Weet je waar ik moeite mee heb? Met mensen die altijd positief zijn. Ik ken wel wat hysterische altijd geforceerd positieve mensen, die zoveel energie kwijt zijn met het ontkennen dat niet alles in het leven GEWELDIG!! is, dat ze bij wijze van spreken anderen compleet leegzuigen. Die dwangmatig ontkennen dat niet elke minuut van het leven geweldig is. Daar is een term voor: toxische positiviteit. Mijn maatje Ilse maakte bovenstaand schilderij en noemt dwangmatig positivisme ‘geluksdruk’, wat er een geweldig woord voor is.
Toxic positivity is “the excessive and ineffective overgeneralization of a happy, optimistic state across all situations. The process of toxicpositivity results in the denial, minimization, and invalidation of the authentic human emotional experience.” (The Psychology Group)
Kortom:
Elke wanklank of negatieve emotie wordt gesmoord met een positief tegengeluid.
Bepaalde gevoelens van jezelf niet onder ogen zien maar onderdrukken.
Niet eerlijk zijn naar anderen toe hoe jij je echt voelt.
Je emoties niet kunnen uiten omdat anderen je hun positiviteitsdwang opleggen.
Andere mensen niet hun verdriet laten uiten door gemeenplaatsen te gaan strooien als ‘ah joh, het had erger gekund’, ‘kijk naar wat er wel goed gaat’. Of wat ik al vaker heb moeten aanhoren: “gelukkig heb je geen kanker, dát is pas erg!”
“Wat you resist, persists” (Ashok Gupta)
Je kunt dus zelf dwangmatig positief zijn en je eigen gevoelens onderdrukken, die uiteindelijk toch als een boemerang recht in je smoel geslingerd worden. Maar soms leggen mensen dus ook hun dwangmatige positivisme op aan jou, door je verdriet of emotie te bagatelliseren. Of door bepaalde gespreksonderwerpen te negeren als je er over probeert te praten.
Als iemand aan mij vraagt hoe het gaat en ik een eerlijk antwoord geef, krijg ik van dit soort mensen meestal naar mijn hoofd gegooid dat ik moet proberen positief te blijven. Ik weet dat het goed bedoeld is, maar het komt op mij over alsof mijn emotie of verdriet er op dat moment niet mag zijn.
Blijkbaar zijn veel mensen bang voor emoties, die van zichzelf of van een ander. Maar die ‘geluksdruk’ voorkomt vaak een echt en wezenlijk contact. Ik denk dat ik er de afgelopen jaren wat vaker mee ben geconfronteerd, omdat ik als persoon met een chronische aandoening nou eenmaal tegen muren oploop en ik best wat ellende meemaak. Af en toe lijkt het alsof anderen daar meer moeite mee hebben dan ik. Mijn openheid brengt mensen soms overduidelijk in verlegenheid of ze vinden me te negatief.
Ik zeg niet dat optimisme slecht is. Ik ben zelf een rasoptimist. Maar ik ben ook bij vlagen zwaar depressief, wat mij een vrij normale reactie lijkt in mijn situatie. Ik ben van vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar ik erken en uit wel dat ik val. Omdat het er nu eenmaal bij hoort.
Geen licht zonder donker. Geen leven zonder dood. Geen hoop zonder wanhoop. Voelen, erkennen en uiten wat er is, brengt je verder in het leven. Vind ik dan toch.
Denk je nou ‘goh, hartstikke leuk die kattenfoto’s’? Volg me dan op Instagram. Je vindt me onder de naam minofmeerkat. Ik plaats daar foto’s van mijn dagelijkse leven en de katten met hier en daar een boek wat ik lees.
