Eerder vertelde ik het al, vandaag heb ik een afspraak bij een tandarts die mijn amalgaamvullingen gaat vervangen. De orthomoleculair therapeut die mij behandelt, denkt dat ik daar baat bij kan hebben. Ik heb daar zelf fikse twijfels bij maar ga het toch doen. Die vullingen zullen toch ooit moeten worden vervangen en dan maar liever door iemand die erin gespecialiseerd is om dit veilig te doen.
Deze eerste afspraak is om het behandelplan te bespreken en volgens mij gaan ze ook de kwikbelasting meten. Hoe, al sla je me dood. Ik las dat er diverse methoden zijn om te meten, waaronder bijvoorbeeld een speekseltest die aantoont hoeveel kwik er vrijkomt. Maar dat zegt nog weinig over de voorraad in je lijf. Bovendien kan het ene lijf beter ontgiften dan het andere, dat hangt van meerdere factoren af. Er zijn ook bloed- en urinetesten. Maar ook die zeggen niet alles. Vaak wordt er ook alleen gekeken naar symptomen die iemand heeft. Dus wat er nu vandaag precies gaat gebeuren weet ik eigenlijk niet.
Toen ik begin twintig was kwam ik in aanraking met mediteren en sindsdien heb ik er een haat-liefde verhouding mee. Nog steeds vind ik het moeilijk de discipline op te brengen, het voelt vaak als moeten, maar de voordelen zijn groot. Daarom keer ik altijd weer terug naar de dagelijkse praktijk. Voor mij werkt het ’t beste om diverse meditaties af te wisselen: ik doe geleide meditaties, ademhalingsmeditaties of soms een mantrameditatie. Net zoals mijn pet staat.
Voor ME patiënten kan het heel zinvol zijn om te mediteren of ademhalingsoefeningen of bijvoorbeeld hartcoherentie te doen. Het kalmeert het zenuwstelsel en helpt bij de permanente overprikkeling. De behandeling van Ashok Gupta die ik 6 jaar geleden volgde, was deels gebaseerd op het concept dat ME het gevolg is van een getraumatiseerd zenuwstelsel, een getraumatiseerde amygdala om precies te zijn. Volgens deze visie staat de stressthermometer als het ware verkeerd afgesteld, waardoor deze continu alarm slaat, ook als er helemaal geen gevaar is. Hierdoor lopen er allerlei lichaamsprocessen spaak. De behandeling was erop gericht om die stressthermometer opnieuw op te voeden. Inmiddels ben ik van mening dat ME wel wat complexer is dan wat Gupta beweert maar ik doe nog steeds regelmatig een aantal oefeningen en meditaties die ik toen leerde. Beter word ik er niet van maar het helpt wel.
Ik vind het fijn om gewone meditaties af te wisselen met mantra’s. Ook daarmee kun je de aandacht leren richten en te leren in het nu te zijn. Mantra’s hoef je niet hardop te zingen of te reciteren, je kunt het ook in je hoofd mee zingen. Mantra’s gaan altijd samen met herhaling. Een mantra wordt een aantal keer herhaald en om de tel bij te houden, gebruiken mensen vaak een ketting of kralenbandje. Zover ga ik niet, ik luister gewoon naar diverse mantra’s die ik op YouTube vind. Mantra’s zingen heeft voor mij een wat krachtiger effect dan bijvoorbeeld een ademhalingsmeditatie, die ook uitgaat van herhaling, zoals telkens tellen van 1 naar 10 en als je aandacht is afgeleid weer beginnen bij 1.
Toen ik vorig jaar een beetje aan het surfen op YouTube was, stuitte ik bij toeval op een mantra dat me enorm raakte: Humee hum brahm hum. De herhaling en vibratie van de klanken doet iets resoneren in mij. Ik heb verschillende variaties op dit mantra gevonden en allemaal doen ze wel iets.
Als ik me verdrietig of wanhopig voel of behoefte aan rust heb, dan luister ik naar Gurujodha Singh. Het begint wat flauw maar als hij eenmaal het mantra begint te zingen, krijg ik het gevoel dat alles goed komt. Ik voel me dan gedragen door het universum. Dat klinkt misschien wat zwaar of wollig maar op een ander manier kan ik het niet zeggen. Ik voel me minder alleen. Alsof ik onderdeel van een geheel ben. Als ik hier naar luister en zachtjes meehum (heel zacht, ik zing als een kraai), dan humt het vaak de rest van de dag in mij. Heel fijn. Alsof er een vlindertje in me fladdert, alles wordt lichter.
