algemeen

Nog even

en dan begint het nieuwe jaar. Ik ga ervan uit dat het een beter jaar wordt. Ik weet nu zóveel meer dan aan het begin van dit jaar, er zijn leefregels, medicijnen, gezond verstand en een optimisme dat weliswaar recent een optater kreeg, maar toch onverwoestbaar is.

Voor nu: waar je ook bent en wat je ook gaat doen, geniet van de avond en kom veilig weer thuis. Koester wat je hebt, gooi overboord wat je stoort en vergelijk jezelf niet met anderen.

Ik wens jou een magisch jaar!

algemeen

Sint Maarten

Als opgroeiend kind in de Zaanstreek was Sint Maarten toch wel een hoogtepunt van het jaar voor mij, door de enorme lading snoep die er gescoord werd. Geweldig vond ik dat. Ik was wel altijd jaloers op kinderen die in de flats verderop woonden, in een deel van ons dorp ver buiten loopbereik vandaan. Want ‘flatkinderen’ hadden per stap die gezet werd, een véél hogere snoepopbrengst en daar werd op school de volgende dag uitbundig over opgeschept.

Ook was het maken van een lampion een jaarlijks terugkerende frustratie want de combinatie van lijm, papier en fantasie is niet iets dat mij van nature kwam aanwaaien. En dan zeg ik het nog heel netjes.

Het lopen zelf was ook behoorlijk afzien. Want op de een of andere manier is het op 11 november altijd guur weer. Vaak waaide het zo erg dat het kaarsje in de lampion al uit was voor je tien stappen had gezet. En was het papier al doorweekt voor je de straat uit was.

En tóch was het leuk. Ik was toen ook al een vreetzak en het vooruitzicht van een tas vol met snoep was bijzonder motiverend. En ik was niet de enige, de straten waren vol met lampionnen.

Tegenwoordig is dat anders. Niet alleen worden kaarsjes niet meer gebruikt, je kunt overal kant en klare lampionnen kopen en de hoeveelheid kinderen dat nog ‘Sint Maarten’ loopt is enorm gedaald.  Misschien is het feest vervangen voor Halloween?Toen we hier net woonden moest ik echt flink inslaan maar de laatste jaren komen er hooguit 20 tot 30 kinderen langs. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat er minder kleine kinderen in de buurt wonen.

In ieder geval, vandaag is het zover en hebben we een logistiek probleem. Vanaf dat het donker is, lopen de kinderen. Tussen 5 en 7 kun je het kindergekrijs de lieflijke kinderstemmetjes verwachten. Alleen, S. werkt dan en M. is dan nog niet thuis van zijn werk. Ik kan zoals ik nu ben niet 20 keer opstaan om de deur open te doen.

Vanavond doe ik de buitenlamp aan, zet een stoel voor de deur en daarop een bak met snoep. En dan mogen ze zingen en snoep pakken. Of snoep pakken zonder zingen, dat mag ook. Kinderen blij, ik blij. Want geen snoep uitdelen terwijl het licht wel brandt betekent toegezongen worden dat je een gierigaard bent. Buiten dat gun ik elk doorweekt totaal verkleumd kind dat vanavond loopt, een tas vol met snoep. Ook al leef ik zelf al jaren vooral suikervrij, in mij zit nog steeds dat kind dat dól is op snoep.

algemeen

De week

Vorige week zat ik in de staart van de PEM. Dat betekent over het algemeen dat ik wel heel voorzichtig weer iets kan doen, zoals proberen af en toe een uur buiten bed doorbrengen of me weer eens aankleden.

Een PEM echt goed uitliggen is een kunst aangezien ik vaak last van zelfoverschatting heb. En er komen toch ook vaak dingen tussendoor die urgenter voelen, vaak tegen het gezonde verstand in. Ik schreef bijvoorbeeld over mijn dilemma of ik naar de bewegingsbanken zou gaan op donderdag óf naar de verjaardag van mijn schoonmoeder zaterdag. Er is ‘gewoon geen goede keuze te maken, welke van de drie het ook wordt -alles doen, alleen bewegingsbanken of alleen de verjaardag – , het valt altijd tegen en ik doe uiteindelijk altijd iets of iemand of mezelf tekort.‘ Waar het op neerkomt is dat ik toch vaak vóór ik weer echt zover ben, me laat meeslepen door de waan van de dag.

