katten·Zwerfkatten

Zaterdag

Afgelopen donderdag had ik een afspraak met de dierenarts die aan huis kwam om Dibbes te enten, nadat in de week ervoor Dibbes in de mand krijgen jammerlijk was mislukt. Ook het thuis enten is jammerlijk mislukt. Dibbes lag toevallig in de vensterbank in het zonnetje toen hij haar aan zag lopen en verdomd als het niet waar is, hij herkende haar meteen. Hij vloog in volledige paniek tegen de muren op, krabde mij en passant open op mijn arm en veranderde in een onbenaderbaar blazend monster met klauwen waar je niet bij in de buurt kunt komen.

Dierenarts droop dus weer af, met achterlating van het spuitje en instructies hoe we dit konden toedienen. We hebben eerder wel eens injecties toegediend bij Smoes dus dat zou moeten lukken. De band tussen mens en dier was helaas zo verstoord dat we het er maar bij hebben laten zitten. Dibbes heeft de hele middag onder ons bed gezeten en vloog in de namiddag het huis uit. Hij weigerde naar binnen te komen, wel kon ik contact met hem maken en miauwde hij zijn stress van zich af.

Dit werkte op mij dermate stressverhogend dat ik de inmiddels in alle paniek aangeschafte Bach Bloemsem Rescue druppels zelf ook maar achterover sloeg en – nu ik toch bezig was –  de rest van het kattenhuishouden ook maar iets toediende verstopt in de melk. Want alle harigen op 4 en 2 poten raakten danig van slag door al het gedoe. Dibbes wilde laat op de avond wel naar binnen komen maar vloog er vandoor toen hij M. zag. Best zielig voor M. die juist niet betrokken was bij het dierenartsdrama. Maar ja, angsten kennen geen logica blijkt maar weer. En blijkbaar kwam er bij Dibbes oud zeer naar boven, hem aangedaan door een man.

Na een voor mij vrijwel slapeloze nacht – het zenuwstelsel was dermate geprikkeld dat slapen niet lukte – sloop ik op vrijdagochtend om half 6 naar beneden om Dibbes als een hoop ellende bij de achterdeur aan te treffen. Ik haalde hem naar binnen, gaf hem wat blikvoer met Bach bloesemdruppels en de rest van de katten ook die van alle kanten kwamen aangestormd. We hadden een fijn uurtje tot M. opstond en naar beneden kwam. Dibbes vertrok weer naar buiten, alhoewel minder in paniek dan de dag ervoor.

Afijn, ik keek M. zowat  naar het werk en zodra hij zijn hielen lichtte kwam Dibbes weer naar binnen. Dat S. de trap afkwam was even heel eng, maar niet eng genoeg. Toen ook S. vertrok, zat Dibbes klaar op de trap. ‘Ga maar naar boven’ zei ik tegen hem en daar stoof hij de trap op. We deden een welverdiende tuk en in de loop van de dag gleed langzaam de stress van mens en kat af. Toen M. uit zijn werk kwam was hij niet meer die enge man maar gewoon baasje en mocht er weer worden geknuffeld zonder angsten.

De Bach Bloesemdruppels zijn overigens echt een aanrader. Onze ZwerfGerrit kreeg ze ook van me en die bracht gisteren na toediening de rest van de dag in de zon rollend door, zijn buik aanbiedend en knorrend van genoegen. Ik heb al veel bereikt bij hem maar dit haalt hopelijk net weer wat scherpe randjes weg. Omdat Dibbes deze week nogal jaloers en boos deed naar Gerrit toe, blijf ik beide heren voorlopig deze druppels geven.

Het eerst succes leek te worden geboekt. Het leek er even op dat Dibbes met Gerrit wou spelen gisteren vroeg in de avond, er werd wat geschud met een kont en staart en signalen afgegeven, maar toen kwam er een spin voorbij lopen en was het moment weer voorbij omdat Dibbes werd afgeleid. Maar wat niet is, kan nog komen.