Deze bijvoorbeeld van Guru Singh with Seal & Friends doet me energiek voelen. Het laat de levensenergie stromen, ik word er blij van. In gedachten ben ik dan aan het dansen. Het is misschien meer een lied dan een meditatie, maar het heeft hetzelfde effect.
En als ik echt de diepte in wil gaan, dan luister ik naar bovenstaande mantraversie geplaatst door Meditative Mind, ik weet niet wie de uitvoerder is.
Drie versies van een mantra en ze doen allemaal iets positiefs. Dat komt zeker door het mantra zelf. Toen ik het eens opzocht bleek de betekenis van dit mantra: ‘Wij zijn wij, wij zijn God’. Of ook wel: ‘Wij zijn één’. Grappig genoeg voelde ik blijkbaar de betekenis, voordat ik het daadwerkelijk wist. Nu ben ik zoals bekend niet gelovig maar ik geloof wel in de kracht van de ziel en dat die ziel kan openklappen of aftakelen. Sommige dingen voeden de ziel, andere zaken niet. Dit voedt mijn ziel. Het geeft me het gevoel niet alleen te zijn en het voelt alsof ik een deksel van een pan haal en snuif aan levensgeluk als ik naar dit mantra luister.
Tot mijn grote vreugde voelde ik me zondag heel redelijk en toen bleek dat ik me maandag ook goed voelde, ging het meteen kriebelen om iets te doen. Ik besloot even naar de bibliotheek te gaan op de scooter, daar lag een gereserveerd boek op mij te wachten. Dat is uit en thuis hooguit een actie van een kwartier maar dan ben ik er tóch even uit.
Het is altijd weer afwegen. Blijf ik thuis op zo’n dag en bouw ik meer reserves op? Of ga ik toch even weg? Na nu al weer maanden voor het merendeel aan huis gekluisterd te zijn, op mijn uitstap naar Den Haag en mijn wekelijkse bezoek aan de fysio na, is een uitje naar de bieb alsof ik naar een groot feest ga. Gewoon omdat ik a) het huis uit ben en b) iets doe dat niet valt in de categorie noodzakelijke handelingen. Met zo weinig energie heeft alles wat je doet een doel: koken, douchen, naar een behandelaar gaan. Nou is een gereserveerd boek ophalen ook gewoon iets dat moet gebeuren, maar de laatste maanden besteedde ik dat uit aan man of puber. Zelf zomaar op de scooter stappen voelt dan bijna als iets stiekems doen en ik was er zowaar wat giechelig van.
Wel was ik zo slim om eten uit de vriezer te halen zodat ik niet hoefde te koken maandag. Dinsdag moest ik naar de fysio, weer op stap! En vrijdag heb ik mijn eerste afspraak bij de tandarts die mijn amalgaam vullingen gaat vervangen. Dus vandaag en morgen houd ik me heel koest, dat is hard nodig voel ik maar dat kan ik wel. Heus.
De man nam vorige week een klapstoeltje voor mij mee. Dat kan ik gebruiken onder de douche. Had ik maar eerder bedacht hoe fijn en handig dit is!
Douchen slurpt energie die er niet is. De combinatie van staan en hitte maakt me erg duizelig. Om die reden douche ik gemiddeld maar twee keer per week. Dat vind ik jammer, want mijn spieren knappen wel altijd erg op van een warme douche.
Was douchen voor mij de afgelopen maanden een hele snelle aangelegenheid, snel wassen voordat ik instortte, zittend douchen is beter te doen merk ik. Het is relaxter, ik kan veel meer mijn gemak er van nemen en gewoon genieten van de warme waterstraal. Ik kan zelfs mijn benen weer scheren zonder dat ik tegen de vlakte ga. Voor mij deze zomer gladde benen! Misschien kan ik op deze manier ook zelfs weer wat vaker douchen.
