Met de katten hadden we deze week een doorbraak. Moos en Dibbes zijn betrapt terwijl ze op de bank tegen elkaar aan lagen. Nou ja, Dibbes lag vooral tegen Moos aan, die het zich allemaal liet aanleunen maar er wel heel tevreden uitzag. Omdat dit gemoedelijke tafereel blijkbaar enorme indruk op Smoes maakte, ging die later op de dag voor Dibbes liggen rollen. Dat is ook een doorbraak, tot nu toe was Dibbes aan het rollen en rende Smoes hard weg. Vandaag vieren we bovendien dat Dibbes precies 4 maanden bij ons is. Ik kan me niet meer voorstellen dat die schuwe half blinde zielige vieze kat dezelfde is als dit voorbeeld van Hollands welvaren met zijn zeegroene ogen die continu tegen ons kletst.
Elke ochtend loop ik naar beneden en word ik opgewacht door een uitzinnige Dibbes die me begroet. Elke nieuwe dag is voor hem een dag vol mogelijkheden van knuffels, brokjes en speelpartijen en de voorpret spat van hem af. Als hij even naar buiten is geweest (maximaal 10 minuten) dan krijg ik telkens opnieuw weer die uitgebreide begroeting. Hij klimt tegen me op en ik word bekopt en beneusd (als dit echte woorden zijn) en als ik niet uitkijk, krijg ik ook nog een lik. Heel ontroerend om de blijdschap van deze voormalige zwerver zo mee te mogen maken.
Hij ontwikkelt zich nog steeds enorm. Elke week komt er meer vertrouwen bij, wordt hij nóg speelser dan hij was en soms is hij zelfs stout. Hij jat nu regelmatig eten dat op het aanrecht of op tafel ligt. Niet de bedoeling natuurlijk maar het geeft wel aan dat hij meer durft en meer zelf vertrouwen krijgt. Maar het is ook een heel intelligent beest dat zich goed laat bijsturen. Al denk ik wel dat eten – gezien zijn verleden – wel echt ‘een ding’ zal blijven. Een van mijn eerste katten had ook een achtergrond met honger en die is jaren lang erg gefixeerd geweest op eten. Dat duurde wel 3 of 4 jaar voordat er iets meer rust kwam in het eten. Dat zie ik ook bij Dibbes, hij schrokt het zo snel naar binnen dat ik me afvraag of zijn kiezen überhaupt wel contact met het eten hebben gemaakt.
Deze week heb ik een paar keer meegemaakt dat ik ’s nachts wakker werd en dat Dibbes dan in mijn armen lag. Helemaal met zijn kop in mijn hals en plat tegen me aan. Lekker is anders, zo’n harig groot beest in mijn armen. Maar het ontroert me ook! Dan bedenk ik me dat hij vorig jaar om deze tijd onder een struik lag op de natte grond en in de stromende regen (in mijn fantasie maak ik het altijd heel erg naar) en dan blijf ik maar doodstil liggen. Uiteindelijk val ik wel weer in slaap. Ik weet het, ik ben een watje en mensen die niet van katten houden zullen gruwen van dit verhaal. Maar buiten dat hij plek inneemt en zijn haren in mijn gezicht drukt, krijg ik ook enorm veel van hem terug.
Hij krijgt meer zelfvertrouwen en krijgt meer lef tijdens het spelen. In het begin liep hij keihard weg als we hem met een touwtje probeerden te laten spelen, daarna rende hij met touwtje en al weg en vervolgens – na een paar weken – ging hij er voorzichtig mee spelen. Nu zijn we in het stadium dat hij ook uit zichzelf touwtjes en proppen papier bespringt en steeds feller wordt tijdens het spelen. Ook loopt hij me niet meer de hele dag achterna en kan ik tegenwoordig naar het toilet zonder dat hij mee wil. Andere katten aaien is tegenwoordig ook geen signaal meer voor hem om zich ervoor te storten. Een mooie vooruitgang dus. Hij weekt zich wat los en gaat meer zijn eigen gang. En zorgt dan tijdens de nacht voor compensatie door zich plat tegen ons aan te drukken, waarop de andere katten zich ook doen gelden met hun aanwezigheid. Ben benieuwd hoe lang wij nog over ons eigen bed kunnen beschikken.
Over naar de wekelijkse kattenupdate (kattenhaters kunnen nu stoppen met lezen)…het gaat heel erg goed in ons kattenhuis. De houding van twee van de drie de bewoners op vier poten is aan het veranderen. De duidelijk te lezen tekstballon boven hun hoofd ‘wat doe die indringer hier!*^&%^$?’ is veranderd in ‘onduidelijk wat ie hier doet, maar voor nu best oké.’ Het lijkt alsof Moos en Smoes doorkrijgen dat meer katten niet betekent dat de stroom voer ineens minder wordt of dat er niet meer geknuffeld en gespeeld wordt. Dus glijden we heel langzaam in een ritme dat vertrouwd aanvoelt voor iedereen.
