Afgelopen donderdag had ik een afspraak met de dierenarts die aan huis kwam om Dibbes te enten, nadat in de week ervoor Dibbes in de mand krijgen jammerlijk was mislukt. Ook het thuis enten is jammerlijk mislukt. Dibbes lag toevallig in de vensterbank in het zonnetje toen hij haar aan zag lopen en verdomd als het niet waar is, hij herkende haar meteen. Hij vloog in volledige paniek tegen de muren op, krabde mij en passant open op mijn arm en veranderde in een onbenaderbaar blazend monster met klauwen waar je niet bij in de buurt kunt komen.

Dierenarts droop dus weer af, met achterlating van het spuitje en instructies hoe we dit konden toedienen. We hebben eerder wel eens injecties toegediend bij Smoes dus dat zou moeten lukken. De band tussen mens en dier was helaas zo verstoord dat we het er maar bij hebben laten zitten. Dibbes heeft de hele middag onder ons bed gezeten en vloog in de namiddag het huis uit. Hij weigerde naar binnen te komen, wel kon ik contact met hem maken en miauwde hij zijn stress van zich af.

Dit werkte op mij dermate stressverhogend dat ik de inmiddels in alle paniek aangeschafte Bach Bloemsem Rescue druppels zelf ook maar achterover sloeg en – nu ik toch bezig was –  de rest van het kattenhuishouden ook maar iets toediende verstopt in de melk. Want alle harigen op 4 en 2 poten raakten danig van slag door al het gedoe. Dibbes wilde laat op de avond wel naar binnen komen maar vloog er vandoor toen hij M. zag. Best zielig voor M. die juist niet betrokken was bij het dierenartsdrama. Maar ja, angsten kennen geen logica blijkt maar weer. En blijkbaar kwam er bij Dibbes oud zeer naar boven, hem aangedaan door een man.

Na een voor mij vrijwel slapeloze nacht – het zenuwstelsel was dermate geprikkeld dat slapen niet lukte – sloop ik op vrijdagochtend om half 6 naar beneden om Dibbes als een hoop ellende bij de achterdeur aan te treffen. Ik haalde hem naar binnen, gaf hem wat blikvoer met Bach bloesemdruppels en de rest van de katten ook die van alle kanten kwamen aangestormd. We hadden een fijn uurtje tot M. opstond en naar beneden kwam. Dibbes vertrok weer naar buiten, alhoewel minder in paniek dan de dag ervoor.

Afijn, ik keek M. zowat  naar het werk en zodra hij zijn hielen lichtte kwam Dibbes weer naar binnen. Dat S. de trap afkwam was even heel eng, maar niet eng genoeg. Toen ook S. vertrok, zat Dibbes klaar op de trap. ‘Ga maar naar boven’ zei ik tegen hem en daar stoof hij de trap op. We deden een welverdiende tuk en in de loop van de dag gleed langzaam de stress van mens en kat af. Toen M. uit zijn werk kwam was hij niet meer die enge man maar gewoon baasje en mocht er weer worden geknuffeld zonder angsten.

De Bach Bloesemdruppels zijn overigens echt een aanrader. Onze ZwerfGerrit kreeg ze ook van me en die bracht gisteren na toediening de rest van de dag in de zon rollend door, zijn buik aanbiedend en knorrend van genoegen. Ik heb al veel bereikt bij hem maar dit haalt hopelijk net weer wat scherpe randjes weg. Omdat Dibbes deze week nogal jaloers en boos deed naar Gerrit toe, blijf ik beide heren voorlopig deze druppels geven.

Het eerst succes leek te worden geboekt. Het leek er even op dat Dibbes met Gerrit wou spelen gisteren vroeg in de avond, er werd wat geschud met een kont en staart en signalen afgegeven, maar toen kwam er een spin voorbij lopen en was het moment weer voorbij omdat Dibbes werd afgeleid. Maar wat niet is, kan nog komen.

Als ik in aan het koken ben, word ik begluurd door Gerrit, ik ben héél interessant

ZwerfGerrit komt tegenwoordig alle dagen langs en wordt steeds minder schuw. Wel is hij een stuk pinniger in zijn angst. Waar Dibbes vroeger (en nog trouwens) hard wegrende als hij bang was, haalt deze kat uit. Ik heb de  eerste halen in ontvangst mogen nemen, waar hij dan wel weer oprecht van schrok. Hij miauwt tegenwoordig als hij me ziet en hij komt ook aanrennen als ik een klakkend geluid maak met mijn tong (moet ie wel in de buurt zijn natuurlijk), omdat hij inmiddels weet dat er dan eten wordt uitgedeeld.

ZwerfGerrit

Verwarrend is wel dat sinds een week nu ook een hele oude dove kater – die volgens mij al 2 jaar in geleende tijd leeft – brokjes komt stelen uit onze keuken. Het probleem met deze heer is dat hij je pas opmerkt als je pal achter hem staat, omdat hij je niet hoort roepen of aankomen. Waarop een paniekaanval en een half geforceerd kattenluik volgt.

Deze kat is geen zwerver en wat hij hier komt doen? Curieus detail is dat deze kater hoort bij het huis waar ZwerfGerrit onder de veranda slaapt. De heren kunnen niet met elkaar opschieten en dat is waarschijnlijk de reden waarom de adoptie daar niet echt opschiet. Waarom ze dan wel allebei hier naar toe komen? Blijkbaar houdt die oude de zwerver dan toch nauwlettend in de gaten en is het brokjes eten onderdeel van een ingewikkeld politiek spel.  Want leer mij katten kennen, de kamer is soms zo vol van gekwetste en beledigde kattenego’s dat ademhalen soms maar moeizaam gaat.

Inmiddels lopen er hier dus 7 katten (want ook de twee buurkatten zijn zeer opdringerig) regelmatig in dit huis rond, terwijl er maar 3 een permanente verblijfsvergunning hebben. Ik voel me soms net de rattenvanger van Hamelen.

Buiten de onrust vanwege ‘asielzoekers’ gaat het met het legale kattenvolk uitstekend. Dibbes en Smoes spelen veel met elkaar en tegenwoordig tref ik steeds vaker Dibbes op bed aan met Moos of Smoes, waarbij er heel nonchalant poot-kopcontact is en er hard wordt geknord. Een grote vooruitgang!

Volgende maand is Dibbes precies een jaar bij ons en moet hij weer zijn entingen krijgen, ik kreeg de oproep al per mail binnen. Dat wordt spannend, hoe reageert hij als we hem in de mand stoppen? De keren dát we tot nu toe met hem naar de dierenarts moesten, hebben we hem zwaar moeten verdoven. Zou hij nu meer vertrouwen hebben? Ik hoop het.

Tot zover, fijn weekend allemaal!