Als ik in aan het koken ben, word ik begluurd door Gerrit, ik ben héél interessant
Zwerfkatten

ZwerfGerrit

Onze ZwerfGerrit maakt veel vorderingen (lezen jullie de subtiele toevoeging van het woordje ‘onze’?). Deze kat is behoorlijk slim, snapt snel de bedoeling van dingen en is van zichzelf vrij rustig.  Waar het met Dibbes een hels gedoe was om hem te benaderen (dat is echt veel moeilijker met een half blinde zieke kat) gaat het met Gerrit veel sneller. Ook is het zo dat ik veel heb geleerd van vorig jaar en nu beter weet hoe ik het moet aanpakken.

Deze week zagen we een verschuiving in gedrag. Vorige week waren er voorzichtig verkennende rondes in huis, deze week liep hij zelfs een keer naar boven! Ook is hij nu het merendeel van de dag in de tuin. Ook een verschuiving, in plaats van twee keer per dag eten komen halen, heeft hij zijn intrek in de tuin genomen en loopt hij regelmatig naar binnen.

Toen ik een keer stond te koken voelde ik een kat langs me heen strijken. Omdat ik dacht dat het Dibbes was, boog ik me naar voren om te aaien. Het bleek Gerrit te zijn die zich doodschrok en wegvloog. Maar hij wil dus contact, dat is mooi. Ik heb hem daarna een paar keer tijdens het eten voorzichtig over zijn rug gestreken met een afwasborstel. Beter die borstel aanvallen dan mijn hand. Daar reageerde hij wel op, maar hij haalde niet uit en at snel weer door. Dus weer een stap verder gegaan en hem voorzichtig geaaid op zijn rug. De eerste 2 dagen heel zacht, later met iets meer druk. Hij laat het gebeuren.

Tijd voor een kleedje in de keuken. Hij had het zó door en lag prinsheerlijk bij de open deur. Een logische volgende stap was de deur dicht doen toen hij binnen was. Ook dat laat hij gebeuren, hij raak niet in paniek maar verdwijnt dan wel na een minuut of 5 door het kattenluik naar buiten.

beetje eng nog (zonder flits gemaakt en dus wat wazig, maar hij is bang voor de flits)

En nu? Gewoon doorgaan. Ik ben in 2 weken tijd met deze kat verder gekomen dan in 3 maanden met Dibbes. Ik begin vertrouwen te krijgen dat het lukt om voor de winter Gerrit binnen te krijgen.

Dibbes moest afgelopen week naar de dierenarts, zoals ik een paar weken geleden al schreef. Dat is jammerlijk mislukt. Ik krijg hem niet de mand in. Ik had hem al een paar dagen voorbereid door lekkere hapjes in de reismand te leggen. Dat at hij graag op. Maar op het moment dat ik de deur dicht doe komen er ongekende krachten los in deze timide kat en het lukte me niet. Na een potje vrij worstelen besloot ik dat dit niet goed was voor de band tussen kat en mens en belde tante dierenarts op, die nu volgende week hier thuis langs komt. Het is zo en niet anders, hopen dat dit wel lukt.

ps op mijn kookblog mijn weekmenu:wat schaft de pot deze week?

katten·Zwerfkatten

ZwerfGerrit

ZwerfGerrit maakte deze week grote vorderingen. Na de verkennende rondes in het huis vorige week (als hij dacht dat niemand hem zag) rende hij een paar dagen geleden ineens keihard naar binnen toen ik riep voor het eten. Hij was zó enthousiast dat hij even zijn angsten vergat.
Sindsdien is hij weer voorbij een grens. Hij loopt vaak even naar binnen om brokjes te happen of zomaar even te kijken. Rond etenstijd zit hij klaar voor de start. Hij is een paar keer op ons afgelopen met zijn staart vrolijk in de lucht en er is nu een paar keer met de andere katten geneusd.  Mooie ontwikkelingen dus!
Gerrit

De gelijkenis tussen Dibbes (hier beneden) en Gerrit (hier boven) is wel erg curieus trouwens, wat vinden jullie er van? Misschien dat ze familie van elkaar zijn?