Onze tuin wordt ondanks het feit dat we vier katten hebben, ook regelmatig bezocht door egels. Als M. in de tuin bezig is, stuit hij wel eens op een egel die overdag een beschut plekje heeft gevonden om te slapen. In de avond en nacht gaan ze op zoek naar eten en op zomeravonden zien we ze hier ook wel rondlopen. Ik las dat een egel soms 5 kilometer per nacht aflegt op zoek naar eten. Zomers komt er regelmatig een egeltje vlak bij de keukendeur scharrelen. Soms zien we niets maar horen hem wel, egels kunnen enorme herrie maken! Ook laten ze overal drolletjes achter.
We hebben eigenlijk altijd wel bakken water in de tuin staan. Niet alleen voor de katten maar ook voor de egels. In het najaar bouwen egels hun vetvoorraad op, die hebben ze hard nodig want ze houden immers een winterslaap. Na de winterslaap zijn veel egels wat verzwakt en door hun vetvoorraad heen. Het is daarom een goed idee om ze bij te voeren als je weet dat je egels in de tuin hebt. Ze zijn dol op kattenbrokjes of nat voer maar er is ook speciaal egelvoer verkrijgbaar. Ook kun je ze wat pindakaas geven (zonder suiker of zout).
Dat bijvoeren was hier tot nu toe geen succes. Onze kattenmeute stort zich op een buiten neergezet bakje met brokjes alsof de Apocalyps nadert en voedsel een zeldzaamheid is. Bijvoeren lukte dus niet echt. Wat wel lukte was fijne plekken creëren voor egels om hun winterslaap te houden. Dat is eigenlijk heel simpel. Je tuin niet al te netjes winterklaar maken doet voldoende. Egels zijn dol op bladerhopen en rommelige plekjes. Maar er zijn ook speciale egelhuisjes te koop.
Afgelopen winter ontdekte ik dat er waarschijnlijk een egel in de schuur zat. Er lagen overal poepjes. We zijn op dat moment niet gaan zoeken, want het is beter een egel niet te storen in zijn winterslaap. Dus lieten we het maar zo.
Een paar weken geleden heeft M. de hoek schoongemaakt waar de egel waarschijnlijk zat. De meeste poep is weggehaald en we hebben in het deel van de schuur waar hij komt kranten op de vloer gelegd. Hij slaap waarschijnlijk dieper de schuur in, achter een houtstapel en die hebben we ongemoeid gelaten.
Afijn, sinds een tijd heb ik daar regelmatig water en eten neergezet om te zien of de schuur überhaupt nog werd bezocht. Er gebeurde een flinke tijd niets maar vorige week zag ik dat er van de brokjes was gegeten. Inmiddels vul ik elke dag het bakje met brokjes en dat wordt braaf opgegeten. Dus deze egel gaat in ieder geval met een goede reserve zijn winterslaap in. Hij gaat wel steeds meer eten. Dus wellicht is er inmiddels een hele egelfamilie bij te voeren.
Zaterdagavond kwamen wij thuis van twee weken vakantie. Het voelde alsof ik veel langer was weggeweest. We zaten daar in zo’n absolute stilte dat het nu even flink wennen is om weer allerlei omgevingsgeluiden te horen.
De terugreis ging soepel maar hakte er wel erg in, zeker ook omdat het op ons vakantieadres al een paar dagen rond de 32 graden was. En nu ook de hitte hier. Ik was van alles van plan maar de realiteit is dat ik pas gisteren met hulp van de man mijn tas uitpakte. Andere dingen moeten even wachten, zoals mijn scootmobiel ophalen die ik bij mijn moeder in de schuur heb gezet en bloed prikken. Dat laatst zal wel volgende week gebeuren.
Nu eerst bijtanken. Gisteren en eergisteren had ik echt een PEM, vandaag voelt t iets beter. Nu is t zaak niets te doen en bij te tanken.
Tijdens de vakantie las ik meer dan 2000 pagina’s. Omdat ik weinig kon doen, heb ik vooral gelezen en dat is natuurlijk geen straf. Ik had heerlijke boeken bij me, ik zal binnenkort reviews plaatsen.
