hoor eens,
wat en wáár,
ver van verwijderd.
ter compensatie
Terug naar de kluts.
tot ik eerder deze week
oude koeien uit de sloot haalde.
Komt ie misschien
nog sneller terug ook…
Terug naar de kluts.
Kat Gerrie woont nu precies één jaar bij ons. Hij kwam vorig jaar eind augustus de keuken binnenwandelen, na ruim 2 jaar voorverkenningen te hebben gedaan en sindsdien is het snel gegaan. Vanaf oktober sliep hij ook in de nacht binnen en in maart werd hij gecastreerd en gechipt. En daarvoor en daarna werkten we hard aan zijn socialisatie. Hij was niet gewend om aangeraakt te worden, had overduidelijk nog nooit in een huis gewoond en was niet gewend om met andere katten om te gaan. Hij keek dan ook zijn ogen uit om te achterhalen hoe de interactie tussen mens en dier en kat en kat hier ging in huis. En hij leerde snel. Heel snel.
Deze kat lijkt echt helemaal niets te hebben overgehouden aan zijn toch behoorlijk heftige verleden. Oké, hij wantrouwt nieuwe mensen die hier op bezoek komen en houdt gepaste afstand. Maar kom je hier regelmatiger langs, dan komt hij uiteindelijk toch wel even snuffelen. Maar buiten dat vind ik hem buitengewoon sociaal en relaxt geworden. Hij speelt, knuffelt, ligt tegen ons aan en tussen ons in, kletst ons de oren van de kop, laat zich kammen en ontvlooien, eet alles wat hem voorgezet wordt met smaak op (en vraagt onmiddellijk om meer) en straalt 24 uur per dag uit dat hij Heel Erg Gelukkig Is. En dat is zo fijn om te merken. Want hoewel ik dol ben op al onze katten zal Moos altijd zijn moodswings houden,, is Smoes altijd nerveus en is Dibbes nu eenmaal enorm hysterisch. Maar Gerrie is gewoon Gerrie. Helemaal zichzelf en heel erg gelukkig.
Een beetje hamster ben ik nog steeds wel. Hoewel ik al heel veel wegdeed het afgelopen jaar (of liever gezegd: gewoon eens ging opruimen en uitzocht wat weg kan) kost dat soms toch nog heel veel moeite. Het hele schattige kattenhol bijvoorbeeld, wat ik van mijn bonuspunten bij de dierenwebshop in huis haalde en echt categorisch werd genegeerd door alle 4 de katten, ondanks inspuiten met feliway, kattenkruid en andere drugs, verhuisde van de woonkamer naar de kleine kamer boven. Want wegdoen, nee dat doen we niet. Ze gaan vast en zeker boven wel in dat ding liggen.
![]() |
| kijk dit, maar dan crème met schattige poezenpootjes erop |
Maar nee, in plaats daarvan doen de lege wijnkistjes het hier echt enorm goed. Na nog minimaal 3 keer het kattenhol te hebben verplaatst waarbij ik een twijfelachtig succes haalde doordat Smoes er 1 keer 5 minuten in ging liggen, heb ik nu met mezelf een compromis bereikt: de tent gaat weg maar het zachte kussentje dat erin hoort, mag blijven. En dát ligt nu in een leeg wijnkistje. Het kattenhol zelf zit inmiddels in een vuilniszak en gaat naar de kringloop op de eerste vrije dag van M. Tenminste, ik denk dat het gaat lukken hem weg te doen. Tenzij één van de katten er in gaat liggen voor die tijd,want zo zijn ze dan ook weer wel. Wat geschikt is, is niet interessant en wat weg gaat of waar een andere kat op ligt, wordt een fel begeerd object
![]() |
|
| niet weg gooien hoor, deze lege wijnkist ligt echt véél fijner! |
We gaan het zien. Het zit nu eenmaal in mij (en in heel veel mensen) om te denken dat iets nog altijd ergens anders voor gaat worden gebruikt.
Dus bewaren we het voor ‘als dan en ooit’. En dat mag niet, weten we nu na de Marie Kondo rage. Zelden of nooit ga je namelijk iets toch nog wel gebruiken. Maar mij is het gelukt! Waarbij andere op te ruimen en te verwijderen zooi ineens weer anders wordt bekeken, helaas ;-).