Dibbes
Zwerfkatten

ZwerfGerrit

Deze week was heel bijzonder omdat de zwerfkat steeds meer ontspant en dat is zo leuk om te zien! Het lijkt soms of ik naar herhalingen van Dibbes van vorig jaar zit te kijken: rekken en strekken na het eten. In de zon liggen rollen, heel voorzichtig daarna om zich heen kijken. ‘Kan het wel, dat ik me zo laat gaan?’ En zo ontdekte hij dat alle katten het normaal vinden dat een kat zinloos heen en weer rolt, niemand vond het vreemd. En dan de grande finale van deze week: we zagen hem met zijn staart spelen. Hij is ook een paar keer het huis in gelopen voor een paar verkennende rondes. Dat was wel erg verontrustend voor Dibbes, dus dat moet langzaam worden opgepakt, zo leerde ZwerfGerrit die al buikschuivend weer naar buiten vertrok.

Inmiddels voeden we 4 katten in plaats van de 2 die we al jaren eten gaven, en dat is natuurlijk te merken in de boodschappenuitgaven. Ik heb het budget dus iets moeten aanpassen. Dat deed ik niet na de komst van Dibbes maar is nu met de komst van een vierde kattenmond wel noodzakelijk. Maar goed, we komen nog steeds redelijk uit en dat is het belangrijkste.

 

katten·Zwerfkatten

Kattenjournaal

ZwerfGerrit komt tegenwoordig alle dagen langs en wordt steeds minder schuw. Wel is hij een stuk pinniger in zijn angst. Waar Dibbes vroeger (en nog trouwens) hard wegrende als hij bang was, haalt deze kat uit. Ik heb de  eerste halen in ontvangst mogen nemen, waar hij dan wel weer oprecht van schrok. Hij miauwt tegenwoordig als hij me ziet en hij komt ook aanrennen als ik een klakkend geluid maak met mijn tong (moet ie wel in de buurt zijn natuurlijk), omdat hij inmiddels weet dat er dan eten wordt uitgedeeld.

ZwerfGerrit

Verwarrend is wel dat sinds een week nu ook een hele oude dove kater – die volgens mij al 2 jaar in geleende tijd leeft – brokjes komt stelen uit onze keuken. Het probleem met deze heer is dat hij je pas opmerkt als je pal achter hem staat, omdat hij je niet hoort roepen of aankomen. Waarop een paniekaanval en een half geforceerd kattenluik volgt.

Deze kat is geen zwerver en wat hij hier komt doen? Curieus detail is dat deze kater hoort bij het huis waar ZwerfGerrit onder de veranda slaapt. De heren kunnen niet met elkaar opschieten en dat is waarschijnlijk de reden waarom de adoptie daar niet echt opschiet. Waarom ze dan wel allebei hier naar toe komen? Blijkbaar houdt die oude de zwerver dan toch nauwlettend in de gaten en is het brokjes eten onderdeel van een ingewikkeld politiek spel.  Want leer mij katten kennen, de kamer is soms zo vol van gekwetste en beledigde kattenego’s dat ademhalen soms maar moeizaam gaat.

Inmiddels lopen er hier dus 7 katten (want ook de twee buurkatten zijn zeer opdringerig) regelmatig in dit huis rond, terwijl er maar 3 een permanente verblijfsvergunning hebben. Ik voel me soms net de rattenvanger van Hamelen.

Buiten de onrust vanwege ‘asielzoekers’ gaat het met het legale kattenvolk uitstekend. Dibbes en Smoes spelen veel met elkaar en tegenwoordig tref ik steeds vaker Dibbes op bed aan met Moos of Smoes, waarbij er heel nonchalant poot-kopcontact is en er hard wordt geknord. Een grote vooruitgang!

Volgende maand is Dibbes precies een jaar bij ons en moet hij weer zijn entingen krijgen, ik kreeg de oproep al per mail binnen. Dat wordt spannend, hoe reageert hij als we hem in de mand stoppen? De keren dát we tot nu toe met hem naar de dierenarts moesten, hebben we hem zwaar moeten verdoven. Zou hij nu meer vertrouwen hebben? Ik hoop het.

Tot zover, fijn weekend allemaal!

algemeen·Zwerfkatten

Kattenjournaal

Dibbes maakte deze week grote sprongen door ZwerfGerrit meer te tolereren. Zo vond ik ze een paar keer samen in de keuken, waarbij de zwerver brokken at en Dibbes toekeek, ietwat verontrust, maar niet in oorlogsstemming.

