Toen wij net begonnen met consuminderen was dat hard nodig. De uitgaven stonden niet meer goed in verhouding tot de inkomsten. Onder meer door een inkomstendaling maar ook zeker door gemaakte woonkeuzes. Door een aantal jaren behoorlijk zuinig te leven en zoveel als mogelijk af te lossen op de hypotheek is er meer ruimte gekomen. Eigenlijk best veel.

Toen we begonnen met aflossen was het de bedoeling dat die hypotheek zo snel mogelijk moest verdwijnen. Alles wat overbleef ging naar de hypotheekverstrekker. Inmiddels ben ik daar iets anders over gaan denken. Natuurlijk wil ik de hypotheek helemaal aflossen zodat we aan het eind van de periode niet in de problemen komen. Maar we willen ook nu lekker leven. Ik hoef niet per se binnen 5 jaar hypotheekvrij te zijn. Aan het eind van de resterende looptijd van 20 jaar is ook prima. We kunnen niet in de toekomst kijken, misschien verslechtert mijn gezondheid wel, misschien niet. Maar nu wat genieten met mijn gezin lijkt mij wel heel fijn.

Lekker leven vertaalt zich natuurlijk niet zozeer in met geld smijten of spullen kopen. Maar wel in woongenot of fijne ervaringen opdoen. Dus knapten we afgelopen jaar de keuken op – iets wat overigens ook echt wel hard nodig was – en genieten we enorm van de verbetering die dat bracht. Het is niet alleen fijn dat alle lichten in de keuken het weer doen, ik geniet ook van de warme uitstraling, de andere tegels die nu op de muur zitten in plaats van die schijtlelijke witte metrotegels, het mooie houten aanrechtblad.

Ervaringen vind ik ook fijn. Zoals ik al eerder schreef ben ik dit jaar wat meer op zoek naar Pippi. Zoeken naar meer pret binnen de grenzen die er zijn. Wellicht de grenzen soms wat oprekken. Ik snak na jaren binnen zitten en veel platliggen naar iets zien, beleven, doen. Wat op zich nog wel een uitdaging is met mijn aandoening.

Afgelopen week ben ik bezig geweest met de begroting. Gekeken hoe we ervoor staan, en wat we volgend jaar kunnen verwachten. Wat budgetten hier en daar aangepast. Zo is het budget voor uitjes verhoogd en gaan de mannen bijvoorbeeld binnenkort naar Herman van Veen in de schouwburg. Ik hoop zelf mee te gaan naar Frederique Spigt (november) en Sara Kroos (ergens voorjaar 2018). Of dat lukt is altijd de vraag met een activiteit in de avond maar ik ga het gewoon proberen. Mocht op de dag zelf blijken dat het niet lukt is er vast wel een andere gegadigde voor het kaartje te vinden.

Als ik kijk naar de begroting dan lopen sommige dingen gewoon door. Ik verwacht begin volgend jaar het geld bij elkaar te hebben voor de te plaatsen dakkapel. De maandelijkse vaste aflossingen gaan gewoon door, zo ook het sparen voor de eventuele studie van kind, een andere auto over een paar jaar en andere afschrijvingen. Zou er nog ruimte zijn voor iets anders, een ander spaardoel?

Wat mij heel fijn lijkt is om eens met man en kind een grote reis te maken. Ver weg. Een totaal andere omgeving. Zegt de vrouw die snel overprikkeld is. Maar toch. We kunnen vast wel iets verzinnen wat wel kan. Het lijkt mij geweldig om in het jaar dat de puber eindexamen hoopt te doen (2020), een reis te maken. Als afsluiting van zijn middelbare schooltijd. Iets waar we lang op kunnen teren.

Dus kwam er van alles voorbij aan plannen. Van met een camper door de VS, tot een cruise tot eilanden bezoeken zoals Curacao, Aruba of Bonaire. Ik had toevallig net contact gehad met een hele leuke mevrouw die gespecialiseerd is in reizen in dat gebied en die voor mij ging kijken wat voor mogelijkheden er zijn voor mij met mijn beperkingen, toen Irma voorbij kwam en ze het natuurlijk even heel druk kreeg met andere dingen. Neemt niet weg dat het in 2020 een prima reisdoel kan zijn dus ik heb met haar afgesproken dat we weer contact hebben als zij daar weer tijd voor heeft. Echte haast heeft het natuurlijk niet.

Wat het uiteindelijk wordt maakt nu ook nog niet uit. We gaan ons fijn oriënteren en zoeken naar plekken waar de mannen leuke dingen kunnen doen zoals snorkelen of zelfs duiken en ik me ook goed vermaak onder een palmboom met een boek en af en toe met een kleinere uitstap mee kan doen.

Ik weet niet of het een goed teken is dat ik dit aan het plannen ben. Ben ik nu gewoon heel manisch en leid ik aan enorme zelfoverschatting of kan ik dit inderdaad wel aan? Ik heb zelf het gevoel dat als we dit heel goed overdenken en voorbereiden, dit toch moet kunnen. Ik heb er in ieder geval al veel voorpret van al krijg ik er soms ook hartkloppingen van moet ik eerlijk zeggen. Gewoon, omdat ik dit wil. Maar dat gevoel heb ik heel lang niet gehad en is ook wel weer eens fijn.

Komen we op het punt van het geld. Dat kost wel wat! Vandaar dat ik in de begroting dook deze week. Het moet kunnen. Niet zomaar en niet heel makkelijk maar we zouden een heel eind moeten komen. Dus, dat dus! Wordt vervolgd!