Grappig genoeg -nou ja grappig- werd het uiteindelijk een vierde optie: ik ging nergens naar toe. Donderdag voelde ik me te slecht voor de bewegingsbanken én het lukte zaterdag ook niet om naar de verjaardag te gaan. Ik was snotterig, had last van mijn luchtwegen en bleef in bed liggen.

Natuurlijk had ik me daar heel rustig moeten houden maar vanuit bed was ik aan het actievoeren voor Hugo. Ik schreef er hier over, stuurde mails naar NRC, De Volkskrant en het Haarlems Dagblad en was zaterdagavond laat nog aan het chatten met een kamerlid over de situatie van Hugo. Kortom, ik was volledig doorgedraaid en kwam in een enorme adrenalinerush terecht waarna ik nog uren lag na te stuiteren. Het was dus helemaal niet slim van mij. Maar uiteindelijk komt het erop neer dat ik hoop dat als ik te ziek word om nog voor mezelf op te komen, iemand anders zich zo ook zo voor mij opwindt.

Gisteren hield ik me, buiten een blog met daarop de reactie van de verzorgster van Hugo over de beweringen van de woningbouwvereniging, bewust wat afzijdig en rustig. Ik moet nu ook echt weer meer bijtrekken. Ik wil de wereld graag redden en ME-patiënten in het bijzonder, maar nu even niet.

Ik was vorige week overigens niet de enige gammele persoon in huis. Puber lag vanaf maandag een paar dagen plat met een lichte hersenschudding en de man had vrijdag een migraineaanval. Beiden zijn gelukkig weer opgeknapt.

Komende week staan er voor mij drie energievretende zaken op stapel: de huishoudhulp, de fysio en de tandarts. Als de huishoudhulp er is, blijf ik gewoon in bed liggen. Zij komt binnen en gaat gewoon haar gang. Als ze beneden klaar is, gaat ze boven verder en verhuis ik naar beneden. Ze houdt erg rekening met mij. Toch zijn het altijd veel prikkels. Er is geluid en we praten soms toch wat en vaak is dat gewoon te veel. Veel te vaak overtreed ik tegen beter weten in mijn eigen regels en begin te praten. Gewoon omdat ik ook blij ben iemand ‘van buiten’ te zien.

Nou ja, er is veel te overpeinzen over waarom ik me toch altijd zo opwind over alles wat op mijn pad komt en waarom ik toch zo vaak grenzen negeer in contact met anderen. Ik moet daar echt mee aan de slag. Maar vandaag even niet 😚.

Fijne week allemaal!

algemeen

Het topje van de ijsberg

Hoewel ik best veel deel hier, laat ik niet het achterste van mijn tong zien. Vanzelfsprekend. Ik ben al lang geen anonieme blogger meer. Maar ook toen ik anoniem blogde, deed ik dat niet. Als ik iets deel, overweeg ik vooraf altijd waarom ik het zou willen delen. Is het een ‘dagboekmomentje’? Dan kan ik het beter in een andere vorm gieten die meer afstand schept of gewoon met de man bespreken.

Toch schrijf ik wel makkelijk over ziek zijn, rouw, verdriet of eenzaamheid. Dat zijn nu eenmaal onderwerpen waar ik tegenaan loop en tegelijkertijd zijn het universele thema’s, voor velen herkenbaar. Dat merk ik wel aan de reacties en mails die ik krijg. Bovendien vind ik het belangrijk dit soort onderwerpen beter bespreekbaar te maken vanwege het taboe dat er vaak op rust. Het werkt vaak goed als ik hierover schrijf vanuit eigen ervaringen.

Zit mij iets dwars, dan zal ik dat niet hier publiekelijk bespreken. Trek ik mijn haar uit mijn kop van frustratie omdat ik al drie weken plat lig? Ik zal daar eerder een grappig stukje over schrijven dan dat ik ga klagen dat het allemaal zo tegenvalt. Dat is mijn manier van verwerken. Ik houd van humor en door een tegenvallende of moeilijke situatie absurd te beschrijven of mezelf en mijn eigen gedrag flink op de hak te nemen, maak ik van iets vervelends uiteindelijk een woordspel en dient het toch nog een doel. Ik vind het bovendien soms effectiever de impact van ME op een grappige manier te beschrijven, omdat de boodschap er dan als het ware lachend inglijdt. De kans dat mensen afhaken tijdens het lezen is iets minder groot.