Dat gaf moed en nu komt ZwerfGerrit ineens twee keer per dag langs. Hij gaat dan onder de tuintafel zitten en wacht netjes tot ik hem zie.  Zo maakten we elke dag kleine vorderingen. Dat geluk duurde tot Kasper de Verschrikkelijke – de kater van de buren die eerder ook Dibbes de stuipen op het lijf joeg – van onder een tuinligbed toesloeg. Een paar fikse meppen en weg was Gerrit. Gelukkig vatte hij twee dagen later weer moed en kwam hij weer buurten.

Gerrit

Inmiddels heb ik hem zover dat hij eet terwijl ik naast hem zit. Mijn tactiek is continu praten in combinatie met lekkere brokjes gooien. Eerst ver weg en dan steeds dichter bij. Een spoor van brokjes en dan ineens staat hij naast me en dan geef ik hem een bak met voer. Dat dit hem zo wel bevalt, merk ik ook aan zijn gedrag na het eten. Rende hij eerder meteen de tuin uit, nu blijft hij soms nog even een paar minuten liggen. En kijken. Continu mij in de gaten houdend. Je ziet die hersens kraken…..

Cruciaal tijdens het voeren van de zwerver, is dat ook Dibbes continu aandacht krijgt. Hij voelt zich nog niet zeker van zijn plek en laat dat merken. Maar hij wordt uitbundig geprezen en geknuffeld en krijgt ook lekkers toegestopt. En Moos en Smoes vinden alles best.  Die blijven volkomen stoïcijns onder al dat extra kattenbezoek.

 

Zwerfkatten

Nog een zwerfkat erbij?

Wie hier al langer meeleest, weet misschien nog wel dat er nog een zwerfkat was toen onze Dibbes voor het eerst vorig jaar in de picture kwam. Ze lijken sprekend op elkaar en het duurde daarom even voordat we doorhadden dat we twee zwervers te eten gaven. Afijn, het verhaal is misschien bekend: omdat de twee katten niet goed met elkaar op konden schieten, ‘verdeelden’ we ze. Dibbes werd ons project en de ander het project van buren drie huizen verderop.

Dibbes is inmiddels een enorm opgeknapte licht verwende huiskat, maar die ander is nog steeds wat hij was: een zwerver. Hij heeft een vaste slaapplek – onder de veranda van de mensen die hem eten geven – maar verder schiet het niet zo op. Ik zag hem nooit meer maar hoorde wel dat het socialiseren niet echt opschoot. Ook omdat de daar al aanwezige huiskat niets van Gerrit (ja ik kan er niets aan doen, maar zo hebben ze hem genoemd) moet hebben.

Nu zat deze ZwerfGerrit hier ineens weer in de tuin, een paar weken geleden. En een dag later weer. Ik gaf hem wat brokjes. En daar was hij weer een paar dagen later. Gerrit komt nu toch alle dagen even wat brokjes bietsen. Soms staat hij ineens in de keuken, de andere katten staan er naast en kijken ernaar, weten niet goed wat ze met dit schuwe beest aanmoeten.

Vreemd genoeg bereik ik best veel. Hij is weliswaar heel schuw – ik denk dat dit een in het wild geboren kat is – maar ik kan inmiddels steeds dichterbij komen. Dus ‘zit ik weer met een zwerfkat’. Nu ben ik niet van plan deze ook te adopteren. Dibbes zou dat niet trekken, die begint heel klagelijk te miauwen als hij ziet dat ik Gerrit eten geef, hoog verraad! Maar misschien kan ik deze zwerver wel wat socialer en minder schuw maken. Zijn mandje wacht al op hem want die andere mensen zijn echt heel lief en aardig en dol op katten. Maar ze werken allebei en zijn dus veel weg overdag, ik niet. Misschien kan ik wat ‘voorwerk’ doen.

