gedrag·katten

Gênante moeder


Elke ouder zal het herkennen, de ene dag ben je de wereld voor je kleuter en ‘ineens’ in de puberteit blijkt alles wat je zegt of doet stom te zijn.

Soms lijkt dat niet alleen zo, maar is het ook zo.

Sem had op een dag alweer een flinke tijd geleden, vrienden op bezoek. Ze zaten in de huiskamer en ik was in de keuken wat aan het scharrelen en aan het doen alsof ik niet bestond. Want ineens moet dat. Dan is het niet meer de bedoeling dat je gesprekjes aanknoopt met het bezoek.

Afijn, ik stond mezelf uit alle macht weg te cijferen in de keuken tot ik Dibbes zag en vergat wat mijn taak was op dat moment: pubers niet tot last zijn. Die waren druk aan het kletsen met elkaar en hadden het goed.

Dibbes begon een praatje tegen mij. En ik, ik miauwde terug. Dat doe ik altijd. Wij begrijpen elkaar uitstekend, Dibbes en ik. En we hadden al miauwend een fijn gesprek.

Het gesprek in de huiskamer was stilgevallen. En ik werd met afgrijzen door mijn kind aangekeken. Ik had het meest gênant denkbare gedaan in bijzijn van zijn vrienden.

Ik heb plechtig beloofd nooit meer te miauwen als er mensen van buiten het gezin aanwezig zijn. Maar óf dat lukt betwijfel ik. Want de katten zijn het zo gewend hè.

Dacht ik al die jaren dat ik mijn kind een trauma bezorgde door mijn ziekzijn. Het kon duidelijk nog véél erger. Een miauwende moeder, je zal het maar hebben…

(Afbeelding Pixabay)

gedrag·geluk·hoop·Stress

Verzet en acceptatie

Credits afbeelding Ashok Gupta

Je kunt op zóveel manieren omgaan met wat er gebeurt. Er allerlei verwachtingen opplakken. Door een gekleurde bril kijken. Hel en verdoemenis preken. Je angst voeden. Obsessief nieuws kijken. Manisch bedenken dat deze tijden moeten leiden tot een andere duurzamere manier van leven. Manisch bedenken dat deze tijden het startpunt zijn van het einde van de wereld. Maatregelen nemen.

Je kunt ook stilvallen. Stilstaan bij wat je voelt en waarom je dat voelt. Erkennen dat wát je voelt, denkt of vindt uiteindelijk niets verandert aan de situatie maar wel impact heeft op hoe je de situatie ervaart. Je gedrag, wat je allemaal denkt en deelt en beweert, heeft óók impact op anderen.

Natuurlijk raakt het nieuws mij. Emotioneel. Want verder verandert er niets voor mij. Mijn dagen zijn in tegenstelling tot die van de meeste mensen nog precies hetzelfde. De afgelopen jaren ben ik hardhandig getraind in sociaal isolement en omgaan met angst. Dat is nu een geluk bij een ongeluk.

Maar eerlijk is eerlijk, ik was best even van slag. Want ik ben kwetsbaar en van anderen afhankelijk. En vooral: van het gedrag van anderen afhankelijk. Maar doemscenario’s helpen mij niet. Van dagelijks het journaal kijken en linkjes openen word ik alleen maar onrustig, zo weet ik na een 1,5 week van berichten tot me nemen. Ik beperk me inmiddels tot het selectief lezen van de krant en richt me op wat kan en wat lukt. Zo zat ik gisteren in de tuin! Dat inzoomen op de dag zelf, werkt voor mij beter dan ver vooruit kijken in een glazen bol.

Dus. Wat zelfreflectie. Beetje mediteren. En dan over tot de orde van de dag. Die we opnieuw uit moeten vinden. Maar dat kunnen wel wel. Heus.

gedrag

Prioriteiten

Als ik wakker word

voel ik iets vreemds.
Wat is dat?
Het lijkt wel energie!

Mijn lijf voelt niet aan
alsof het in de nacht
door een vrachtwagen
werd overreden.

Mijn normaal zo wazige hoofd
voelt helder en normaal.
Geen brain fog!

Mijn ochtendhartslag
is heel laag,
voor mij een indicatie
van een potentieel goede dag.