Bij thuiskomst troffen we drie stralende katten aan. Gerrie begon letterlijk te gillen van blijdschap. Dibbes kon niet stoppen met kusjes en neusjes geven en zelfs Moos die toch heel afstandelijk kan doen, liet zich helemaal gaan. Alleen Smoes had er geen zin in maar trok na een paar uur weer bij en nu ben ik inmiddels weer zijn liefste mens.
Man en kind zijn vandaag voor het eerst weer naar werk en school gegaan en dat is een beetje vreemd nu. Maar ook wel goed om weer te kunnen opladen en ontprikkelen. Ik merk dat het weg zijn weliswaar fijn is, maar ook enorm prikkelend en belastend. Toch slaat de balans nog steeds door naar fijn, dus hoop ik volgend jaar toch weer weg te kunnen gaan. Zo lang het kan, doen we het.
Momenteel ben ik op vakantie. Dat is fijn en niet fijn. Ik kan veel minder dan vorig jaar en de voor ons normale vakantieroutine lukt niet meer. Ik moet verwachtingen loslaten en vooral die stem in mijn hoofd (Nieuwe omgeving! Doen! Zien!) de mond snoeren. Ik merk dat mijn lijf en brein erg van slag zijn door het niet in eigen omgeving zijn.
Maar het is fijn om met het gezin eruit te zijn. Gewoon wat meer tijd om bij elkaar te zijn.
Ook is het heerlijk om in zo’n groene rustige omgeving te zijn. We deden twee wandelingen die geschikt zijn met rolstoel en ik besefte hoezeer ik dat heb gemist de afgelopen jaren. Om bosgeuren op te snuiven, in de natuur te zijn.
Ik zoek mijn middenweg. Man en puber zijn regelmatig even op stap zonder mij en ik laad als zij weg zijn zoveel mogelijk op. We verblijven in een gite midden in de natuur, met privezwembad. Helaas is het pad naar het zwembad niet geschikt voor de rolstoel omdat het deels kiezelpad is en met wat op- en afstapjes. Ik wist dat vooraf, maar toen ik boekte was dat geen probleem voor mij, nu wel.
Ik kreeg van de eigenaresse van de gite Nordic wandelstokken te leen en merkte hoeveel steun dat geeft. Alleen een normale wandelstok leek mij prettiger want minder belastend voor de armen. Dus kocht ik mijn eerste kekke wandelstok, mét bloemetjes en in hoogte verstelbaar. Helemaal blij mee. Toch weer wat meer zelfstandigheid zo, want ik kom nu makkelijker zelf uit de auto of uit een lage stoel. En loop die paar meter met stok makkelijker naar het zwembad.
En zo ga ik ook maar eens op zoek naar een inklapbare rolstoel met goede luchtbanden, geschikt voor het bos of de duinen. Zodat ik straks in Nederland hopelijk ook af en toe het groen in kan duiken.
Laatst schreef ik al dat ik graag op vakantie ga. Voor mij is het een hoogtepunt van het jaar. Ik maak niet veel mee, zie weinig mensen, ga bijna nooit op stap en dan is twee weken van huis zijn een enorme gebeurtenis.
Maar, ik ben ook snel van slag, heb veel rust nodig, verwerk prikkels niet goed en juist op vakantie gaan betekent natuurlijk een grote inbreuk op het normale dagelijkse ritme. Niet goed begrijpen wat de impact van een vakantie op mijn gezondheid kan zijn, heeft wel eens geleid tot een mislukte vakantie.
Een fout die ik bijvoorbeeld heel lang maakte tijdens het zoeken naar een fijne plek, is dat ik met verkeerde ogen keek naar potentiële vakantieverblijven. Jarenlang scande ik op fijne wandelgebieden. Zo gingen we naar Bretagne omdat ik die kliffen prachtig vond. Er loopt daar langs de kust een slingerend wandelpad bovenop die kliffen, de sentier des douaniers. Geweldig! Maar voor mij volstrekt onhaalbaar. Na een korte maar toch veel te lange wandeling over die kliffen waarbij ik na 5 minuten al wist dat ik daar de rest van de vakantie een prijs voor zou gaan betalen, besloot ik dat het voortaan anders moest.