![]() |
| bewijs van de kluslust, wel heel mooi toch? |
Want wat is het geval? Het is jullie vast niet ontgaan dat mijn kluslustige man mij bevestigde in mijn angst dat een thuisblijfvakantie zou ontaarden in een klusvakantie door een wijnrek te bouwen. Wijnrek 1 en 2 waren niet meer goed. Het waren er namelijk 2 en dat kon niet. Want dat was rommelig (ik praat nu even de kluslustige man na, ik heb zelf geen mening over wijnrekken) en bovendien was er niet voldoende ruimte voor de als maar uitdijende wijnverzameling. Mijn oplossing van minder wijn kopen en drinken werd weggelachen, er moest dus een über wijnrek komen. Het resultaat zien jullie hiernaast —>
Afijn, 1 wijnrek erbij betekent 2 wijnrekken wegdoen. Maar toen zei de hamster in mij toch heel hard HO! Want kunnen we er niet iets mee met zo’n wijnrek? Handdoeken oprollen en erin leggen. Mwah. Katten parkeren die vervelend doen? Neuh. Maar wel: koekenpannen erin doen! Die stonden gestapeld en ik had natuurlijk dan altijd de onderste pan nodig en dan moest ik de andere zware pannen optillen, ach en wee, wat was dat erg.
Dus ik presenteer met trots mijn pannenkast/rek/ding:
Vandaag zijn mijn ouders 55 jaar getrouwd. Niet dat het uitbundig gevierd wordt, want de bruidegom in kwestie is 9 jaar geleden gaan hemelen, de boef. Mijn moeder bleef alleen achter in het huwelijk. Toch is ze nog steeds getrouwd, ze voelt zich getrouwd.
Mijn moeder was heel jong dat ze mijn vader leerde kennen, een jaar of 14, een meisje nog. Het schijnt dat ze al in bed lag en er door haar moeder – mijn oma – uit werd gesleept omdat er een enorme spetter op de bank beneden zat. Ik denk dat mijn vader daar was via mijn oom en vrienden van mijn oom.
Afijn, het was liefde op het eerste gezicht en laatste gezicht. Ze trouwden, kregen twee dochters en hadden het goed samen. Mijn vader is 20 jaar ziek geweest voor hij overleed en dat was zeker voor mijn moeder niet makkelijk. Maar hij beschikte over een enorme dosis humor en dat maakte denk ik veel goed.
Mijn moeder is zonder mijn vader door gegaan. Voor het eerst in haar leven woonde ze alleen, nam alle beslissingen alleen. In haar leven is geen ruimte voor een andere man. Weduwen in haar omgeving hertrouwden, vonden een andere partner maar zij doet dat niet. Haar hart is nog vol. Vol van mijn vader. Ze is nog steeds getrouwd en zet haar huwelijk in haar eentje voort. Omdat ze daar voor kiest.
Ze is niet zielig. Ze geniet vaak van het alleen wonen. Van het met niemand meer rekening hoeven te houden. Van de vrijheid die ze nu heeft. Ze was immers door de ziekte van mijn vader jaren aan huis gekluisterd. Nu kan ze gaan en staan waar ze wil. Een paar dagen naar mijn zus in Assen gaan, ze ging met ons een paar keer mee op vakantie maar ook soms gewoon even mee naar het strand, dat was allemaal niet mogelijk in de laatste levensjaren van mijn vader.
Daar kan ze van genieten, maar het gemis is er nog steeds. Ze houdt nog steeds maar van één man. 55 jaar getrouwd dus, om 14 uur in de middag. In liefdevolle herinnering aan mijn vader…
Als een kind zo blij zit ik op de bank. In afwachting van straks. Vandaag gaan we op stap. We gaan iets doen wat ik al heel lang wil doen: met een robbenboot mee! Opstappen in Den Oever, varen en ondertussen genieten van de zee en dan na een tijdje is het de bedoeling dat we heel veel zeehonden gaan zien.
Man en kind maakten deze boottocht een paar jaar geleden. Ik was toen te ziek om mee te gaan. Hoewel ik dat wel gewend was (en ben) om vaker niet dan wel mee te gaan, baalde ik die keer toch wel enorm. Nu een paar jaar later ben ik behoorlijk opgeknapt in vergelijking met toen. Zitten in een boot moet lukken. Dus gaan we! En hoop ik dat de zeehonden zich nu wel laten zien, want toen M. en S. een paar jaar geleden zijn geweest, hebben ze heel veel gezien en kwamen ze dol enthousiast terug maar een zeehond was niet gespot….nu wel hoop ik!