Natuurlijk is er niets mis met je aan de kraan wassen. Misschien heb je geen behoefte aan elke dag douchen. Alle dagen douchen is helemaal niet nodig en wellicht zwaar overtrokken. Maar douchen wanneer je wil, of dat nu een keer per week is of alle dagen, is fijner als je zelf baas bent over het moment waarop. Dat jij en niet je lijf bepaalt wanneer dat is.
Omdat mijn schoonouders verhinderd waren toen wij vorige maand de verjaardag van puber vierden, werd besloten gezamenlijk uit eten te gaan. Oom en tante schoven ook aan, er was voor de gelegenheid een restaurant in onze woonplaats uitgezocht en gisteren was het zover.
Helaas was S. even vergeten dat dit op stapel stond en vertelde hij afgelopen dinsdag dat hij zaterdag zou gaan werken van 17 tot 21 uur. Een collega had gevraagd of hij zijn dienst wilde overnemen en hij had toegezegd.
Natuurlijk meteen geprobeerd dit terug te draaien maar hij stond al voor die dienst ingeroosterd. Het probleem voorleggen aan de collega die hij uit de brand hielp, leverde niets op. Die jongen beweerde dat hij de afspraak om een tattoo te laten zetten op zaterdagavond niet kon verzetten, anders zou het hem geld kosten. Wat natuurlijk gelul is. Hij had gewoon geen zin om alsnog te werken.
Op zich begrijp ik dat wel. Je vraagt aan een collega om een dienst over te nemen en die zegt een dag later te zijn vergeten dat hij uit eten moest voor zijn verjaardag. Maar toch.
Een oproep in de werk-app leverde ook niets op. Zelfs niet nadat S. had gezegd dat als iemand zijn dienst wilde overnemen hij zijn haar zou afknippen (het hangt tot halverwege zijn rug). Helaas, of niemand had zin om te werken of ze zijn té gesteld op zijn lange haar, maar het leverde niets op.
Het etentje verplaatsen was ook niet echt een optie. S. moet zondag bijvoorbeeld ook werken en zo eenvoudig is het niet om iedereen bij elkaar te krijgen. Dan zou het nog meer opschuiven.
Uiteindelijk vroeg S. de teamleider of hij een uur eerder mocht beginnen en dus een eerder uur weggaan zaterdag. Dat was goed en dus schoof de jarige job uiteindelijk na het voorgerecht alsnog aan.
Ik kon niet mee. Geen verrassing natuurlijk maar ik baalde wel. Ik lig nog steeds het merendeel van de dag plat en het gaat verre van goed. De PEM is wel voorbij maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Afijn, puber genoot, heeft heerlijk gegeten, kreeg cadeaus nog voor zijn verjaardag en misschien, heel misschien, heeft hij hiervan geleerd om afspraken in zijn agenda te noteren. Al denk ik van niet 😂.
Elk jaar in het voorjaar word ik in de steek gelaten. En het went nooit. Lig ik normaal elke nacht met vier katten om mij heen, in het voorjaar gaan ze de hort op. Wat ik daarvan vind vragen ze mij niet, de ontrouwe haarballen.
De hele winter ongemak. Vechten om een plek. Dibbes tegen mijn buik. Gerrie naast mijn hoofd. Moos in mijn knieholte en Smoes op het voeteneind. Zo gaat het. Zo hoort het. Vind ik dan toch.
En dan ineens als de nachten korter worden en de temperatuur stijgt voldoe ik niet meer. Mijn opoffering van altijd klem liggen wordt niet meer gewaardeerd. Ze gaan op stap, met zijn vieren. Avontuurtjes beleven. Zonder mij.
En ik? Ik lig in bed in een zee van ruimte waarin ik verdwaal en niet kan slapen. Geen Dibbes tegen mijn buik. Ik kan mijn benen strekken, niezen zonder dat Gerrie schrikt. Dat kan toch niet. Dat hoort toch niet.
En dan straks weer mooie sier maken als het kouder wordt. Ik trap er niet meer in. Ik kijk niet meer in die zeegroene ogen. Ik negeer de zachte geluidjes. Ik laat me niet meer versieren. Hoor je me? Nee is nee. Dit bed is van mij. Van de man en mij. Mensen, geen katten. Humans only.
