Categorie: Geen categorie

Hoog vliegen in laag tempo

~ MB ~ 18 reacties
Afbeelding Pixabay

Al geruime tijd zoek ik naar ruimte die er eigenlijk niet is. Die ruimte zit in de millimeters, die ik soms pas zie als ik niet al te geforceerd zoek. Na jaren van op de bank zitten, snak ik naar ervaringen, iets beleven en activiteiten doen maar meestal is het gewoon niet mogelijk. Ik heb duizend plannen en meestal haalt er hooguit eentje de eindstreep.

Maar toch. Niet voor niets is de ondertitel van mijn blog: hoog vliegen in laag tempo. Om dit wat concreter voor mezelf te maken ging ik twee jaar geleden op zoek naar Pippi. Kon ik meer Pippi Langkous in mijn leven toelaten? Niet dat ik meteen een paard wil optillen, het gaat om de gedachte. Dat ging niet vanzelf. 

Wat ik vorig jaar vooral leerde is dat ik tegenwoordig heel veel Annika in mij heb. Niet zo vreemd als je een aandoening hebt waarbij elke uitspatting wordt beloond met een terugval, dat maakt je behoedzaam. Even voor de beeldvorming: een uitspatting is op een slechte dag tóch naar een winkel gaan omdat ik iets nodig heb en niet een avondje stappen. Pippi leek vooral te zijn verstopt in verwachtingen, plannen en aannames. En dus kwam er weinig van terecht. Die ruimte tot uitvoering liet zich immers nauwelijks zien.

Dit jaar zocht en vond ik Pippi op andere plekken. Als ik al iets deed dit jaar dan was het mezelf eindelijk op nummer 1 zetten. Was de conclusie van 2017 dat ik nog steeds vaak andere prioriteiten had die vaak ten koste van mezelf gingen, dit jaar veranderde dat.

Niet dat ik nu ineens wel heer en meester over mijn meestal lege agenda ben – katten moeten nu eenmaal soms naar de dierenarts en een huis heeft nu eenmaal onderhoud nodig – maar de uitvoering van wát er gebeurde was steeds vaker met meer aandacht voor de impact die gebeurtenissen op mij hebben.

Ik kreeg een scooter en een rolstoel, kocht weer een kruk op wielen voor in de keuken en een rollator voor kleine wandelingen. De kitscherige bloemenslingers die ik op mijn rollator bevestigde, zorgden al voor een fijn Pippi-gevoel. Kortom, ik ging beter voor mezelf zorgen.

Zelfzorg gaat erom dat ik mijn eigen gezondheid op nummer 1 zet, in plaats van dat ik mijn grenzen negeer om mee te doen aan een activiteit waarvan de uitvoering vaak wordt bepaald vanuit de gedachte ‘dat we het nu eenmaal altijd zo doen’. Dus vierden we afgelopen maart de verjaardag van S. voor het eerst met een lunch in plaats van dat de hele meute met het avondeten aanschoof. Voor mij was dit beter vol te houden. 

Dit jaar zei ik nee op de hartelijke uitnodiging van mijn schoonfamilie om met hun hele familie kerst te vieren.  Dat klinkt alsof het over 40 man gaat, niets is minder waar, maar het is voor mij geen goed idee. Mijn alternatieve voorstel om bij mijn schoonouders te gaan lunchen zonder die extra mensen het weekend vóór Kerstmis zodat we gewoon met zijn 5-en zijn, werd prima ontvangen en is voor mij beter uitvoerbaar.

En zo sla ik straks ook de uitnodiging af van de 7e verjaardag van het kind van mijn vriendin. Ik ben jaren op rij geweest maar ik ga nu maar eens eerlijk zeggen dat een kinderverjaardag zo vlak voor de feestperiode voor mij gewoon geen doen is. Wil ik wel een beetje mee kunnen doen met de feestdagen dan kan ik andere dingen niet doen. 