De mogelijkheden van de dag
razen door mijn lijf.
Ik ga naar de sauna!
Ik ga even wandelen!
Ik ga even naar de stad!
Ik ga een vriendin bellen!

Door alle beloftes
van wat misschien kan,
giert het in mijn brein.
Ik sta strak van de adrenaline.
Gewoon vanwege ‘het misschien’
en ‘zal ik’ en ‘kan ik’ dus ‘ga ik’.

Ik besluit langzaam
op te starten.
Ontbijten, lezen, krantje.

En dan, dán kleed ik me aan.
Voor ik het weet
heb ik ineens een lap
in mijn handen.
Ik neem de planken
in onze slaapkamer af.

Vijf minuten later
is mijn hartslag torenhoog,
alsof ik heb gesport.
Mijn armen doen pijn.
Mijn hoofd voelt
vol en wazig.
Hallo brain fog!
En die energie?
Foetsie.

Ga ik nu weer liggen,
denkend aan die pret
die ik mezelf dit jaar beloofde
Het stellen van prioriteiten,
hoog vliegen in laag tempo,
dat is zo eenvoudig nog niet.

Maar die planken?
Die zijn schoon.
Dat wel.

gedrag

Hoffelijkheid

Soms vraag ik me wel eens af of we zoveel beter zijn geworden van internet. Het lijkt erop dat veel grenzen weg zijn gevallen en dat we daardoor heel makkelijk met elkaar in contact kunnen komen. Maar soms lijkt het tegenovergestelde te gebeuren. Mensen lezen iets, ontsteken in woede en typen zonder al te veel nadenken een reactie waar het venijn van afdruipt. Dat je het niet altijd met elkaar eens bent snap ik, maar waarom moeten we elkaar dan ook maar meteen verbaal compleet afmaken?

Vroeger schreven we brieven die voldeden aan de beleefde omgangsvormen die algemeen geaccepteerd werden. Etiquette maakte dat de omgang met elkaar voldeed aan bepaalde beleefdheidsregels. Mensen werden opgevoed in het plezierig en correct benaderen van de medemens. Dat gaf houvast, je wist hoe iemand te benaderen in verschillende sociale situaties. Het gaf vast ook veel benauwdheid. Niet voor niets zijn de omgangsvormen versoepeld.

Maar of dat echt fijn is betwijfel ik. Ook ik stuur wel eens appjes zonder interpunctie naar iemand die ik goed ken. Maar ik probeer meestal toch wel een volledige zin te typen. En ik probeer zeker altijd mijn woorden zorgvuldig te kiezen.

Daarom schrik ik toch ook altijd weer zo als mensen hier of elders ineens voor mij vanuit het niets de aanval openen. In de FB-groep voor ME-patiënten waarin ik zit en waar meestal een heel fijne sfeer hangt, begon recent iemand ineens gif te spuien tegen iedereen die het niet eens was met haar. Pure verbale agressie.

De aanleiding was blijkbaar een vraag of wij ons laten vaccineren tegen griep. Geen vreemde vraag. Veel mensen reageerden dat ze dat niet (meer) doen. Veel ME-patiënten reageren nu eenmaal buitensporig op alles, dus ook op een griepvaccin. Bovendien heerst er een vermoeden – ook in de medische wereld – dat ME zou kunnen samenhangen met vaccinaties. Of dat zo is, weet ik niet.

Maar goed, blijkbaar is de discussie die volgde ontspoord omdat één persoon, die zich naar ik begreep stoorde aan sommige antwoorden, werd aangesproken door anderen over haar toon en zij daarop een post plaatste vol haat en venijn. Het kwam erop neer dat iedereen de rambam kon krijgen.

Wat bezielt iemand? Ik weet het niet. Vaak laat ik iets gaan maar nu plaatste ik toch ook wel een reactie waarbij ik schreef dat het de toon is die de muziek maakt en dat die van haar nu wel heel erg vals klonk.

Het is normaal dat mensen het niet met elkaar eens zijn. Maar tegenwoordig – zeker met onderwerpen als Zwarte Piet en vaccineren – komt er een venijn bij kijken wat heel diep zit. We zijn verleerd om het met elkaar oneens te zijn en op een hoffelijke manier daarover te discussiëren.