Over afhaken gesproken. Dát er überhaupt nog mensen hier lezen, vind ik heel tof. Toen ik nog over andere onderwerpen schreef op mijn consuminderblog, had ik redelijk wat bezoekers. Ik haalde ooit 140.000 kliks in een maand. Dat vind ik ongehoord veel voor iemand die gewoon liggend wat stukjes schrijft. Het was wel erg druk: ik schreef dagelijks artikelen, deed interviews, schreef recensies en schreef vooral over onderwerpen die populair zijn. Ik had contact met een uitgever om een boek te schrijven en dat was natuurlijk allemaal heel vleiend.

Het was ook veel te veel allemaal, ik zit immers niet vanwege mijn zweetvoeten thuis. Ik realiseerde me dat ik veel te veel bezig was met gelezen worden, succes hebben, bezoekersaantallen. Op zich niet zo vreemd want het is best vleiend als je blog redelijk bezocht wordt. Ik was arbeidsongeschikt geraakt en was toentertijd erg bezig met zingeving. Ik voelde me vaak nutteloos. De bezoekersaantallen leverden een goed gevoel op. Maar het leverde ook een druk op waar ik helemaal niet mee om kon gaan.

Uiteindelijk zag ik in dat wat ik deed niet goed voor mij was. Omdat ik wel wilde blijven schrijven, veranderde ik het één en ander. Inmiddels ben ik een paar jaar verder, heb ik een soort ‘coming out’ doorgemaakt qua opener zijn over leven met een chronische aandoening en werden jullie ongevraagd specialist in onderwerpen als ‘leven met ME’ of ‘hoe red ik een getraumatiseerde zwerfkat’. Dat veel lezers dat niet waardeerden, merkte ik aan de pageviews. Dat niet iedereen wegliep na die omschakeling vat ik op als een compliment. En er zijn zelfs wat lezers bijgekomen, die juist op zoek zijn naar stukjes over ME. Inmiddels heb ik tussen de 20.000 tot 30.000 kliks per maand (ik moest het nu even nakijken want ik let er eigenlijk nooit meer op) en grappig genoeg past hoe ik het nu doe veel beter bij mij.

Ik schrijf nu meer over mijn eigen leven en ervaringen en dat heeft ook wel eens tot gevolg dat mensen me totaal verkeerd begrijpen of alles letterlijk nemen wat ik schrijf. Niet iedereen vat bovendien mijn humor, niet iedereen snapt beeldspraak of de kunst van het overdrijven en begrijpend lezen is ook niet voor iedereen weggelegd.

Ook merk ik wel eens dat mensen denken dat ze alles van mij weten als ze hier meelezen. Wellicht vanuit de gedachte ‘als ze er niet over schrijft, bestaat het niet’. Maar ook ik schets (nog steeds) een zorgvuldig beeld. Een ander rauwer beeld dan je wellicht tegenkomt op overige Social Media. Maar ook bij mij is de werkelijkheid gelaagder dan ik laat zien. Het is net als het topje van de ijsberg. Wat er onder ligt zie je niet, maar is er wel.

(afbeelding afkomstig van Pixabay)

algemeen

Egel

Onze tuin wordt ondanks het feit dat we vier katten hebben, ook regelmatig bezocht door egels. Als M. in de tuin bezig is, stuit hij wel eens op een egel die overdag een beschut plekje heeft gevonden om te slapen. In de avond en nacht gaan ze op zoek naar eten en op zomeravonden zien we ze hier ook wel rondlopen. Ik las dat een egel soms 5 kilometer per nacht aflegt op zoek naar eten. Zomers komt er regelmatig een egeltje vlak bij de keukendeur scharrelen. Soms zien we niets maar horen hem wel, egels kunnen enorme herrie maken! Ook laten ze overal drolletjes achter.

We hebben eigenlijk altijd wel bakken water in de tuin staan. Niet alleen voor de katten maar ook voor de egels. In het najaar bouwen egels hun vetvoorraad op, die hebben ze hard nodig want ze houden immers een winterslaap. Na de winterslaap zijn veel egels wat verzwakt en door hun vetvoorraad heen. Het is daarom een goed idee om ze bij te voeren als je weet dat je egels in de tuin hebt. Ze zijn dol op kattenbrokjes of nat voer maar er is ook speciaal egelvoer verkrijgbaar. Ook kun je ze wat pindakaas geven (zonder suiker of zout).