Smoes kan eindelijk weer ontspannen
Daarbij scheelt het enorm dat Dibbes een slimme kat is die snel aanvoelt wat kan en wat niet kan en zich goed laat bijsturen. We pasten wat tips van de dierenarts toe en met effect. Ook las ik het boek ‘Kattengeheimen’ dat mij door een hier meelezende dierenartsassistente werd aangeraden. Heel verhelderend! Dan viel het ook nog allemaal reuze mee, want het kan allemaal veel erger uitpakken met de komst van een extra kat in je huis. Buiten wat geblaas en gekwetste ego’s is er niet veel aan de hand geweest.
Tussen de katten gaat het onderling nu steeds beter. We zien nu dat Smoes iets meer toenadering aan kan van Dibbes, met als hoogtepunt een gezamenlijk dutje op de poef. Dat werd wel weer onderbroken toen Dibbes van pure vreugde zachte liefdesbeetjes in de staart van Smoes gaf. Wat Smoes betrof lag hier een grens en was het meteen gedaan met de pret. Maar later in de week werd er aarzelend samen gespeeld.
Dibbes gedijt er wel bij. Hij wordt regelmatig echt overmand door emoties en wilde buien en weet dan van gekkigheid niet wat hij moet doen. Hij blijft wel erg gefascineerd door eten en is altijd op zoek, soms ook op plekken waar echt niets te vinden valt! Waarvan akte:
Het gaat met vallen en opstaan hier. Moos en Dibbes gaan nu beduidend beter samen (Moos tolereert hem en negeert hem zo veel mogelijk) maar Smoes is enorm nerveus. Dat was hij altijd al, maar de laatste jaren kreeg hij wat meer zelfvertrouwen. Hij houdt Dibbes met argusogen in de gaten en vat elke toenaderingspoging op als een aanval. Dibbes van zijn kant wordt keer op keer afgewezen. Speelt hij leuk verstoppertje (denkt hij), blijft Smoes hem alleen maar aankijken met gif in de ogen. Dus die dreun van Dibbes wordt dan ook minstens één keer per dag uitgedeeld, als de frustratie zich zo heeft opgestapeld.
Jammer, want Smoes is wel heel speels en Dibbes ook. Ook lijken ze best op elkaar wat toenadering betreft, ze zijn allebei wat onbehouwen. Volgens mij zijn ze best een goede combinatie.
Omdat Moos zich naar Dibbes toe als een dooie sukkel gedraagt, spelen wij maar zoveel mogelijk met hem. Veel met touwtjes maar gewoon een brokje door de kamer gooien is ook een groot succes, hij ‘tennist’ er dan tijden mee. En hij speelt soms met de buurkat die nu ongeveer 6 maanden is. Maar die proberen we zoveel mogelijk uit dit huis te weren want hij is erg opdringerig en denkt dat het hier leuker is dan in zijn eigen huis. Drie katten is genoeg. Helaas lukt het buiten houden niet altijd (moeilijk met een kattenluik), laatst trof ik hem in de huiskamer aan spelend met vier kerstballen die hij uit de boom had weten te meppen…..
Dibbes is dus ‘alleen’ in een huishouden van drie katten en richt zich vooral op ons. Maar wat we ook doen het is nooit genoeg. Hij heeft altijd honger, honger naar eten, naar knuffels, naar spelen en naar aandacht. Als ik in de ochtend wakker word, staat hij op me te prakken. Als ik naar beneden loop, rent hij achter me aan. Zit ik op de WC, staat hij voor de deur te gillen. Ben ik aan het koken, dan staat hij pal achter me. Wil ik één van de andere katten aaien, dan gooit hij zich ervoor. Zit ik te eten, dan ligt hij onder mijn stoel.
Prins Charming
Hij is aandoenlijk en lief en verschrikkelijk opdringerig. We hebben héél véél Dibbes gekregen toen we hem in huis namen. Wie had gedacht dat deze rijkdom leefde in die schuwe angstige kat, die soms een dag lang achter een struik verstopt zat, kijkend naar het leven dat hij zo graag wilde hebben?
De rust keert hier weer terug in huis. Op het moment dat ik dit stukje tik zit ik op bed en liggen er twee katten vlak bij elkaar te ronken. De feliway in combinatie met het opvoeden van Dibbes werkt dus goed. Hij leert snel en hij reageert goed. In plaats van in onze handen klappen of nee roepen, duwen we hem nu gewoon weg bij ongewenst gedrag en dat begrijpt hij én hij wordt er niet angstig van. Belangrijk, gezien zijn verleden.
Natuurlijk is niet alles meteen pais en vree. Dagelijks zijn er wel kleine voorvallen. Vooral Moos moet vaak een puntje maken. Als hij ziet dat Dibbes naar boven wil, gaat hij soms snel op de trap liggen. Dibbes durft hem dan niet te passeren. Maar ook zijn er goede momenten. Gelukkig heeft Dibbes nogal een bord voor zijn kop en blijft goed van vertrouwen en wordt niet onzeker door het gedrag van de anderen.