Daar moet iedereen het maar mee doen. Ik doe het er immers ook mee. Voorbij is de tijd dat ik de energie die ik niet heb, toch uitgeef om anderen te plezieren of erger, uit angst mensen voor het hoofd te stoten. Aangezien ik degene ben die telkens een PEM heeft (lees: terugslag die typerend is bij ME) als ik mijn grenzen negeer, lijkt het me fair dat ik ook degene ben die bepaalt of het me dat waard is.

Als je heel weinig geld hebt, is wát je uitgeeft des te kostbaarder, omdat je het maar één keer kunt uitgeven. Zo is het ook met mijn energie: zo kostbaar dat ikzelf graag het laatste woord wil hebben over waar die energie naar toe gaat. Meestal is dat naar simpele dingen als douchen en koken. Maar die ene splinter energie die dan nog overblijft? Die is van mij en voor mij.  

Dat gezegd hebbende wordt 2019 hopelijk het jaar van meer focus op wat mijn prioriteiten zijn. Meer activiteiten doen die bij mij en mijn situatie passen, waar ik blij van word en minder doen omdat een ander dat graag wil of belangrijker: omdat ik denk dat een ander dat verwacht. Want de grootste belemmering zit wat dat betreft in mijn hoofd.

Hoog vliegen kan best, ook vanuit bed. Moet ik niet vergeten mijn vleugels open te vouwen.

afb. Pixabay/ Faydae

Klantenservice absurditeiten

~ MB ~ 18 reacties

Ik:
Wij hebben schoenen en sportkousen besteld maar alleen de schoenen zijn geleverd. Waar blijven de kousen?

Cameron van de klantenservice:
Dankjewel voor uw bericht.
Zie ik. Het lijkt me dat wanneer u heeft uw bestelling geplaatst hebben we geen voorraad voor. Nu hebben we wel.Wilt u uw pakketje nog? Ik verwacht het zal ons magazijn verlaten deze week.
Het spijt me voor het verdraging met uw artikel.
Als u wilt uw pakketje niet meer dan kunnen we u een terugbetaling geven.

Ik:
Wij willen graag de kousen alsnog ontvangen.

Cameron van de klantenservice:
Okay klopt. Alstublieft wacht op aflevering.
Ik zal uw bestelling in mijn ogen houden.  Zodra ik een track-and-trace nummer heb, zal ik deze naar u stuur.

Ik (twee weken later):
Is er al bekend wanneer ik de kousen kan verwachten?

Cameron van de klantenservice:
Dankjewel voor uw bericht.
Is uw bestelling afgeleverd? Van mij kant het lijkt me wel.

Ik:
Nee, niets afgeleverd. 

Cameron van de klantenservice:
Dankjewel voor uw bericht.
Het lijkt me dat uw bestelling is wel afgeleverd.
Ik moet met DPD contact maken en een onderzoek doen.
Heeft u met de buurman gecontrollered?

Ik:
Ja, ik heb het aan de buren gevraagd, er is hier niets geleverd.
Ik heb een maand geleden betaald en geen kousen ontvangen. Ik wil nu gewoon mijn geld retour.

Cameron van de klantenservice:
Maar als u kunt verstaan, van onze kant het lijkt dat het is inderdaad afgeleverd dus moeten we een procedure opzetten met DPD.
U zalt straks van mij horen over wat verder.
Ik zie dat er was maar één artikel in uw pakketje. Dus voor de sokken het is geen probleem om u een terugbetaling te geven.
Maar voor de rest u zult straks van mij horen.
Sorry voor het ongemak en verwarring.

Ik:
Jij begrijpt me niet goed. Dat komt denk ik door de taal.
De schoenen zijn inderdaad geleverd, vorige maand.
De sportkousen niet. Dát was de reden dat ik mailde.
De kousen zouden volgens jou worden nageleverd. Maar dat duurt me nu te lang. Dus dat geld wil ik terug. 

Service pay pal:
U heeft een terugbetaling van Pro Direct Sport.

Cameron van de klantenservice:
Is stil gevallen en mailt niet meer.

Mail van Pro Direct Sport met als aanhef: belangrijke informatie over uw bestelling:

Thank you for ordering with us at Pro Direct Sport.
Order number: xxxxxxx
Item: 163695 – Nike Dry Cushion Crew Socks 3 Pack – White/Wolf Grey/Black
We are sorry to inform you that there has been a delay.
Once we have received more information from the manufacturer regarding your product, we will then be in touch with your new dispatch date.

