te brengen is, maar hier denkt de Stichting Life & Peace anders over. De manier om een (deel) van een samenleving te transformeren is het opleiden en vormen van de denkwijze van de nieuwe generatie. In Ilogbo, een onderontwikkelde voorstad van Lagos, zal daarom een school worden gebouwd die zich focust op het aanleren van de normen en waarden van integer leiderschap.

Naast de huiselijke omgeving van kinderen, wordt ook op school de normen en waarden van kinderen en jongvolwassenen gevormd en dit is waar we ons op gaan richten. De school zal Integral School International (ISI) gaan heten, deze naam is een weerspiegeling van de academische vaardigheden en de normen en waarden die in dit onderwijssysteem zullen worden geïntegreerd. Naast de reguliere academische vakken zullen de leerlingen ook onderwezen worden in rentmeesterschap, relatiegerichtheid, leiderschap en ontwikkeling van de lokale gemeenschap.”

Een mooi doel dus waar veel geld voor nodig is, bijna een ton. De helft van dit bedrag is al ingezameld maar er is nog veel nodig en hier komt de school van S. in beeld. Een oud-leerling van de school nam contact op met de directie met de vraag of zijn oude middelbare school dit project wilde steunen. Zijn vader komt oorspronkelijk uit Nigeria en vader en zoon zijn bij de bouw van de school in Nigeria betrokken. De school van S. steunt hen daarin door de kinderen aan te moedigen acties op touw te zetten om geld in te zamelen. Aan de school wordt momenteel al gebouwd en het streven is dat de eerste lichting leerlingen in 2016 naar school kan gaan.

De leerlingen op de school van S. hebben na een informatiebijeenkomst over het project tot 9 april de tijd gekregen om zelf acties te verzinnen en uit te voeren. Dat kan door bijvoorbeeld de kinderen tot ondernemers te maken, elk kind kreeg bijvoorbeeld € 5,- van de school met de bedoeling dat dit bedrag wordt vermeerderd. Bijvoorbeeld door met die € 5 ingrediënten in te kopen, cakejes te maken en te verkopen, zodat je met € 10 terugkomt op school.

S. wil het anders aanpakken. Hij wil gaan skeeleren voor het goede doel, van Hoorn naar Schellinkhout en terug. Dat is 10 km en hij is op zoek naar mensen die hem willen sponsoren!

De details
S. gaat 10 km skeeleren in het weekend van Goede Vrijdag (3,4,5 april). De precieze datum hangt af van de weersverwachting. Hij skeelert vanuit huis in Hoorn over de IJsselmeerdijk naar Schellinkhout en terug. Van zijn tocht worden foto’s gemaakt die ook dat weekend hier worden gepubliceerd, voor de donateurs een bewijs dat er is geskeelerd. 10 km is voor hem een flinke uitdaging, deze afstand heeft hij nog nooit geskeelerd.

Ben je enthousiast geworden na dit verhaal en vind je het leuk om een puber te steunen die voor het goede doel 10 km gaat skeeleren, dan kun je een mail sturen naar aanminofmeer@gmail.com of een berichtje sturen via het reactieformulier rechts op de site. Vermeld in je bericht: je naam (ook achternaam s.v.p.) en het bedrag waarvoor je hem wilt sponsoren. Je krijgt nadat hij zijn tocht heeft volbracht een mail met een link naar de foto’s en het rekeningnummer waar je het geld naar kunt overmaken. Dat is zijn eigen rekeningnummer, hij haalt het daarvan af en neemt het mee naar school op de dag dat het project sluit.

ps: normaal vraag ik nooit om geld maar ik vond dit een uitzonderlijke situatie en wil hem graag helpen zo veel mogelijk geld in te zamelen. Er lezen hier dagelijks gemiddeld 4000 mensen mee, daar zit vast wel iemand tussen die een euro voor het goede doel overheeft ;-).

Meer informatie over het project vind je hier.

Jarig!

Vandaag precies 13 jaar geleden kwam op een zondag ons zonnestraaltje ter wereld. M. en ik waren net opgestaan en scharrelden wat in huis. Bewegen lukte mij alleen nog door te waggelen. Mijn buik was zó groot dat fietsen al lang niet meer lukte, de buik paste niet tussen stuur en zadel. Ik kon met gemak een paar kopjes op die buik zetten. Al was daar meestal geen plek,want kat Dorrit lag er vaak op. Volgens mij dacht ze dat ze S. moest uitbroeden.

Nét toen M. om een uur of 11 lekkere broodjes ging halen (de bakker was in Amsterdam op zondag open en verkocht schofterig lekkere croissantjes), braken de vliezen. Hij ging evengoed die broodjes halen want het zou vast een lange dag worden.

