Petitie in Europees parlement aangenomen

Eerder schreef ik over de petitie waarin aan het Europees Parlement wordt gevraagd z.s.m. en voor langere tijd geld beschikbaar te stellen voor biomedisch onderzoek naar ME, onder meer om tot een eenduidige manier van diagnosticeren te komen én om onderzoek naar mogelijke behandelingen te stimuleren.

Deze petitie is een initiatief van EMEC (European ME Coalition) en de Nederlandse ME-patiënte Evelien van den Brink, die bij het indienen van de petitie een indrukwekkende toespraak hield liggend in bed, voor de leden van het EP. De petitie is uiteindelijk 14.000 keer ondertekend!

Dit resulteerde in een resolutie om te stemmen over meer biomedisch Europees onderzoek naar ME. Deze resolutie werd begin juni nog eens bekrachtigd door een open brief van meer dan 100 wetenschappers waarin zij schrijven dat ME “lang een verwaarloosd vakgebied is geweest in de geneeskunde” ondanks de hoge maatschappelijke lasten en economische kosten.”

Een citaat van de site van EMEC: “ME/CVS is niet zeldzaam en het is erg invaliderend,” zegt professor Jonas Bergquist, die onlangs het ME/CFS Collaborative Research Center opgerichte aan de Universiteit van Uppsala, Zweden. “Het begint vaak na een virale infectie maar we weten niet echt wat de mechanismen zijn voor postvirale vermoeidheid. Neuro- inflammatie en auto-immuunreacties kunnen mogelijk een deel van de verklaring zijn. Er is meer onderzoek nodig om de ziekte beter te begrijpen.”

De petitie is aangenomen met 676 leden die voor stemden, 4 tegenstemmen en 8 leden onthielden zich van stemming (bron: the ME Global Chronicle).

Voorwaarts kruip! We komen er wel! 💙

Bevrijd

Als wanhoop verandert in overgave
Dan kan ik zijn wie ik ben
Zonder mezelf nog af te vragen
Wie ik zou kunnen zijn of ben geweest

Als verdriet verandert in berusting
Dan kan ik eindelijk loslaten
Wat mijn hart zo lang vasthield
En de brokstukken oprapen

Als ik de werkelijkheid omhels
Al verafschuw ik wat er gebeurt
Dan kom ik in beweging
Ook al lig ik de hele dag stil

Als ik grapjes maak over mijn leven
Ook al is de realiteit inktzwart
Dan stijg ik uit boven mezelf
En lach zelf het hardst

Als ik droom van de toekomst
Weet ik dat het meeste niet gaat gebeuren
Maar toch fluistert mijn ziel
‘Niemand zegt dat dromen niet mag’

Als ik als hoogvlieger
Telkens weer ter aarde stort
Dan is dat geen gebrek aan realiteitszin
Het getuigt van levenslust en kracht

Als ik nu in de spiegel kijk
Dan zie ik een vrouw
Die vreemd en vertrouwd is
En die van mij eindelijk erkenning krijgt

Ik zie nu wat er is
En wat er overblijft
Maar de angst voor wat komt
Laat ik nu los

Bevrijd van een ondragelijk gewicht
Maar dát kan ook komen
Omdat de 12 kilo kat die op mij lag
Inmiddels is opgestaan

Balans

Heel voorzichtig vind ik mijn balans weer. Ik ben stabiel. Weliswaar stabiel slecht, maar dat is ook stabiel. Ik weet inmiddels goed waar mijn fysieke grenzen liggen. Ik lig nog steeds continu plat. Wat ik kan doen op een dag is:

  • 3 keer half zittend op bed eten per dag
  • wat kletsen met man en kind
  • mezelf liggend wassen en tanden poetsen
  • water schenken uit een karaf die naast mijn bed staat
  • naar de wc gaan
  • lezen, schrijven en wat online zijn
  • één keer per drie of vier dagen loop ik naar de badkamer om bijvoorbeeld een plens water over mijn gezicht te gooien
  • één keer per week wast Mischa mijn haren terwijl ik op bed lig. Daar hebben we een speciale wasbak voor

Ik hoop dat ik ook eens per paar weken kan gaan douchen maar ik wacht rustig af wat de effecten van de douchebeurt van laatst zijn en hoe lang het duurt voor ik weer herstel.


De dingen die ik nu dagelijks doe, kan ik ook op een slechte dag doen. Op een goede dag doe ik niet meer. Dat is een enorme winst ten opzichte van bijvoorbeeld half maart. Toen had ik een opleving en ging veel te voortvarend van start. Daar heb ik van geleerd. Ik ben veel voorzichtiger geworden.