Ik ga haar missen, onze Cameron. Toptijd mee gehad. Al betwijfel ik of ze van vlees en bloed is. Ik verheug me nu al op onze conversatie als de kousen alsnog worden geleverd, ergens zo rond Kerst,

De week

~ MB ~ 19 reacties

Hoe was de week? Nou, daar kan ik kort over zijn: ik deed niets. Buiten een bezoek van Oma en Zus op de dinsdag was mijn agenda maagdelijk leeg omdat ik wát er verder nog te doen was, had geschrapt. Ik heb dagen op bed gelegen, de series ‘Sisters’ en ‘Atypical’ gekeken op Netflix en verder alleen gekookt wanneer het echt nodig was.

Mijn lijf en hoofd gaven ook echt aan dat ik rust nodig had. Alles deed pijn, tot mijn voeten aan toe. Ik ben nog niet goed bijgekomen van een sessie bij de fysio van 1,5 week geleden. Ik heb al een paar maanden last van mijn voeten als ik loop. Hierdoor loop ik regelmatig moeizaam, ik ben net een eend. De fysio zag me naar binnen waggelen en bood aan mijn voeten te behandelen.

Hoewel zij goed op de hoogte is van hoe mijn lijf kan reageren, mij al iets van 6 jaar heel goed begeleid en meestal alles heel voorzichtig aanpakt, is dit helemaal fout gevallen bij mij. De behandeling zelf was prima te doen maar onderweg naar huis begonnen mijn voeten flink pijn te doen en nu, ruim 1,5 week later is dat nog steeds zo.

Mijn lijf kan echt buitensporig reageren en ook blijven hangen in een reactie en dat gebeurt nu dus. Het wordt nu heel langzaam aan iets minder. Maar voorlopig komt er niemand meer aan mijn voeten, behalve om er zachte kusjes op te geven ;-0 .

De man was aan het klussen de afgelopen dagen. De zolderkamer van de puber wordt opgeknapt: zijn kledingkast wordt vervangen omdat de oude in elkaar stort en er wordt een cd-en gamekast onder de schuine wanden geplaatst. Omdat alles schuin is en er dus weinig ruimte is, is het makkelijker alles zelf op maat te maken.

Gelukkig werd al het zaagwerk buiten gedaan. Evengoed zat ik veel met mijn gehoorapparaten uit. Dat is toch wel het grote voordeel van die dingen, dat ze uit kunnen! Ben wel blij dat het weekend voorbij is en M. weer aan het werk is gegaan. Even geen klusgedoe meer tot komend weekend, jeej!

Terug naar wat ik keek. De serie ‘Sisters’ vond ik echt een aanrader. Eerst was er wat bevreemding omdat één van de hoofdpersonen op Maxima lijkt en een ander op Femke Halsema, maar dat wende snel. Het is een Australische serie over een man die op zijn ziekbed bekend dat hij in zijn vruchtbaarheidskliniek de succescijfers jarenlang heeft opgekrikt door regelmatig zijn eigen sperma te gebruiken. Dochter Julia “Femke Halsema” komt erachter dat zij honderden broers en zussen kan hebben.

‘Sisters’ gaat over de impact die deze ontdekking heeft op haar leven en op dat van haar nieuwe familieleden. Ik vond het een mooie serie. De eerste aflevering met de eerste massa-ontmoeting tussen de paar honderd mogelijke broers en zussen was me iets te hilarisch en jolig, maar wat daarna volgde was vermakelijk en bij vlagen ontroerend. Op zoek naar informatie over een vervolg las ik dat er waarschijnlijk geen tweede seizoen komt. Onbegrijpelijk.