Tja de ex-zwerver ligt volledig ontspannen op de laptoptas
 
terwijl de ander gespannen afwacht of hij eten krijgt
 

 

Raakte ik vorig jaar enorm van slag door Dibbes en de moeite die het gaf om hem te socialiseren en op te knappen, met deze kat heb ik minder moeite. Dibbes was overduidelijk erg ziek en dat raakte me enorm, ik was bezorgd.  Deze andere zwerver ziet er goed uit, zijn vacht glanst en hij heeft geen zichtbare gebreken. Hij straalt uit dat hij zich wat beter kan redden dus kan ik hier ook beter mee omgaan. Evengoed verdient het beest natuurlijk een fijne plek, voor zover het lukt om van een in het wild geboren kat een huiskat te maken. Maar eten en aandacht kunnen we hem wel bieden en met een beetje geduld en moeite moeten de ergste scherpe randjes ervan af te halen zijn. Die buren zijn best dol op hem en hun andere kat is oud, heel erg oud. Met een beetje geluk is Gerrit beter benaderbaar als die andere kat gaat hemelen. Tot die tijd zal ik mijn best doen hem wat socialer te maken. En lukt het niet, nou ja, dan heeft hij twee adressen waar hij eten krijgt, ook niet verkeerd.

katten·Zwerfkatten

Dibbesdingen

Als we het partijtje van Sem vieren, maak ik me vooraf zorgen over Dibbes. Gaat dat wel goed? Rent hij niet in paniek het huis uit als er een meute jongens van 12 het huis komt binnenvallen? Ik maak me druk om niets, blijkt later. Ik heb nog altijd het beeld van de kwetsbare schuwe zwerfkat op mijn netvlies en zie daardoor de werkelijkheid niet altijd even goed.

De realiteit is dat hij nieuwsgierig de jongens tegemoet loopt. Als ze hem niet zien, dan zorgt hij er wel voor dat hij gezien wordt, werpt zich voor een voet en biedt zijn buik aan. Geeft kopjes tegen benen. Is zeer aanwezig. Trek zich weinig tot niets aan van herrie. Alleen onverwachte bewegingen zijn niet prettig, maar hee, even aaien en hij is het zo weer vergeten.

Dibbes heeft niets nodig in het leven, buiten ons en zijn eten en dat laat hij merken. Zijn wereld is heel klein geworden. Liep hij vroeger de hele dag zijn eten bij elkaar te scharrelen, nu komt hij tot het tuinhek. Heel soms loopt hij verder, wandelt door de steeg, gaat de hoek om en zit dan voor de voordeur. Als hij ziet dat ik hem zie door het raam, dan begint hij onbedaarlijk te miauwen. Laat me erin! Nu! Belangrijk! Binnengekomen volgt een ritueel van op tafel springen, rollen, buik aanbieden en neusjes geven. Dan probeert hij me naar de keuken te lokken, wellicht ben ik vergeten dat hij net nog eten kreeg. Je kunt het altijd proberen toch?

Toen we een paar dagen weg gingen, had ik bijna buikpijn van de zorgen. De door mij ingeschakelde kattenoppas had hij weliswaar al vaker gezien maar toch. Hoe zou hij reageren? De andere katten weten van de hoed en de rand en schakelen zodra wij weg zijn over op de ‘het is weer zover modus’. Dat betekent kopjes geven aan ‘die ander’, zodat de bakken netjes gevuld worden en blijven. Dibbes kende het fenomeen weekendje weg of vakantie nog niet. Ook hier bleek dat hij veel relaxter is dan ik dacht. Hij vond het allemaal prima, al was hij bij thuiskomt wel erg jaloers naar de anderen toe. Die kwamen ook extra knuffels halen en dat trok hij bijna niet.

Dat hij vooruit gaat, is te merken aan zijn gedrag naar mij toe. Waar hij me eerst continu achtervolgde en belaagde, wordt dat minder. Eerst durfde hij alleen op bed te springen langs mijn kant. Dan knuffelde hij mij langdurig en zeer zorgvuldig, met zijn neus tegen mijn neus, om zich vervolgens uitgebreid te poetsen. Pas als die boeddhabuik echt drie keer schoon gelikt was, ging hij liggen en slapen. Nu springt hij vanaf alle kanten op bed. Soms krijg ik voor de vorm nog even een kopje tegen mijn neus, maar nog vaker gaat hij meteen liggen. Het was wél even wennen na al die maanden op een voetstuk te zijn geplaatst door deze kat maar het is natuurlijk een zeer gezonde ontwikkeling dat hij nu meer zijn eigen gang gaat.