Cognitief heb ik veel vooruitgang geboekt de afgelopen periode. Ik kan prikkels iets beter verdragen. Mentaal is er meer balans en minder wanhoop. Ik voel me weer meer mezelf. De pijn is nog volop aanwezig maar goed onder controle dankzij de pijnstillers.

Op dit moment is mijn grootste probleem de POTS (posturaal orthostatisch tachycardie syndroom). Ik word zieker als ik te lang (langer dan een paar minuten) overeind zit of sta. De oorzaak is duidelijk, er stroomt een aanzienlijke hoeveelheid minder bloed naar mijn hoofd dan zou moeten. Het gevolg is duizelingen, hoofdpijn/migraine, misselijkheid en een snelle stijging van de hartslag.


Negeren van de klachten zorgt telkens voor een gigantische PEM (Post Exertionele Malaise: terugslag na inspanning waarbij alle symptomen van de ME verergeren) dus lig ik vooral plat.

Eind maart was ik gestart met Mestinon, een medicijn dat eigenlijk bedoeld is voor de ziekte myasthenia graves. Bij toeval is er ontdekt dat 53 % van de ME-patiënten met ortosthatische intolerantie en POTS hier goed op reageren. Het grote nadeel van dit medicijn is dat het veel nare bijwerkingen kan opleveren. soms tijdelijk, soms permanent. Sommigen ervaren een aanzienlijke verbetering, anderen een beetje en bij bijna de helft doet het niets.

Omdat ik eind maart toch weer een felle terugslag kreeg, ben ik na 2 dagen Mestinon slikken al gestopt. Nu ik voel dat er weer balans is, ben ik weer gestart. Het is nog te vroeg er iets over te zeggen, anders dat ik inderdaad veel last van bijwerkingen heb. Het opbouwen naar de uiteindelijke dagdosis zal heel langzaam moeten worden gedaan. We gaan het zien.

Al met al, ben ik niet ontevreden. Ik kan nog vrijwel niets, maar ik ga niet verder achteruit en dát beschouw ik als winst.

©MinofMeer 🍀

Schoon


Na precies 3 maanden
Is het zo ver
Ik ga douchen!

Voor wie denkt
Dat douchen simpel is
Dat is het niet

Uitkleden
Naar de badkamer lopen
Op een douchekruk zitten
Me laten afsoppen
Me laten afdrogen
Badjas aan
Teruglopen
Op bed liggen
Een half uur enorme euforie
Gevolgd door misère
Die één of meerdere dagen
Kan gaan duren

Desalniettemin
Ben ik weer schoon
Besnuffelbaar en aaibaar

De prijs is hoog
Maar dan heb je ook wat
En dat telt ook

©MinofMeer 🍀

Brief


Lieve Beste Geachte ME,

Je neemt
En neemt
Als Rupsje Nooitgenoeg
Je vernedert
Veroorzaakt pijn
Bent meedogenloos
Perst het leven uit mij
Jaagt mijn vrienden weg
Sluit me op
Bindt me vast
Geeft vaak valse hoop
En je geeft nooit
Echt nooit
Rechtstreeks antwoord
Communiceren met jou
Is als praten met een geest

Even
Héél even
Dacht ik
Dat jij ging winnen
Want ik ben moe
Zo uitgeput
Aangetast
Gevloerd

Maar denk niet
Dat jij wint
Want ik ben
Een communicatiewonder
Gepromoveerd in balanceren
Op een dun koord
Gespecialiseerd in
Vallen en weer opstaan
Zéér geoefend
In altijd doorgaan
Ik beweeg zó langzaam
Dat jij niet door hebt
Dát ik voorwaarts kruip

Ik geef me over
Reageer niet meer op jou
Laat jou je ding doen
Je doet maar
Ik ben ik
Beter dan jij
Mijn intenties zijn zuiver
Mijn humor is groter
Mijn wilskracht is sterker
Mijn draagkracht is onverminderd

En ik leer van jou
Elke dag weer
Ik bestudeer jou
Bespied jou
Ken je valkuilen
Je zwakke plekken

Ik ga dit winnen
Niet jij
Want jij kan
Mijn lichaam breken
Maar niet mijn geest
Laat dat duidelijk zijn

Voorwaarts kruip!