Dat bijvoeren was hier tot nu toe geen succes. Onze kattenmeute stort zich op een buiten neergezet bakje met brokjes alsof de Apocalyps nadert en voedsel een zeldzaamheid is. Bijvoeren lukte dus niet echt. Wat wel lukte was fijne plekken creëren voor egels om hun winterslaap te houden. Dat is eigenlijk heel simpel. Je tuin niet al te netjes winterklaar maken doet voldoende. Egels zijn dol op bladerhopen en rommelige plekjes. Maar er zijn ook speciale egelhuisjes te koop.

Afgelopen winter ontdekte ik dat er waarschijnlijk een egel in de schuur zat. Er lagen overal poepjes. We zijn op dat moment niet gaan zoeken, want het is beter een egel niet te storen in zijn winterslaap. Dus lieten we het maar zo.

Een paar weken geleden heeft M. de hoek schoongemaakt waar de egel waarschijnlijk zat. De meeste poep is weggehaald en we hebben in het deel van de schuur waar hij komt kranten op de vloer gelegd. Hij slaap waarschijnlijk dieper de schuur in, achter een houtstapel en die hebben we ongemoeid gelaten.

Afijn, sinds een tijd heb ik daar regelmatig water en eten neergezet om te zien of de schuur überhaupt nog werd bezocht. Er gebeurde een flinke tijd niets maar vorige week zag ik dat er van de brokjes was gegeten. Inmiddels vul ik elke dag het bakje met brokjes en dat wordt braaf opgegeten. Dus deze egel gaat in ieder geval met een goede reserve zijn winterslaap in. Hij gaat wel steeds meer eten. Dus wellicht is er inmiddels een hele egelfamilie bij te voeren.

(afbeelding Pixabay)

algemeen·vakantie

Weer thuis

Zaterdagavond kwamen wij thuis van twee weken vakantie. Het voelde alsof ik veel langer was weggeweest. We zaten daar in zo’n absolute stilte dat het nu even flink wennen is om weer allerlei omgevingsgeluiden te horen.

De terugreis ging soepel maar hakte er wel erg in, zeker ook omdat het op ons vakantieadres al een paar dagen rond de 32 graden was. En nu ook de hitte hier. Ik was van alles van plan maar de realiteit is dat ik pas gisteren met hulp van de man mijn tas uitpakte. Andere dingen moeten even wachten, zoals mijn scootmobiel ophalen die ik bij mijn moeder in de schuur heb gezet en bloed prikken. Dat laatst zal wel volgende week gebeuren.

Nu eerst bijtanken. Gisteren en eergisteren had ik echt een PEM, vandaag voelt t iets beter. Nu is t zaak niets te doen en bij te tanken.

Tijdens de vakantie las ik meer dan 2000 pagina’s. Omdat ik weinig kon doen, heb ik vooral gelezen en dat is natuurlijk geen straf. Ik had heerlijke boeken bij me, ik zal binnenkort reviews plaatsen.

Bij thuiskomst troffen we drie stralende katten aan. Gerrie begon letterlijk te gillen van blijdschap. Dibbes kon niet stoppen met kusjes en neusjes geven en zelfs Moos die toch heel afstandelijk kan doen, liet zich helemaal gaan. Alleen Smoes had er geen zin in maar trok na een paar uur weer bij en nu ben ik inmiddels weer zijn liefste mens.

Man en kind zijn vandaag voor het eerst weer naar werk en school gegaan en dat is een beetje vreemd nu. Maar ook wel goed om weer te kunnen opladen en ontprikkelen. Ik merk dat het weg zijn weliswaar fijn is, maar ook enorm prikkelend en belastend. Toch slaat de balans nog steeds door naar fijn, dus hoop ik volgend jaar toch weer weg te kunnen gaan. Zo lang het kan, doen we het.

algemeen·leven met ME

Dubbel

Momenteel ben ik op vakantie. Dat is fijn en niet fijn. Ik kan veel minder dan vorig jaar en de voor ons normale vakantieroutine lukt niet meer. Ik moet verwachtingen loslaten en vooral die stem in mijn hoofd (Nieuwe omgeving! Doen! Zien!) de mond snoeren. Ik merk dat mijn lijf en brein erg van slag zijn door het niet in eigen omgeving zijn.

Maar het is fijn om met het gezin eruit te zijn. Gewoon wat meer tijd om bij elkaar te zijn.