Zoals Vlasje laatst omschreef:
de mooiste bloem in de tuin

Hoewel hij grote sprongen maakt, moet hij nog veel leren. Alles wat onverwacht is, maakt hem gestrest. Wij wonen aan een park. Sinds twee weken wordt er aan de weg gewerkt die langs het park loopt. Om 7 uur in de ochtend beginnen grote machines te brullen en te graven. De eerste paar dagen was Dibbes helemaal geflipt. En elke beweging van ons, maakte ineens weer dat hij een meter de lucht in sprong. Hij had pupillen waar een junk nog een puntje aan kan zuigen. Maar na een paar dagen zakte de stress en had hij weer wat geleerd: ‘harde continu geluiden zijn niet eng en ik krijg nog steeds eten en knuffels….’

Zijn ogen staan door de operatie wat eigenaardig. Mooi zeegroen zijn ze maar de ooghoeken staan wat vreemd en trekken een beetje. Hij ziet er wat verdrietig uit door die rare stand van zijn ogen en dat past helemaal niet bij zijn uitbundige karakter. Zijn vacht glanst en hij is zeer gesteld op het onderhoud ervan. Poetsen is echt een hobby, iets wat ik hem nooit zag doen toen hij nog een zwerver was, geen tijd voor. Ook zag ik hem niet rollen, spelen, achter vliegjes aan huppelen of contact hebben met anderen. Ik hoorde hem nooit miauwen, nu kletst hij de oren van mijn kop. Er is zoveel veranderd. Het leven is goed voor Dibbes en het leven met hem is top.

katten·Zwerfkatten

Dibbesdingen

Het onweert buiten en Dibbes is nog niet binnen. Het vermoeden dat dit weertype angst opwekt, klopt volledig. Als we de deur opendoen en hem roepen, rent hij helemaal in paniek naar binnen. Zó gestrest dat hij in een slip op de laminaatvloer terecht komt en uiteindelijk plat op zijn buik eindigt, met zijn voorpoten gespreid, nagels uit alsof hij houvast zoekt.

We lokken hem mee naar boven en daar, op bed liggend met de gordijnen dicht, is het leven weer een stuk aangenamer voor onze ex-zwerver. Bij hele grote dondergeluiden kijkt hij nog wel angstig op, maar het zien van kat Smoes in een slaapcoma en niet op- of omkijkend, stelt Dibbes gerust. Het dondert en knalt maar blijkbaar is dat niet erg want Smoes slaapt er doorheen.

Elke keer ontroert zijn gedrag me diep. Vroeger, als in een jaar geleden, zat hij nog onder een struik met dit weer. Ik kan me geen voorstelling maken van de verschrikkingen die dat in zijn brein heeft achtergelaten. Wat ik nu dagelijks zie is een gezonde, meestal gelukkige, kat met wat scherpe randjes die beginnen te rafelen.

Regelmatig rukt hij de haren uit zijn lijf op een plek, tot het bloed letterlijk uit de wond druipt. Geen grote plekken maar ze zijn er wel. Met zachte hand hem beletten nog meer ravage aan te richten, helpt wel. Het is een kat die zich goed en snel laat bijsturen. Maar die wond zit er telkens voordat we het in de gaten hebben.

Bezoek wordt altijd begroet, hij is erg nieuwsgierig maar mensen moeten niet te snel amicaal worden. Zomaar even aaien is er niet bij. Alhoewel het natuurlijk wel helpt als ze hem lekkere brokjes of kattenstaafjes geven, dan is hij bereid iets sneller over zijn terughoudendheid heen te stappen.

Een paar keer per dag gaat hij onder de salontafel klaarliggen. Klaar om te spelen, vol verwachting. Nog nooit een kat zo fel zien spelen. En zo graag zien spelen. Terwijl hij in het begin helemaal niet begreep wat de bedoeling was. De eerste keer dat we met een touw voor zijn neus zwaaiden, rende hij keihard naar boven. Langzaam kreeg hij door wat de bedoeling is van spelen. Touwtje pakken en dan wegrennen, toch? Hij weer naar boven en wij maar beneden wachten, maar hij dacht dus dat het spel al klaar was. Nu begrijpt hij het inmiddels en ligt regelmatig klaar onder tafel om te spelen. Proppen papier worden besprongen en uit elkaar gerukt. Hij heeft het duidelijk helemaal door.