Vandaag halverwege de dag vertrekken M. en S. richting schoonouders. S. blijft daar dan tot zondagmiddag en M. rijdt door naar een vriend en vriendin van hem, met wie hij naar North Sea Jazz gaat. M. haalt S. zondag weer op en samen gaan ze dan naar de laatste dag van het Jazzfestival. Zondagnacht komen ze weer naar huis, met een thuis vol cd’s waarschijnlijk. S. valt trouwens met zijn neus in de boter want naast het muziekfestival gaat hij met zijn opa en oma ook naar Cirque Éloize, een soort spektakelcircus a la Cirque due Soleil…
Ik heb dus 3 dagen het rijk alleen hier en dat is inmiddels een jaarlijks terugkerend ritueel. M. gaat al zo lang als ik hem ken 3 dagen naar North Sea Jazz, behalve die ene keer dat ik per ongeluk onze zomervakantie zo boekte dat het jazzweekend toevallig nét viel op het zelfde moment als onze vakantie in Toscane. Een fout die mij nog lang is nagedragen maar ik blijf halsstarrig volhouden dat hij dan ook maar beter had moeten opletten toen ik hem de data door mailde. Inmiddels ben ik wel zo ‘afgericht’ dat ik weet dat het 2e weekend van juli heilig is.
Sinds twee jaar gaat S. met M, mee op de laatste dag van het festival en hij vindt het geweldig. Ze bespreken vooraf het programma en wat ze willen bekijken en komen razend enthousiast terug. Voorgaande jaren vond ik het soms wel moeilijk om alleen achter te blijven. Het is gewoon niet heel leuk als je weet dat je gezin allemaal leuke dingen gaat doen en jij achterblijft omdat je je als een vaatdoek voelt. In de jaren voordat S. en M. samen gingen, was ik het hele weekend dan alleen met S. en was dat voor mij best zwaar, ook al kreeg ik vaak hulp van mijn moeder. Als je de hele dag plat ligt is het echt fijn als er een partner in de buurt is die je kind of jou kan verzorgen. Ik kon wel iets natuurlijk, maar niet veel en tegen de tijd dat M. op zondagnacht weer thuis kwam, was ik altijd helemaal uitgepoept. Dat klinkt niet aardig naar S. toe, ik bedoel dat ook niet onaardig, het was en is het liefste en makkelijkste kind ooit, maar het hebben van ME is geen grapje. In zo’n situatie een paar dagen alleen voor je nog kleine kind zorgen is dan gewoon echt zwaar. Toch heb ik M. altijd enthousiast uitgezwaaid en nooit gezegd dat ik niet wilde dat hij ging. Die 3 dagen muziek zijn voor hem zó belangrijk en het hoogtepunt van het jaar. Ik heb het hem dan ook altijd van harte gegund en genoot ervan om na 3 dagen zo’n heerlijk ontspannen man terug te krijgen.
Dit jaar heb ik voor het eerst helemaal geen moeite met het ‘alleen achter blijven’, het voelt zelfs compleet anders en ik besef me dat dit komt omdat ik me zo veel beter voel. Ik heb een DVD-serie die ik wil gaan kijken in de avonden (seizoen 2 van The Legacy), op zaterdag komt er een oud-collega van mij op bezoek (van mijn eerste baan meer dan 20 jaar geleden), iets waar ik me enorm op verheug en verder ga ik gewoon van het weer genieten, veel lezen, lekker tutten met de katten en genieten van het alleen zijn. De mannen gaan iets leuks doen en ik ook. Dat voelt goed!
Fijn weekend allemaal!
De afgelopen vrije weken vlogen voorbij en we genoten enorm. De eerste week van de meivakantie was M. ook al vrij en hoewel we vooraf plannen hadden voor een dagje uit kwam daar uiteindelijk weinig van terecht. In plaats daarvan genoten we van de tuin en het weer en het was helemaal goed zo.
De tweede week vertrokken we naar Frankrijk, een beetje beteuterd omdat de weersvoorspelling echt prut was. Nu vermaken we ons ook wel met slecht weer – er is een houtkachel in de gite – maar het is natuurlijk wel fijn als je buiten op een terras kunt zitten na 900 km te hebben gereden. En wat viel het mee! Hoewel we onderweg voor het merendeel in de regen reisden, stopte dat na aankomst en hadden we regelmatig heerlijk zonnig weer.
Ik deed niet veel. Meestal stel ik mezelf een doel op vakantie. Zo was 2 jaar geleden mijn doel om te kano-varen, vorig jaar was het doel om op de Puy de Sancy te lopen. Die doelen hebben dus meestal met beweging te maken. Of liever gezegd met uitbreiding van beweging. Niet vreemd natuurlijk als je na jaren van bed- en bankliggen weer meer kunt doen.