Want die betreffende vakantie leek alles wel verkeerd. Dat kwam voor een groot deel aan hoe het huis lag en het huis zelf. Zo even vanuit huis lopen ging niet vanwege de omgeving. Het huis zelf was geweldig maar vol trappen. Het was zo’n typisch Frans huis met een garage op de begane grond en de rest van het huis op de eerste en tweede verdieping. Even naar de tuin lopen betekende trappen lopen en putte me volledig uit. Natuurlijk wist ik dat vooraf wel maar ik leid naast ME ook aan chronische zelfoverschatting. ‘Dat lukt wel ook al weet ik wel beter’ lijkt wel mijn levensmotto te zijn.
Die laatste vakantie in Bretagne was niet fijn. Ondanks de prachtige omgeving voelde ik me doodongelukkig. Doordat ik zo weinig kon, het weer bepaald niet meewerkte en ik dus veel in het huis zat voelde ik me gigantisch opgesloten. Ik werd uiteindelijk compleet ziek van heimwee en we zijn eerder naar huis gegaan.
Daar heb ik veel van geleerd. Of nooit meer op vakantie gaan óf veel beter nadenken wat haalbaar is voor mij. Dus niet alleen een plek zoeken van waaruit de mannen van alles kunnen ondernemen, maar waar ik me ook relaxt en niet opgesloten voel en waar wat meer zongarantie is. Inmiddels heb ik aan mezelf toegegeven dat een (privé)zwembad voor mij het summum van vakantiegevoel oplevert. En het levert inderdaad een volstrekt ander gevoel op als de mannen op stap gaan en ik achterblijf aan de rand van het zwembad onder een parasol!
Dordogne 2018
Maar er zijn meer factoren die een rol spelen:
De reis We rijden meestal in etappes naar onze bestemming. Hoewel ik best graag richting Spanje of Italië zou gaan, kiezen we vanwege de afstand meestal voor Frankrijk. Onderweg hebben we meestal een hotelovernachting, zodat we per reisdag niet te veel uren maken.
Tijdens het rijden lig ik tegenwoordig op de achterbank. Voorin kan ik niet lang zitten vanwege het geflits aan mijn ogen (de strepen langs de snelweg zijn een aanslag voor mijn brein). Het feit dat mijn benen omhoog liggen scheelt voor mij enorm.
De bestemming Om overduidelijke redenen doen wij niet aan kamperen. Voor mij is dat fysiek te belastend. We huren altijd een huisje, bij voorkeur van particulieren. In ieder geval altijd iets wat rustig in de natuur gelegen is en waar we niet heel veel andere vakantiegangers tegen komen.
Comfort Ik kies altijd voor comfort. Tijdens het zoeken naar een huisje kijk ik altijd goed naar de foto’s. – Is er een fijne bank in het huisje (waar ik op kan liggen)? – is de slaapkamer een beetje normaal formaat? Een keer ben ik daarmee de mist in gegaan, het is niet fijn om een slaapkamer van 2 bij 2 te hebben als je weet dat je daar uren per dag ligt. – Hoe is het uitzicht? Ik kan vaker niet dan wel mee met uitstapjes en een goed weids uitzicht geeft mij een heerlijk vrij gevoel. – aanwezigheid van wasmachine en vaatwasser – wel zo makkelijk.
De mannen zijn tijdens de vakantie vaker op stap, even kanoën of wandelen, maar ik breng mijn meeste tijd bij het huisje door. Het is dus fijn als het een plek is waar ik me prettig voel.