Nou vooruit. Even dan. Voor deze ene keer. Dit schept geen precedent. En niet doorvertellen. Anders neemt niemand mij nog serieus.
ZonMw heeft van minister Bruins opdracht gekregen een onderzoeksagenda samen te stellen mbt ME. Dit samenstellen gebeurt, zoals eerder hier gemeld, samen met de patiënt-vertegenwoordigers.
Op de site van ZonMw verwijzen ze nu in dit verband naar het blog van Lou Corsius. Die bezocht zoals eerder gezegd ‘als patiëntenvertegenwoordiger ME/CVS de conferentie van de National Insitutes of Health (NIH) ‘Accelerating Research on ME/CFS’ in de Verenigde Staten. Belangrijk doel van het bezoek was om aandachtspunten, aanknopingspunten en relevante contacten op te doen voor de te ontwikkelen onderzoeksagenda ME/CVS in Nederland’. (bron site ZonMw)
Lou Corsius schreef tijdens zijn verblijf in de VS alle dagen een stuk over de hoogtepunten van de ME-conferentie en vooral zijn laatste blog hierover is een uitgebreide samenvatting van de stand van zaken en welke aandachtspunten er zijn.
Ook werd vandaag bekend gemaakt dat morgen tijdens een procedurevergadering kamerlid Rens Raemakers namens de commissie Zorg een schriftelijk overleg aanvraagt over de brief van minister Bruins die hij schreef in reactie op het advies van de Gezondheidsraad. Dit is verder geen inhoudelijk overleg maar puur aanvragen van verder overleg.
De trein die jarenlang op een zijspoor stond, is nu gaan rollen. Dit doet veel met mij.
De laatste tijd heb ik doordat ik erg inactief was, behoorlijk wat gezien op Netlix. Kijken lukt meestal wel en het leidt fijn af. Niet alles is de moeite van het vermelden waard, maar ik heb ook veel moois gezien wat ik jullie niet wil onthouden.
The highwaymen Allereerst een film en geen serie. Ik heb geloof ik nog nooit een film of serie met Woody Harrelson gezien die ik niet de moeite waard vond. Dus toen ik zijn naam voorbij zag komen in de aankondiging van The highwaymen, was dat voldoende aanleiding om te kijken.
Deze op historische feiten gebaseerde film gaat over twee voormalige agenten van de Texas Rangers, Frank Hamer en Maney Gault. Zij krijgen opdracht de legendarische Bonny en Clyde op te sporen en uit te schakelen. Wat deze film interessant maakt is niet zo zozeer de jacht op Bonny en Clyde dan wel de wijze waarop anti-helden Frank Hamer (gespeeld door Kevin Costner) en Maney Gault (Woody Harrelson) het aanpakken en hoe ze met elkaar omgaan.
Hamer is na zijn pensioen gaan samenleven met een rijke vrouw en geniet van een gezapig bestaan met een varken als huisdier. Hij wordt in opdracht van de vrouwelijke gouverneur (best bijzonder in die tijd volgens mij) Ma Ferguson benaderd om Bonny en Clyde op te sporen, die al twee jaar een spoor van dood en vernieling achterlaten. Ondanks dat ze worden opgejaagd door stapels politieagenten, ontsnappen ze steeds, daarbij toegejuicht als filmsterren door de bevolking.
Hamer zoekt zijn oude maat Gault op, inmiddels aan lager wal geraakt en een dronkaard, en ze starten de jacht, daarbij tegengewerkt door politie-eenheden uit de verschillende staten die niet snappen waarom die twee oude ‘sukkels’ zich ermee gaan bemoeien.
De gesprekken tussen Costner en Harrelson zijn vaak hilarisch en ze zijn mooie antihelden met hun buikje, hun stramme lijf en het onvermogen om nog normaal te schieten. Toch weten ze Bonny en Clyde in de val te lokken.
Erg leuke film.
Van de fantasy-thriller serie The OA uit 2016 begreep ik geen donder, maar tóch vond ik het heel leuk om te kijken. Het is een mysterieus en pakkend verhaal. Inmiddels staan er twee seizoenen op Netflix.