Ook is het heerlijk om in zo’n groene rustige omgeving te zijn. We deden twee wandelingen die geschikt zijn met rolstoel en ik besefte hoezeer ik dat heb gemist de afgelopen jaren. Om bosgeuren op te snuiven, in de natuur te zijn.

Ik zoek mijn middenweg. Man en puber zijn regelmatig even op stap zonder mij en ik laad als zij weg zijn zoveel mogelijk op. We verblijven in een gite midden in de natuur, met privezwembad. Helaas is het pad naar het zwembad niet geschikt voor de rolstoel omdat het deels kiezelpad is en met wat op- en afstapjes. Ik wist dat vooraf, maar toen ik boekte was dat geen probleem voor mij, nu wel.

Ik kreeg van de eigenaresse van de gite Nordic wandelstokken te leen en merkte hoeveel steun dat geeft. Alleen een normale wandelstok leek mij prettiger want minder belastend voor de armen. Dus kocht ik mijn eerste kekke wandelstok, mét bloemetjes en in hoogte verstelbaar. Helemaal blij mee. Toch weer wat meer zelfstandigheid zo, want ik kom nu makkelijker zelf uit de auto of uit een lage stoel. En loop die paar meter met stok makkelijker naar het zwembad.

En zo ga ik ook maar eens op zoek naar een inklapbare rolstoel met goede luchtbanden, geschikt voor het bos of de duinen. Zodat ik straks in Nederland hopelijk ook af en toe het groen in kan duiken.

algemeen

Pauze

Hoewel we nog niet weg zijn, begin ik wel alvast met ontprikkelen. Even een paar weken geen blogjes schrijven en zeer beperkt gebruik maken van social media. Hoofd leegmaken, wolken kijken, ijsjes eten en hopelijk een beetje opladen, dat is het plan van de komende tijd.

Ik wens jullie een fijne zomer! Tot ergens eind augustus/begin september!

algemeen·leven met ME

Vakantie

Laatst schreef ik al dat ik graag op vakantie ga. Voor mij is het een hoogtepunt van het jaar. Ik maak niet veel mee, zie weinig mensen, ga bijna nooit op stap en dan is twee weken van huis zijn een enorme gebeurtenis.

Maar, ik ben ook snel van slag, heb veel rust nodig, verwerk prikkels niet goed en juist op vakantie gaan betekent natuurlijk een grote inbreuk op het normale dagelijkse ritme. Niet goed begrijpen wat de impact van een vakantie op mijn gezondheid kan zijn, heeft wel eens geleid tot een mislukte vakantie.

Een fout die ik bijvoorbeeld heel lang maakte tijdens het zoeken naar een fijne plek, is dat ik met verkeerde ogen keek naar potentiële vakantieverblijven. Jarenlang scande ik op fijne wandelgebieden. Zo gingen we naar Bretagne omdat ik die kliffen prachtig vond. Er loopt daar langs de kust een slingerend wandelpad bovenop die kliffen, de sentier des douaniers. Geweldig! Maar voor mij volstrekt onhaalbaar. Na een korte maar toch veel te lange wandeling over die kliffen waarbij ik na 5 minuten al wist dat ik daar de rest van de vakantie een prijs voor zou gaan betalen, besloot ik dat het voortaan anders moest.

Want die betreffende vakantie leek alles wel verkeerd. Dat kwam voor een groot deel aan hoe het huis lag en het huis zelf. Zo even vanuit huis lopen ging niet vanwege de omgeving. Het huis zelf was geweldig maar vol trappen. Het was zo’n typisch Frans huis met een garage op de begane grond en de rest van het huis op de eerste en tweede verdieping. Even naar de tuin lopen betekende trappen lopen en putte me volledig uit. Natuurlijk wist ik dat vooraf wel maar ik leid naast ME ook aan chronische zelfoverschatting. ‘Dat lukt wel ook al weet ik wel beter’ lijkt wel mijn levensmotto te zijn.

Die laatste vakantie in Bretagne was niet fijn. Ondanks de prachtige omgeving voelde ik me doodongelukkig. Doordat ik zo weinig kon, het weer bepaald niet meewerkte en ik dus veel in het huis zat voelde ik me gigantisch opgesloten. Ik werd uiteindelijk compleet ziek van heimwee en we zijn eerder naar huis gegaan.