De serie ‘Atypical’ is ook al zo’n aanrader. Hoofdpersoon is de 18-jarige autistische Sam Gardner en de impact – positief én negatief – die zijn aandoening heeft op de wereld om hem heen. Soms hilarisch, soms ontroerend maar altijd zeer onderhoudend. Nu weet ik natuurlijk niet of het een echt adequaat beeld van autisme geeft maar het lijkt mij – leek als ik ben – integer van opzet. Indruk maakte op mij vooral de behoefte aan structuur en vaste regels om te voorkomen dat Sam vast loopt en het feit dat hij alles letterlijk neemt. Juist dat maakt dat hij vaak goed in contact is met anderen, omdat hij uitspreekt wat hij niet begrijpt en doorvraagt tot het naadje. Dat geeft vaak verrassende wendingen.

Mooi uitgewerkt zijn de relaties binnen het gezin onderling. De moeder van Sam is degene die hem het meest heeft begeleid al die jaren en die behoorlijk perfectionistisch is. Alles moet gaan zoals zij het heeft bedacht omdat dát goed voor Sam is. Dat Sam ondertussen vaak veel meer kan dan zij denkt of verwacht en dromen heeft over meisjes, een baan of een studie is wat ze niet snel begrijpt. Dat levert veel stof tot conflicten op, onder meer met de sportieve zus van Sam, die haar eigen problemen heeft maar wat ondergesneeuwd raakt doordat het eigenlijk altijd over Sam gaat binnen het gezin. Denk er nog een huwelijkscrisis bij en het plaatje is compleet.

Er zijn twee seizoenen beschikbaar op Netflix. Onbekend is of er een 3e seizoen volgt.

Lees ik dan niets? Nee, eigenlijk niet. Ik kan me nergens op concentreren, ben al weken in hetzelfde boek bezig (the Hobbit) dat ik bovendien al eerder las maar toch moet ik elke pagina drie keer lezen omdat ik niet snap wat er staat. Een van de kenmerken van ME is cognitieve problemen zoals moeite met concentratie of informatie verwerken en ik zit overduidelijk in een periode dat ik daar veel last van heb. Vreemd genoeg heb ik dat niet met schrijven. Dat lukt (bijna) altijd.


Dat was de week. Weinig tot niets gedaan dus en hopelijk komende week ook niets 😉 . Ik zal daar deze week wat meer over schrijven, over dat niets doen.


Lang leve Google translate

~ MB ~ 10 reacties

Besten Meneer,

Dankjewel voor uw bericht. 

Zie ik. Het lijkt me dat wanneer u heeft uw bestelling geplaatst hebben we geen vooraad voor. Nu hebben we wel. 

Wilt u uw pakketje nog? Ik verwacht het zal ons magazijn verlaten deze week. 

Het spijt me voor het verdraging met uw artikel. 

Als u wilt uw pakketje niet meer dan kunnen we u een terugbetaling geven. 

Met vriendelijk groet, 

Opruimen

~ MB ~ 7 reacties

Nu zo’n 10 jaar geleden pakten wij onze financiën aan. Ik raakte wegens ziekte mijn baan kwijt. We waren vlak voor ik ziek werd net verhuisd naar een veel duurder huis. De economische crisis sloeg toe. Huis onder water. Minder inkomen. Ik kan er nog buikpijn van krijgen als ik er aan terugdenk.

Afijn, we pasten onze leefstijl aan en vooral onze uitgaven. Iets wat ik ook deed was onze administratie aanpakken. Daarvoor hanteerde ik jarenlang naar volle tevredenheid de tactiek van iets in een map stoppen zonder een echt logisch systeem en als de map vol was, dan kocht ik een nieuwe map en ging ik verder met mijn ‘systeem’. 

Dus had ik zeker 12 mappen in de kast staan. Sommige met alleen mijn spullen maar andere mappen dateren vanaf het moment dat onze twee huishoudens en administratie werden samengevoegd.

Tijd voor een opruiming dus. Ik gooide papiertroep van zeker 20 jaar verzamelen weg en bewaarde alleen dat wat volgens de Belastingdienst bewaard moest worden. Ik hield 3 mappen over, dat ruimde lekker op!