Grappig genoeg had ik vooraf een beeld van een rustige intieme thuisbevalling met M. erbij en hooguit 1 vroedvrouw maar dat het zo’n drukte zou worden in die kleine slaapkamer van ons, had ik niet verwacht. S. kwam ter wereld met twee vroedvrouwen (de eerste was klaar met haar dienst en werd afgewisseld door vroedvrouw 2 maar 1 wilde niet meer weg want het was nogal spannend), de kraamhulp die al was gearriveerd, 2 man ambulancepersoneel omdat het inmiddels wat kiele kiele was en ik eigenlijk naar het ziekenhuis moest en natuurlijk M. als vader-in-spé. O, ja én kat Dorrit, die me bewaakte met haar leven. Best een enorme drukte dus.

Toen ik M. leerde kennen, bleek hij een enorme Feyenoordfan te zijn. Als kind van een vader die nooit sport keek, had ik geen flauw idee wat dit inhield, fan zijn. Daar kwam ik al snel achter. Dat S. geboren is tijdens een wedstrijd Ajax-Feyenoord, kán dan ook alleen maar een curieuze speling van het lot zijn, vinden jullie ook niet?

Afijn, de baby van toen om 20.10 geboren in de avond, is vandaag 13 jaar geworden. Geen kleine voetjes meer, maar grote schuiten. Maar nog steeds het liefste kind ooit, met heel veel prachtig haar.

ps: S. is een jongen mensen, er bestaan jongens met lang haar!

Zaterdag

Aangezien ik vorige weekend nogal druk was voor mijn doen en we dit weekend een verjaardag vieren, deed ik deze week rustig aan. Ik ging dinsdag naar de sauna en genoot van het stralende weer begin deze week. Ik was veel buiten. Als ik op de stoep voor ons huis ga zitten met mijn rug tegen de deur, zit ik helemaal uit de wind en wel in de zon (als die schijnt). Dat is mijn plekje in deze tijd van het jaar. Kopje thee erbij, een boek en meestal scharrelt Dibbes wat om me heen, heerlijk!

Qua gezondheid schiet het niet zo op. Mijn energiepeil is redelijk alleen speelt nu mijn rechterschouder weer op. Na het gezeik in december met mijn linkerarm en het carpaal tunnel syndroom dat nu weer aardig onder controle is,  kan ik nu rechts niet meer goed bewegen. Het voelt anders dan de klachten die ik daar eerder had en de fysio denkt dat het een slijmbeursontsteking is. Nu zit er daar in de praktijk ook een “Chinese darter” zoals mijn fysio een acupuncturist noemt en met hem heb ik nu een afspraak gemaakt voor komende woensdag. Ik ben benieuwd. Ik merkte namelijk dat fysio met een slijmbeursontsteking weinig uithaalt, het gaat alleen maar meer pijn doen.

In het verleden heb ik hele positieve ervaringen met acupunctuur en ontstekingen opgedaan dus ik heb goede hoop. Kind schrok van mijn opmerking dat ik naar een acupuncturist ga volgende week, maar zijn referentiekader bleek Kung Fu Panda te zijn….

Morgen vieren we de 13e verjaardag van S., dat geeft dus wat drukte. Ik maakte begin van de week al een chocoladetaart en die ging de vriezer in.  Ik maakte later in de week ook een luie appeltaart en schoof die ook in de vriezer. Vandaag moet ik ze niet vergeten eruit te halen en dan maak ik morgen de chocoladetaart af met een chocoladelaagje.

De mannen halen dan straks nog een ‘echte’ taart (lees: met suiker en gluten) in de stad en dan zijn we wat taarten betreft klaar. Hoef ik morgenochtend alleen nog maar het avondeten klaar te maken. Ik maak een pilaf (gehakt met mango en tomatensaus) met daarbij gegrilde haloumikaas, gebakken bakbanaan, rijst, salade en wat brood en kaasjes. Zo kan een ieder pakken wat hem lekker lijkt en wat overblijft kan makkelijk later in de week worden opgegeten. Ik kan zelf hier ook makkelijk van eten (met uitzondering van de kaas, brood, rijst) zonder dat ik veel moeite moet doen om aparte dingen voor mezelf te maken. Eerder deze week bakte ik  paleo-tortilla’s en hield er een voor mezelf achter, die ik morgen kan eten met het gehakt en de salade.

Fijn weekend allemaal!