Toen ik in het najaar van 2014 boekte voor deze week besloot ik dat mijn doel zou zijn om 3 keer een korte wandeling te maken. Het is daar (Auvergne, omgeving Clermont Ferrand) nogal heuvelachtig, dus dat is best een uitdaging voor mij. Maar kort voor vertrek veranderde ik van plan. Ik besloot dat mijn doel zou zijn om mijn energie voor mezelf te houden. Met andere woorden: ik mag me best iets energieker voelen én niets doen. Ik hoef niet meteen de herwonnen energie uit te geven. Dat is nieuw voor mij en volgens mij het gevolg van de behandeling bij de acupuncturist. Ik begin me nu ook meer te realiseren waarom ik het afgelopen jaar minder vooruitgang heb geboekt. De extra energie is vooral gestopt in meer doen, meer lopen/wandelen, meer oppakken in huis. Zonder dat er reserves waren. Met als gevolg dat ik dan toch telkens weer een terugval kreeg in de vorm van of uitputting of spierpijnen en ontstekingen.
Nu ben ik energie aan het hamsteren. En dat voelt goed. Dus deed ik in Frankrijk behalve een rondleiding door een oude steengroeve en een korte wandeling langs de rivier niets. Nou ja niets, ik genoot. Ik zat op het terras en zag dit:
Prachtig hè! Nog wat sfeerplaatjes van de omgeving…
En bij thuiskomst werden we begroet door 4 stralende katten en bleek dat ik me volkomen onterecht zorgen had gemaakt. Mijn angst dat Gerrie door onze afwezigheid volkomen zielig miauwend zijn knapzakje zou pakken of erger nog, door Dibbes zou worden weg gejaagd, bleek nergens op gebaseerd. Het ging prima met de heren.
![]() |
|
| waterval, te bereiken vanuit het dorp |
Mocht je nou denken, jee wát een mooie omgeving: de gite die we nu een paar keer hebben gehuurd is echt fantastisch. Zelden zo’n mooie plek in de natuur gezien, in combinatie met een fantastisch ingerichte vakantiewoning. Het huis ligt in het departement van de Puy de Dôme waar het heuvelachtig tot bergachtig is, het wordt ook wel het Massif Central genoemd. Een prachtig landschap met vulkanen, meren, kastelen, mooie wandelingen o.a. zo vanuit het huisje te maken, een paar mooie steden en de mogelijkheid tot kanovaren op de rivier de Sioule. En ook echt een aanrader is de boeddhistische tempel op 5 kilometer afstand, dit is de grootste Boeddhistisch Tibetaanse tempel in Europa! De gite ligt vlak bij het dorp Saint Priest des Champs en niet al te ver van de stad Clermont Ferrand. Het grootste voordeel van deze plek voor mij is de stilte. Je hoort er buiten de vogeltjes niets. Heerlijk.

De gite is van een Nederlands stel dat sinds 2007 permanent op deze plek woont. De gite staat naast hun woonhuis, maar het verhuurdeel is volledig afgescheiden met een eigen stuk tuin en een grote heg zodat er veel privacy is. De gite zelf is schitterend en met veel liefde en oog voor detail opgeknapt en heel comfortabel ingericht tot en met hangmat aan toe. Verder zijn er een wasmachine, een zeer uitgebreid ingerichte keuken met oven en vaatwasser, er is een houtkachel, TV, dvd/radio, spelletjes, wifi…
En nu komt het mooie: er is nog plek van zaterdag 27 juni tm zaterdag 4 juli! Deze week is nu te boeken voor €475 in plaats van €550 Dus, mocht je dringend toe zijn aan vakantie én laaiend enthousiast zijn geworden door mijn bescheiden promotiepraatje (kuch), kijk dan eens op de website van Domaine Le Cluzel.
Fijn weekend allemaal!
De mannen zijn de komende 2 weken vrij van school en van werk. Dus neem ik ook vrij. Ik neem vakantie van alles wat moet en wat hoort en ga 14 dagen lang eens goed genieten van niets doen, geen lunches die in de vroege ochtend moeten worden klaargemaakt, geen ruzies met de verzekeraar die meent dat S. en ik niet voldoende zijn verzekerd voor een beugel en nu declaraties afwijzen en eigenhandig ineens polissen met niet kloppende gegevens naar ons mailen, lekker uitslapen en bijkomen.
Ik doe nooit zo veel, daar train ik mezelf al jaren in – en dat is best een pijnlijke training en harde les geweest – maar toch zit het dagelijks leven vol met moet-dingen en die gooi ik de komende tijd allemaal overboord. Ik neem mezelf voor om me het op alle fronten makkelijker te maken en elke stem te snoeren die in mijn brein brult dat ik eigenlijk elke dag moet mediteren, wandelen, beter paleo eten, nee 3 keer daags warm eten, nee: meer smoothies of toch gewoon een vastenkuur?