Wat mij betreft mogen ze op elke school debatteren op de agenda zetten. En mag elke volwassene die op internet zit daar bijlessen gaan volgen.

gedrag

klacht – maak van je hart geen moordkuil

Beste mensen,

Graag wil ik een opmerking maken over uw vervoerder DHL. Eerst kwam DHL niet op de afgesproken dag langs. Wij waren met drie man thuis en toch beweerde de vervoerder dat ze het hebben aangeboden en dat er niemand was.

Vervolgens wordt vanavond de rolstoel in doos op mijn stoep neergekwakt. De doos was gescheurd en van boven open.

Op mijn opmerking dat dit er wel heel erg gebutst uitzag, kreeg ik als antwoord dat dit zojuist was gebeurd.

Dan nog, zo ga je niet met andermans spullen om.

Voordat ik nog wat kon zeggen sjokte meneer al weer weg.

Nu heb ik dit al vaker meegemaakt met DHL. Maar nog nooit eerder zo’n grote dure bestelling gedaan die door DHL werd afgeleverd. Ik wilde hier toch iets van zeggen.

U verkoopt hulpmiddelen waar mensen van afhankelijk zijn, die heel belangrijk voor uw kopers zijn en uw vervoerder gaat daar heel onzorgvuldig mee om.

De rolstoel was wel in goede staat en ik ben er blij mee.

Met vriendelijke groet,

Min of Meer

 

gedrag·katten

Verraad

Twee keer per dag ga ik naar hiernaast. Dan geef ik de buurkatten eten en doe een knuffel- en speelsessie met ze. Meestal gaan onze buren in de winter op vakantie maar dit jaar hebben ze een weekje extra tussendoor.

Het voordeel van in de winter de buurkatten voeren is dat mijn verraad niet zo opvalt. Onze kattentroep ligt als het buiten koud is graag binnen en heeft niet in de gaten – op Moos na – waarom ik twee keer per dag even weg glip.

Hoe anders is het nu. Na een paar dagen weten ze het allemaal en is er geen ontkennen meer aan. Als ik door de voordeur naar binnen ga, probeert Moos achter mij langs naar binnen te glippen. Dat sta ik niet toe en gooi de deur voor zijn neus dicht. De reactie is een gekerm en gekrijs van hier tot Tokio. Om zijn leed te benadrukken springt hij nog even op de plantenbak buiten, zodat hij met zijn neus tegen het raam het plaatje kan afmaken. Dibbes zorgt voor het achtergrondkoor en ligt rollend van ellende op het tuinpad.

Loop ik snel door naar de keuken om eten te pakken en de deur open te doen. Buurkatten weten het al wanneer ik kom en die zitten vaak in de achtertuin een beetje te wachten en te zonnen. Als ik de keukendeur opendoe, komen niet alleen de buurkatten maar ook Gerrie en Smoes aanstormen.

Als Tommie en Caspar hun eten naar binnen werken is dat onder begeleiding van gekrijs en gejammer van mijn eigen katten. Smoes probeert tegelijk ook door het kattenluik te komen dus hem moet ik telkens terug duwen. En Gerrie, nou er zijn geen woorden om zijn leed te beschrijven. Zijn ogen rollen uit zijn kop, zijn keel is schor van het gillen, de paniek druipt uit zijn vacht. Verraad!

Een kat vergeet meteen dát hij al eten heeft gehad en dat vergeet hij liefst twee keer per dag. Derhalve dient het bedienend personeel continu te worden herinnerd aan lege buikjes.

Een lege bak is gelijk aan een volle bak brokjes minus 3 brokken. Schande als dit niet wordt opgemerkt!

Aandacht die ik schenk aan ander kattenvolk is ongewenst en ongepast. Wat je nu deed! Kan niet! Verschrikkelijk!

Loop ik weer naar ons eigen huis dan is dat onder begeleiding van de kattenfanfare. Alles is weer goed. Behalve voor Gerrie die het niet snapt en in de achtertuin van de buren blijft zitten sippen. Tot ik roep en hij met een rotgang aan komt sjezen, gillend van blijdschap. Je bent er weer! Je houdt nog van me! Eten! Nu!

Tja. Zal blij zijn als de buren weer terug zijn.