Ritme Een van de redenen waarom mensen zo van slag kunnen raken tijdens een vakantie is dat ze dan ineens allemaal activiteiten ondernemen die ze thuis niet doen. Of totaal anders eten. Ik probeer tijdens de vakantie daarom zoveel mogelijk mijn vertrouwde ritme aan te houden, houd zoveel mogelijk mijn normale rusttijden aan. Ik eet om medische redenen een vrij streng dieet en de spullen die niet in de Franse supermarkt verkrijgbaar zijn, neem ik mee van huis.
Verwachtingen bijstellen Op vakantie gaan kan voor mij nogal eens een trigger zijn om ineens van alles te MOETEN. Thuis kan ik hooguit eens per week de deur uit maar op vakantie vind ik dan dat ik wat van de omgeving moet zien, een kasteel moet bezoeken en ga zo maar door. Meestal haalde ik een reisgids van de omgeving in huis om te kijken wat de bezienswaardigheden waren. Uiteindelijk maakte ik mezelf zo helemaal gek. Inmiddels heb ik geleerd de rem erop te zetten en meer per dag, soms per minuut te bekijken wat kan en waar ik behoefte aan heb. Gewoon wel zien wat er komt en hoe het loopt (of niet loopt). De mannen weten dat ze gewoon ook hun eigen gang moeten gaan. En lukt het om eens met zijn drietjes op een terrasje te zitten, geweldig. Maar plannen maken doe ik niet meer.
Geluk: Tot slot is het natuurlijk ook een kwestie van geluk hebben dat ik nog steeds op vakantie kan. Met een zeer inlevende man en puber die veel voor me doen en me afschermen van veel prikkels is er voor mij meer ruimte om op reis te gaan. Ook speelt een rol dat we financieel gezien wat te kiezen hebben en niet afhankelijk zijn van een tent op een overvolle camping. Want dan zou t hele verhaal niet door kunnen gaan.
De komende vakantie gaat weer naar de Dordogne, dat is vorig jaar heel goed bevallen. Ik had toen voor het eerst een rolstoel mee en dat maakte een wereld van verschil, dus die wordt dit jaar als eerste ingepakt ;-).
Gisteren ging ik weer even de stad in met de scootmobiel. Ik begin inmiddels goed te wennen merk ik. Het is een comfortabele manier van vervoeren en de drempel om even op stap te gaan is een stuk lager.
De rit ging naar de Ekoplaza. Ik heb van de orthomoleculair therapeut weer behoorlijk wat dingen voorgeschreven gekregen en een deel kocht ik daar. Onder meer vlierbessensap. Dat moet ik dagelijks drinken vanwege de sterke antivirale werking. Ik schrok wel van de prijs, €4,50 voor een fles van 0,7 liter! Ik schrok ook van de smaak. Tering, wat is dat goor! Ik heb mezelf beloofd dat ik naast dat dagelijkse glaasje vlierbessensap, ook alle dagen meteen daarna een blokje pure chocolade mag. Want ook pure chocolade stond trouwens op de lijst, vanwege het hoge gehalte aan anti-oxidanten.
Nou moet ik mezelf alleen nog even voorhouden dat een blokje chocolade niet gelijk staat aan één reep. Want de smaak roept wel iets in me op. Ik geloof dat het meer dan een jaar geleden was dat ik chocolade had gegeten en iets in mij had ernstig behoefte om meteen alles maar op te eten. Dat deed ik niet en nu ben ik ongelooflijk trots op mezelf.
De rest van de dag bracht ik in bed en op de bank door. Ik kreeg voor mij typische PEM-klachten: keelpijn, spierpijn, pijn in luchtwegen, hoofdpijn. Een ander denkt dan misschien dat er een griepaanval aan komt, maar voor mij is dit een van de tekenen van een PEM, naast meer uitputting dan anders.
Hoewel de scootmobiel veel minder energie slurpt dan de scooter, kost het natuurlijk wel iets energie om op stap te gaan. Zeker ook het lopen in een winkel. Ik ben nog niet zover dat ik met scootmobiel en al een winkel in durf te rijden.