Zeven jaar na haar verdwijning duikt Prairie Johnson ineens weer op. De blinde Prairie is als kind geadopteerd, verdwijnt als jong volwassene en als ze weer opduikt blijkt ze weer te kunnen zien. Waar ze al die jaren is geweest, kan en wil ze niet vertellen aan de autoriteiten of aan haar adoptie-ouders. Ze vertelt het wel aan een groepje mensen dat ze om zich heen verzameld, stuk voor stuk buitenstaanders. Omdat ze ze nodig heeft.
Wat volgt is een op zijn zachtst gezegd uitermate vreemd verhaal. Ze is samen met een aantal andere jongeren al die jaren door ene dokter Percy als proefpersoon gebruikt in een wetenschappelijk experiment. Percy doet onderzoek naar het grensgebied tussen leven en dood. Na de laatste aflevering van seizoen 1 bleef ik behoorlijk gefrustreerd achter door het abrupte einde, niet wetend dat er een seizoen 2 aankwam. Vond ik seizoen 1 wel aardig (vooral intrigerend), seizoen 2 is vele malen beter en spannender. Het wachten is nu op seizoen 3. Het is nog niet duidelijk óf het komt en wanneer het komt. Met het einde van seizoen 2 kun je helaas alle kanten op.
Aquarius is een al wat oudere serie over rechercheur Sam Hodiak (gespeeld door David Duchovny) en zijn collega Brian Shafe van de Hollywood divisie. Een oude vlam van Hodiak vraagt hem haar tienerdochter op te sporen die van huis is weggelopen. Zij blijkt te zijn geronseld door Charlie Manson, de bekende seriemoordenaar. Je ziet mooi hoe Manson meisjes in zijn web strikt, ze helemaal afhankelijk maakt van zijn goedkeuring en hoe hij ze de hoer laat spelen, zonder dat ze het zelf zo zien. Alles voor ‘de familie’, zoals Manson het noemde.
Elke aflevering kent verschillende verhaallijnen. Die met Manson speelt een grote rol maar er komen ook andere zaken aan de orde zoals het privéleven van Hodiak, zijn relatie met zijn deserterende zoon en alcoholische ex-vrouw maar ook historische feiten zoals de opkomst van de Black Panthers, de moord op Bobby Kennedy en de eerder genoemde Manson familie.
Goede politieserie die losjes gebaseerd is op historische personages. Enige minpunt vind ik het feit dat Hodiak continu wordt besprongen door vrouwen. Zo geloofwaardig vind ik Duchovny niet als sexbom. Maar hij schijnt in het echte leven te zijn behandeld voor een sexverslaving, zo wist mijn fysio te vertellen, dus waarschijnlijk is dit gewoon een humorvolle verwijzing naar zijn privéleven. Er zijn twee seizoenen verschenen van Aquarius en ze staan allebei op Netflix.
Waarschijnlijk ben ik de enige die nog nooit Mad Man keek, een Amerikaanse dramaserie die op de Nederlandse televisie werd uitgezonden. Er zijn 8 seizoenen geloof ik en eenmaal het eerste seizoen gemist, is het me nooit gelukt aan te haken. Mad men gaat over het reclamebureau Sterling Cooper in het New York van eind jaren ’60. Hoofdpersoon is Donald Draper, creatief directeur van het bureau. Een tijd waarin de werkende vrouwen op het bureau vooral als speeltje worden gebruikt en ze zelf daar schijnbaar aan meewerken doordat ambities worden opgevat als ‘het vinden van een geschikte man’. Elisabeth Moss (‘Top of the lake’, ‘The handmaid’s tale’) speelt een geweldige rol als Peggy Olson die meer wil in het leven en zich weet op te werken van secretaresse tot reclameschrijver.
De hoofdpersoon Donald Draper is op het eerste gezicht een oppervlakkige rokkenjager die zijn vrouw bedriegt, de hele dag zuipt en rookt en de gladde jongen uithangt. Gaandeweg blijkt er toch een mens te zitten achter die facade en wordt hij achtervolgd door spoken uit zijn verleden. Het is een beetje een schoft maar wel een aantrekkelijke schoft met het hart op de juiste plek, ook al is zijn moraal niet om over naar huis te schrijven.