Daar heb ik veel van geleerd. Of nooit meer op vakantie gaan óf veel beter nadenken wat haalbaar is voor mij. Dus niet alleen een plek zoeken van waaruit de mannen van alles kunnen ondernemen, maar waar ik me ook relaxt en niet opgesloten voel en waar wat meer zongarantie is. Inmiddels heb ik aan mezelf toegegeven dat een (privé)zwembad voor mij het summum van vakantiegevoel oplevert. En het levert inderdaad een volstrekt ander gevoel op als de mannen op stap gaan en ik achterblijf aan de rand van het zwembad onder een parasol!

Dordogne 2018

Maar er zijn meer factoren die een rol spelen:

De reis
We rijden meestal in etappes naar onze bestemming. Hoewel ik best graag richting Spanje of Italië zou gaan, kiezen we vanwege de afstand meestal voor Frankrijk. Onderweg hebben we meestal een hotelovernachting, zodat we per reisdag niet te veel uren maken.

Tijdens het rijden lig ik tegenwoordig op de achterbank. Voorin kan ik niet lang zitten vanwege het geflits aan mijn ogen (de strepen langs de snelweg zijn een aanslag voor mijn brein). Het feit dat mijn benen omhoog liggen scheelt voor mij enorm.

De bestemming
Om overduidelijke redenen doen wij niet aan kamperen. Voor mij is dat fysiek te belastend. We huren altijd een huisje, bij voorkeur van particulieren. In ieder geval altijd iets wat rustig in de natuur gelegen is en waar we niet heel veel andere vakantiegangers tegen komen.

Comfort
Ik kies altijd voor comfort. Tijdens het zoeken naar een huisje kijk ik altijd goed naar de foto’s.
– Is er een fijne bank in het huisje (waar ik op kan liggen)?
– is de slaapkamer een beetje normaal formaat? Een keer ben ik daarmee de mist in gegaan, het is niet fijn om een slaapkamer van 2 bij 2 te hebben als je weet dat je daar uren per dag ligt.
– Hoe is het uitzicht? Ik kan vaker niet dan wel mee met uitstapjes en een goed weids uitzicht geeft mij een heerlijk vrij gevoel.
– aanwezigheid van wasmachine en vaatwasser – wel zo makkelijk.


De mannen zijn tijdens de vakantie vaker op stap, even kanoën of wandelen, maar ik breng mijn meeste tijd bij het huisje door. Het is dus fijn als het een plek is waar ik me prettig voel.

Ritme
Een van de redenen waarom mensen zo van slag kunnen raken tijdens een vakantie is dat ze dan ineens allemaal activiteiten ondernemen die ze thuis niet doen. Of totaal anders eten. Ik probeer tijdens de vakantie daarom zoveel mogelijk mijn vertrouwde ritme aan te houden, houd zoveel mogelijk mijn normale rusttijden aan. Ik eet om medische redenen een vrij streng dieet en de spullen die niet in de Franse supermarkt verkrijgbaar zijn, neem ik mee van huis.

Verwachtingen bijstellen
Op vakantie gaan kan voor mij nogal eens een trigger zijn om ineens van alles te MOETEN. Thuis kan ik hooguit eens per week de deur uit maar op vakantie vind ik dan dat ik wat van de omgeving moet zien, een kasteel moet bezoeken en ga zo maar door. Meestal haalde ik een reisgids van de omgeving in huis om te kijken wat de bezienswaardigheden waren. Uiteindelijk maakte ik mezelf zo helemaal gek. Inmiddels heb ik geleerd de rem erop te zetten en meer per dag, soms per minuut te bekijken wat kan en waar ik behoefte aan heb. Gewoon wel zien wat er komt en hoe het loopt (of niet loopt). De mannen weten dat ze gewoon ook hun eigen gang moeten gaan. En lukt het om eens met zijn drietjes op een terrasje te zitten, geweldig. Maar plannen maken doe ik niet meer.

Geluk: Tot slot is het natuurlijk ook een kwestie van geluk hebben dat ik nog steeds op vakantie kan. Met een zeer inlevende man en puber die veel voor me doen en me afschermen van veel prikkels is er voor mij meer ruimte om op reis te gaan. Ook speelt een rol dat we financieel gezien wat te kiezen hebben en niet afhankelijk zijn van een tent op een overvolle camping. Want dan zou t hele verhaal niet door kunnen gaan.

De komende vakantie gaat weer naar de Dordogne, dat is vorig jaar heel goed bevallen. Ik had toen voor het eerst een rolstoel mee en dat maakte een wereld van verschil, dus die wordt dit jaar als eerste ingepakt ;-).