Voor wie net komt hier: vandaag kattenpraat met de laatste aflevering van een verhaal dat sinds mei verscheen in vele delen. De officiële adoptie van de zwerfkat….

Sinds mei geven wij een zwerfkat te eten, Dibbes. Het beest was uitgehongerd en verwaarloosd en had – zo leek het – flink ontstoken ogen. Hij was ook extreem schuw dus het duurde maanden voordat het lukte om zijn vertrouwen te winnen. Regelmatig eten doet wonderen, evenals een probiotica- en een antibioticakuur. We zagen na maanden geduld eindelijk normaal kattengedrag: zichzelf lekker rekken en strekken na het eten en dan uitgebreid poetsen en vooral veel dutjes doen. Ook werden de rondes dat hij op stap ging steeds beperkter en kleiner en nam hij zijn intrek in de voortuin.

Vorige maand kwam de doorbraak, we mochten hem aaien. Daarna ging het snel. Binnen een week lag hij binnen op het kleed, toen op de bank en toen op schoot. Al zijn de voeten van M. ook erg fijn om op te liggen. Door het voor hem geïnstalleerde kattenluik kan hij nu komen en gaan wanneer hij wil. Vorige week maakten we voor het eerst mee dat hij al in de keuken zat toen we in de ochtend naar beneden kwamen.

Tijd voor de volgende stap: castratie! Want Dibbes had flinke ballen en om hier te mogen wonen moet hij een je-weet-wel-kater zijn. Dit om te dominant gedrag naar onze andere reeds gecastreerde katers te voorkomen. En natuurlijk ook vanwege het niet meer mogelijk maken om poezen te bezwangeren.

Vorige week dinsdag hadden wij een afspraak voor een kattenaids-test, een enting, gechipt worden en een castratie. Dibbes in de mand krijgen was een drama en dat is nog zacht uitgedrukt. Afijn, drie uur later dan afgesproken brachten wij een gedrogeerde kat naar de dierenarts en had ik zelf ook enorme behoefte aan zware drugs. Thuis zaten we daarna vol spanning te wachten op het nieuws over wel of geen aids. Veel zwerfkatten hebben immers kattenaids. Na twee uur kwam het verlossende telefoontje: geen kattenaids!

Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat Dibbes een zeer ernstige oogaandoening had, entropion, waarbij de oogleden en wimpers naar binnen groeien. De dierenarts had nog nooit zo’n ernstig geval gezien, het beest moet helse pijnen hebben geleden. Verder vond ze hem in goede conditie, ze schatte hem op 5, 6 jaar oud.

Gelukkig is entropion te verhelpen met een operatie waarbij de onderoogleden worden ingesneden en naar buiten worden gerold en vastgezet met hechtingen. We konden eind van de middag een zwaar toegetakelde kat zonder ballen en vol met hechtingen ophalen. Normaal krijgt een kat dan een kap om zijn kop om te voorkomen dat hij gaat krabbelen, maar dat is bij hem niet gelukt. Zonder kap dus. De oplossing was hem 9 dagen versuft te houden in een aparte kamer, totdat de hechtingen eruit konden.

Tja, en dat bij een zwerfkat die niet gewend is binnen te leven. Wat volgde was een helse week met veel spanning en stress, vooral van onze kant. Voor Dibbes was de situatie nog niet eens zo slecht: hij lag warm, beschut, droog, werd veel geknuffeld, kreeg veel eten en lekkere hapjes en de pijn aan zijn ogen werd aangepakt met pijnstillers. Ook gaf ik hem twee keer per dag kalmerende middelen op advies van de dierenarts. Waarschijnlijk was deze situatie een enorme verbetering in vergelijking met wat hij gewend was. Voor ons was het behoorlijk heftig. Ik kreeg buikgriep en sliep niet goed van de stress.

Wat zeker niet meehielp aan een ontspannen gevoel was dat na een paar dagen zijn ogen begonnen te ontsteken. Naast de kalmeringsmiddelen en pijnstillers moesten we nu ook een paar keer per dag zijn ogen druppelen. Een hels karwei want het beest is bang voor veel en vooral voor mensen die hem stevig vastpakken en dan iets in zijn ogen druppelen. Ik was erg bang dat zijn fragiele vertrouwen in ons een flinke deuk zou oplopen. Het ontroerde me dan ook enorm dat hij toch weer keer op keer naar ons toekwam en zich overgaf aan knuffels.