Ik heb enerverende weken achter de rug en dat voel ik. Mijn zenuwstelsel staat nog steeds in adrenalinestand maar tegelijkertijd ben ik als een uitgewrongen vaatdoek. Ik voel een instortmoment naderen en probeer dat voor te zijn. Dus vandaag en morgen blijf ik liggen en besteed ik de dingen die moeten gebeuren uit. Puber haalt straks mijn medicijnen bij de apotheek en hij moet dan meteen ook even een sleutel laten namaken voor mij.
Vanavond ruk ik wat eten uit de vriezer, een bloemkool curry door Zus klaargemaakt, en ik hoef daar alleen wat rijst bij te koken.
Deze dag gaat verder besteed worden aan lezen, rusten en kijken. Ik lees nu ‘Wij’ van David Nichols. Dat stond al een flinke tijd op mijn e-reader en ik had geen flauw idee hoe het daar kwam of wat voor boek dit is, het deed geen enkele bel rinkelen.
Maar het is leuk en hilarisch. Het gaat over Douglas die van zijn vrouw te horen krijgt dat ze maar moeten gaan scheiden. Hun zoon Albie staat op het punt om het ouderlijk huis te verlaten en zijn vrouw heeft geen zin in achterblijven met Douglas en ‘te wachten op de dood’. Scheiden dus, maar eerst nog even met het gezin een Grand Tour door Europa maken terwijl Douglas beseft dat hij in actie moet komen als hij niet alles wil kwijt raken.
Wat ook grappig en hilarisch is: Killing Eve. Ik keek het eerste seizoen op Videoland, zag dat het tweede seizoen nu wordt uitgezonden bij de publieke omroep, daar zijn ze inmiddels bij de vierde aflevering geloof ik, en nam even een NPO plusabonnement om verder te kunnen kijken.
Killing Eve gaat over een verveelde MI6 agent, Eve, en de moordenares die zij probeert op te sporen. Het is spannend en grappig tegelijk. Eve wordt geweldig gespeeld door Sandra Oh (dokter Yang uit Grey’s Anatomy) en zij vormt met haar trutkleding en tasje over haar arm een prachtig contrast met de geschifte moordenares Villanelle. Aanrader!
Maar goed, leuk dat geleuter over rusten en kijken, eerst maar eens ontbijten, want ook dat moet gebeuren. En niet vergeten mezelf in te pluggen, anders hoor ik straks de postbezorger niet. Aangezien ik die vlierbessensap voor €4 per fles online vond, heb ik meteen maar een doos gekocht.
Op tweede pinksterdag was het onverwacht heerlijk weer. De voorspellingen waren somber en toen we bij het opstaan de zon ontdekten, stoven we meteen naar buiten om zo lang als mogelijk te profiteren. Dus zaten wij om 10 uur al in de tuin, voor mij een unicum aangezien ik meestal tot een uur of 11, 12 in bed lig. Maar ik voelde me goed, de zon scheen en de levenslust knalt bij mij sowieso snel naar buiten bij de afwezigheid van al te groot lichamelijk ongemak.
De zon scheen en bleef schijnen en gaandeweg veranderde het gevoel dat we moesten profiteren van de zon zo lang het nog kon, in een gevoel dat we een heerlijke zomerse dag voor ons hadden liggen. Ik had zin om op stap te gaan.
Om 11 uur reden we op de dijk langs het IJsselmeer, ik op de scooter en M. op zijn fiets. Het was er onvoorstelbaar rustig. Misschien omdat de voorspellingen vooraf helemaal niet goed waren geweest en mensen andere plannen hadden gemaakt? Op een enkele fietser na, kwamen we niemand tegen.