En toen, ja toen. Ik heb de administratie lang netjes bijgehouden. Maar ergens kwam de slof erin. En van de week stoorde het me dat die 3 mappen toch weer meer mappen zijn geworden. Soms is het ook onvermijdelijk, de hele correspondentie rond het omzetten van onze hypotheek en woekerpolis in 2013 is  bijvoorbeeld al één hele map. Mijn ziek zijn en keuringstraject bij het UWV weer een andere map. En weggooien durf ik nog niet. Ook omdat die map veel kennis bevat, ik kan teruglezen en denken ‘o ja, zo zat het, daar komen we vandaan!

 

Maar opschonen kan natuurlijk wel! Salarisstroken uit 2011 en 2012 hoeven echt niet meer bewaard te blijven. En facturen van een mobiele telefoon die ik al 5 jaar niet meer heb, ook niet.

Dus dat ruimde lekker op. Meteen ook even de twee mappen die ik het meest gebruik anders ingedeeld, volgens een voor mij wat logischer systeem. Mezelf verwend met nieuwe kartonnen tabbladen omdat degene die ik gebruikte zeker 20 jaar oud waren en zó vaak beschreven, doorgekrast en daar weer overheen geschreven, dat ik die €4,85 die de nieuwe bladen mij hebben gekost, wel kan rechtvaardigen. Ik kon voor mezelf zelfs goed praten dat ik ze gewoon bij Bol bestelde in plaats van dat ik ze ging halen bij de Hema, waar ze zeker goedkoper zijn. Wat dat betreft gaat energie besparen nog steeds voor op geld besparen en daar ben ik trots op want het heeft me jaren gekost om zover te komen.

Dus dat is klaar. Nou ja, nu nog even de zooi uitzoeken die ik sinds januari in een kast heb gegooid en in die prachtig georganiseerde mappen stoppen. Dat ga ik vandaag doen. Of morgen. En anders toch zeker deze maand.

Over ezeltjes en stenen

~ MB ~ 16 reacties

Wát hoort Ome Dibbes? Ben je nu al weer over je grenzen gegaan. Dom mens! Toch wel om iets leuks te doen hoop ik? Nee, niet eens! Tsssss.

Deze week maakte ik een vliegende start nadat ik voor mijn doen volledig opgeladen terugkwam van vakantie. Omdat het moeilijk is het gevoel van energie te negeren (energie! ENERGIE!!!!!) maakte ik de fout die ik al jaar in jaar uit maak (en niet alleen ik denk ik). Ik gaf de energie uit alsof ik rijk was. En kwam weer in het rood te staan.

Dom. Heel dom. Ik hielp kind met zijn kamer. Daar moest flink worden opgeruimd en gereorganiseerd. En omdat het me allemaal te traag ging, bemoeide ik me er mee, kwam in een adrenalinekick terecht en tegen de tijd dát ik de grens voelde was ik hem al kilometers gepasseerd.

Gelukkig kreeg ik gisteren een heerlijke massage van de fysio, waardoor de spieren wat kalmeerden. En voor nu moet ik even de pijn uitliggen.

Het goede nieuws is dat ik wel weer goed slaap. En dat ik het gevoel heb dat ik er met een paar dagen wel weer ben. Hopelijk kan ik daarna wat rustiger de draad oppakken.

Een van de redenen dat ik me op vakantie zoveel beter voelde is denk ik dat ik naast het goede slapen ook veel minder stappen op een dag zette (gemiddeld 1500 minder op een dag zie ik op mijn fitbit). En dus nooit mijn fysieke grenzen over ging. Dat is echt wel iets om in het achterhoofd te houden (zei de vrouw die zich als een ezel gedroeg deze week).

Voor nu heb ik in ieder geval een nieuwe kruk op wielen voor in de keuken besteld. De oude zadelkruk bleek niet meer te reanimeren en viel ook niet meer onder de garantie. Dan maar een ander gekocht, ik hoop dat deze morgen wordt geleverd. Die kruk gaat in ieder geval al weer wat stappen uitsparen.

Nou ja. Dat was het vallen. Nu weer overeind komen. Vooruitgang is niet dat je nooit valt. Het is telkens weer opstaan en niet het koppie laten hangen. Dus: voorwaarts kruip!