Afgelopen donderdag – tien dagen na de operatie – gingen we opnieuw naar de dierenarts, nu om de hechtingen eruit te laten halen. Ik had me op het ergste voorbereid maar dit keer stapte hij zo in de mand nadat ik een lekkere-brokjes-spoor had gemaakt. Wat een verschil met de week ervoor! Bij de dierenarts hoefde hij geen roesje, hij bleef keurig zitten terwijl de hechtingen werden verwijderd. De wonden zijn goed genezen al is de binnenkant van de oogleden nog wat lobbig. Komende maandag maken wij foto’s van zijn ogen en die mailen we naar de dierenarts. Zij zal dan verder adviseren. Voor nu was het advies om door te gaan met de ogenzalf, de pijnstillers en de antibiotica. De kalmeringsmiddelen mogen worden afgebouwd. Wel moet hij nog een paar dagen binnen blijven.

Tussen Dibbes en de andere twee katten gaat het wisselend. De afgelopen maanden zagen we dat ze veel van elkaar kunnen hebben. Maar een kat tolereren die regelmatig in de tuin zit, is iets heel anders dan een kat accepteren die ineens in het huis woont. Vooral Moos heeft het er moeilijk mee, iets wat Dibbes feilloos aanvoelt en uitspeelt. Er is dus wat geblaas en gegrom waar ik me zo min mogelijk mee probeer te bemoeien, ze zullen het zelf moeten uitzoeken. Wel hebben ze allemaal hun eigen plekje zodat ze zich kunnen terugtrekken en als het te heftig wordt, grijp ik in.

Tot zover. Dibbes hoort nu officieel bij ons, met chip en dierenpaspoort en al. Binnenkort gaat hij weer naar buiten en kan hij zijn prachtige zeegroene ogen aan de buurt laten zien.

voor de operatie

twee dagen na de operatie nu

Moe ben ik, heel erg moe. Ik slaap heel slecht op het moment, ik heb flinke nek- en schouderklachten, mijn linkerhand doet pijn en in mijn rechterarm zit weinig beweging. Dat is al 2 jaar zo maar het ging de laatste tijd veel beter. Nu gaat het helaas weer een stuk minder, ondanks twee keer per week fysiotherapie. Ook is het druk in mijn hoofd, meer dan ik eigenlijk aankan. De zwerfkat slokt veel van mijn energie op. We werken nu toe naar de Grote Finale aanstaande dinsdag: dan wordt hij gecastreerd, gechipt, krijgt hij zijn entingen en wordt hij van onder tot boven gecontroleerd door de dierenarts. Daarna zijn we flink wat euro’s lichter en kan ik hopelijk weer wat ontspannen. Zo dus.

Fijn weekend allemaal!

We hebben uitgebreid geknuffeld Dibbes en ik! Hij kwam naar me toe en ik legde eten op mijn hand. Hij at het er van af en begon daarna mijn hand te likken en kopjes te geven. Daarna mocht ik hem aaien en dat heb ik heel lang gedaan. Uiteindelijk eindigde Dibbes rollend op de grond zijn buik aanbieden en ik huilend. Wat een mooie dag!

Maandag gingen we naar de dierenarts met onze katten voor de jaarlijkse enting. Omdat ik elke maand €10 op een reserveringsrekening zet voor de katten, hoeven we nooit die enting ( zoals vroeger) uit te stellen ‘omdat het nu even niet uitkomt’. De katten zijn gezond en op het goede gewicht alleen moest ik iets aan het tandsteen gaan doen. Ik kocht peperdure speciale brokken (Oral Care) die door het gewone voer gemengd moeten worden waarmee dat probleem te lijf wordt gegaan. Beter dat dan twee enorm uit hun bek stinkende katten die onder narcose moeten waarna de tandsteen wordt verwijderd. Dat is prijziger dan die brokken.