Bij Schellinkhout zijn we de dijk afgegaan en doorgereden naar de midgetgolfbaan, daar heb je een geweldig terras. Die plek is paradijselijk. Heerlijk kneuterig, aan de dijk, omringd door metershoge bamboestruiken, met terras en een relaxte bediening door ouderwetse hippies.
Daar dronken we een muntthee en een koffie en vervolgens reden we binnendoor weer terug naar Hoorn. Dat is voor het merendeel een mooie lange slingerende weg met bomen en aan weerszijden huizen die ik allemaal, stuk voor stuk, wil kopen maar die financieel ver buiten mijn bereik liggen maar wel heerlijke ‘wat als’-momenten opleveren.
Om 12 uur waren we weer thuis. Een uurtje weg geweest en voor mij goed te doen. Het leverde waarschijnlijk voor mij hetzelfde gevoel op als kind op datzelfde moment in New York had.
7 stukjes over ME deelde ik tijdens deze ME-awareness week. Ik deelde mijn verdriet, woede, gevoelens van onmacht. Ik vertelde waarom het zo belangrijk is om actie te voeren en heb geprobeerd duidelijk te maken hoe het is om te leven met ME zonder toegang tot zorg en zonder zicht op genezing. Ik deelde verschillende afbeeldingen waaronder de treffende illustratie van Fennine de Weerd over de gekmakende manier waarop het UWV tegen onze aandoening aankijkt. Ook deelde ik de woorden van de doodzieke Anil van der Zee, om te laten zien hoe het is voor iemand die hooguit 12 stappen op een dag kan zetten voor hij instort.
7 stukjes, een kleine 2700 woorden om precies te zijn. En nu is het even klaar. Tijd om bij te komen. Want het heeft best veel van mij gevraagd en op de achtergrond gebeurt er hier van alles aan andere stresserende dingen.
Dus richt ik de focus voor nu even op andere zaken. Er is meer in het leven dan ziekzijn. Er zijn boeken, katten, fijne momenten met man en kind en vanaf woensdag hopelijk een douche die het weer doet.
Bedankt voor jullie fijne reacties en een goede week gewenst, groetjes vanuit Gent!
Zondagochtend werd ik wakker en zag Moos bij ons op bed liggen. Helemaal gevloerd en zijn vacht had overduidelijke sporen van een vechtpartij. Die had duidelijk een avontuurtje beleefd. Hij was té moe om van het bed af te komen en te eten, dus lieten we hem lekker liggen.
Toen hij in de middag wel van het bed afkwam, zagen we dat hij een beetje mank liep. Hij deed een klein rondje tuin en ging weer slapen. Inmiddels had M. ook een nagel gevonden op bed. Hmmm. Het gevaar met vechtpartijen en scherpe nagels is natuurlijk dat er vuil achterblijft in wondjes. Zijn poten voelden normaal, ik voelde alleen een minuscuul klein korstje halverwege zijn voorpoot, formaat speldenknop.
Tijdens het avondeten was het beetje mank lopen veranderd in strompelen dus zochten we uit welke dierenarts er weekenddienst had en vertrokken we. Na alles bevoelen en scheren van de pijnlijke poot op de plek waar ik iets had gevoeld, bleek inderdaad dat er een minuscuul klein wondje zat. Hij kreeg antibiotica en een spuit met pijnstilling met daarbij de opmerking dat de pijnstilling tegen woensdag zou zijn uitgewerkt en dat hij dan mogelijk weer iets moeilijker zou lopen. Verder moesten we een keer daags antibiotica toedienen.
Moos voelde zich weer het heertje tot woensdag. Toen was de pijnstilling uitgewerkt en hij liep zoals voorspeld weer mank. Het minuscule kleine wondje was nog steeds klein maar wel iets verdikt in vergelijking met zondag. Ik vond het alleen niet logisch dat zo’n klein wondje zóveel pijn veroorzaakte, want in de loop van de dag ging hij weer echt strompelen. Als het een groot abces was zou ik het me kunnen voorstellen, maar dit?