Vreemde kostganger

‘Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers’, zei mijn omaatje regelmatig om duidelijk te maken wat ze van iemand vond. Dat ze zelf trouwens ook vrij hoog scoorde op de schaal van eigenaardigheid, had ze volgens mij niet door.

Maar die uitdrukking schoot me weer te binnen toen ik wegliep uit de boekhandel waar ik zojuist mijn DHL pakje had ingeleverd. De verkoop van boeken en dvd’s via B.ol gaat heel aardig. De wat zwaardere boeken verstuur ik met DHL omdat dat voor mij de goedkoopste optie is. Het Russisch-Nederlandse woordenboek dat al 20 jaar bij mij in de kast stond – en dát terwijl ik geen woord Russisch spreek en ook nooit van plan was het te leren – was verkocht en leverde zo een bijdrage aan onze hypotheekaflossing. Het woordenboek viel in de categorie ‘zwaar’ en werd dus verstuurd via DHL.

Nu was ik de afgelopen weken al een paar keer bij het inzamelpunt – een boekhandel in ons IJsselmeerstadje – geweest om andere pakjes in te leveren. En ik was verrukt over wat ik aantrof. Een mooie ruimte vol boeken (ja duh!), grote houten tafels met boeken, stapels boeken aan de zijkanten, een heerlijke versleten chesterfield bank en een prachtige afdeling met kinderboeken. En tot slot, niet geheel onbelangrijk: een hele aardige boekverkoopmeneer die elke keer heel vriendelijk het pakje in ontvangst nam en vertelde dat ik even moest wachten, dan zou hij het in orde maken. Altijd een lach en een praatje.

Nou hoor ik dat natuurlijk altijd graag, dat iemand ‘het’ in orde maakt, het geeft me een gerustgesteld gevoel. En dat heb ik ook wel nodig want ik voel me een beetje schuldig om als voormalige boekenverzamelaar alleen maar ongewenste ‘zooi’ in te leveren bij zo’n prachtige winkel zonder iets te kopen. Dus als ik dan terugloop met de verzendbevestiging in de hand, loop ik langs al die houten tafels met boeken wél te kijken en niet te kopen. En beloof ik die boeken dat ik binnenkort heus wel een mooi exemplaar uitzoek. Want dat verdient die boekhandel.

Hoe je beeld kan kantelen werd in één klap duidelijk. Ik liep naar binnen met mijn zojuist verkochte Russisch-Nederlands woordenboek en werd niet opgewacht door de leuke boekhandelaar maar door zijn chagrijnige vader of oom of oudere werknemer. Mijn fantasie slaat nogal snel op hol, dat je het weet.

Nou ja, ik werd niet echt opgewacht, ik liep de winkel in, helemaal naar achteren en zag niemand. Wel stuitte ik op een wolk van gore sigarettenrook die net goed bleef hangen in de sectie kinderboeken, wat niet geheel toevallig was want daarnaast lag blijkbaar het rookhol.

Uit dat hol dook een geïrriteerde oudere man op. Stoorde ik hem bij het roken? Stoorde ik hem omdat ik geen boek kwam kopen maar een ordinair pakketje kwam afleveren? ‘Dat hele DHL inleverpunt gedoe is toch een teken van de gehele neergang van de boekenbranche‘ hoor ik de man denken, maar ik ben dan ook bijzonder fijngevoelig en vang dat allemaal op hè, in een mum van tijd. Het kan natuurlijk ook dat ik hem stoorde omdat hij gewoon even niets wou, lekker zitten en de benen rust geven omdat hij de hele dag al had gestaan. Maar die vibraties ving ik nou net niet op.

Dát hij echt niets wou werd al snel duidelijk, ik overhandigde het pakje en er werd me toegesnauwd dat ik mee moest lopen voor de verzendbevestiging, en hij liep zo het rookhol in! Ja, dát gingen we mooi niet doen hè! Dus ik boog me over de heruitgave van de ‘Sprookjes van Grimm’ heen en begon een vrolijk verhaal te vertellen dat ik juist van dat sprookjesboek als kind trauma’s had gekregen maar dat ik het nu als volwassene wel wist te waarderen.

Ik kreeg geen antwoord maar hoorde wel gewapper van papier. Wat ik zag mensen, werkelijk waar en niet gelogen, was een arm die om de hoek stak en ongeduldig met papier wapperde. ‘Pak mij mens. Ik kom niet naar jou toe en de eigenaar van deze arm wenst jou niet te zien, pak mij en houd je mond!’ Dus pakte ik totaal verbijsterd de verzendbevestiging en liep langs al die tafels met al die boeken zonder nog enig koopverlangen in me te voelen.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers en ik had er zojuist één ontmoet.