Met de dierenarts bespraken we ook de voortgang met Dibbes, onze zwerfkat. Hoewel het woord zwerfkat de lading niet meer dekt. Dibbes woont inmiddels in de voortuin en verlaat deze af en toe voor korte ommetjes. Voorheen was het omgekeerd: hij kwam om te eten en vertrok erna meteen weer. Dibbes blijft dus plakken en wordt ook steeds meer gefascineerd door ons. Soms ligt hij uren op zijn hok of op een stoel door het raam naar binnen te gluren. Hij houdt elke beweging in de gaten, voor zover hij iets ziet overigens met die ontstoken ogen.

Ook loopt hij een paar keer per dag het huis in om een verkenningsronde uit te voeren en te kijken hoe wij daar op reageren. Hij treft het maar dat wij watjes zijn die bereid zijn zich dan even niet te verroeren en die ook de deur wagenwijd open hebben staan, zodat hij naar binnen kan lopen als hij wil. De verwarming staat toch nog niet aan. Aan koudere tijden straks is ook gedacht, M. gaat vandaag een kattenluik installeren. We weten dat Dibbes daarmee bekend is, hij is wel eens betrapt bij de buren….dus hopen we dat hij er hier gebruik van gaat maken tijdens koude nachten.

Tot slot is allerlei bezoek en regelmatig aanlopend volk geïnstrueerd via de achtertuin bij ons naar binnen te lopen. Wijzelf lopen wel inmiddels gewoon de voordeur in en uit, hij is steeds minder bang van ons.

Hoewel we eerst van plan waren Dibbes te vangen via het protocol van het dierenasiel, hebben we dat plan laten varen. Na een paar contacten met het asiel ben ik wat gefrustreerd geraakt. Ze geven me in ieder geval het gevoel dat ik het niet goed doe. Volgens hen moet je een zwerfkat binnen een week kunnen laten wennen aan eten op een vast tijdstip. Toen ik hun tips in de praktijk bracht was de regelmaat die we tot dan toe hadden bereikt met hem compleet zoek. Ik probeerde dat te overleggen maar kreeg op mijn kop. Het klonk in ieder geval als een standje. Toen de dierenasieldame ook nog het woord vieze zwerfkat in de mond nam, ging bij mij de deur dicht. Dan betalen we liever alle kosten zelf en hebben het zelf meer in de hand hoe we het aanpakken, wel in overleg met onze dierenarts. Dus gaan we voor de geleidelijke weg: hem langzaam aan ons binden. Ik geef hem drie keer per dag eten en tussendoor lekkere gistsnoepjes. Ik benader hem niet maar wacht tot hij naar me toe komt. Wel praat ik veel tegen hem en dat heeft resultaat. Hij reageert op onze stemmen en komt soms zelfs aanrennen als we roepen.

Sinds een paar weken krijgt hij probiotica om zijn immuunsysteem te verbeteren. Dat werkt heel goed. Hij kon bijvoorbeeld eerst geen droge brokjes eten, dat viel zo uit zijn bek, ik denk vanwege ontstoken tandvlees. Nu heeft hij daar geen problemen meer mee. Ook zijn er andere opvallende verschillen waaruit we opmaken dat hij zich veel beter voelt: hij verzorgt zichzelf goed, hij wast zich nu een paar keer per dag. Hij slaapt veel en lang. Je ziet hem zich veel rekken en strekken en diep zuchten. Normaal kattengedrag dus.

Omdat hij nu zo regelmatig eet, is het tijd voor de volgende stap. Hij heeft enorm ontstoken ogen, soms loopt het pus uit zijn ogen.Hij krijgt nu na overleg met de dierenarts via het voer twee keer per dag een breed spectrum antibiotica en dit slaat aan. Gisteren zag ik eindelijk de kleur van zijn ogen, groen. Zijn ogen gaan open en zijn geen spleetjes meer.

Mijn hoop is natuurlijk dat hij minder schuw wordt naarmate hij zich fysiek beter voelt. Een uitgerust mens is ook minder achterdochtig dus dat geldt vast ook voor een zwerfkat. En misschien koppelt hij het zich beter voelen wel aan ons, dat zou helemaal top zijn.