 

Thuis

~ MB ~ 8 reacties

Afscheid nemen van mijn Franse poezenvriendinnetje was niet makkelijk maar bij thuiskomst werd dat snel goed gemaakt door onze moeilijk benaderbare getraumatiseerde kattenbende. En thuiszijn is ook weer fijn.
Nu het relaxte gevoel vasthouden!

Het Franse madammeke

Op zoek naar de ontspanningsknop

~ MB ~ 18 reacties

Gisteren had ik een rustige verjaardag. Mijn moeder en een vriendin kwamen een ijsje eten en een bakkie doen en dat was dat. In de namiddag vertrok kind naar zijn werk tot half tien in de avond en M. en ik keutelden wat. Ik wisselde in de tuin lezen af met liggen in bed in onze slaapkamer. De temperatuur daar is goddank weer normaal, nu we in de avond en nacht de ramen open kunnen houden omdat het kattenvolk weer helemaal is hersteld.

Deze week heb ik alleen een afspraak bij Beter Horen en de fysio. Verder ga ik wat bijtanken en wat vakantievoorbereidingen doen. Omdat we dit jaar voor het eerst een rolstoel mee nemen moeten we wel zeer aangepast inpakken. Hoewel ik een hele handige inklapbare rolstoel heb, neemt hij natuurlijk wel veel ruimte in beslag en kunnen we voor de rest niet heel veel mee nemen. Gelukkig heb ik dit keer een huis gehuurd inclusief beddengoed en handdoeken dus hoeven we alleen maar onze kleding mee te nemen, wat badhanddoeken en wat eten. Ik neem qua eten mee wat ik in Frankrijk niet goed kan krijgen of waarvan ik de gok niet wil nemen om zonder te komen zitten, zoals glutenvrije pasta of glutenvrije crackers en cichoreikoffie.  En eten voor onderweg natuurlijk, aangezien ik bij het gemiddelde benzinestation nooit iets kan vinden dat veilig is voor mij om te eten.

Deze week wil ik ook benutten om de ontspanningsknop te zoeken. Na zoveel weken kattenstress kost dat wat moeite omdat ik wat stress betreft naadloos overga in pré-vakantiestress. Ik ben één van die mensen die zich voor vertrek vertwijfeld afvraagt waarom ik toch weer een vakantie heb geboekt. Maar eenmaal onderweg komt de zin meestal wel opzetten. Behalve vorig jaar, toen kwam de stemming er maar niet in. Een combinatie van slecht weer, overgangsperikelen en heimwee en een omgeving die achteraf gezien gewoon niet zo handig is voor een ME-patiënt.

Dit jaar heb ik dat hopelijk met de rolstoel weten te ondervangen. En ik hoop natuurlijk dat het privézwembad mij het ultieme vakantiegevoel gaat geven. Ik voel me een beetje decadent maar ben er wel blij mee. Nu kan ik op dagen dat de mannen op stap zijn heerlijk wat dobberen op een luchtbedje in dit zwembad:

Zeg nu zelf, dat ziet er toch heerlijk uit! Ik denk dat ik die ontspanningsknop al gevonden heb. Ik blijf gewoon lekker naar deze foto kijken 😉 .

De stille wereld

~ MB ~ 14 reacties

Sinds een jaar draag ik gehoorapparaatjes. Hoewel ik altijd al doof was, is dit de laatste 2 jaar aanzienlijk erger geworden. Vorig jaar waren we op een punt gekomen dat er alleen nog schreeuwend gecommuniceerd kon worden en dat kwam de sfeer hier in huis niet ten goede. Bovendien hoorde ik het dan de helft van de keren nog niet.

Jaren terug had ik al eens een apparaatje en dat was geen succes. Dat was deels te wijten aan de toenmalige audicien. Ik werd slecht voorgelicht, het apparaat zelf zat niet goed en ik had continu oorontsteking. Het lag ook aan de toen nog minder ontwikkelde techniek in die tijd en mijn soort doofheid, die bijzonder moeilijk te corrigeren is. Toen was er gewoon niet zoveel mogelijk als nu, ik heb het nu over een jaar of 17 geleden.