M. ging woensdagavond voor de zekerheid met Moos naar onze eigen dierenarts, waar zijn poot weer goed bekeken werd. Daar werd niets vreemds geconstateerd. Misschien heeft hij iets verrekt. M. kreeg pijnstilling mee en dat geven we nu een keer per dag, naast de antibiotica. En dan hopen dat het vanzelf beter wordt.
Het maakte wel dat de kogel door de kerk is voor wat betreft wel of niet meegaan met het familieweekend. Even samenvatten: vorig jaar juni gingen wij voor de 80ste verjaardag van mijn moeder met de hele familie een weekend weg. Dat liep heel vervelend af want mijn moeder viel en brak haar schouder. Vrijwel meteen gaf ze aan dat als het weer genezen was, ze het weekend over wilde doen, om de vervelende nasleep weg te spoelen. Dus komend weekend is de herkansing en ik heb besloten niet mee te gaan.
Moos is zeker niet doodziek maar ik wil hem nu liever niet alleen laten. De oppas is een lief mens maar geen ster in katten medicatie toedienen, ik moet haar juist altijd helpen als haar katten iets mankeren. Bovendien wil ik zelf in de gaten kunnen houden hoe hij loopt en of het verergert of juist beter wordt.
Buiten dat, zit ik inmiddels door alle badkamerellende in een PEM. En dan is er nog niet eens daadwerkelijk geklust. Eerst zouden ze dinsdag beginnen, toen woensdag. Mijn tas was al gepakt omdat ik tijdelijk bij mijn moeder zou logeren tot de kust weer veilig was. Dinsdag in namiddag bleek dat het toch niet woensdag zou worden, mogelijk werd het donderdag of vrijdag. Maar vrijdag zou van ons uit niet kunnen omdat we dan het familieweekend hebben tot maandag. De loodgieter stelde voor dat hij dan zou klussen als wij weg zijn maar dat is helaas geen optie omdat ik inmiddels al niet meer zeker wist of ik wel mee zou kunnen. Dus is het over het weekend heen gehaald en beginnen ze volgende week dinsdag of woensdag, dat is een beetje afhankelijk van de klus die ze dan nu eerst doen.
Net als baby’s heb ik baat bij rust en regelmaat. Ik raak enorm van slag door dingen die afwijken van mijn dagelijkse routine. Mijn dagritme is erop ingesteld om elke inspanning af te wisselen met lange perioden van rust. Niet weten wat en hoe en wanneer er geklust wordt, constant berichten daarover die via mail en telefoon binnen komen, regelen dat ik elders kan verblijven, dan weer wel dan niet, het continu plannen moeten wijzigen, het heeft me helemaal gesloopt. Bovendien kreeg ik maandag een soort aanval die gepaard ging met veel geschud en getril en die heeft me helemaal gesloopt. Mijn lijf voelt sindsdien alsof ik een marathon heb gerend met een nijlpaard op mijn rug.
Dus zwaai ik man en kind morgen uit als ze met mijn moeder en de rest van de familie naar Ruurlo gaan. Dat is voor iedereen het beste, ook voor mij en Moos. Natuurlijk heb ik dit al vaker meegemaakt, 9 van de 10 keer gaan plannen die ik maak niet door. Maar pijn doet het wel.
Ik probeer er gewoon maar het beste van te maken. Een paar dagen alleen zijn, rusten en met niemand behalve mezelf rekening hoeven houden, zal me hopelijk goed doen en geeft me een iets steviger basis om volgende week door te komen als de badkamer wordt gerepareerd.
sddddddddddddaZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ O, dit was Dibbes die over het toetsenbord heen liep. Hij vroeg zich waarschijnlijk af of de opmerking dat ik met niemand behalve mezelf rekening hoef te houden, gevolgen heeft voor de toevoer van lekkere hapjes. 😉 . Ik ga hem snel even geruststellen.
Min of Meer 