Alles aan deze serie klopt vind ik. Het tijdsbeeld, de decors, de veranderende man-vrouwverhouding, de denigrerende toon waarop vrouwen werden aangesproken, zo treffend in beeld gebracht. En roken en drinken dat ze doen! Overal en continu. Ik denk dat het daar blauw heeft gestaan op de set tijden de opnames en dat ze op zijn minst er allemaal een nicotineverslaving aan over hebben gehouden.
Natuurlijk is het allemaal zwaar overtrokken maar ik smul ervan.
Ik kijk elke avond een aflevering van Mad Men met de man. Aquarius is voor mij een serie die ik vooral overdag kijk. Beide series gaan over hetzelfde tijdvak maar dan met andere uitersten. Heel leuk om dat zo te zien.
In mijn wereld is geluk afwezigheid van pijn afwezigheid van al te erge uitputting een goed boek een pruimenboom die bloeit een ligbed in de tuin en daar daadwerkelijk op liggen
Geluk is doen wat je wilt doen omdat je het kunt doen En vandaag is zo’n dag
Heel druk was de week niet qua activiteiten. Ik zat midden in een terugslag dus deed ik zo weinig mogelijk. Toch waren er afspraken die doorgang moesten vinden, zoals met de orthodontist (al vier keer afgebeld) en fysiotherapeut (grote behoefte aan want geeft veel verlichting) en gebeurde er genoeg enerverends.
Maandag was rustig. Ik ging douchen en deed verder niets. Op dinsdag moest ik naar de orthodontist, het was de laatste controle! Nu precies een jaar geleden hebben ze bij mij de slotjesbeugel verwijderd. Afgelopen jaar moest ik nog drie keer langskomen voor controles om te kijken of de overbeet niet terugkomt. En nu ben ik ervan af! Ik ben heel blij, zowel met het feit dat ik mijn energie niet meer hoef te stoppen in de afspraken als met het resultaat.
Hilarische foto met ontstemde kat maar je ziet wel goed hoe netjes mijn tanden nu staan. Heel blij mee!
Zoals ik eerder schreef, dinsdagmiddag kwam de man met de hamer langs en daarna heb ik alleen maar plat gelegen. Dat was niet makkelijk. Vrijdag zat ik er goed doorheen en heb ik heel wat afgejankt. Het besef dat ik achteruit blijf gaan in combinatie met voortdurend fysiek ongemak, maakt dat het lijntje soms breekt.
Ook blijf ik worstelen met keuzes. Ik ga al sinds september van PEM naar PEM en dat moet doorbroken worden. Maar er blijven telkens dingen gebeuren waarvan ik vind dat ik het niet aan me voorbij kan laten gaan. Zoals het vieren van de verjaardag van puber (er waren maar een paar gasten maar toch…) of het ronde tafelgesprek van 27 maart in Den Haag.
Ook de komende tijd staat er een en ander op stapel wat een aanslag is op mijn lijf, zoals een etentje met de schoonfamilie nog voor de verjaardag van puber, een familieweekend met mijn moeder en het gezin van mijn zus, de expositie in Gent en het traject bij een tandarts om mijn amalgaamvullingen te vervangen, dit als onderdeel van mijn behandeling bij de orthomoleculair therapeut.
Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen, ‘bekijk het per dag’. Maar voor die tandarts heb ik vier maanden op een wachtlijst gestaan, dat zeg je dan niet zomaar af. En de praktijk is dat ik me best bezwaard voel als ik bijvoorbeeld niet meega met het familieweekend, terwijl alles zo is uitgezocht en geregeld dat het voor mij meer haalbaar zou zijn, zoals een groot huis in een rustige omgeving met veel slaapkamers en privacy. De afweging die ik moet maken is of ik het oké vind om veel mensen teleur te stellen door thuis te blijven als ik voel dat het niet lukt, terwijl dit wel voor mij het beste zou zijn. Of ga ik mee en vind ik het oké als ik daar vrijwel alleen maar in een slaapkamer lig? Uit ervaring weet ik dat ik me best eenzaam en buitengesloten voel als ik elders in een aparte ruimte plat lig en de rest van het gezelschap leuke dingen doet.
Behoefte aan zelfzorg, gezond verstand, verwachtingen van mezelf (en van anderen), behoefte aan rust, behoefte aan contact en ‘erbij willen horen’ vormen momenteel een continu strijd in mijn brein en ik probeer daar een uitweg in te vinden.