Ik heb een moeilijk te corrigeren doofheid. Ik hoor bijna geen klanken die in het spraakgebied liggen, daarbuiten hoor ik wel. Dus zomaar inpluggen en versterken werkt niet. Geluiden komen dan erg vertekend binnen. En de geluiden die ik toch al goed hoor, komen dan zo hard binnen dat het gaat irriteren.

Gelukkig is daar dit keer heel zorgvuldig naar gekeken. In meerdere onderzoeken is getest waar de irritatiegrens ligt van elk denkbaar piepje en geluidje en de apparaatjes zijn zo afgesteld dat ik binnen die voor mij prettige marges blijf.

Ik zou niet meer zonder kunnen. Nu ik ze eenmaal heb valt op hoe doof ik ben als ik ze niet draag. In het begin was ik natuurlijk erg overweldigd door alle geluiden maar het is echt prachtig hoe snel je brein daar aan went. Dat went zo goed dat ik de laatste tijd vaak dacht dat het van mij inmiddels wel wat harder mag. Want de versterking is dus niet maximaal gedaan en in veel situaties hoor ik nog steeds minder goed. Dus belde ik met de audicien en die vertelde dit vaak te horen. Na een jaar zijn mensen goed gewend en laten de apparaten dan vaak iets harder afstellen. Dus volgende week ga ik dat laten doen.

Een ander hulpstuk dat ik vorig jaar kocht is een telefoonclip. Daarmee hoor ik het telefoongesprek rechtstreeks in mijn apparaten, in plaats van dat ik mijn telefoon zo moet houden dat ik het geluid zelf opvang. Want dát werkt niet weet ik nu. Ik hoor wel wat maar niet voldoende om een normaal gesprek te kunnen voeren.

De clip werkt via bluetooth en in het begin deed hij het super. Tot mei. Toen hoorde ik ineens vervelende geluiden tijdens telefoongesprekken. Alsof een stoorzender er doorheen bliebt, heel irritant. Ik ging met de clip naar de audicien maar hij had er geen verklaring voor en stuurde hem op naar de fabrikant. Een week later kreeg ik een nieuwe clip, zonder uitleg wat er aan de hand was.

De nieuwe clip vertoonde precies dezelfde storing. Lag het aan mijn nieuwe telefoon? Of aan mijn fitbit? Die werkt immers ook via de bluetooth. Weer naar Beter Horen leverde niets op. Want wat ik hoor in mijn oor, horen zij niet. En net die keren dat ik met hen belde, deed de clip het goed. Het probleem doet zich meestal voor als ik wat langer bel.

Afijn, de fitbit app werd uitgeschakeld – tot mijn diepe verdriet want het is voor mij een prachtig manier om mijn energie te managen- en toen deed de clip het weer goed. Nou ja, tot dit weekend en toen begon het gebliep weer. Ik ben uitgedacht over wat dit kan zijn en het zat. Want ik heb €210 betaald voor een apparaat dat het de helft van de tijd niet doet en waar ik niet op kan rekenen.

Dus belde ik weer met Beter Horen en dit keer weigerde de clip volledig dienst, dus een mooiere demonstratie van dat het niet werkt kon ik niet geven. Na snel te hebben ingeplugd met een koptelefoon, heb ik uitgelegd wat er aan de hand is, dat ik het zat ben en dat ik eigenlijk liever mijn geld terug wil.

Dát moeten ze even overleggen, gezien het feit dat ik het apparaat al bijna een jaar heb. Maar het valt nog wel ruim binnen de garantie van twee jaar. Ik heb eerlijk gezegd dat als ze met een oplossing komen om het ding wel werkend te maken ik dat natuurlijk liever heb. Maar weer een nieuwe clip sturen, is geen oplossing want werkt dus niet. Ik denk dat ik me dan liever blijf behelpen met de koptelefoon die ik inplug in de telefoon. Dat is wat omslachtig maar werkt wel. Zonder irritant gebliep.

Nou ja, wordt vervolgd. Gelukkig heb ik een pokke hekel aan telefoneren dus echt vaak doe ik het niet. 😉