Toen we Dibbes net leerden kennen, speelde hij niet. Een zwerfkat heeft daar geen tijd voor. Nu hij bij ons woont en zijn dag vooral uit slapen, knuffelen en eten bestaat, komt er ook ruimte voor spelen. Hij speelt als een kitten: ergens op springen, iets weg slepen en dan ineens er keihard mee wegrennen. Heel onbesuisd en wild. Er liggen hier altijd wel kattenspeeltjes en die werden de afgelopen weken steeds wilder besprongen. Alleen met ons spelen deed hij niet. Telkens als ik met een touwtje aan kwam zetten, rende hij weg. Het was al snel te eng. Afgelopen week lukte het voor het eerst wel. Ook zette Smoes eerste aarzelende stappen om samen met Dibbes te spelen. Iets wat Dibbes héél graag wil maar tot nu toe mislukt doordat hij de katten té direct benaderd.
Deze week had ik even contact met de dierenarts. Hoewel ik vorige week hier nog een foto plaatste van drie katten die tevreden op bed liggen te slapen, was het geluk maar tijdelijk. Als ik bijvoorbeeld Moos of Smoes aai, gooit Dibbes zich er vaak voor. Hij is enorm jaloers en ik ben van hem, zoveel is wel duidelijk na 7 weken. Hij is erg dominant van karakter en vooral Moos is het lijdend voorwerp. Dibbes vertoont veel dreigend gedrag en Moos weet helemaal niet wat hij er mee aan moet, zachtaardige sukkel als hij is. Het enige wat Moos doet als Dibbes hem wil aanvallen, is hard wegrennen. Hij voelt zich daardoor duidelijk minder prettig, want in zijn eer aangetast (althans, dat denk ik dan).
Dat is niet de bedoeling. Alleen weet ik niet goed hoe Dibbes aan te pakken. Ik sprak hem laatst bestraffend toe en toen ging hij plat op de grond kruipen met zijn oren naar achter en helemaal in paniek. Duidelijk een kat met een verleden. En hij bespeelt me verschrikkelijk, ik ben nog nooit zo ‘versierd’ door een kat. Maar hoe corrigeer je een kat en dan vooral een kat met zo;n heftig verleden? Ik heb al bijna 20 jaar katten en als ik iets heb geleerd, dan is het dat ze bovendien hun eigen agenda hebben.
Dierenarts gebeld dus en daar later naar toe gegaan om advies te vragen. Waar het op neer komt is dat we Dibbes iets te veel hebben verwend. Hij is zo overladen met aandacht en liefde dat hij zich erg overheersend is gaan gedragen, zeker omdat we hem dus nauwelijks corrigeren. Net als met verwende kinderen moeten we hem meer gaan opvoeden. Ongewenst gedrag niet belonen door alsnog aandacht te geven maar hem negeren of wegduwen. Het lijkt zo logisch natuurlijk maar t is best moeilijk. Het beest heeft zo’n verschrikkelijk verleden en zoveel pijn gehad, ik vind het zoooo zielig en dat voelt hij.
Naast ongewenst gedrag negeren moeten de katten het meer zelf met elkaar uitzoeken. Nu ben ik telkens tussenbeide gesprongen als het op knokken dreigt uit te lopen maar dat moeten we niet meer doen. Ik heb van de dierenarts feliway mee gekregen, een verdamper die een feromoon verspreid dat lijkt op het feromoon dat katten verspreiden als ze zich prettig voelen. Dat zou de agressie uit de lucht moeten halen. Dit wordt ook gebruikt in dierenasiels en pensions. Dan na een paar dagen moeten we tijdelijk het leefgebied van de katten kleiner maken. Nu kunnen ze zich overal terugtrekken ook in de kamers boven. Dan hebben ze tijdelijk alleen de huiskamer tot hun beschikking. Dan moeten ze wel de confrontatie aangaan in plaats van hard wegrennen.
We gaan het merken, spannend vind ik het wel. Opvallend genoeg waren er meteen vandaag al nauwelijks moeilijke momenten.
Zeer content met de wending die zijn leven heeft genomen
Deze week gingen we met onze ex-zerfkatkat Dibbes naar de dierenarts voor nacontrole. Zijn oogoperatie is nu 5 weken geleden en we wilden graag zeker weten dat alles goed geneest. Zijn rechter ooglid hangt soms wat. De dierenarts was meer dan tevreden en vertelde dat het een paar maanden kan duren voordat het helemaal genezen zal zijn. Ook kan zijn rechteroog altijd wat meer blijven hangen, gezien de ernst van de aandoening. Het weefsel was daar zo verdikt dat het snijwerk moeilijk ging. De kat zelf wekt overigens een zeer tevreden indruk, los van de dag dat we naar de dierenarts moesten, toen heb ik hem weer gedrogeerd. Het blijft een straatkat met een verleden en zonder drugs laat hij zich niet in een mand stoppen.
In de avond moest hij even afreageren en zagen we wat mepwerk tussen de katten maar later kroop hij lekker tegen me aan in bed en was alles weer goed. Het verbaast me hoe snel hij van zwerver naar huiskat is gepromoveerd toen hij eenmaal over zijn angst heen was.
Min of Meer 