Met zwerfkat Dibbes maken we grote sprongen. Mocht ik hem zaterdag voor t eerst aaien (ik heb vervolgens snot en kwijl gejankt van ontroering), op dinsdag zat hij op schoot. Elke dag komt hij vaker en langer naar binnen, ook nadat de deur wordt dichtgedaan. In de nacht van donderdag op vrijdag bleef hij voor het eerst ook in de nacht binnen, een megastap! Wel is hij nog enorm schrikkerig en kunnen we alleen ons heel zacht en rustig door het huis bewegen.

Dibbes gaat zo snel als mogelijk – afhankelijk van het tempo dat hij aankan – naar de dierenarts voor onderzoek en castratie. Ook moet er worden gekeken of hij is gechipt en zo niet, worden gechipt. In geval van chip wordt dat nog wat. Dan kunnen we geen aanspraak op hem maken als zijn oude baas hem terug wil nemen. Is er geen baasje dan wordt hij na een jaar opvang door ons officieel van ons. Zo is dat geregeld in Nederland.

Ik maak me zorgen om zijn ogen. Het pus druipt er uit en hij ziet bijna niets. ik heb de dierenarts al eens foto’s van zijn ogen gemaild en ben daarna op haar aanraden gestart met een breed spectrum antibiotica dat ik door zijn eten meng. Sindsdien is het iets beter maar dat er iets niet goed zit, is duidelijk.

Dus hoe sneller hij naar de dierenarts kan, hoe beter. Eerst maar eens in de mand zien te krijgen.

Als jullie dit lezen ben ik op stap. Mijn moeder is in juli 75 geworden en dat vieren we met de familie in Drenthe. We zijn onder gebracht in een B & B en gaan lekker uit eten, wat wandelen en met een bootje Giethoorn verkennen. Hopen maar dat het weer meewerkt!

Er zijn wel wat zorgen om de zwerfkat. Ook nu is er voor deze twee nachten een oppas in huis. Maar vorige keer schoot dat niet op en liet hij zich nauwelijks zien. Wel is het zo dat de regelmaat er tegenwoordig goed in zit bij Dibbes. Hij komt al weken meerdere malen per dag scharrelen en om eten vragen. Ook slaapt hij sinds kort braaf in zijn hok of ligt hij bij mooi weer op de stoel in de voortuin te slapen.  Toch is het voor hem – extreem schuw als hij is- veel beter als we er gewoon zijn. Toen we met de familie dit weekend afspraken, was hij al weken zoek en rekende ik niet meer op hem. Dat hij nu toch weer komt is een fijne verrassing. Het is dus voorlopig de laatste keer dat we van huis gaan. De eerstvolgende keer is de zomervakantie van volgend jaar. Ik mag toch hopen dat hij tegen die tijd hier in huis helemaal gewend is.

Fijn weekend allemaal!

update: ik krijg net een smsje dat hij heerlijk heeft gegeten….

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, kom dan een andere keer terug. Misschien heb je dan meer geluk.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo hebben we hem genoemd) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat.  Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg ‘naar ballen er af en gelukkig verder leven’ vervolgt.

Zo niet ‘onze’ zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem twee dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. ‘Dat wil ik ook’, dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik er rennend achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken, want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag…), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen….

Fijn weekend!

Om onze zwerfkater een schuilplek te geven kozen we eerst voor een tijdelijke oplossing: een kattenbak bedekt met plastic. Zo zat meneer in ieder geval droog. Maar het was wel krap. Omdat het er naar uitziet dat Dibbes gaat blijven, besloten we een groter hok te maken. We verwachten wel dat hij blijft maar niet dat hij snel in huis durft te komen, in de zin van op de bank liggen of in de vensterbank zitten. Er stond niet meer zo veel hout in de schuur. Even naar een bouwmarkt rijden lokte niet, omdat je dan toch snel veel geld kwijt bent aan hout. Ook is de dag van grof vuil nog ver weg, dus langs de straten struinen heeft nu ook niet veel zin.

M. kwam met het idee om een oud tv-kastje op de kop te tikken en dat aan te passen. Dus hup naar de kringloop en zie, daar stond een perfecte kast voor € 15 die kon worden verbouwd….één kastdeurtje haalden we er uit zodat de kat makkelijk naar binnen kan en de andere deur houden we dicht, zodat hij beschut zit. Bovenop de kast maakten we een afdak van de plank die we in de kast aantroffen. Even flink in de beits gezet, bovenkant werd bekleed met zeil, kleed erin en klaar. Aan de witte kattenharen te zien, heeft hij er al in gelegen.

De totale kosten waren dus € 15. We gebruikten verder alleen wat schroeven die we nog hadden en een stuk zeil dat in geen jaren een bestemming had. Waren we naar een bouwmarkt gereden om hout in te slaan, dan zouden we denk ik zeker drie keer meer hebben uitgegeven.

onder toeziend oog van onze eigen katten bekijkt Dibbes zijn hok