Hoogachtend,
©MinofMeer 🍀

(Afbeelding Pixabay)

Om Hugo heen gaan staan

Dit najaar vroeg ik meermaals via het blog aandacht voor de situatie van Hugo. Hij heeft zeer ernstige ME en diverse andere aandoeningen. Zijn mantelzorgers draaien dagen van 24/7 omdat hij buiten de boot viel qua huisvesting en passende zorg. Er werd een inzamelingsactie gehouden om zorg in te kunnen kopen. Hij kon voorlopig blijven wonen in het huis waar hij verblijft maar een passende oplossing is er nog steeds niet.

Zijn situatie bleef schrijnend en ingewikkeld. Zijn verzorgster Lisa geeft soms via de fb-pagina WE WANDER ASIA updates. Eergisteren meldde ze dat zijn situatie dermate achteruit was gegaan dat hij met de ambulance werd opgehaald. Voor een patiënt met zeer ernstige ME die niet normaal kan communiceren, is een ziekenhuis waar ze meestal weinig verstand hebben van zijn aandoeningen een hel van prikkels. Er werden uitgebreide onderzoeken gedaan en daarna werd hij weer naar huis gebracht in afwachting van de resultaten.

Toen de uitslagen bekend waren, moest hij onmiddellijk terug en werd per ambulance opgehaald. Hieronder het verhaal van Lisa zoals ze het publiceerde op de fb pagina WE WANDER ASIA. Hugo vecht voor zijn leven en heeft alle positieve kracht nodig die we hem kunnen sturen. In gedachten bij hem zijn, kaarsjes branden, bidden, wat jouw ding ook is, zet het nu in.

Lisa:

“Minutes after I published the previous post I got a call from the Emergency Room. They told me there was an ambulance on its way to pick Hugo up. He had to be hospitalized and taken into isolation immediately. Hugo urgently needed treatment.

His overnight blood culture showed that Hugo has got a threatening bacterial infection called Acinetobacter Calcoaceticus, also called a Superbug or Hospital-Aquired Infection. It’s a multidrug resistant bacteria () which can be fatal for those with bad health and a compromised immune system, which is the case for Hugo.

Hospital admission when dealing with very severe ME, being intolerant to sound, light and touch, can be extremely challenging and causes further deterioration most of the time. Stress arose as we heard he would be isolated all by himself, alone, in a new place, under fluorescent lights, with beeping machines and people walking in and out.

Luckily, with an indication from court that Hugo needs 24/7 care in proximity and with high exception from the hospital (as they cannot deliver that kind of intensive fulltime care and we do understand) I, Lisa, am placed in isolation with Hugo to proceed caregiving while Hugo is receiving treatment. Meanwhile Natasja moved our home-hospital-situation to the official hospital, and together with the kind nurses were doing the best we can. They even allowed us to cover all windows with plastic bags to darken the room and other adjustments has been made within their range of possibilities to meet Hugo’s very specific needs.

Although it is intense beyond words and we are all shocked and scared as hell, we are doing our very best and we’re extremely proud of Hugo for being such a warrior. I can’t even imagine how this must be for him to experience…

He’s currently receiving intravenous antibiotics, 3 times a day: an extra strong type that is rarely used in order to maintain its effectiveness in severe cases like this.

We hold our breath as all previous antibiotic treatments in the past years had to be aborted after 2 or 3 days, as Hugo’s body couldn’t tolerate it at all. We know we don’t have a choice if we want him to survive, because not treating this bacteria would be even more dangerous.

Meanwhile we’re researching the options for bacteriophages, which is not officially acknowledged by the Dutch/European health care, but shows to be extremely effective. It even got people out of coma that were already given up on. There is a good chance that this horrible bacteria will survive the current treatment, but of course we pray for a positive outcome.

Nobody can tell us how long Hugo needs treatment and thus will be in isolation, but you’ll hear from us soon.
Thank you from the bottom of our hearts for your support and love. What a blessing you all are!
Much love from us, all the way from this quarantine hospital room to the outside world!”

Voor het oorspronkelijke bericht zie hier.

De verkeerde ziekte

De laatste dag van ME-awarenessmaand.

Ik kreeg deze maand veel liefdevolle ondersteunende reacties. Ik heb ook het geluk dat mijn familie als een blok achter mij staat.

Hoe anders was het in de beginjaren. Ook toen steunde mijn familie mij, maar al die vrienden die ik had? De meesten zijn verdwenen. In het begin dacht ik dat het aan mij lag. Dat ik niet goed genoeg meer was, iets fout had gedaan. En het zal zeker hebben meegespeeld dat het moeilijk is contact te houden met iemand die chronisch ziek is.

Maar wat ook meespeelde is dat ik blijkbaar de verkeerde aandoening kreeg. Mijn leven stortte in en veel mensen toonden geen enkele empathie.