Hoe hij op straat heeft overleefd is ons een raadsel. Hij is enorm onhandig en blinkt uit in klonterigheid. Hij komt niet goed voor zichzelf op en heeft niets van het sluwe en vechterige wat je bij veel straatkatten ziet. Deze kat is duidelijk de laagste in de rangorde geweest en zelfs de vogels zien hem niet als bedreiging. Als de buurkat het huis binnenloopt, verontrust hem dat diep. Maar hij durft hem niet te verjagen. In plaats daarvan komt hij bij ons mopperen. Als we optreden en het beest wegsturen, krijgt hij wel wat moed en duwt met zijn poot nog even op de kont van de ongewenste indringer, weg jij!

Ondanks dat het dus een sukkel is wist hij toch zijn situatie aanzienlijk te verbeteren door zijn grootste angst – vertrouwen geven – te overwinnen. Zo is hij in een jaar tijd van een schuwe uitgehongerde zwerfkat met een ernstige oogaandoening veranderd in een goed doorvoede blije aanhankelijke knuffelaar. Zijn leven vertoont een stijgende lijn. Dat voelt hij en dat zien wij. Het leven is nu goed voor Dibbes. En het leven met Dibbes is top.

katten·Zwerfkatten

Zaterdag

Afgelopen zondag vierden we de twaalfde verjaardag van S. Het was zo’n dag dat alles klopte. Het was schitterend weer en we konden tot ver in de middag in de tuin zitten. S. vermaakte zich geweldig, ik had dit jaar voor het eerst ook wat vriendjes van hem en hun ouders uitgenodigd, in plaats van alleen familie en vrienden van de familie.

In tegenstelling tot andere jaren kon ik zelf ook echt genieten. Ik maakte me niet druk over wat het vieren van die dag met me zou doen maar genoot gewoon. Ik beperkte de voorbereidingen tot een minumum (opdracht geven om lekkere taarten te kopen, zelf wat stokbrood en kaas inslaan) en liet het gewoon maar over me heen komen. En dat maakte veel verschil. In voorgaande jaren genereerde alleen al het denken aan het vieren van de verjaardag zo veel drukte in mijn hoofd, dat ik op de dag zelf al uitgeteld was. De wetenschap dat ik een flink terugslag kan verwachten deed me vooraf al in de kramp schieten. Natuurlijk was ik na deze dag flink moe, maar het maakte niet uit, het was het meer dan waard. Ik heb de hele week rustig aan gedaan en ben er bijna weer. Dit is echt het effect van de behandeling die ik heb gevolgd: ik maak me niet meer druk om straks en toen, ik ben bezig met vandaag. En dat levert minder energieverspilling op.

De grote verrassing van de dag was Dibbes, of liever gezegd hoe hij zich gedroeg. Van te voren dachten we dat hij best zou schrikken van zoveel mensen en we hadden verwacht dat hij zich de hele dag niet zou laten zien. Daarom moesten we ook even flink omschakelen toen bleek dat hij zich totaal anders gedroeg dan de verwachtingen. Hij bleef continu in de buurt, eerst op een klein afstandje alles observerend. Daarna was het tijd voor de volgende stap, een rondje langs al die gezichten maken en kijken hoe dat uitpakt. Om uiteindelijk een showtje weg te geven en te laten zien hoe leuk hij kan spelen (achter een speelgoedmuis aanrennen die weggegooid wordt en dan ineens met de voorpoten remmen zodat het achterwerk de lucht ingaat) en op het kleed liggen rollen om zijn mooie buik te laten zien. Hij gaf kopjes, liet zich aanhalen en regelmatig hoorde ik oh en ah en dat was niet omdat ik zulke grappige dingen deed.

Onze Dibbes is niet langer een getraumatiseerde zwerfkat maar een enorm sociaal beest dat geniet van contact en het vermogen heeft fijne ervaringen razendsnel op te slaan. Een geweldige prestatie van de kat al zeg ik het zelf. Het verschil met een jaar geleden is onvoorstelbaar groot en het genoegen van deze verandering smaakt geweldig.

Fijn weekend allemaal!