Enerzijds is er het besef dat ik het beste per dag kan bekijken en voelen wat lukt. Anderzijds heb ik het gevoel dat als ik me echt ga gedragen naar wat kan, ik alleen nog maar in huis leef. Want eigenlijk kan er vrijwel niets meer. Dus forceer ik me toch te vaak en ga van terugslag naar terugslag.
Daarnaast gebeurt er vaak gewoon meer dan ik aankan. Ik ben nu bijvoorbeeld al drie weken bezig om te regelen dat ik bloed kan laten prikken. Tot zover heb ik een keer een dag voor niets op de huisarts gewacht (ze waren vergeten mij af te bellen), een ochtend gewacht en bij nabellen bleek dat ze me naar de middag hadden verplaatst, een keer voor niets op de prikdienst gewacht en toen ik de huisartsenpraktijk belde om te vragen wat er mis is gegaan, kreeg ik eerst twee uur een bandje dat ze met lunchpauze waren en daarna een bandje dat de praktijk in de middag gesloten was. Veel bellen en regelen dus en nog is het niet voor elkaar ook al zegt iedereen elke keer dat het goed komt. En was dit alles (thuis prikken en huisbezoeken) op initiatief van de huisarts, omdat dit makkelijker voor mij zou zijn
Wat ik maar wil zeggen is dat veel van mijn energie gaat naar rompslomp, naar het trekken aan een dood paard. Dat zal voor iedereen gelden. Maar met nul veerkracht zijn dat vaak net de dingen die me over de rand doen flikkeren.
Met M. daarover gepraat en afgesproken dat ik nu echt even terug naar nul ga en kijken wat er gebeurt als ik dat een paar weken doe. Geen stress of spanning. Gewoon alleen maar kiezen voor mezelf en wat ik kan en wil op een moment. Verwachtingen overboord gooien.
Hij bracht me vrijdag naar de fysio. Hoe slecht ik me ook voel, dát probeer ik altijd door te laten gaan. Ik had nu erg last van mijn nek en onderrug en ging er een stuk beter vandaan dan dat ik daar binnenkwam.
Afijn, zaterdag besloot ik inderdaad alleen te doen wat lukte. Dus werd koken gedelegeerd, opdat ik kon douchen. Dat was sinds maandag niet gelukt dus dat mocht wel weer. Toen ik even later naar beneden liep, viel mij onmiddellijk een grote vochtplek op het plafond op, recht onder de plek van de badkamer. WTF!
Twee maanden geleden zagen we ook een vochtplek in een muur grenzend aan de badkamer. Nadere inspectie leverde op dat het voegwerk van de tegels beschadigd was. Dat hebben we opgelost door opnieuw te voegen.
Dat was dus niet afdoende. Omdat we toch wel zo snel mogelijk wilden weten wat er aan de hand was, stond er binnen een uur een loodgieter in huis met een lek-detectieapparaat. Dat kan heel nauwkeurig aanwijzen waar een lek zit en zo hoef je niet meteen de hele vloer open te breken om te zien wat er aan de hand is.
Over terug gaan naar nul gesproken en alleen doen wat lukt 😋. Ja, dat is een mooi voornemen maar de praktijk is dus gewoon anders. Ik zat meteen qua stress tegen het plafond (kon ik meteen die plek goed bekijken) en was bang voor opengebroken vloeren en klusherrie. Maar het lijkt mee te vallen.
De voeg bij de afvoer in de badkamer is ook beschadigd en dat hebben we toentertijd niet gezien. De loodgieter heeft het dichtgemaakt met sneldrogend cement en er een soort kit over heen gedaan. Nu ziet het eruit alsof iemand er een emmer met modder overheen geeft gegooid, maar hopelijk is dit afdoende. De vochtplek is omringd met een paar stukken tape. Zo zien we meteen of de plek toch weer groter wordt. Gebeurt dat, dán gaat alsnog die vloer open.
Tja en nu weer over naar standje nul. Volgens mij wordt het 19 graden vandaag en ik hoop dat het lukt even in de tuin te zitten. Komende week is het dus me, myself and I. En de fysio en huishoudhulp. Verder niets. Beloofd.
Min of Meer 