In eerste instantie werd ik gediagnosticeerd met een burn out. Toen kreeg ik wel veel begrip. Maar toen ik maar niet beter werd, werd dat al minder. Ik maakte mee dat vrienden die ik op de hoogte bracht dat het inmiddels duidelijk was dat het geen burn out was maar ME, nooit meer iets hebben laten horen

Het is moeilijk zoiets te moeten ervaren. Ik heb me nog nooit zo alleen voelen staan.

Dat gebrek aan empathie komt niet omdat mensen stom zijn. Maar vanwege de onbekendheid van myalgische encefalomyelitis en het stigma.

Inmiddels heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Ik voel me onderdeel van een gemeenschap en allemaal hebben we dezelfde wens, beter worden. Een aantal van deze mensen staat zeer dicht bij mij, al liggen ze soms 100 km verderop in een ander bed.

Maar het kwijtraken van die vrienden waarvan ik echt dacht dat ze heel dicht bij mij stonden heeft wel flinke sporen nagelaten. Daarom is het nog steeds nodig aandacht te vragen voor ME. Opdat mensen begrijpen en beseffen dat deze diagnose afschuwelijk is om te krijgen en afschuwelijk is om mee te leven.

En voor die lieverds die wel zijn gebleven (of erna in mijn leven zijn gekomen), you know who you are ❤️.

(Credits afbeelding millionsmissingvoice)

Een slap aftreksel



Er ligt een vreemde vrouw
In mijn bed
Die doet alsof ze mij is!

Ze lacht wat
Praat wat
Schrijft wat
Huilt wat
Doet haar dingen
En ondertussen
Schuift ze mij
(Het origineel!)
Geniepig en beslist
Het bed uit

Daar lig ik
Onder het bed
Te luisteren
Naar dat slappe aftreksel
Dat doet alsof ze mij is

Niemand die het merkt
Niemand die het ziet
Maar ik weet
Dat zij niet mij is
Een grof schandaal
En dat is het

©MinofMeer 🍀

Magie

Sinds ik sinds half september vooral plat lig, krijg ik niet heel veel meer mee van de seizoenen. De herfst ging over in de winter en inmiddels is het volop voorjaar. Ik lig vanwege de overprikkeling vaak met de gordijnen dicht dus maak het niet echt mee. Een heel enkele keer kan ik even buiten zijn.

Soms gluur ik als ik richting toilet loop door de luxaflex naar buiten. Dan zie ik onze tuin in volle glorie, het is één grote bloemenpracht nu. Onze tuin grenst aan een park en ook dat ziet er schitterend uit.

Die gluurmomentjes zijn heel fijn en heel pijnlijk tegelijk. De buitenwereld zo te moeten beleven, het gevoel afgesloten te zijn van alles, het raakt me diep. Vooral op zonnige dagen voel ik dat sterk omdat ik juist dan door het felle zonlicht overprikkeld raak en de gordijnen echt zoveel mogelijk dicht heb. Ik hoor spelende kinderen, weet dat mensen in hun tuin genieten en het gaat allemaal aan mij voorbij.

Maar op die zonnige dagen is er altijd één moment dat de pijn verzacht. In de avond staat de zon recht op onze slaapkamer. Het zonlicht is dan zachter, warmer. Als ik dan de gordijnen iets open schuif komt dit avondlicht door de luxaflex naar binnen. Één magisch kwartier lang baadt de hele slaapkamer in een warme gouden gloed. En tijdens dat kwartier is alles goed, zo goed. Alsof iemand me vasthoudt en zachtjes wiegt.

Myalgischewatte?

Vorige week ging er op Facebook een oproep rond afkomstig van een Australische patiëntengroep. De bedoeling was aandacht te vragen voor ME door mensen uit te dagen de naam van de ziekte voluit uit te spreken terwijl ze zichzelf filmen.

Myalgische encefalomyelitis….

Kan jij het uitspreken? Na 12 jaar krijg ik het nog steeds niet vloeiend mijn strot uit ..de eerste jaren zei ik vaak encefalohupseflups. Het is toch te zot voor woorden dat mensen met bijna permanent brainfog een ziekte hebben waarvan de tong breekt bij het proberen uit te spreken van de naam. 🙄

Deze video van mezelf plaatste ik vorige week op mijn fb tijdlijn, voor diegenen zonder Facebook nu dus hier ook.

“I’m taking the #mecfschallenge to raise awareness of ME/CFS and people living with myalgic encephalomyelitis – hard to say, harder to live with.”